<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	
	xmlns:georss="http://www.georss.org/georss"
	xmlns:geo="http://www.w3.org/2003/01/geo/wgs84_pos#"
	>

<channel>
	<title>Arquivos Bruno Andrade &#8211; Persona | Jornalismo Cultural</title>
	<atom:link href="http://personaunesp.com.br/tag/bruno-andrade/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://personaunesp.com.br/tag/bruno-andrade/</link>
	<description>Desde 2015 provando que a distância entre Bergman, Lady Gaga e a novela das 9 nem existe.</description>
	<lastBuildDate>Tue, 12 Dec 2023 19:19:20 +0000</lastBuildDate>
	<language>pt-BR</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>

<image>
	<url>http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2019/08/cropped-icon-certo-cristo-32x32.png</url>
	<title>Arquivos Bruno Andrade &#8211; Persona | Jornalismo Cultural</title>
	<link>https://personaunesp.com.br/tag/bruno-andrade/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
<site xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">119746480</site>	<item>
		<title>Anatomia de uma Queda explora os abismos da percepção</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/anatomia-de-uma-queda-critica/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/anatomia-de-uma-queda-critica/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 27 Oct 2023 21:05:09 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Cinema]]></category>
		<category><![CDATA[47ª Mostra Internacional de Cinema em São Paulo]]></category>
		<category><![CDATA[A QUEDA]]></category>
		<category><![CDATA[Albert Camus]]></category>
		<category><![CDATA[Anatomia de um Crime]]></category>
		<category><![CDATA[Anatomia de uma Queda]]></category>
		<category><![CDATA[Anatomie d'une Chute]]></category>
		<category><![CDATA[Antoine Reinartz]]></category>
		<category><![CDATA[Arthur Harari]]></category>
		<category><![CDATA[autoficção]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Andrade]]></category>
		<category><![CDATA[Camille Rutherford]]></category>
		<category><![CDATA[Casamento]]></category>
		<category><![CDATA[Clémentine Schaeffer]]></category>
		<category><![CDATA[Diamond Films]]></category>
		<category><![CDATA[Drama]]></category>
		<category><![CDATA[Festival de Cannes]]></category>
		<category><![CDATA[Justine Triet]]></category>
		<category><![CDATA[Milo Machado Graner]]></category>
		<category><![CDATA[Mostra Internacional de Cinema em São Paulo]]></category>
		<category><![CDATA[Otto Preminger]]></category>
		<category><![CDATA[P.I.M.P.]]></category>
		<category><![CDATA[Palm Dog]]></category>
		<category><![CDATA[Palma de Ouro]]></category>
		<category><![CDATA[Perspectiva Internacional]]></category>
		<category><![CDATA[Pierre-François Garel]]></category>
		<category><![CDATA[Samuel Theis]]></category>
		<category><![CDATA[Sandra Hüller]]></category>
		<category><![CDATA[Simon Beaufils]]></category>
		<category><![CDATA[Snoop]]></category>
		<category><![CDATA[Swann Arlaud]]></category>
		<category><![CDATA[Tribunal]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=31701</guid>

					<description><![CDATA[<p>A verdade, como a luz, cega. Albert Camus, A queda (1956) Bruno Andrade Ao parafrasear Luis Buñuel, a renomada crítica Pauline Kael faz uma reflexão interessante: “Um elaborado conjunto de teorias trata o Cinema como ‘a viagem noturna ao inconsciente’ [&#8230;]. O Cinema parece ter sido inventado com a finalidade de expressar a vida do &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/anatomia-de-uma-queda-critica/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Anatomia de uma Queda explora os abismos da percepção"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/anatomia-de-uma-queda-critica/">Anatomia de uma Queda explora os abismos da percepção</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_31705" aria-describedby="caption-attachment-31705" style="width: 2400px" class="wp-caption alignnone"><img fetchpriority="high" decoding="async" class="size-full wp-image-31705" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/1.jpeg" alt="Cena do filme Anatomia de uma queda. Na imagem colorida, um homem está à esquerda, deitado no chão branco da neve com um ferimento na cabeça, repleto de sangue. À direita, uma mulher loira fala ao telefone e o filho do casal se esconde nos braços da mulher, para não olhar o corpo. A imagem apresenta uma imagem aérea da cena." width="2400" height="1600" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/1.jpeg 2400w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/1-800x533.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/1-1024x683.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/1-768x512.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/1-1536x1024.jpeg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/1-2048x1365.jpeg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/1-1200x800.jpeg 1200w" sizes="(max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-31705" class="wp-caption-text">Vencedor da Palma de Ouro em Cannes, o longa de Justine Triet integra a seção Perspectiva Internacional da 47ª Mostra Internacional de Cinema em São Paulo (Foto: Diamond Films)</figcaption></figure>
<blockquote><p><i><span style="font-weight: 400;">A verdade, como a luz, cega.</span></i></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Albert Camus, </span><i><span style="font-weight: 400;">A queda </span></i><span style="font-weight: 400;">(1956)</span></p></blockquote>
<p><b>Bruno Andrade</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ao parafrasear </span><a href="https://mubi.com/pt/br/films/un-chien-andalou"><span style="font-weight: 400;">Luis Buñuel</span></a><span style="font-weight: 400;">, a renomada crítica </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2020/02/documentario-sobre-pauline-kael-e-carta-de-amor-a-figura-apaixonada-pelo-cinema.shtml"><span style="font-weight: 400;">Pauline Kael</span></a><span style="font-weight: 400;"> faz uma reflexão interessante: “</span><i><span style="font-weight: 400;">Um elaborado conjunto de teorias trata o Cinema como ‘a viagem noturna ao inconsciente’ [&#8230;]. O Cinema parece ter sido inventado com a finalidade de expressar a vida do subconsciente</span></i><span style="font-weight: 400;">”</span><i><span style="font-weight: 400;">.</span></i><span style="font-weight: 400;"> As narrativas nunca se limitam apenas à superfície – mergulham nas entranhas do pensamento. </span><i><span style="font-weight: 400;">Anatomia de uma Queda</span></i><span style="font-weight: 400;">, longa que integra a seção Perspectiva Internacional da 47ª </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/mostra-internacional-de-cinema-em-sao-paulo/"><span style="font-weight: 400;">Mostra Internacional</span></a><span style="font-weight: 400;"> de Cinema em São Paulo, tem domínio dessa sensação, e trabalha em sintonia às verdades ocultas e dilemas da interpretação.</span></p>
<p><span id="more-31701"></span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2023/10/anatomia-de-uma-queda-abre-a-mostra-com-retrato-da-morte-de-um-casamento.shtml"><i><span style="font-weight: 400;">Anatomie d&#8217;une Chute</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (no título original em francês), cuja direção é assinada por </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2023/05/justine-triet-emociona-cannes-com-julgamento-hipnotico-de-uma-escritora.shtml"><span style="font-weight: 400;">Justine Triet</span></a><span style="font-weight: 400;">, com roteiro original de Arthur Harari, Clémentine Schaeffer e da própria diretora, somos convidados a uma experiência cinematográfica que desafia as expectativas convencionais do gênero que se propôs a trabalhar. Logo no início, numa manhã de inverno nos Alpes franceses, Samuel é encontrado morto no chão em frente à sua casa, com um ferimento profundo na cabeça.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Durante suas duas horas e meia de duração, o drama evita o terreno seguro dos clichês sobre a vida, caminhos trilhados ou da relação entre o casamento e dois contadores de histórias (neste caso, uma escritora em alta e um escritor que não consegue escrever) – possibilidades quase irresistíveis nos dramas de tribunal e nas </span><a href="https://personaunesp.com.br/historia-de-um-casamento-critica/"><span style="font-weight: 400;">histórias de casamento</span></a><span style="font-weight: 400;">. Ainda assim, Triet encontra uma forma mais cerebral e original de insistir nessa última ideia, buscando a realidade através das histórias de Sandra (Sandra Hüller) e Samuel (</span><a href="https://c7nema.net/entrevistas/item/107465-softie-realismo-social-de-samuel-theis-deixa-a-sua-marca-no-festival-do-cairo.html"><span style="font-weight: 400;">Samuel Theis</span></a><span style="font-weight: 400;">), mas, principalmente, da relação complexa entre a representação da verdade e aquilo que realmente aconteceu.</span></p>
<figure id="attachment_31703" aria-describedby="caption-attachment-31703" style="width: 2560px" class="wp-caption alignnone"><img decoding="async" class="size-full wp-image-31703" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/2-scaled.jpeg" alt="Cena do filme Anatomia de uma queda. Na imagem colorida, o ator Milo Machado Graner está com uma blusa de cor cinza, com a mão apoiada em uma parede de madeira. Ele olha de maneira assustada para a frente. Ele é um menino branco, de 11 anos, com cabelo liso preto e olhos azuis." width="2560" height="1384" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/2-scaled.jpeg 2560w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/2-800x432.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/2-1024x554.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/2-768x415.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/2-1536x830.jpeg 1536w" sizes="(max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-31703" class="wp-caption-text">O personagem de Milo Machado Graner torna-se o principal com o passar do filme (Foto: Diamond Films)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Um salto temporal intrigante acontece na metade do longa, arremessando a história para um ano depois. A princípio, essa intervenção parece desconectada do clímax, deixando uma sensação estranha conforme as cenas avançam – nada muda, e o </span><a href="https://personaunesp.com.br/dark-critica/"><span style="font-weight: 400;">salto temporal</span></a><span style="font-weight: 400;"> parece completamente descartável. No entanto, uma análise mais aproximada pode indicar essa mudança – para além do avanço das investigações no tribunal – como uma espécie de ‘lupa’ para o desenvolvimento de Daniel (Milo Machado Graner), o filho de 11 anos do casal e parcialmente cego, no piano. Trata-se da primeira cena imediatamente depois da passagem: o menino frente às teclas, repetindo as melodias de cenas anteriores.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A busca pela verdade parece novamente uma metáfora poética possível para a condição de Daniel. Ele possui a capacidade de ouvir e falar, mas não pode enxergar. Em contraste, Snoop, o cão da família (interpretado pelo simpático border collie Messi, que ganhou o prêmio </span><a href="https://rpet.r7.com/fotos/border-collie-messi-leva-palm-dog-premio-do-festival-de-cannes-para-animais-que-aparecem-nos-filmes-26052023"><i><span style="font-weight: 400;">Palm Dog</span></i><span style="font-weight: 400;"> em Cannes</span></a><span style="font-weight: 400;">), consegue ver, mas não pode falar. Sandra vê, ouve e fala, mas afirma não ter presenciado o momento da morte de Samuel, tornando seus sentidos inúteis. O mistério central permanece sem resposta: o pai caiu da janela, pulou intencionalmente ou foi empurrado? A intensidade com que Daniel se dedica ao piano, a ponto de transpirar intensamente tocando sempre a mesma melodia, revela seu desconforto diante dessa questão.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Sem a capacidade de ler partituras, ele se apoia no som e na experimentação, demonstrando que os ruídos podem revelar verdades profundas. Durante as investigações sobre a morte de Samuel, quando o primeiro juiz (Pierre-François Garel) realiza a reconstituição do ocorrido, Daniel – que sente todo o processo como um divórcio tardio dos pais – revela ter se enganado quanto ao local onde sentiu o couro preso à parede (uma maneira que seu pai desenvolveu de dar autonomia ao filho com deficiência visual, espalhando pedaços de couro por toda a região da casa para que pudesse se </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-cao-que-nao-se-cala-critica/"><span style="font-weight: 400;">guiar com o cachorro</span></a><span style="font-weight: 400;">).</span></p>
<figure id="attachment_31706" aria-describedby="caption-attachment-31706" style="width: 1600px" class="wp-caption alignnone"><img decoding="async" class="size-full wp-image-31706" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/3.jpeg" alt="Fotografia colorida da diretora Justine Triet. Na imagem, ela está com uma estatueta de folha, o prêmio recebido no Festival de Cannes, apoiado à sua frente, com o seu queixo inclinado sobre ele. Ela é uma mulher branca, de cabelos loiros, veste uma roupa inteiramente preta e usa batom vermelho." width="1600" height="1117" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/3.jpeg 1600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/3-800x559.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/3-1024x715.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/3-768x536.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/3-1536x1072.jpeg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/3-1200x838.jpeg 1200w" sizes="(max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-31706" class="wp-caption-text">Justine Triet foi a terceira mulher a vencer a Palma de Ouro como diretora (Foto: Sipa/Chine Nouvelle)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Para a impaciência do juiz, Daniel não estava onde disse, dias antes, que estava – o tato, um de seus principais sentidos, foi incapaz de trazer a verdade. Essa mesma metáfora indica a importância que </span><i><span style="font-weight: 400;">Anatomia de uma Queda</span></i><span style="font-weight: 400;"> dá a outros elementos cinematográficos: o som, a fotografia interessante de Simon Beaufils, o roteiro complexo e inteligente e as atuações brilhantes, que são coroadas numa direção precisa. Esses elementos, em conjunto, fizeram do longa o vencedor da </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/cinema/noticia/2023/05/27/francesa-justine-triet-vence-a-palma-de-ouro-em-cannes-com-anatomia-de-uma-queda.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Palma de Ouro no Festival de Cannes</span></a><span style="font-weight: 400;"> e de Justine Triet apenas a terceira mulher a levar o prêmio, após ter sido indicada em 2019 por</span> <a href="https://gauchazh.clicrbs.com.br/pioneiro/cultura-e-lazer/noticia/2021/11/literatura-cinema-e-memorias-se-entrelacam-no-frances-sibyl-que-estreia-em-caxias-ckvtxp45e000c017f2evcwlpl.html"><i><span style="font-weight: 400;">Sibyl</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, mas perder para </span><i><span style="font-weight: 400;">Parasita</span></i><span style="font-weight: 400;">, de Bong Joon-ho.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Na atuação, é </span><a href="https://www.hollywoodreporter.com/movies/movie-features/sandra-huller-interview-anatomy-of-a-fall-zone-of-interest-star-1235579238/"><span style="font-weight: 400;">Sandra Hüller</span></a><span style="font-weight: 400;"> que se destaca, dando a força emocional do filme – “Sandra Hüller”, guarde este nome. A substância dramática do longa parece ser encapsulada na sua atuação em harmonia com a fotografia de Beaufils, que acrescenta nuances de documentário por meio de um jogo de câmeras revelador. Hüller compreende a necessidade de manter a ambiguidade, particularmente em relação a sua personagem, acusada de matar o marido – o mesmo homem que, de maneira trágica e desintencional, causou a cegueira do filho. Essa ambiguidade paira sobre a narrativa, e ela e Triet trabalham em conjunto dentro desse limiar.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Anos atrás, a atriz surgiu como uma estrela em ascensão em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=jnkCzL62QjQ"><i><span style="font-weight: 400;">Toni Erdmann</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(2016), drama de </span><a href="https://www.scielo.br/j/pg/a/tJKGQrWBk4KcCWG78bytn6S/?lang=pt"><span style="font-weight: 400;">Maren Ade</span></a><span style="font-weight: 400;"> que, para muitos, deveria ter levado a Palma de Ouro quando concorreu. Hüller, agora, desempenha papéis de destaque em dois dos principais filmes do ano: o próprio </span><i><span style="font-weight: 400;">Anatomia de uma Queda</span></i><span style="font-weight: 400;"> e a </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9788535925821/a-zona-de-interesse"><span style="font-weight: 400;">adaptação do romance</span></a><span style="font-weight: 400;"> de Martin Amis, </span><a href="https://47.mostra.org/filmes/zona-de-interesse-47a"><i><span style="font-weight: 400;">Zona de Interesse</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, dirigida por </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=1uYWYWPc9HU"><span style="font-weight: 400;">Jonathan Glazer</span></a><span style="font-weight: 400;"> e que também integra a 47ª Mostra Internacional de São Paulo.</span></p>
<figure id="attachment_31704" aria-describedby="caption-attachment-31704" style="width: 2165px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-31704" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/4.png" alt="Cena do filme Anatomia de uma queda. Na imagem colorida, a atriz Sandra Huller veste um suéter de cor amarela. Ela está sentada numa mesa na cozinha, com a mão esquerda levemente levantada. Ela é uma mulher branca, loira e de olhos azuis." width="2165" height="1170" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/4.png 2165w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/4-800x432.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/4-1024x553.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/4-768x415.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/4-1536x830.png 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/4-2048x1107.png 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/4-1200x648.png 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-31704" class="wp-caption-text">Por Toni Erdmann, Sandra Hüller foi vencedora do Prêmio de Cinema Alemão na categoria de Melhor Atriz (Foto: Diamond Films)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Um elemento intrigante no filme é a recorrência da versão instrumental de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=BaNSuQxD_cI"><i><span style="font-weight: 400;">P.I.M.P.</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, de 50 Cent, cuja letra é notória por sua profundidade misógina. Essa música se repete ao longo de </span><i><span style="font-weight: 400;">Anatomia de uma Queda</span></i><span style="font-weight: 400;">, tornando-se uma trilha sonora não oficial que, de maneira cômica e sinistra, parece projetada para perturbar Sandra. O som está presente desde a cena inicial, na qual acompanhamos a entrevista entre ela e Zoe (</span><a href="https://mubi.com/pt/br/films/mary-queen-of-scots-2013"><span style="font-weight: 400;">Camille Rutherford</span></a><span style="font-weight: 400;">), uma estudante de pós-graduação interessada na sua escrita, trabalhos de tradução e literatura em geral. Essa entrevista, contudo, se converte em um encontro sedutor.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Como uma renomada autora alemã que, a exemplo de boa parte dos escritores contemporâneos, utiliza a </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-acontecimento-livro-critica/"><span style="font-weight: 400;">autoficção para conceber seus trabalhos</span></a><span style="font-weight: 400;">, Sandra faz carreira em Londres e se muda para uma casa nos Alpes franceses para realizar um desejo do marido, um homem francês de origem. Ela tem o alemão como língua materna, mas utiliza o inglês para se comunicar – embora às vezes, num esforço, fale o francês – e vive num país de língua francesa. Sandra não parece estar definitivamente em lugar algum.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ela e Zoe, então, tomam taças de vinho e a conversa sorrateiramente muda de foco – não se trata mais dela, mas sim </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-essencial-de-perigosas-sapatas-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">delas</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. </span><i><span style="font-weight: 400;">P.I.M.P.</span></i><span style="font-weight: 400;"> começa a tocar do alto das escadas, e a entrevista precisa ser encerrada – nenhuma das duas consegue mais se ouvir, atrapalhadas pela melodia de uma canção que, na sua versão original, repete “</span><i><span style="font-weight: 400;">she feed them foolish fantasies</span></i><span style="font-weight: 400;">” (</span><i><span style="font-weight: 400;">ela alimenta o sonho dos tolos</span></i><span style="font-weight: 400;">). O marido sabia que Sandra estava flertando lá embaixo?</span></p>
<figure id="attachment_31707" aria-describedby="caption-attachment-31707" style="width: 2048px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-31707" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/5.jpeg" alt="Cena do filme Anatomia de uma queda. Na imagem colorida, a atriz Sandra Huller está num tribunal, vestindo um terno feminino. Ela é uma mulher loira e está com as duas mãos juntas e cruzadas próximo a barriga. Ela está de pé." width="2048" height="1107" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/5.jpeg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/5-800x432.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/5-1024x554.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/5-768x415.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/5-1536x830.jpeg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/5-1200x649.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-31707" class="wp-caption-text">Justine Triet revelou em entrevista à CBC que escreveu a personagem de Sandra Hüller pensando nela como atriz (Foto: Diamond Films)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">A confusão inicial, na mistura entre biografia e ficção, é o motivo que leva a estudante de pós-graduação a entrevistar Sandra inicialmente, a fim de recolher informações para a tese que vem escrevendo. “</span><i><span style="font-weight: 400;">Nos faz querer descobrir qual é qual</span></i><span style="font-weight: 400;">”, insiste. A protagonista, ao sorrir, revela que sua liberdade dependerá da forma como o júri, logo menos, analisará suas afirmações – sempre interpretativas, num jogo de verdade-mentira e dos limites da interpretação. Antes do julgamento, é isso que o advogado e melhor amigo, Vincent  (</span><a href="https://45.mostra.org/filmes/eu-quero-falar-sobre-duras"><span style="font-weight: 400;">Swann Arlaud</span></a><span style="font-weight: 400;">), diz: não importa se ela matou Samuel ou não, “</span><i><span style="font-weight: 400;">esse não é o ponto</span></i><span style="font-weight: 400;">”.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Na metade do filme, o promotor (</span><a href="https://mubi.com/pt/br/films/softie-2021"><span style="font-weight: 400;">Antoine Reinartz</span></a><span style="font-weight: 400;">) questiona se Zoe sabia da bissexualidade de Sandra, mesmo sem a necessidade de afirmar nada além do que vimos. A revelação – que mais parece uma constatação – traz outras informações: existia um acordo tácito entre Sandra e Samuel, ou pelo menos parecia existir, no qual se relacionar com outras pessoas não seria um problema – uma tentativa de aliviar as tensões conjugais após o acidente que acabou parcialmente com a visão do filho, quando ele tinha 4 anos. Mas fica evidente que esse acordo tácito tornou-se uma fonte de conflito para o marido.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ao evocar diretamente </span><a href="https://50anosdefilmes.com.br/2012/anatomia-de-um-crime-anatomy-of-a-murder/"><i><span style="font-weight: 400;">Anatomia de um Crime</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(1959), de Otto Preminger, e </span><a href="https://www.record.com.br/produto/a-queda-3/"><i><span style="font-weight: 400;">A queda</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(1956), de </span><a href="https://www.quatrocincoum.com.br/br/noticias/listao-da-semana/a-pena-de-morte-segundo-camus-e-mais-6-lancamentos"><span style="font-weight: 400;">Albert Camus</span></a><span style="font-weight: 400;">, a obra de Triet parece dar ênfase à exploração de elementos do comportamento humano e da moral, utilizando a ‘queda’ como metáfora ou ponto de partida. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Anatomia de uma Queda</span></i><span style="font-weight: 400;">, não é apenas o corpo do marido que cai da janela: o casamento de Sandra e Samuel tomba de maneira constante, cujos motivos da queda são esmiuçados nas sessões do tribunal.</span></p>
<figure id="attachment_31702" aria-describedby="caption-attachment-31702" style="width: 2560px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-31702" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/6.png" alt="Cena do filme Anatomia de uma queda. Na imagem colorida, veste um tribunal repleto de pessoas. À esquerda está a protagonista, Sandra Huller, sendo questionada por um advogado que veste roupa preta. À direita há um homem de cabelos pretos, com os braços cruzados, ouvindo. Ao fundo diversas pessoas estão sentadas." width="2560" height="1440" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/6.png 2560w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/6-800x450.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/6-1024x576.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/6-768x432.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/10/6-1536x864.png 1536w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-31702" class="wp-caption-text">&#8220;O tribunal é sempre o espaço que passa a funcionar como espelho moral da imposição social&#8221;, disse Justine Triet (Foto: Diamond Films)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Em essência, </span><i><span style="font-weight: 400;">Anatomia de uma Queda</span></i><span style="font-weight: 400;"> é um </span><a href="https://www.estadao.com.br/cultura/luiz-zanin/mostra-2023-1-o-caso-goldman-mais-um-eletrizante-drama-de-tribunal-frances/"><span style="font-weight: 400;">drama de tribunal</span></a><span style="font-weight: 400;">, embora apresente uma abordagem fresca e original dentro desse sub-gênero. Sendo possível dividir o filme em partes iguais sob o idioma inglês e o francês, o núcleo da narrativa gira em torno das revelações feitas perante o júri, e os momentos de vulnerabilidade de Sandra são compartilhados com Vincent, seu melhor amigo, mas também seu advogado, que revela ter se apaixonado por ela no passado. Esses aspectos da vida pessoal da protagonista ganham destaque nos dilemas do julgamento, revelando que as expectativas sociais, personificadas pelo júri, têm mais influência em sua condenação e redenção do que os detalhes específicos que cercam a morte do marido.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Essa narrativa complexa e emocional nos lembra como a verdade, muitas vezes, é subjetiva e multifacetada, e que o Cinema, como expressão artística, tem o poder de revelar as profundezas do </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-rei-palido-critica/"><span style="font-weight: 400;">subconsciente humano</span></a><span style="font-weight: 400;">. O filme se encerra com as situações aparentemente resolvidas, mas longe de serem definitivas. Sob um estado de incerteza, talvez o filho de Sandra, Daniel, saiba mais do que foi expressamente revelado. Não há forma mais clara de se alienar do que alimentar a sensação de que se sabe de tudo. Assim, a verdade permanece elusiva, e aceitar a versão apresentada parece ser a única opção.</span></p>
<div class="jetpack-video-wrapper"><iframe loading="lazy" title="Anatomy of a Fall - Official Trailer" width="840" height="473" src="https://www.youtube.com/embed/fTrsp5BMloA?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></div>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/anatomia-de-uma-queda-critica/">Anatomia de uma Queda explora os abismos da percepção</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/anatomia-de-uma-queda-critica/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">31701</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Estante do Persona &#8211; Abril de 2023</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-abril-de-2023/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-abril-de-2023/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 31 May 2023 20:42:45 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Literatura]]></category>
		<category><![CDATA[Alfaguara]]></category>
		<category><![CDATA[Assassinos da Lua das Flores]]></category>
		<category><![CDATA[Autobiografia]]></category>
		<category><![CDATA[Biografia]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Andrade]]></category>
		<category><![CDATA[C.J. Tudor]]></category>
		<category><![CDATA[Cinderela está morta]]></category>
		<category><![CDATA[Clube do Livro]]></category>
		<category><![CDATA[Clube do Livro Abril 2023]]></category>
		<category><![CDATA[Companhia das Letras]]></category>
		<category><![CDATA[David Grann]]></category>
		<category><![CDATA[Emmanuel Carrère]]></category>
		<category><![CDATA[Enzo Caramori]]></category>
		<category><![CDATA[Estante do Persona]]></category>
		<category><![CDATA[Estrela solitária]]></category>
		<category><![CDATA[Gabrielli Natividade]]></category>
		<category><![CDATA[Galera]]></category>
		<category><![CDATA[Globo Livros]]></category>
		<category><![CDATA[Guilherme Veiga]]></category>
		<category><![CDATA[Intrínseca]]></category>
		<category><![CDATA[Ioga]]></category>
		<category><![CDATA[Jamily Rigonatto]]></category>
		<category><![CDATA[Kalynn Bayron]]></category>
		<category><![CDATA[Livros]]></category>
		<category><![CDATA[Marguerite Duras]]></category>
		<category><![CDATA[Moderato Cantabile]]></category>
		<category><![CDATA[Nathalia Tetzner]]></category>
		<category><![CDATA[O Homem de Giz]]></category>
		<category><![CDATA[Prêmio Jabuti]]></category>
		<category><![CDATA[Relicário]]></category>
		<category><![CDATA[Rita Lee]]></category>
		<category><![CDATA[Rita Lee: uma autobiografia]]></category>
		<category><![CDATA[Ruy Castro]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=31012</guid>

					<description><![CDATA[<p>A edição do Clube do Livro de Abril marca o vigésimo encontro do grupo de leitores do Persona. Depois de caminharem por autores e, principalmente, autoras, que expandiram todos os limites das perspectivas, foi a vez de dar de cara com a marcante figura do rock brasileiro, Rita Lee, em Rita Lee: uma autobiografia. Falecida &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-abril-de-2023/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Estante do Persona &#8211; Abril de 2023"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-abril-de-2023/">Estante do Persona &#8211; Abril de 2023</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_31019" aria-describedby="caption-attachment-31019" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-31019" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/capawp_estantepersona-800x420.jpg" alt="Imagem retangular de fundo verde. Do lado direito está o livro Rita Lee: uma autobiografia, ele tem capa laranja, com um RG da artista no centro e o nome Rita Lee em cima. Do lado esquerdo há três livros empilhados nas cores preto, vermelho e violeta, o texto Estante do Persona Abril de 2023 aparece nas lombadas. " width="800" height="420" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/capawp_estantepersona-800x420.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/capawp_estantepersona-768x404.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/capawp_estantepersona.jpg 1024w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-31019" class="wp-caption-text">Caminhando pela singularidade subversiva de uma das maiores artistas do Brasil, o Clube do Livro de Abril contemplou Rita Lee: uma autobiografia (Foto: Globo Livros/ Arte: Raíra Tiengo/ Texto de abertura: Jamily Rigonatto)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">A edição do </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/clube-do-livro/"><span style="font-weight: 400;">Clube do Livro</span></a><span style="font-weight: 400;"> de Abril marca o vigésimo encontro do grupo de leitores do </span><b>Persona</b><span style="font-weight: 400;">. Depois de caminharem por autores e, principalmente, autoras, que expandiram todos os limites das perspectivas, foi a vez de dar de cara com a marcante figura do </span><i><span style="font-weight: 400;">rock brasileiro,</span></i><span style="font-weight: 400;"> Rita Lee, em </span><i><span style="font-weight: 400;">Rita Lee: uma autobiografia</span></i><span style="font-weight: 400;">. Falecida no dia 8 de Maio de 2023, a contemplação da obra da artista se formata em tons de saudosismo e admiração. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em pequenos relatos que caminham desde a infância até a vida adulta agitada, o texto encara a distinção das fases em períodos curtos, palavras estrangeiras e gírias paulistanas. Através da óptica completamente única, a autoria de cada termo quase grita </span><a href="https://personaunesp.com.br/rita-lee-40-anos/"><span style="font-weight: 400;">Rita Lee</span></a><span style="font-weight: 400;">. Direta e reta como sempre, seus afetos, vivências, tristezas e o que mais houver cantam em notas vibrantes e extremamente características. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Além da voz da </span><a href="https://f5.folha.uol.com.br/celebridades/2022/11/rita-lee-gosto-mais-de-ser-chamada-de-padroeira-da-liberdade-do-que-rainha-do-rock.shtml"><span style="font-weight: 400;">“padroeira da liberdade”</span></a><span style="font-weight: 400;"> – apelido pelo qual gostava de ser chamada –, o escrito conta com os pitacos do jornalista Guilherme Samora, representado pela aparição de um fantasma chamado Phantom. A figura aparece em determinados trechos para indicar algum detalhe ou data esquecidos pela artista, e contribui para aumentar a sensação de autenticidade dos capítulos. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Publicada em 2016, a obra foi consagrada no mesmo ano com o título de Melhor Biografia do Prêmio APCA (Associação Paulista de Críticos de Artes), a artista também foi lembrada por suas contribuições no universo musical durante a cerimônia. Em 2017, o livro apareceu entre os indicados da categoria de Melhor Biografia da estatueta oferecida pela Academia Brasileira de Letras (ABL), o </span><a href="https://www.instagram.com/p/Clmi7GXu-Og/?igshid=MmJiY2I4NDBkZg=="><span style="font-weight: 400;">Prêmio Jabuti</span></a><span style="font-weight: 400;">. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O relato é o primogênito da segunda autobiografia de Rita, intitulada </span><a href="https://www.publishnews.com.br/materias/2023/05/26/rita-lee-outra-autobiografia-estreia-na-lista-de-mais-vendidos-do-publishnews-antes-do-lancamento-oficial"><i><span style="font-weight: 400;">Rita Lee: outra autobiografia</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. A caçula chegou ao mundo em Maio, pouco tempo depois da morte da autora, e carrega em 192 páginas memórias que contemplam os momentos da cantora com a descoberta do câncer de pulmão durante o período pandêmico. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Mesmo se seu RG não estampasse a capa do livro, o escolhido do mês não poderia ter sua assinatura confundida com a de nenhuma outra literata. Marcado por originalidade e cheio de personalidade, o ato de ler e viver Rita Lee foi e sempre será um presente. Para homenagear as múltiplas sensações provocadas pela eterna Rainha, ficam nossas dicas literárias especialmente para os que têm cor de </span><a href="https://www.youtube.com/channel/UCyFDNBI2AJaqILTR_3dn9aA"><span style="font-weight: 400;">Tutti Frutti </span></a><span style="font-weight: 400;">no <strong>Estante do Persona de Abril de 2023</strong>.</span></p>
<p><span id="more-31012"></span></p>
<h3><strong>Livro do Mês</strong></h3>
<figure id="attachment_31021" aria-describedby="caption-attachment-31021" style="width: 542px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-31021" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Rita-1-542x800.jpg" alt="Capa do livro Rita Lee: uma autobiografia. O RG de Rita Lee esta centralizado em um fundo laranja. Na porção su´perior há o nome da artista em letras bastão verdes. Na porção inferior há o texto &quot; uma autobiografias&quot; em letras cursivas verdes. " width="542" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Rita-1-542x800.jpg 542w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Rita-1.jpg 677w" sizes="auto, (max-width: 542px) 85vw, 542px" /><figcaption id="caption-attachment-31021" class="wp-caption-text">A primeira autobiografia da artista foi um sucesso editorial quando lançada, com mais de 98 mil exemplares vendidos (Foto: Globo Livros)</figcaption></figure>
<p><b>Rita Lee &#8211; Rita Lee: uma autobiografia (296 páginas, Globo Livros)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">No dia 8 de maio de </span><span style="font-weight: 400;">2023, </span><span style="font-weight: 400;">noites alienígenas ganharam, para a eternidade, um disco voador meio biruta – com um quê de estrela do rock – para sua imensidão de UFOs e objetos luminosos estranhos. A escolha do </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/clube-do-livro/"><span style="font-weight: 400;">Clube do Livro</span></a><span style="font-weight: 400;"> do Persona convergiu, numa coincidência que só poderia acontecer a essa figura, com a </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/noticia/2023/05/09/em-autobiografia-rita-lee-deixou-profecia-sobre-repercussao-de-sua-morte.ghtml#trecho"><span style="font-weight: 400;">partida intergalática</span></a><span style="font-weight: 400;"> de Rita Lee, depois de uma luta vencida contra o câncer, relatada em </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/musica/blog/mauro-ferreira/post/2023/05/23/rita-lee-escapa-com-vida-ao-narrar-com-sagacidade-os-dias-de-luta-contra-o-cancer-em-outra-autobiografia.ghtml"><span style="font-weight: 400;">outra autobiografia</span></a><span style="font-weight: 400;">. O </span><a href="https://forbes.com.br/colunas/2018/02/rita-lee-e-a-autora-brasileira-que-mais-vendeu-livros-de-nao-ficcao-em-2017/"><span style="font-weight: 400;">primeiro relato</span></a><span style="font-weight: 400;"> que a artista compõe de si mesma, afastando de si um tanto da personagem ‘</span><i><span style="font-weight: 400;">‘ritalee</span></i><span style="font-weight: 400;">’’ dos grandes palcos e telas para expor a intimidade de sua infância e dos bastidores de sua carreira musical, é um enquadramento mais explícito e retrospectivo de si mesma. Da infância na Vila Mariana – tecendo ao leitor uma experiência imersiva de uma São Paulo nos anos 1960 – à caminhada ao estrelato, Lee Jones é modesta com sua própria história, um espaço garantido no cânone de revolucionários e agitadores dos costumes. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Pisando no terreno das escritas de si, Rita Lee, como sempre, deixa os panos caírem e inverte o jogo. Em </span><a href="https://rollingstone.uol.com.br/vitrine/rita-lee-conheca-as-duas-biografias-escritas-pela-cantora/"><i><span style="font-weight: 400;">Rita Lee: uma autobiografia</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">a centralidade de tudo é a sua própria história, onde o si tem mais importância e mais corpo que o valor literário de tudo, que também é imenso. O ímpeto cômico e ultrajado que atravessa sua música é, também, um registro de sua escrita. Em seu característico humor ácido, cheio de sacadas inteligentíssimas, a artista se estabelece como canhota por escolha, alienígena de nascença e ovelha negra tingida. </span><a href="https://veja.abril.com.br/coluna/augusto-nunes/8216-poema-de-sete-faces-8217-de-carlos-drummond-de-andrade#:~:text=Quando%20nasci%2C%20um%20anjo%20torto%0Adesses%20que%20vivem%20na%20sombra%0Adisse%3A%20Vai%2C%20Carlos!%20ser%20gauche%20na%20vida."><i><span style="font-weight: 400;">Gauche </span></i><span style="font-weight: 400;">na vida</span></a><span style="font-weight: 400;">, a artista relata sua experiência andando contra os sentidos pré-estabelecidos; seja do mundo da música – hibridizando o </span><i><span style="font-weight: 400;">rock</span></i><span style="font-weight: 400;"> estadunidense à </span><i><span style="font-weight: 400;">bossa nova</span></i><span style="font-weight: 400;"> e ao psicodélico da </span><i><span style="font-weight: 400;">tropicália</span></i><span style="font-weight: 400;"> – ou no papel instituído às mulheres nesse cenário, que, por sinal, toma o centro da narrativa em seu relato dos bastidores do </span><a href="https://diariodonordeste.verdesmares.com.br/verso/rita-lee-foi-expulsa-dos-mutantes-por-ex-marido-historia-e-contada-em-autobiografia-1.3366830"><span style="font-weight: 400;">término</span></a><span style="font-weight: 400;"> de sua trajetória com </span><i><span style="font-weight: 400;">Os Mutantes</span></i><span style="font-weight: 400;">. Uma </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=wU4gpw3gYiw"><span style="font-weight: 400;">Maria Mole</span></a><span style="font-weight: 400;"> de uma revolução feita aos berros e aos acordes de guitarra, Lee Jones foi transeunte entre estilos, ideias e gerações: entre </span><a href="https://novabrasilfm.com.br/notas-musicais/curiosidades/historia-da-musica-pagu-de-rita-lee-e-zelia-duncan/"><span style="font-weight: 400;">Pagu</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://artsandculture.google.com/story/KQWBBi19jjt_yg?hl=pt-BR"><span style="font-weight: 400;">Gil</span></a><span style="font-weight: 400;">, nunca houve uma revolução como a de Rita.</span></p>
<p><iframe title="Spotify Embed: Rita Lee: uma autobiografia - Clube do Livro Abril de 2023" style="border-radius: 12px" width="100%" height="352" frameborder="0" allowfullscreen allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture" loading="lazy" src="https://open.spotify.com/embed/playlist/7dG2PQeCnozOP7wlOS3RNZ?si=f53c25eb2ea14406&#038;utm_source=oembed"></iframe></p>
<hr />
<h3><strong>Dicas do Mês </strong></h3>
<figure id="attachment_31037" aria-describedby="caption-attachment-31037" style="width: 554px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-31037" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/0fa060f691528fbf2e81379d8ad73906-e1685560813811-554x800.jpeg" alt="Capa do livro O Homem de Giz. O fundo da imagem é preto, e o título é escrito em branco, em letras de forma semelhante a giz. Abaixo do título há um desenho de giz de um homem palito enforcado. Na parte central inferior está o nome da autora em vermelho, também semelhante a giz. No canto inferior direito está o nome da editora." width="554" height="800" data-wp-editing="1" /><figcaption id="caption-attachment-31037" class="wp-caption-text">Em O Homem de Giz, não dá para confiar em ninguém (Foto: Intrínseca)</figcaption></figure>
<p><b>C. J. Tudor &#8211; O Homem de Giz (334 páginas, Intrínseca)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Guiadas por desenhos de giz, quatro crianças encontram um corpo mutilado no bosque e suas vidas mudam para sempre. </span><a href="https://www.amorporlivros.com.br/livros-cj-tudor/"><span style="font-weight: 400;">C. J. Tudor</span></a><span style="font-weight: 400;"> é um grande nome da literatura do gênero de mistério e </span><i><span style="font-weight: 400;">O Homem de Giz</span></i><span style="font-weight: 400;"> é, com razão, um de seus títulos mais famosos. O primeiro livro da autora narra as dúvidas e as consequências que envolvem um assassinato que chocou a cidade de Anderbury. Ao longo da história, fica claro que qualquer pessoa guarda os seus segredos, alguns maiores e mais nocivos do que outros.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A trama é contada por Eddie Adams, um dos responsáveis por encontrar o corpo. Na sua narrativa, os fatos são contados em duas linhas temporais: uma em 1986 e outra em 2016. Esse é um recurso interessante capaz de prender a atenção do leitor até o final, além de explicitar como escolhas e acontecimentos do passado podem afetar o presente. Para quem é fã dos mistérios de Stephen King ou de </span><a href="https://personaunesp.com.br/stranger-things-4-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Stranger Things</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">O Homem de Giz</span></i><span style="font-weight: 400;"> é uma ótima pedida. </span><b>&#8211; Gabrielli Natividade<br />
</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_31026" aria-describedby="caption-attachment-31026" style="width: 534px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-31026" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Assassinos-da-Lua-das-Flores-1-534x800.jpg" alt="Capa do livro Assassinos da Lua das Flores. A capa, que é em um branco envelhecido, onde tem uma torre antiga de extração de petróleo, toda na cor vermelha ao fundo, um carro antigo de luxo, onde há um nativo americano homem dirigindo e uma nativa americana no banco de trás, na cor preta. Ao centro, em letra maiúscula preta, o título “ASSASSINOS DA LUA DAS FLORES” e logo abaixo,em letras minúsculas pretas “Petróleo, morte e a criação do FBI”. Um pouco mais abaixo, em maiúsculas pretas,há o nome do autor “DAVID GRANN”. No canto superior esquerdo, também em letras pretas, está com aspas &quot;PERTURBADOR E ENVOLVENTE” e logo abaixo “Dave Eggers, New York Times Book Review”. No canto superior direito, há a logo da editora, composta de uma moto e um sidecar, onde um homem, com roupas antigas de motoqueiro dirige, e um menino que está no sidecar, que é seguido abaixo por uma linha e o nome “COMPANHIA DAS LETRAS”, todos na cor preta" width="534" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Assassinos-da-Lua-das-Flores-1-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Assassinos-da-Lua-das-Flores-1-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Assassinos-da-Lua-das-Flores-1-768x1152.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Assassinos-da-Lua-das-Flores-1-1024x1536.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Assassinos-da-Lua-das-Flores-1-1366x2048.jpg 1366w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Assassinos-da-Lua-das-Flores-1-1200x1799.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Assassinos-da-Lua-das-Flores-1.jpg 1654w" sizes="auto, (max-width: 534px) 85vw, 534px" /><figcaption id="caption-attachment-31026" class="wp-caption-text">A aclamada obra literária se prepara também para se tornar uma aclamada obra cinematográfica (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>David Grann &#8211; Assassinos da Lua das Flores: Petróleo, morte e a criação do FBI (392 páginas, Companhia das Letras)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O jornalista e redator da </span><i><span style="font-weight: 400;">The New Yorker</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://www.newyorker.com/contributors/david-grann"><span style="font-weight: 400;">David Grann</span></a><span style="font-weight: 400;">, já tem uma certa lista de obras que são aclamadas e migraram para a Sétima Arte. Porém, uma de suas maiores joias estava intocada até 2023: </span><i><span style="font-weight: 400;">Assassino da Lua das Flores</span></i><span style="font-weight: 400;">. A obra é uma incursão sobre a primeira grande investigação do que seria o FBI: uma série de assassinatos em 1920 no condado de Osage, Oklahoma. Dois pontos deixam o mistério ainda mais interessante: Osage, na época, abrigava as pessoas com maior renda per capita do mundo, devido à descoberta de petróleo na região; e essas pessoas eram nativos americanos, pois o nome da região remete ao nome da etnia.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Grann consegue atribuir uma linguagem </span><i><span style="font-weight: 400;">western</span></i><span style="font-weight: 400;"> para o livro, ao mesmo tempo que o desmistifica e 0 mescla com um <a href="https://personaunesp.com.br/todo-dia-a-mesma-noite-critica/">livro-reportagem</a> – fruto de muita pesquisa. Aqui, o </span><i><span style="font-weight: 400;">big-bang</span></i><span style="font-weight: 400;"> não é frenético e aventuresco, mas sim friamente calculado e vil. Abusando do grafismo, o autor retira o filtro que a América colocou em seu processo de formação e escancara como o dinheiro e o capitalismo estadunidense corromperam seu próprio território. </span><b>&#8211; Guilherme Veiga</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_31024" aria-describedby="caption-attachment-31024" style="width: 558px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-31024" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Estrela-Solitaria-1-558x800.jpg" alt="Capa do livro Estrela Solitária: Um Brasileiro Chamado Garrincha do autor Ruy Castro. Na imagem, o jogador de futebol aparece sentado no braço de uma cadeira de repouso. A câmera o captura por inteiro e com uma das mãos apoiada na cabeça. Há um filtro sobre a fotografia que a deixa em tons amarronzados em meio ao preto e branco. Na parte superior direita, o nome do autor “Ruy Castro” está escrito em tom marrom. Abaixo, segue o nome da obra “Estrela Solitária: Um Brasileiro Chamado Garrincha” em tom branco e marrom. Na parte inferior direita, o logo da Companhia das Letras aparece em branco." width="558" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Estrela-Solitaria-1-558x800.jpg 558w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Estrela-Solitaria-1.jpg 698w" sizes="auto, (max-width: 558px) 85vw, 558px" /><figcaption id="caption-attachment-31024" class="wp-caption-text">O livro ganhou o Prêmio Jabuti de Melhor Ensaio e Biografia em 1996 (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Ruy Castro &#8211; Estrela Solitária: Um Brasileiro Chamado Garrincha (536 páginas, Companhia das Letras)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Responsável por grandes contribuições ao jornalismo biográfico e literário, </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2023/03/conheca-obra-de-ruy-castro-que-toma-posse-na-academia-brasileira-de-letras.shtml"><span style="font-weight: 400;">Ruy Castro</span></a><span style="font-weight: 400;"> reúne a mitologia e o drama particular que cercam o jogador de futebol Garrincha, uma das figuras mais </span><a href="https://www.lance.com.br/botafogo/saudades-garrincha-faz-anos-seu-futebol-segue-driblando-tempo.html"><span style="font-weight: 400;">idolatradas</span></a><span style="font-weight: 400;"> pelo Brasil durante a década de 60. Para realizar esse feito, o imortal da Academia Brasileira de Letras (ABL) cruzou informações de centenas de entrevistas que proporcionam uma imersão extremamente realista, capaz de unificar todos os cinco sentidos do leitor em uma única experiência.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Das vielas estreitas do município de Magé até os grandes palcos do esporte mundial, Castro segue os rastros deixados por um talento nato que, por ser fruto de um país historicamente quebrado, teve a sua própria </span><a href="https://globoesporte.globo.com/bau-do-esporte/noticia/2013/01/alcool-e-bola-30-anos-apos-morte-de-mane-bebida-ainda-estraga-carreiras.html"><span style="font-weight: 400;">tragédia pessoal</span></a><span style="font-weight: 400;">. Através de sentenças que ecoam, </span><i><span style="font-weight: 400;">Estrela Solitária: Um Brasileiro Chamado Garrincha</span></i><span style="font-weight: 400;"> expõe o fato de que “anjo das pernas tortas” é um apelido digno apenas dentro das quatro linhas, uma vez que, fora delas, nada impediu o seu </span><a href="https://oglobo.globo.com/cultura/revista-da-tv/elza-soares-conta-sua-versao-sobre-relacionamento-com-mane-garrincha-em-documentario-do-globoplay-25418157"><span style="font-weight: 400;">tormento</span></a><span style="font-weight: 400;"> e de quem esteve a sua volta. </span><b>&#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_31033" aria-describedby="caption-attachment-31033" style="width: 544px" class="wp-caption aligncenter"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-31033" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/moderato2_v1_Ba-544x800.jpg" alt="" width="544" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/moderato2_v1_Ba-544x800.jpg 544w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/moderato2_v1_Ba-696x1024.jpg 696w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/moderato2_v1_Ba-768x1130.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/moderato2_v1_Ba.jpg 783w" sizes="auto, (max-width: 544px) 85vw, 544px" /><figcaption id="caption-attachment-31033" class="wp-caption-text">Um dos maiores sucessos editoriais de Marguerite Duras, Moderato Cantabile ganhou vida, em uma adaptação ao Cinema, pelas atuações de Jean-Paul Belmondo e Jeanne Moreau (Foto: Relicário)</figcaption></figure>
<p><b>Marguerite Duras &#8211; Moderato Cantabile (136 páginas, Relicário)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O arrebatamento. Talvez este seja um dos maiores temas que atravessam </span><i><span style="font-weight: 400;">Moderato Cantabile, </span></i><span style="font-weight: 400;">um dos primeiros romances da escritora e cineasta Marguerite Duras antes do roteiro de </span><i><span style="font-weight: 400;">Hiroshima, Meu Amor </span></i><span style="font-weight: 400;">e — seu ponto de virada ao cânone da literatura mundial — </span><a href="https://veja.abril.com.br/coluna/veja-recomenda/o-amante-livro-de-marguerite-duras-e-sobretudo-um-desabafo-familiar"><i><span style="font-weight: 400;">O Amante</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">publicado em 1980. Uma história de paixão, incomunicabilidade e pulsão, onde o ato máximo do amor é levado ao máximo das sensibilidades, liderando um texto que beira um </span><i><span style="font-weight: 400;">thriller </span></i><span style="font-weight: 400;">verborrágico. As tensões comumentes descritas por Duras, reflexiva sobre as relações de exterioridade e interioridade que compõe a complexidade do sentimento humano — numa seara mais radical que inspira, por exemplo, o método autobiográfico de </span><a href="https://personaunesp.com.br/?s=annie+ernaux"><span style="font-weight: 400;">Annie Ernaux</span></a><span style="font-weight: 400;"> —, anunciam, no romance até então esgotado no Brasil, a maior densidade psicológica que estruturam obras como </span><a href="https://revistacult.uol.com.br/home/memorias-da-dor-marguerite-duras/"><i><span style="font-weight: 400;">A Dor</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Por seus diálogos incessantes, construídos por personagens que parecem, em suas falas, mais falarem sozinhos que com si mesmos, desenvolve-se uma narrativa estranha. Em </span><a href="https://www.relicarioedicoes.com/livros/moderato-cantabile/"><i><span style="font-weight: 400;">Moderato Cantabile</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">paira uma aura do erótico que precipita a sucumbir para a auto-destruição, personalizada pela paixão da personagem </span><span style="font-weight: 400;">Anne Desbaresdes</span><span style="font-weight: 400;"> a um homem da classe trabalhadora, incitada por uma</span><a href="https://www.jstor.org/stable/1208015"><span style="font-weight: 400;"> imagem específica</span></a><span style="font-weight: 400;">: um assassinato em um café, do lado da sala de um prédio onde seu filho faz aulas de piano, ao som de navios em um porto. O que, inicialmente, é extremamente individual e psicológico efervesce enquanto um drama social, que alcança seu desenlace em um estridente final, como o de uma sinfonia nunca tocada certo; mas ainda sim, potencial em sua expressão. &#8211; <strong>Enzo Caramori</strong></span></p>
<hr />
<figure id="attachment_31027" aria-describedby="caption-attachment-31027" style="width: 539px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-31027" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/cinderela-esta-morta-1-1-539x800.jpg" alt="Capa do livro Cinderela está morta. No centro da imagem há uma mulher negra de cabelos crespos na altura dos ombros, ela veste um vestido de princesa azul. Ao fundo há uma floresta com árvores cheias de espinhos roxos. O título aparece em branco em cima da personagem. O nome da autora ocupa a porção inferior. " width="539" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/cinderela-esta-morta-1-1-539x800.jpg 539w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/cinderela-esta-morta-1-1-690x1024.jpg 690w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/cinderela-esta-morta-1-1-768x1140.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/cinderela-esta-morta-1-1-1035x1536.jpg 1035w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/cinderela-esta-morta-1-1-1380x2048.jpg 1380w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/cinderela-esta-morta-1-1-1200x1781.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/cinderela-esta-morta-1-1.jpg 1725w" sizes="auto, (max-width: 539px) 85vw, 539px" /><figcaption id="caption-attachment-31027" class="wp-caption-text">Em Cinderela está morta, o conto de fadas põe os pés na realidade (Foto: Galera)<b> <span style="color: #1a1a1a;"><span style="font-size: 16px;"> </span></span></b></figcaption></figure>
<p><b>Kalynn Bayron &#8211; Cinderela está morta (294 páginas, Galera) </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Todos nós já ouvimos os clássicos dos contos de fadas e conhecemos as histórias de ponta-cabeça, são eles que ditam os famosos clichês e nada de novo pode surgir disso. Determinada a fazer essa afirmação se quebrar, </span><a href="https://roommagazine.com/kalynn-bayron-author-of-cinderella-is-dead/"><span style="font-weight: 400;">Kalynn Bayron</span></a><span style="font-weight: 400;"> trouxe ao mundo </span><i><span style="font-weight: 400;">Cinderela está morta</span></i><span style="font-weight: 400;">. Criando um universo em que a Cinderela não só foi real, como é um parâmetro de comportamento para todas as mulheres, a autora nos apresenta à Sophia, uma protagonista cheia de representatividade e vontade de virar o jogo. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Preparada para brigar pelas coisas nas quais acredita, a personagem levanta bandeiras e mostra que muitas vezes o tradicional é ultrapassado. De um jeito leve e encantador, o texto – traduzido por Karine Ribeiro e Érica Imenes – encara as faces do </span><a href="https://personaunesp.com.br/maid-critica/"><span style="font-weight: 400;">machismo</span></a><span style="font-weight: 400;"> em uma narrativa mais brilhante que um sapatinho de cristal. Estabelecendo a juventude como uma arma engatilhada contra a opressão, Cinderela está morta borda a subversão nos detalhes de um vestido azul. <strong>&#8211; Jamily Rigonatto </strong></span></p>
<hr />
<figure id="attachment_31035" aria-describedby="caption-attachment-31035" style="width: 656px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-31035 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/ioga-1-1-656x1024.jpeg" alt="" width="656" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/ioga-1-1-656x1024.jpeg 656w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/ioga-1-1-513x800.jpeg 513w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/ioga-1-1-768x1198.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/ioga-1-1-985x1536.jpeg 985w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/ioga-1-1.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-31035" class="wp-caption-text">Lançado na França em 2020, Ioga chegou ao Brasil em Fevereiro de 2023 sob tradução de Mariana Delfini (Foto: Alfagura)</figcaption></figure>
<p><b>Emmanuel Carrère &#8211; Ioga (272 páginas, Alfaguara)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em vários trechos de </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9788556521613/ioga"><i><span style="font-weight: 400;">Ioga</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, a mais recente obra publicada por </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/colunas/mariosergioconti/2023/02/emmanuel-carrere-atinge-o-nirvana-em-ioga-e-ai-se-enterra-na-baixaria.shtml"><span style="font-weight: 400;">Emmanuel Carrère</span></a><span style="font-weight: 400;">, há a explanação, principalmente no primeiro capítulo, de seu desejo antigo de fazer &#8220;</span><i><span style="font-weight: 400;">um livrinho simpático e perspicaz</span></i><span style="font-weight: 400;">&#8221; sobre o ioga. Embora a primeira parte pareça realmente seguir essa receita, mesmo que alguns trechos viagem pelo interior do escritor-narrador, não demora para percebermos que o projeto precisou ser abortado. Isso porque, entre o final de 2014 e início de 2015, quando o escritor </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-acontecimento-livro-critica/"><span style="font-weight: 400;">francês</span></a><span style="font-weight: 400;"> partiu para um retiro de meditação vipassana, um de seus amigos foi assassinado no trabalho – no escritório da revista </span><i><span style="font-weight: 400;">Charlie Hebdo,</span></i><span style="font-weight: 400;"> em Paris –, interrompendo seu percurso espiritual. Soma-se a isso seu processo de divórcio e a morte de seu, até então, único editor literário, que ajudam Carrère a transformar o ioga em uma grande metáfora de suas próprias mudanças.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ainda assim, a obra híbrida de ficção e não ficção – como outros trabalhos do autor – não deixa de ser uma descida ao inferno. Principalmente na parte dois, denominada </span><i><span style="font-weight: 400;">1825 dias</span></i><span style="font-weight: 400;">, Carrère fala abertamente sobre sua depressão melancólica, quando precisou ser internado por quatro meses em um hospital psiquiátrico. De forma pessoal e reflexiva, </span><i><span style="font-weight: 400;">Ioga </span></i><span style="font-weight: 400;">não deixa de ser um trabalho de contemplação sobre o corpo e a mente, confrontados pelos medos e inseguranças de Emmanuel Carrère. </span><span style="font-weight: 400;">Nas entrelinhas, trata-se de um livro que investiga o possível equilíbrio em um mundo agitado, frenético e francamente caótico. Longe de ser </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9788579622496/limonov"><span style="font-weight: 400;">seu melhor trabalho</span></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Ioga </span></i><span style="font-weight: 400;">compartilha o </span><i><span style="font-weight: 400;">modus operandi</span></i><span style="font-weight: 400;"> típico do escritor: mistura de reportagem, texto autobiográfico, pesquisa histórica e prospecções filosóficas, ligados pela linha condutora de uma escrita brilhante. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-abril-de-2023/">Estante do Persona &#8211; Abril de 2023</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-abril-de-2023/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">31012</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Os curtas brasileiros do 28º Festival É Tudo Verdade</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/cobertura-festival-e-tudo-verdade-2023/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/cobertura-festival-e-tudo-verdade-2023/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 03 May 2023 22:46:04 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Cinema]]></category>
		<category><![CDATA[Documentário]]></category>
		<category><![CDATA[2022]]></category>
		<category><![CDATA[2023]]></category>
		<category><![CDATA[28º Festival Internacional de Documentários]]></category>
		<category><![CDATA[Amazônia]]></category>
		<category><![CDATA[Amir Labaki]]></category>
		<category><![CDATA[André Manfrim]]></category>
		<category><![CDATA[Andréa França]]></category>
		<category><![CDATA[Aos Mortos]]></category>
		<category><![CDATA[Artes]]></category>
		<category><![CDATA[ARUAC Filmes]]></category>
		<category><![CDATA[BAMBAMBÃ]]></category>
		<category><![CDATA[Barbara Pettres]]></category>
		<category><![CDATA[Brasil]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Andrade]]></category>
		<category><![CDATA[Calêndula Filmes]]></category>
		<category><![CDATA[Cama Vazia]]></category>
		<category><![CDATA[Cinema Brasileiro]]></category>
		<category><![CDATA[Cobertura]]></category>
		<category><![CDATA[Curtas]]></category>
		<category><![CDATA[Curtas brasileiros]]></category>
		<category><![CDATA[Curtas-metragens]]></category>
		<category><![CDATA[Documentários]]></category>
		<category><![CDATA[EICTV]]></category>
		<category><![CDATA[Enzo Caramori]]></category>
		<category><![CDATA[Evelyn Santos]]></category>
		<category><![CDATA[Fábio Rogério]]></category>
		<category><![CDATA[Filmes de Taipa]]></category>
		<category><![CDATA[Flávia Person]]></category>
		<category><![CDATA[Guilherme Veiga]]></category>
		<category><![CDATA[Instituto Moreira Salles]]></category>
		<category><![CDATA[Jamily Rigonatto]]></category>
		<category><![CDATA[Jean-Claude Bernardet]]></category>
		<category><![CDATA[Mãri hi: A Árvore do Sonho]]></category>
		<category><![CDATA[Memória]]></category>
		<category><![CDATA[Morte]]></category>
		<category><![CDATA[Morzaniel Iramari]]></category>
		<category><![CDATA[Nathalia Tetzner]]></category>
		<category><![CDATA[Orla Filmes]]></category>
		<category><![CDATA[Poesia]]></category>
		<category><![CDATA[Povos Indígenas]]></category>
		<category><![CDATA[Prêmio Canal Brasil de Curtas]]></category>
		<category><![CDATA[Retratos de Piratininga]]></category>
		<category><![CDATA[Rio Memórias]]></category>
		<category><![CDATA[Todavia Sinto]]></category>
		<category><![CDATA[Um Lugar para Habitar]]></category>
		<category><![CDATA[Vãnh Gõ Tõ Laklãnõ]]></category>
		<category><![CDATA[Vitor Costa Lopes]]></category>
		<category><![CDATA[Vitória Gomez]]></category>
		<category><![CDATA[Walderes Coctá Priprá]]></category>
		<category><![CDATA[Yanomami]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=30777</guid>

					<description><![CDATA[<p>Entre os dias 13 e 23 de abril, o Festival Internacional de Documentários É Tudo Verdade voltou totalmente às salas presenciais dos cinemas espalhados em São Paulo e Rio de Janeiro. Com exibições gratuitas no Centro Cultural São Paulo, Cine Marquise, Cinemateca Brasileira, Sesc 24 de Maio e IMS Paulista, o festival teve também Sessões &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/cobertura-festival-e-tudo-verdade-2023/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Os curtas brasileiros do 28º Festival É Tudo Verdade"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/cobertura-festival-e-tudo-verdade-2023/">Os curtas brasileiros do 28º Festival É Tudo Verdade</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_30837" aria-describedby="caption-attachment-30837" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30837 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/etudovddwordpress.jpg" alt="" width="1024" height="576" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/etudovddwordpress.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/etudovddwordpress-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/etudovddwordpress-768x432.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30837" class="wp-caption-text">Na 28ª edição do Festival Internacional de Documentários É Tudo Verdade, o Persona acompanhou os filmes da Competição Brasileira de Curtas-Metragens (Foto: Hans Gunter Flieg/Acervo Instituto Moreira Salles/É Tudo Verdade/Arte: Ana Clara Abbate/Texto de abertura: Bruno Andrade)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Entre os dias 13 e 23 de abril, o </span><a href="https://personaunesp.com.br/cobertura-festival-e-tudo-verdade-2022/"><span style="font-weight: 400;">Festival Internacional de Documentários É Tudo Verdade</span></a><span style="font-weight: 400;"> voltou totalmente às salas presenciais dos cinemas espalhados em São Paulo e Rio de Janeiro. Com exibições gratuitas no Centro Cultural São Paulo, Cine Marquise, Cinemateca Brasileira, Sesc 24 de Maio e IMS Paulista, o festival teve também Sessões Especiais virtuais, exibindo nas plataformas de </span><i><span style="font-weight: 400;">streaming </span></i><span style="font-weight: 400;">Itaú Cultural Play e Sesc Digital sete dos nove filmes da Competição Brasileira de Curtas-Metragens e dois longas da Mostra Foco Latino-Americano (</span><i><span style="font-weight: 400;">Beleza Silenciosa</span></i><span style="font-weight: 400;">, de Jasmín Mara Lópeza, e </span><i><span style="font-weight: 400;">Hot Club de Montevideo</span></i><span style="font-weight: 400;">, de Maximiliano Contenti).</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com 72 títulos de 34 países, o festival – fundado em 1996 por </span><a href="https://www.amazon.com.br/Cinema-Real-Cole%C3%A7%C3%A3o-Port%C3%A1til-26/dp/8540506475/ref=sr_1_2?qid=1682964097&amp;refinements=p_27%3AAmir+Labaki&amp;s=books&amp;sr=1-2"><span style="font-weight: 400;">Amir Labaki </span></a><span style="font-weight: 400;">– homenageou dois grandes cineastas na sua 28ª edição: </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2023/04/curtas-de-humberto-mauro-deslumbram-pelo-talento-do-velho-cineasta.shtml"><span style="font-weight: 400;">Humberto Mauro</span></a><span style="font-weight: 400;"> (1897–1983), “</span><i><span style="font-weight: 400;">um dos inventores do Brasil cinematográfico</span></i><span style="font-weight: 400;">”, que “</span><i><span style="font-weight: 400;">impõe-se quando o próprio país e logo seu Cinema enfrentam nova reconstrução</span></i><span style="font-weight: 400;">”, exibindo dez de seus filmes e dois documentários; e </span><a href="https://piaui.folha.uol.com.br/materia/pelo-contrario/"><span style="font-weight: 400;">Jean-Luc Godard</span></a><span style="font-weight: 400;"> (1930–2022), com a apresentação dos oito episódios da sua série documental </span><a href="https://www.fosforoeditora.com.br/catalogo/historias-do-cinema/"><i><span style="font-weight: 400;">História(s) do Cinema</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (1987-1998),</span><span style="font-weight: 400;"> considerada a obra-prima da última parte de sua carreira, cujo conteúdo foi constantemente retrabalhado pelo autor e cuja produção durou cerca de dez anos.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O alcance do É Tudo Verdade, o maior festival de Documentários do mundo, é reconhecido pela</span><a href="https://personaunesp.com.br/oscar-2022-cerimonia-artigo/"> <span style="font-weight: 400;">Academia de Artes e Ciências Cinematográficas</span></a><span style="font-weight: 400;">, que classifica diretamente os filmes vencedores dos prêmios dos júris nas Competições Brasileiras e Internacionais de Longas/Médias e de Curtas-Metragens para apreciação ao </span><a href="https://personaunesp.com.br/os-curtas-do-oscar-2023/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> do próximo ano. </span><span style="font-weight: 400;">Longe das sessões presenciais, o </span><b>Persona</b><span style="font-weight: 400;"> assistiu à distância os curtas-metragens brasileiros disponíveis no </span><i><span style="font-weight: 400;">streaming</span></i><span style="font-weight: 400;">. Dos sete filmes da Competição Brasileira de Curtas exibidos remotamente, quatro tiveram sua estreia mundial no <a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2023/03/e-tudo-verdade-exibe-serie-celebre-de-godard-e-filmes-sobre-guerra-da-ucrania.shtml">É Tudo Verdade</a>, que também expôs, apenas presencialmente, </span><a href="http://etudoverdade.com.br/br/filme/50869-Ferro%60s-bar"><i><span style="font-weight: 400;">Ferro’s Bar</span></i></a> <span style="font-weight: 400;"> (Menção Honrosa na categoria)</span><span style="font-weight: 400;">, dirigido por Aline A. Assis, Fernanda Elias, Nayla Guerra e Rita Quadros, e </span><a href="http://etudoverdade.com.br/br/filme/50465-O-Materialismo-Historico-da-Flecha-contra-o-Relogio"><i><span style="font-weight: 400;">O Materialismo Histórico da Flecha Contra o Relógio</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, de Carlos Adriano.</span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Mãri hi – A Árvore do Sonho</span></i><span style="font-weight: 400;">, de </span><a href="https://g1.globo.com/rr/roraima/noticia/2023/04/25/primeiro-cineasta-yanomami-ganha-premio-em-festival-internacional-de-documentarios.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Morzaniel Ɨramari</span></a><span style="font-weight: 400;">, além de ter sua estreia mundial no É Tudo Verdade, foi o grande vencedor da Competição Brasileira de Curtas-Metragens, recebendo também o Prêmio Mistika. Produzido em parceria da </span><i><span style="font-weight: 400;">ARUAC Filmes</span></i><span style="font-weight: 400;"> com a Hutukara Associação Yanomami, o curta do cineasta yanomami aborda o conhecimento de seu povo sobre os sonhos, com a participação e narração da liderança indígena e xamã, </span><a href="https://ea.fflch.usp.br/autor/davi-kopenawa"><span style="font-weight: 400;">Davi Kopenawa</span></a><span style="font-weight: 400;">. “</span><i><span style="font-weight: 400;">A luta yanomami vai continuar até o fim</span></i><span style="font-weight: 400;">”, disse Ɨramari.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Abaixo, você fica com a curadoria do <strong>Persona </strong>feita por </span><b>Bruno Andrade</b><span style="font-weight: 400;">, </span><b>Enzo Caramori</b><span style="font-weight: 400;">, </span><b>Guilherme Veiga</b><span style="font-weight: 400;">, </span><b>Jamily Rigonatto</b><span style="font-weight: 400;">, </span><b>Nathalia Tetzner</b><span style="font-weight: 400;"> e </span><b>Vitória Gomez</b>, que deixam su<span style="font-weight: 400;">as impressões </span><span style="font-weight: 400;">sobre <strong>Os curtas brasileiros do </strong></span><strong>28º Festival É Tudo Verdade</strong><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span id="more-30777"></span></p>
<h2>Curtas-metragens</h2>
<figure id="attachment_30786" aria-describedby="caption-attachment-30786" style="width: 739px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30786" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/images.jpeg" alt="Cena do documentário Mãri hi - A Árvore do Sonho. Na imagem, duas mulheres indígenas de cabelos e olhos escuros parecem observar algo no céu. Uma delas segura uma criança no colo. A luz do Sol ainda está iluminando a paisagem. Ao fundo, o cenário é a aldeia onde vivem." width="739" height="415" /><figcaption id="caption-attachment-30786" class="wp-caption-text">“Vamos compartilhar este pensamento para juntos ficarmos mais sábios”, diz Davi Kopenawa Yanomami (Foto: ARUAC Filmes)</figcaption></figure>
<p><b>Mãri hi &#8211; A Árvore do Sonho (Morzaniel Ɨramari, 17’, 2023)</b></p>
<p><a href="https://g1.globo.com/rr/roraima/noticia/2023/04/25/primeiro-cineasta-yanomami-ganha-premio-em-festival-internacional-de-documentarios.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Morzaniel Ɨramari</span></a><span style="font-weight: 400;"> enfrenta na pele os efeitos nocivos da exploração do garimpo desde os seus primeiros anos de vida. No Cinema, ele encontrou uma forma de registrar a história de seu povo, atravessada pela constante luta por direitos. Com o curta-documentário </span><a href="https://www.google.com/amp/s/www.estadao.com.br/amp/cultura/p-de-pop/morzaniel-iramari-filma-a-luta-yanomami/%3ftype=post"><i><span style="font-weight: 400;">Mãri hi &#8211; A Árvore do Sonho</span></i></a><span style="font-weight: 400;">,  o primeiro yanomami a se tornar diretor foi selecionado para o Festival </span><a href="https://personaunesp.com.br/cobertura-festival-e-tudo-verdade-2022/"><span style="font-weight: 400;">É Tudo Verdade</span></a><span style="font-weight: 400;">, em que venceu a categoria de Melhor Documentário da Competição Brasileira de Curtas-Metragens. A obra trata da relação mística entre os moradores da &#8220;</span><i><span style="font-weight: 400;">terra-floresta</span></i><span style="font-weight: 400;">&#8221; e a semente de árvore que concede os sonhos ao mundo de todos.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Carregado de um olhar intimista e da narração precisa de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=5byN3rhbZKs"><span style="font-weight: 400;">Davi Kopenawa</span></a><span style="font-weight: 400;">, Ɨramari não pretende explicar o linguajar característico ou as tradições cultivadas pela sua cultura, mas sim fazer o público experienciar algo único. Em meio ao clima monótono, é a composição sensível de alguém que vivencia tal realidade que transforma a atmosfera do filme em algo </span><a href="https://sumauma.com/os-xamas-sonham-e-falam-que-a-floresta-esta-chorando-porque-esta-destruida/"><span style="font-weight: 400;">brutalmente mágico</span></a><span style="font-weight: 400;">. Ao passo em que Kopenawa escreve em seu caderno e os desenhos das crianças yanomami colorem a tela, a conclusão caminha para um tema um tanto quanto universal, afinal, &#8220;</span><i><span style="font-weight: 400;">com árvore do sonho nós sonhamos longe”</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30782" aria-describedby="caption-attachment-30782" style="width: 886px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30782 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/cama-vazia-e1682968412948.png" alt="" width="886" height="626" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/cama-vazia-e1682968412948.png 886w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/cama-vazia-e1682968412948-800x565.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/cama-vazia-e1682968412948-768x543.png 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30782" class="wp-caption-text">No curta de cinco minutos, vemos imagens de Jean-Claude Bernardet durante seu tratamento de câncer, que ganha tons assombrosos e desesperançosos (Foto: Fábio Rogério e Jean-Claude Bernardet)</figcaption></figure>
<p><b>Cama Vazia (Fábio Rogério e Jean-Claude Bernardet, 5’, 2023)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">Pior que eu tenho pavor da velhice</span></i><span style="font-weight: 400;">” – </span><i><span style="font-weight: 400;">Cama Vazia </span></i><span style="font-weight: 400;">se inicia com um áudio em fundo preto; trata-se da voz de Sônia Silk, a personagem interpretada por Helena Ignez em </span><i><span style="font-weight: 400;">Copacabana Mon Amour </span></i><span style="font-weight: 400;">(1970), de <a href="https://enciclopedia.itaucultural.org.br/pessoa15983/rogerio-sganzerla">Rogério Sganzerla</a>. O Cinema marginal de Sganzerla, marcado principalmente pela ironia, emerge como referência no curta de 5 minutos dirigido por Fábio Rogério e </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2021/06/jean-claude-bernardet-fala-de-aids-e-de-cancer-em-livro-sem-meias-palavras.shtml"><span style="font-weight: 400;">Jean-Claude Bernardet</span></a><span style="font-weight: 400;">. Acompanhando um homem idoso – o próprio Bernardet – em tratamento de uma doença que nunca é explicitada, enxergamos o que poderia ser sua aparente decomposição social, visto que, no pequeno filme, essa desintegração não é apenas corporal.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Montado como uma sequência de fotografias, não demora para percebermos que </span><i><span style="font-weight: 400;">Cama Vazia</span></i><span style="font-weight: 400;"> é a documentação do tratamento contra o câncer de Jean-Claude Bernardet, também exposto por ele no livro </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9786559210480/o-corpo-critico"><i><span style="font-weight: 400;">O Corpo Crítico</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (2021), em que aborda a “</span><i><span style="font-weight: 400;">faceta robótica</span></i><span style="font-weight: 400;">” dos médicos e enfermeiros durante a terapia. É essa característica desoladora que mais fica em evidência no curta-metragem, pois sua narração compreende que seu &#8220;</span><i><span style="font-weight: 400;">corpo octogenário, aidético e canceroso”</span></i><span style="font-weight: 400;">, como ele mesmo descreve, é apenas um mecanismo, uma possibilidade de lucro e uma máquina que carrega o câncer, que preocupa mais os médicos do “</span><i><span style="font-weight: 400;">que o portador do tumor</span></i><span style="font-weight: 400;">”. No curta, o desencanto da obra é, também, um desencanto do próprio autor – negando-se a dar seguimento ao processo terapêutico –, que liga sua condição ao capitalismo e constrói, junto a Fábio Rogério, um ensaio sobre a morte na pós-modernidade. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30796" aria-describedby="caption-attachment-30796" style="width: 959px" class="wp-caption aligncenter"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30796 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Captura-de-tela-2023-04-28-125221.png" alt="" width="959" height="538" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Captura-de-tela-2023-04-28-125221.png 959w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Captura-de-tela-2023-04-28-125221-800x449.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Captura-de-tela-2023-04-28-125221-768x431.png 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30796" class="wp-caption-text">A expulsão dos habitantes do Morro Castello são registradas pela lente de Guilherme dos Santos, em arquivos recentemente recuperados por instituições da memória brasileira e revisitados por França (Foto: Instituto Moreira Salles/Rio Memórias)</figcaption></figure>
<p><b>BAMBAMBÃ (Andréa França, 12’, 2022)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">É tradicional do exercício da prática do Cinema de Arquivo a segmentação de imagens de </span><a href="https://brapci.inf.br/index.php/res/v/203561"><i><span style="font-weight: 400;">found footage</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">em seus míseros detalhes para descobrir, assim, algo que transpareça a realidade de um coletivo. Em</span> <a href="https://ims.com.br/filme/no-intenso-agora/"><i><span style="font-weight: 400;">No Intenso Agora</span></i> </a><span style="font-weight: 400;">(2017)</span><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">o diretor João Moreira Salles olha a uma babá que fica no último plano de um filme familiar para entender as condições de classe da sociedade carioca; já em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=OyThQGBZFMI"><i><span style="font-weight: 400;">BAMBAMBÃ</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">,</span></i><span style="font-weight: 400;"> Andréa França faz uma compilação de uma categoria específica de imagens – as das mudanças urbanas que atravessaram a metrópole no início do século – como uma tentativa de orientar o olhar do espectador ao seu tema de estudo.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com Patrícia Machado na pesquisa, a diretora do curta, também </span><a href="http://www.pos.com.puc-rio.br/br/texto/259/curta-produzido-por-professoras-do-ppgcom-e-selecionado-para-o-festival-e-tudo-verdade"><span style="font-weight: 400;">professora</span></a><span style="font-weight: 400;"> universitária, mistura a teoria histórico-sociológica ao estudo do momento estético das imagens fotográficas e do panorama cultural da época. Assim, os movimentos gentrificadores como o &#8220;</span><a href="https://ims.com.br/exposicao/moderna-pelo-avesso_ims-paulista/"><span style="font-weight: 400;">bota-abaixo</span></a><span style="font-weight: 400;">&#8221; e o início da favelização do Rio de Janeiro são diretamente relacionados ao plano civilizatório de uma modernidade brasileira – que culmina nas tantas </span><a href="https://www.brasildefato.com.br/2022/02/17/excludente-elitista-e-patriarcal-pesquisadora-amplia-olhar-critico-sobre-semana-de-22"><span style="font-weight: 400;">contradições</span></a><span style="font-weight: 400;"> que envolvem a </span><a href="https://personaunesp.com.br/as-mulheres-da-semana-de-22-artigo/"><span style="font-weight: 400;">Semana de Arte de 22</span></a> <span style="font-weight: 400;">–</span><span style="font-weight: 400;">, tudo através da análise da natureza das fotografias da época: registros amadores, por homens da elite, de uma sociedade tradicional em desaparecimento. </span><b>&#8211; Enzo Caramori</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30834" aria-describedby="caption-attachment-30834" style="width: 1366px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30834" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Vanh-Go-To-Laklano.png" alt="" width="1366" height="768" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Vanh-Go-To-Laklano.png 1366w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Vanh-Go-To-Laklano-800x450.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Vanh-Go-To-Laklano-1024x576.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Vanh-Go-To-Laklano-768x432.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Vanh-Go-To-Laklano-1200x675.png 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30834" class="wp-caption-text">A construção da barragem do Norte dividiu os povos indígenas locais em 10 aldeias diferentes (Foto: Calêndula Filmes)</figcaption></figure>
<p><b>Vãnh Gõ Tõ Laklãnõ (Barbara Pettres, Flávia Person e Walderes Coctá Priprá, 25’, 2022)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A barragem Norte de José Boiteux é a maior obra de contenção de cheias no Brasil. A inauguração, em 1972, deu oportunidades de trabalho a imigrantes e reduziu as inundações no Vale do Itajaí. Do outro lado, porém, desde então alaga boa parte das terras Laklãnõ/Xokleng. Os povos indígenas do local, em Santa Catarina, são mais antigos que qualquer construção ou processo social de imigração e, ainda assim, vêem sua cultura ser </span><a href="https://www.uol.com.br/ecoa/ultimas-noticias/2020/06/02/o-que-e-o-marco-temporal-e-como-ele-impacta-indigenas-brasileiros.htm"><span style="font-weight: 400;">diluída</span></a><span style="font-weight: 400;">. Do idioma às escolas evacuadas por condições precárias, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=AX1giw-b62g"><i><span style="font-weight: 400;">Vãnh Gõ Tõ Laklãnõ</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">remonta a história dos povos ali situados, com focos sensíveis e atentos a quem fez parte de sua construção.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">É através da visão de seus próprios integrantes que o curta-metragem documental reconstrói os Laklãnõ/Xokleng: um pastor indígena que prega a fé evangélica em sua língua nativa para que esta continue viva; uma </span><a href="https://ccs2.ufpel.edu.br/wp/2019/11/13/alunos-se-reunem-com-primeira-indigena-de-formacao-arqueologica-do-pais/"><span style="font-weight: 400;">arqueóloga</span></a><span style="font-weight: 400;">, Walderes Coctá Priprá (uma das diretoras da obra), discute como o preconceito do povo branco estereotipa os indígenas para minimizá-los de seus direitos: um poeta recita as consequências da instalação da barragem para os moradores locais: “</span><i><span style="font-weight: 400;">de uma utilidade imensa, mas também prejudicial</span></i><span style="font-weight: 400;">”. Com um trabalho de som que imerge na natureza e no cotidiano local, e uma escuta sincera a quem expõe sua verdade, </span><i><span style="font-weight: 400;">Vãnh Gõ Tõ Laklãnõ </span></i><span style="font-weight: 400;">venceu o Prêmio Canal Brasil de Curtas do festival, e </span><span style="font-weight: 400;">mostra o impacto e importância do Marco Temporal no país. </span><b>&#8211; Vitória Gomez</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30781" aria-describedby="caption-attachment-30781" style="width: 1288px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30781 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/retratos-de-piratininga.png" alt="" width="1288" height="624" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/retratos-de-piratininga.png 1288w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/retratos-de-piratininga-800x388.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/retratos-de-piratininga-1024x496.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/retratos-de-piratininga-768x372.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/retratos-de-piratininga-1200x581.png 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30781" class="wp-caption-text">Com Retratos de Piratininga, André Manfrim reflete sobre as narrativas presentes nos monumentos de São Paulo (Foto: Filmes de Taipa)</figcaption></figure>
<p><b>Retratos de Piratininga (André Manfrim, 17’, 2023)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em 2021, a queima da estátua de Borba Gato, na Zona Sul de São Paulo, reacendeu o debate sobre a memória colonial amplamente resguardada na História da Arte. Rapidamente rechaçado por líderes conservadores e pela polícia, o ato apontou para apenas uma faceta da memória conservada nos espaços públicos. Fato é que o tipo de história que se quer contar – ou lembrar – também diz respeito ao tipo de sociedade que se quer criar. Borba Gato, líder bandeirante, foi apenas um dos homenageados pelas ruas da capital: no centro velho de São Paulo – região onde se encontra a Praça da Sé –, estão as estátuas do jesuíta José de Anchieta, Apóstolo Paulo (que dá nome a cidade) e Tibiriçá, indígena que se converteu ao cristianismo.</span> <span style="font-weight: 400;">O diretor </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=ByN9DTDXDvE&amp;ab_channel=piquebandeirafilmes"><span style="font-weight: 400;">André Manfrim</span></a><span style="font-weight: 400;"> parte desses monumentos para tentar enxergar o que eles nos dizem sobre o passado e, principalmente, sobre o presente.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com narração de André Abujamra, </span><a href="http://etudoverdade.com.br/br/filme/51504-Retratos-de-Piratininga"><i><span style="font-weight: 400;">Retratos de Piratininga</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">é um filme lento, visivelmente artesanal, com caráter quase didático. Através de pesquisa sobre as obras filmadas, o curta-metragem cria um diálogo entre as imagens gravadas e a voz de Abujamra, que nos confidencia os segredos guardados pelos monumentos. Há, portanto, um filme ensaio, que parte da análise e reflexão sobre a memória preservada após a colonização – memória essa, muitas vezes, romantizada nas Artes. Trata-se de um curta que desmonta as narrativas da formação da cidade de São Paulo, que integram nosso imaginário e que, nos meandros da História, se revelam marcadas pela fé e pela violência. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30802" aria-describedby="caption-attachment-30802" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30802 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Todavia-sinto.jpg" alt="Cena do curta-metragem Todavia Sinto. Na imagem, a protagonista olha o seu reflexo em um espelho. Ela é uma mulher negra de cabelos crespos presos e segura o espelho entre as pernas." width="1024" height="574" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Todavia-sinto.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Todavia-sinto-800x448.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Todavia-sinto-768x431.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30802" class="wp-caption-text">Poético e doloroso, Todavia Sinto, co-produzido na Espanha e em Cuba, ganhou o Prêmio EDT, da Associação de Profissionais de Edição Audiovisual, para Melhor Montagem no Festival É Tudo Verdade de 2023 (Foto: EICTV)</figcaption></figure>
<p><b>Todavia Sinto (Evelyn Santos, 9’, 2022)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O que acontece quando o positivo chega? Qual é o peso de uma decisão? Alguém é capaz de verdadeiramente entender? Sob a direção de Evelyn Santos, o concorrente da Competição Brasileira de Curta-Metragem na 28ª edição do </span><a href="http://etudoverdade.com.br/br/pag/vencedores2023"><span style="font-weight: 400;">Festival É Tudo Verdade</span></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Todavia Sinto</span></i><span style="font-weight: 400;">, não se compromete a responder, mas fomentar as perguntas que afogam uma pessoa quando a gravidez se torna uma realidade. Debaixo das águas turbulentas de emoções tão singulares, a produção mostra o ar se esvaindo de um corpo que perde sua individualização sem deixar de estar completamente sozinho. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com as imagens misturando o movimento agressivo das ondas e os </span><i><span style="font-weight: 400;">frames</span></i><span style="font-weight: 400;"> detalhistas da construção da imagem da mulher grávida, assistir o curta é uma experiência brilhante e extremamente sufocante. Enquanto escutamos as perguntas e opiniões de quem está fora da anatomia que carrega o feto, as escolhas parecem cada vez mais pessoais e tomadas por uma dor intransferível, inserida no telespectador como a laceração de uma faca afiada. Seja na escolha de </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-acontecimento-livro-critica/"><span style="font-weight: 400;">abortar</span></a><span style="font-weight: 400;"> ou seguir a gestação, os olhares externos jamais deixariam de expor seus pensamentos próprios e, por mais que tentem, compreender plenamente é uma tarefa impossível. Em um oceano de complexidades, nada é capaz de dividir a verdade vivente na humanidade de quem, todavia, sente. </span><b>– Jamily Rigonatto </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30787" aria-describedby="caption-attachment-30787" style="width: 1920px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30787 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Aos-Mortos-Um-Lugar-para-Habitar.jpeg" alt="Cena do curta-documental Aos Mortos, Um Lugar para Habitar. Nela vemos um arquivo pessoal que mostra Sandra Maria Costa Barbosa, personagem central da obra. Sandra era uma mulher branca, de meia idade, de cabelos castanhos e olhos pretos. A imagem, que por ser de arquivo, emula a estética de um VHS, dá um close em Sandra, que devido ao sol, olha para o lado com os olhos cerrados. Ao fundo, vemos uma praia." width="1920" height="1228" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Aos-Mortos-Um-Lugar-para-Habitar.jpeg 1920w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Aos-Mortos-Um-Lugar-para-Habitar-800x512.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Aos-Mortos-Um-Lugar-para-Habitar-1024x655.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Aos-Mortos-Um-Lugar-para-Habitar-768x491.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Aos-Mortos-Um-Lugar-para-Habitar-1536x982.jpeg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/05/Aos-Mortos-Um-Lugar-para-Habitar-1200x768.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30787" class="wp-caption-text">O curta é a tentativa mais singela e certeira de dar rosto aos números (Foto: Orla Filmes)</figcaption></figure>
<p><b>Aos Mortos, Um Lugar para Habitar (Victor Costa Lopes, 7’, 2023)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">A melhor maneira de garantir que os mortos não causarão desordem é, não apenas enterrá-los, mas enterrar também seus restos, os seus destroços. Arquivos são uma parte desses restos e destroços</span></i><span style="font-weight: 400;">”. É com a frase do filósofo camaronês </span><a href="https://www.politize.com.br/necropolitica-o-que-e/"><span style="font-weight: 400;">Achille Mbembe</span></a><span style="font-weight: 400;"> que </span><i><span style="font-weight: 400;">Aos Mortos, Um Lugar para Habitar</span></i><span style="font-weight: 400;">, do diretor cearense Victor Costa Lopes, se ambienta a partir do relatório base da CPI da pandemia, que teve início ainda em 2021, um dos anos de pico da doença.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Muito mais que um minuto de silêncio, o curta é uma invocação de sete minutos à memória de Sandra Maria Costa Barbosa, uma das mais de 700 mil vítimas da covid-19 aqui no Brasil. Por mais que pareça pessoal, a produção é consciente ao florescer um sentimento único a cada um de nós, que, de uma forma ou de outra, fomos afetados não só pela pandemia mas também pelo descaso do governo Bolsonaro, fazendo que a Sandra e suas lembranças se transmutem em diferentes faces.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">É fato que a memória é a última coisa de nossos entes que permanece viva em nós, mas </span><a href="http://etudoverdade.com.br/br/filme/51539-Aos-Mortos--um-Lugar-para-Habitar"><i><span style="font-weight: 400;">Aos Mortos, Um Lugar para Habitar</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> mostra que, devido a uma condução criminosa da pandemia, tudo que a precede nos foi tirado. Desde um diagnóstico preciso, um enterro honroso e até mesmo um tratamento confortável e digno para algo que podia ou não ser iminente. Os mortos? Foram escorraçados, e o único lugar seguro para habitar foi a nossa memória. </span><b>&#8211; Guilherme Veiga</b></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/cobertura-festival-e-tudo-verdade-2023/">Os curtas brasileiros do 28º Festival É Tudo Verdade</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/cobertura-festival-e-tudo-verdade-2023/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">30777</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Estante do Persona &#8211; Março de 2023</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-marco-de-2023/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-marco-de-2023/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 28 Apr 2023 19:08:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Literatura]]></category>
		<category><![CDATA[2023]]></category>
		<category><![CDATA[A Biblioteca da Meia-Noite]]></category>
		<category><![CDATA[Amábile Zioli]]></category>
		<category><![CDATA[Ana Cegatti]]></category>
		<category><![CDATA[As Primas]]></category>
		<category><![CDATA[Aurora Venturini]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Andrade]]></category>
		<category><![CDATA[Clara Sganzerla]]></category>
		<category><![CDATA[Era dos Extremos]]></category>
		<category><![CDATA[Estante do Persona]]></category>
		<category><![CDATA[Estante do Persona Março de 2023]]></category>
		<category><![CDATA[Fosfóro Editora]]></category>
		<category><![CDATA[Guilherme Dias Siqueira]]></category>
		<category><![CDATA[Jamily Rigonatto]]></category>
		<category><![CDATA[Livros]]></category>
		<category><![CDATA[Março de 2023]]></category>
		<category><![CDATA[Nathan Nunes]]></category>
		<category><![CDATA[O veredicto / Na colônia penal]]></category>
		<category><![CDATA[Oi sumido]]></category>
		<category><![CDATA[Pílulas azuis]]></category>
		<category><![CDATA[Pra quando você acordar]]></category>
		<category><![CDATA[Raquel Freire]]></category>
		<category><![CDATA[Serpentário]]></category>
		<category><![CDATA[Tubarão]]></category>
		<category><![CDATA[Vitória Gomez]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=30734</guid>

					<description><![CDATA[<p>&#8220;Mas tudo passa neste mundo imundo. Por isso não faz sentido se afligir demais por nada nem ninguém. Às vezes penso que somos um sonho ou um pesadelo realizado dia após dia que a qualquer momento não será mais, que não aparecerá mais no telão da alma para nos atormentar.&#8221; &#8211; Aurora Venturini Aprofundando os &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-marco-de-2023/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Estante do Persona &#8211; Março de 2023"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-marco-de-2023/">Estante do Persona &#8211; Março de 2023</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_30768" aria-describedby="caption-attachment-30768" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30768 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/capa-wp_estantepersona.jpg" alt="" width="1024" height="538" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/capa-wp_estantepersona.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/capa-wp_estantepersona-800x420.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/capa-wp_estantepersona-768x404.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30768" class="wp-caption-text">Imergindo na subjetividade, o Clube do Livro de Março conheceu a franqueza de Aurora Venturini em As Primas (Foto: Fósforo/Arte: Aryadne Xavier/Texto de Abertura: Jamily Rigonatto)</figcaption></figure>
<blockquote>
<p style="text-align: right;"><span style="font-weight: 400;">&#8220;Mas tudo passa neste mundo imundo. Por isso não faz sentido se afligir demais por nada nem ninguém. Às vezes penso que somos um sonho ou um pesadelo realizado dia após dia que a qualquer momento não será mais, que não aparecerá mais no telão da alma para nos atormentar.&#8221;</span></p>
<p style="text-align: right;"><em>&#8211; Aurora Venturini</em></p>
</blockquote>
<p><span style="font-weight: 400;">Aprofundando os laços familiares, o </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/clube-do-livro/"><span style="font-weight: 400;">Clube do Livro</span></a><span style="font-weight: 400;"> do <strong>Persona</strong> escolheu os ares argentinos para guiar os ventos no terceiro mês do ano. Sob as linhas de uma protagonista de personalidade forte, as páginas de </span><i><span style="font-weight: 400;">As Primas</span></i><span style="font-weight: 400;">, de Aurora Venturini, encaminharam uma leitura curiosa e repulsivamente divertida. Definida como uma espécie de autobiografia, a obra é narrada por Yuna, uma mulher com deficiência vivendo rodeada de um contexto trágico em que a violência e a vulnerabilidade social abraçam mulheres e seus laços sanguíneos. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com características únicas, o </span><a href="https://www.fosforoeditora.com.br/catalogo/as-primas/"><span style="font-weight: 400;">livro</span></a> <span style="font-weight: 400;">não performa o mais politicamente correto dos textos. Sob os pensamentos, julgamentos e o nojo voraz carregados pela personagem principal, somos afundados em uma narrativa sem filtros na qual o incomum ganha forma em linhas curvas e manchas de tinta. O movimento atípico se reflete na construção de uma escrita que considera a pontuação secundária e dá holofotes à sinceridade liberta. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em 160 páginas, Yuna detalha as figuras de sua família e os eventos assombrados que a perseguem enquanto registra tudo em cor e sombra através de suas pinturas. Sob as pinceladas, </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-acontecimento-livro-critica/"><span style="font-weight: 400;">aborto,</span></a><span style="font-weight: 400;"> prostituição, morte e abuso ganham retratações ácidas. Entre a mãe, a irmã Betina, a tia Nenê e as primas Carina e Petra, o grotesco e o desatino remontam um viés peculiar da vivência de vítimas da opressão oferecida pelo destino. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O romance é o primeiro e único das mais de 40 publicações de Aurora e marca sua estreia no universo literário da América Latina. Em um deslumbramento brutal, o escrito consagrou a literata aos 85 anos com o prêmio Nueva Novela em 2007. No Brasil, a obra ganhou a primeira versão em setembro de 2022 pela </span><a href="https://personaunesp.com.br/em-aos-prantos-no-mercado-critica/"><span style="font-weight: 400;">Editora Fósforo</span></a><span style="font-weight: 400;"> e foi traduzida por Mariana Sanchez. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em tons insólitos, </span><i><span style="font-weight: 400;">As Primas </span></i><span style="font-weight: 400;">causou um rebuliço comicamente miserável. Para não perder o costume, os membros da nossa editoria não falham em dar opções aos que querem adentrar relações similarmente complicadas, mas também contemplam os interessados em conhecer outras das infinitas possibilidades oferecidas pela Literatura. Por isso, o </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/estante-do-persona/"><span style="font-weight: 400;"><strong>Estante do Persona</strong></span></a><span style="font-weight: 400;"> de Março deixa suas primorosas indicações para estampar o cinza outonal.</span></p>
<p><span id="more-30734"></span></p>
<h2>Livro do Mês</h2>
<figure id="attachment_30765" aria-describedby="caption-attachment-30765" style="width: 701px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30765 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/as-primas-701x1024.jpg" alt="" width="701" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/as-primas-701x1024.jpg 701w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/as-primas-548x800.jpg 548w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/as-primas-768x1121.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/as-primas-1052x1536.jpg 1052w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/as-primas-1403x2048.jpg 1403w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/as-primas-1200x1752.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/as-primas.jpg 1618w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30765" class="wp-caption-text">No especial prefácio de Mariana Enriquez, a escritora, júri do prêmio Nueva Novela, relata a surpresa da leitura do romance (Foto: Fósforo)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">A autoria de </span><i><span style="font-weight: 400;">As Primas </span></i><span style="font-weight: 400;">não é de um rebelde poeta da </span><a href="https://revistacult.uol.com.br/home/o-uivo-vivo-de-allen-ginsberg/"><span style="font-weight: 400;">geração </span><i><span style="font-weight: 400;">beat</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">nem de um discípulo do </span><a href="https://www.bbc.com/culture/article/20200623-pink-flamingos-the-most-outrageous-film-ever-made"><span style="font-weight: 400;">cinema </span><i><span style="font-weight: 400;">camp</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">de John Waters, mesmo que o grotesco – elemento constitutivo de ambas textualidades — seja um de seus maiores potenciais poéticos. Pertence sim, à argentina Aurora Venturini que, aos 85 anos, o submete como seu primeiro romance ao Prêmio Nueva Novela e, apesar de sua prosa degenerada e tomada de desassossego, o vence. No entanto, o choque não vem exatamente de uma descongruência da autora com a sua narrativa, dita autobiográfica; pois não é como se Venturini fosse, exatamente, tomada da docilidade e ordinariedade que muitas vezes é esperada de uma figura senil. As </span><a href="https://24.sapo.pt/vida/artigos/romance-as-primas-que-consagrou-aurora-venturini-aos-85-anos-chega-a-portugal"><span style="font-weight: 400;">estranhezas</span></a><span style="font-weight: 400;"> de cultivar aranhas como animais de estimação ou de alegar,  após ter sido hospitalizada depois de um acidente, ter visitado o Inferno e, claro, por isso ser próxima de um padre exorcista, não são distantes do </span><a href="https://rascunho.com.br/noticias/primeiro-romance-da-argentina-aurora-venturini-traz-autobiografia-delirante/"><span style="font-weight: 400;">mundo insubmisso</span></a><span style="font-weight: 400;"> de suas personagens.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A construção dessa autobiografia ficcional, que engaja todos os jogos literários do gênero —</span> <span style="font-weight: 400;">como a dúvida do quanto do que é narrado é a verdade da personagem e da autora –, trabalha a partir da motivação do mau gosto pelo mau gosto. A protagonista Yuna Riglos, que se descreve como ‘‘limitada’’ e ‘‘degenerada’’ por sua dificuldade de fala, que se transcreve em um fluxo de </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2023/01/quem-e-autora-aurora-venturini-premiada-aos-85-anos-por-as-primas.shtml"><span style="font-weight: 400;">escrita experimental</span></a><span style="font-weight: 400;"> e metalinguístico, ilustra um retrato completamente parcial de sua própria vida e de sua família, composta essencialmente por mulheres precarizadas e animalizadas por sua ótica cretina. Riglos, que relata sua vida desde o início de sua proeminente carreira de pintora, está sempre à beira do vômito e leva o leitor a mesma sensação. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Entre o tom exagerado do início da filmografia de </span><a href="http://43.mostra.org/br/filme/8124-QUE-FIZ-EU-PARA-MERECER-ISTO"><span style="font-weight: 400;">Pedro Almodóvar</span></a><span style="font-weight: 400;"> e a apatia assustadora de </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-sacrificio-do-cervo-sagrado-critica/"><span style="font-weight: 400;">Yorgos Lanthimos</span></a><span style="font-weight: 400;">, assassinatos, deficiências e abusos são desmoralizados em grunhidos, risadas e xingamentos por suas personagens. Essas </span><a href="https://latinta.com.ar/2020/11/primas-discapacidad-divino-tesoro/"><span style="font-weight: 400;">imagens</span></a><span style="font-weight: 400;"> brutais e cruéis tecidas por Aurora Venturini, amiga </span><i><span style="font-weight: 400;">punk </span></i><span style="font-weight: 400;">de Evita Perón e Simone de Beauvoir, são um convite para conhecer uma escrita de si dissociada de qualquer moralidade e que distorce, geralmente, o papel atribuído de verdade universal e politicamente correta dado à primeira pessoa narrativa. </span><a href="https://www.fosforoeditora.com.br/catalogo/as-primas/"><i><span style="font-weight: 400;">As Primas</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">cria um mundo onde é possível entender, a partir de um humor bizarro e culposo, a precarização da condição humana como um recurso para o desenvolvimento de uma tônica crítica e do arrebatamento necessário à Literatura.</span></p>
<p><iframe title="Spotify Embed: As primas - Clube do Livro Março de 2023" style="border-radius: 12px" width="100%" height="352" frameborder="0" allowfullscreen allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture" loading="lazy" src="https://open.spotify.com/embed/playlist/2NOXv6Pi5Mqt9EfgMhQsHW?si=5bee28e2d37e4d5e&#038;utm_source=oembed"></iframe></p>
<hr />
<h2>Dicas do Mês</h2>
<figure id="attachment_30736" aria-describedby="caption-attachment-30736" style="width: 664px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30736 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/pra-quando-voce-acordar-1-664x1024.jpg" alt="Capa do livro Pra quando você acordar, de Bettina Bopp, publicado pela editora Planeta. Seu fundo é branco e ela é composta por várias pequenas pinceladas na vertical, variando entre os tons de azul e verde e, em um pequeno espaço, amarelo. Com exceção do nome da editora, que se encontra no canto inferior esquerdo da capa, todas as palavras presentes estão inseridas em uma caixa de texto branca. No canto superior direito está o nome da autora na cor azul, seguido da palavra “Pra” escrita em verde. Abaixo, “quando” está escrito em azul escuro, seguido de “você” em verde e “acordar” em roxo. No canto inferior direito, está escrito “Crônicas de” na cor azul escuro, seguido de “saudade e espera”, na mesma formatação." width="664" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/pra-quando-voce-acordar-1-664x1024.jpg 664w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/pra-quando-voce-acordar-1-518x800.jpg 518w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/pra-quando-voce-acordar-1-768x1185.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/pra-quando-voce-acordar-1-995x1536.jpg 995w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/pra-quando-voce-acordar-1-1327x2048.jpg 1327w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/pra-quando-voce-acordar-1-1200x1852.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/pra-quando-voce-acordar-1-scaled.jpg 1659w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30736" class="wp-caption-text">“O tempo se encarrega de botar as nossas dores em prateleiras cada vez mais altas, mas elas sempre estarão conosco” (Foto: Planeta)</figcaption></figure>
<p><b>Bettina Bopp &#8211; Pra quando você acordar (320 páginas, Planeta)</b></p>
<p><a href="https://www.planetadelivros.com.br/livro-pra-quando-voce-acordar/347585"><i><span style="font-weight: 400;">Pra quando você acordar</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">é sobre dois irmãos e uma história que, depois de um acidente, precisou se reinventar. Itamar, irmão da escritora e professora </span><a href="https://www.instagram.com/bettina.bopp/"><span style="font-weight: 400;">Bettina Bopp</span></a><span style="font-weight: 400;">, ficou em coma por quinze anos. Durante esse tempo, entre a dor de uma perda que se tornava mais palpável a cada dia e a expectativa de que aquele ente querido pudesse acordar a qualquer momento, Bettina escreveu crônicas contando tudo aquilo que gostaria de dizer a ele, e todas elas foram reunidas nesta obra.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">Você não vai acreditar</span></i><span style="font-weight: 400;">”, mas esse </span><a href="https://gamarevista.uol.com.br/cultura/trecho-de-livro/pra-quando-voce-acordar/"><span style="font-weight: 400;">livro</span></a><span style="font-weight: 400;"> é um lembrete de que estamos vivos, ainda que foi feito para uma pessoa que estava dormindo e que dormiu por muitos anos. Delicado e sensível, diz respeito ao circuito de afetos de uma família que descobriu que o amor pode continuar pulsando sem que seja sustentado pela reciprocidade a partir do momento em que é amparado pela reinvenção e pela despossessão. &#8211; </span><b>Raquel Freire</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30743" aria-describedby="caption-attachment-30743" style="width: 684px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30743 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/o-veredicto-1-684x1024.jpg" alt="Capa do livro O Veredicto/Na Colônia Penal, de Franz Kafka. A capa é branca, o nome do autor está escrito no topo, em preto e letras grandes. Embaixo, há o nome do livro, em letras menores. No centro da capa, há um quadrado branco com riscos pretos quase o completando totalmente. Abaixo do quadrado há escrito em preto “Tradução de Modesto Carone” e, por fim, a logo e nome da Editora Companhia das Letras." width="684" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/o-veredicto-1-684x1024.jpg 684w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/o-veredicto-1-535x800.jpg 535w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/o-veredicto-1-768x1149.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/o-veredicto-1-1026x1536.jpg 1026w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/o-veredicto-1-1200x1796.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/o-veredicto-1.jpg 1233w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30743" class="wp-caption-text">“Vamos deixar de lado os amigos. Para mim, mil amigos não substituiriam meu pai” (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Franz Kafka &#8211; O veredicto / Na colônia penal (66 páginas, Companhia das Letras)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em <em>O veredicto / Na colônia penal,</em></span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9788571648067/o-veredicto-na-colonia-penal"><span style="font-weight: 400;"> livro de contos</span></a><span style="font-weight: 400;"> kafkiano publicado pela <em>Companhia das Letras</em>, os temas centrais são a relação paterna e o falho sistema penal. Na primeira novela, </span><a href="https://www.fantasticacultural.com.br/artigo/869/o_veredicto_-_franz_kafka__conto_completo"><i><span style="font-weight: 400;">O veredicto</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, os personagens principais, Georg e seu pai, protagonizam uma série de acontecimentos quase absurdos.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Kafka evidencia que a </span><a href="https://www.capital.sp.gov.br/noticia/monologo-201ccarta-ao-pai201d-aborda-a-dificil-relacao-paterna-de-franz-kafka"><span style="font-weight: 400;">relação entre pai e filho</span></a><span style="font-weight: 400;"> pode ser baseada em diversos aspectos, um assunto muito recorrente em suas obras. Nesse caso, a inveja e o desprezo paterno presentes na obra soam um pouco pessoal demais para o autor, com exceção do momento em que o pai de Georg ordena que ele se jogue no rio. E o filho o obedece.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Já em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=RZS0y1NdRuc"><i><span style="font-weight: 400;">Na colônia penal</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o senso de justiça é o principal aspecto explorado. Sob o ponto de vista de um observador, narra-se a condenação de um indivíduo que se quer sabe o porquê de estar ali. O espetáculo formado a partir de sua tortura dura meio dia e serve como crítica a um sistema judiciário falho, injusto e criminoso.</span> <b>&#8211; Amábile Zioli</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30769" aria-describedby="caption-attachment-30769" style="width: 705px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30769 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/81iqH8dpjuL-705x1024.jpg" alt="Capa do livro A Biblioteca da Meia-Noite. O fundo dela é preto, e há diversos livros organizados como em uma estante, todos em tons verdes, por toda a capa. De cima para baixo, temos o nome do autor, Matt Haig, em tamanho menor. Abaixo, há o título “A Biblioteca da Meia-Noite”. Nos vãos das estantes, temos, de baixo para cima, escrito “MAIS DE 2 MILHÕES DE EXEMPLARES VENDIDOS NO MUNDO”, “BEST SELLER DO NEW YORK TIMES” e “VENCEDOR DO GOODREADS CHOICE AWARD”" width="705" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/81iqH8dpjuL-705x1024.jpg 705w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/81iqH8dpjuL-551x800.jpg 551w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/81iqH8dpjuL-768x1115.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/81iqH8dpjuL-1058x1536.jpg 1058w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/81iqH8dpjuL.jpg 1763w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30769" class="wp-caption-text">“É uma revelação e tanto descobrir que o lugar para onde você quis fugir é exatamente o mesmo lugar de onde fugiu. Que a prisão não era o lugar, mas a perspectiva” (Foto: Bertrand Brasil)</figcaption></figure>
<p><b>Matt Haig &#8211; A Biblioteca da Meia-Noite (308 páginas, Bertrand Brasil)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Nas noites solitárias em que estamos mergulhados nas indecisões e incertezas de nosso próprio destino, mora em nós uma curiosidade perturbadora: e se eu vivesse outra vida? Como seria minha realidade se eu tivesse feito outras escolhas? Em </span><em><a href="https://personaunesp.com.br/os-melhores-livros-de-2021/"><span style="font-weight: 400;">A Biblioteca da Meia-Noite</span></a></em><span style="font-weight: 400;">, acompanhamos Nora Seed afundar-se nestas interrogações e, rodeada de decepções colecionadas em sua vida, colocar um ponto final em tudo. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Diferentemente do roteiro que Seed criou em sua mente, a narrativa surpreende ao colocá-la no </span><a href="https://valkirias.com.br/a-biblioteca-da-meia-noite/"><span style="font-weight: 400;">centro</span></a><span style="font-weight: 400;"> de todas as possibilidades: entre a vida e a morte, a protagonista se depara com prateleiras de livros intermináveis, que são, na verdade, todas as respostas e rumos que ela poderia ter tomado em sua vida. Seu maior desafio é encontrar um motivo para continuar, vivendo cada uma dessas vidas como se, de fato, fosse a sua.  </span><b>&#8211; Clara Sganzerla</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30738" aria-describedby="caption-attachment-30738" style="width: 334px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30738" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/Tubarao1.jpg" alt="Capa do livro Tubarão, de Peter Benchley. Centralizado na capa há o título em vermelho e o nome do autor em branco, na imagem de fundo vemos um corte vertical na coluna d'água do mar, uma mulher nada na superfície, acima dela a capa tem a cor branca e apresenta o nome da editora, abaixo o azul do mar, onde se encontra um grande tubarão com as mandíbulas abertas como se fosse emergir e atacar a mulher" width="334" height="500" /><figcaption id="caption-attachment-30738" class="wp-caption-text">Tubarão nós faz sentir o medo ancestral dos grandes animais predadores (Foto: Darkside)</figcaption></figure>
<p><b>Peter Benchley &#8211; Tubarão (320 páginas, Darkside)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Na pacífica cidade de Amity, na costa leste dos Estados Unidos, todos aguardam ansiosamente o verão, mas algo vindo das profundezas trás terror e conflito para todos os personagens de </span><a href="https://www.darksidebooks.com.br/tubarao"><i><span style="font-weight: 400;">Tubarão</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. </span><span style="font-weight: 400;">Fonte de um dos grandes </span><i><span style="font-weight: 400;">blockbusters</span></i><span style="font-weight: 400;"> do Cinema, o romance de Peter Benchley continua atual ao tratar de temas como a insensibilidade e negacionismo de políticos quando a ciência atrapalha seus objetivos.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Após um brutal ataque de tubarão-branco a uma turista em uma das praias da cidade, o chefe de polícia, Martin Brody, quer o fechamento do balneário até que as investigações sejam concluídas. Pressionado pelos interesses econômicos de alguns empresários da cidade, o prefeito Larry Vaughan se recusa a seguir o bom senso e acatar as recomendações de seu policial, ordenando o início de uma longa caçada ao animal. </span><i><span style="font-weight: 400;">Tubarão </span></i><span style="font-weight: 400;">é um </span><a href="https://www.denofgeek.com/movies/how-jaws-went-from-best-selling-book-to-blockbuster-movie/"><i><span style="font-weight: 400;">best seller</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">com altas doses de suspense e terror, e um forte senso de aventura. </span><b>&#8211; Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30755" aria-describedby="caption-attachment-30755" style="width: 567px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30755" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/piluas-azuis-1-567x800.jpg" alt="Capa do livro Pílulas azuis. Na imagem estão as ilustrações de Peeters e Cati. O casal está sentado em um sofá marrom que flutua em um mar azul. Ela tem cabelos pretos curtos e veste camiseta laranja com calças azuis. Ele tem cabelos pretos e curtos, usa óculos e veste uma blusa azul com calça laranja. O restante da capa é um laranja sólido. Acima dos personagens o nome do livro e do autor estão grafados em branco" width="567" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/piluas-azuis-1-567x800.jpg 567w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/piluas-azuis-1-725x1024.jpg 725w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/piluas-azuis-1-768x1084.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/piluas-azuis-1-1088x1536.jpg 1088w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/piluas-azuis-1.jpg 1813w" sizes="auto, (max-width: 567px) 85vw, 567px" /><figcaption id="caption-attachment-30755" class="wp-caption-text">Sob a delicadeza das ilustrações, Pílulas azuis embarca na beleza e no cuidado de amar (Foto: Editora Nemo)</figcaption></figure>
<p><b>Frederik Peeters &#8211; Pílulas azuis (208 páginas, Editora Nemo)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Protagonizada pelo próprio autor, </span><i><span style="font-weight: 400;">Pílulas azuis</span></i> <span style="font-weight: 400;">é uma história em quadrinhos desenvolvida por Frederik Peeters. Chegando no Brasil 14 anos após sua primeira publicação, a obra explora os desafios de Peeters e Cati, que é seu par romântico e uma mulher soropositiva. Entre tabus e medo, o casal escolhe seguir suas jornadas juntos e procurar um jeito de fazer com que o vírus do </span><a href="https://www.bioredbrasil.com.br/hiv-preconceito-e-tabu-ainda-sao-desafios-para-diagnostico-precoce/"><span style="font-weight: 400;">HIV</span></a><span style="font-weight: 400;"> não seja capaz de desmontar um relacionamento com tanto amor. Assim, as respostas se desenrolam em consultórios médicos e, enquanto desmistificam estereótipos, os dois se dissolvem em  sensibilidade e bom humor. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Além de tratar a temática com leveza, o destaque do livro fica para a dualidade de sentimentos dos personagens e como isso é transmitido de forma metafórica, trazendo até mesmo animais que se humanizam para guiar o âmago dos personagens. Com tradução de Fernando Scheibe, a </span><a href="https://www.humanoids.com/blog/The-Humanoids-Blog/id/263"><span style="font-weight: 400;">HQ</span></a><span style="font-weight: 400;"> mistura elementos engraçados e dramáticos para mostrar os outros ângulos pelos quais a vida pode ser vista. Atravessando as cores dos impasses, </span><i><span style="font-weight: 400;">Pílulas azuis</span></i><span style="font-weight: 400;"> prova que positivo é lutar pelos grandes amores. </span><b>&#8211; Jamily Rigonatto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30746" aria-describedby="caption-attachment-30746" style="width: 713px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30746 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/era-dos-extremos-1-713x1024.jpg" alt="Capa do livro Era dos Extremos. Toda a capa é preenchida por diversos quadrinhos coloridos que ilustram alguma figura histórica. Ao centro, com um fundo vermelho, está escrito o nome do autor “Eric Hobsbawm” com letras da cor branca. Logo abaixo, aparece o título do livro “Era dos Extremos”, também na cor branca, e, mais abaixo, está escrito “O breve século XX” e “1914-1991” com letras da cor branca. Na parte inferior central da capa, está o selo da editora Companhia das Letras." width="713" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/era-dos-extremos-1-713x1024.jpg 713w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/era-dos-extremos-1-557x800.jpg 557w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/era-dos-extremos-1-768x1103.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/era-dos-extremos-1-1070x1536.jpg 1070w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/era-dos-extremos-1.jpg 1783w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30746" class="wp-caption-text">Eric Hobsbawm é um ótimo anfitrião para uma festa cujo principal convidado é o olhar crítico (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Eric Hobsbawm &#8211; Era dos Extremos (632 páginas, Companhia das Letras)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Era dos Extremos</span></i><span style="font-weight: 400;">, lançado no Brasil pela <em>Companhia das Letras</em>, Eric Hobsbawm recorda os principais eventos que marcaram o século XX e traça raciocínios pertinentes os quais não cedem à esfera meramente informativa. Por conseguinte, a obra pode ser tanto um material didático quanto um livro de cabeceira indispensável aos que desejam refrescar a </span><a href="https://www.scielo.br/j/ea/a/rFdrVJGJRyyz5n3L86jDyrC/?lang=pt"><span style="font-weight: 400;">memória</span></a><span style="font-weight: 400;"> e revitalizar o futuro.</span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Era dos Extremos </span></i><span style="font-weight: 400;">é, sobretudo, um apanhado dos principais episódios compreendidos entre a 1º Guerra Mundial e o fim da União Soviética. Eric Hobsbawm imprime sua </span><a href="https://www.quatrocincoum.com.br/br/resenhas/historia/uma-vida-para-a-historia"><span style="font-weight: 400;">subjetividade</span></a><span style="font-weight: 400;"> ao utilizar uma linguagem envolvente a qual revela a essência política de suas análises. No fim, o livro se consagra como um clássico ao oferecer novas perspectivas sobre o âmbito histórico cuja principal característica é a maleabilidade, ou seja, o desejo insaciável por mudanças que não visam o rigor, mas a honra crítica. </span><b>&#8211; Ana Cegatti</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30749" aria-describedby="caption-attachment-30749" style="width: 682px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30749 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/serpentario-1.jpg" alt="" width="682" height="1000" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/serpentario-1.jpg 682w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/serpentario-1-546x800.jpg 546w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30749" class="wp-caption-text">Serpentário te convida para um passeio místico e horrendo em um cenário real brasileiro (Foto: Intrínseca)</figcaption></figure>
<p><b>Felipe Castilho &#8211; Serpentário (368 páginas, Intrínseca)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">Com traços de </span></i><i><span style="font-weight: 400;">H.P. Lovecraft e Robert W. Chambers</span></i><span style="font-weight: 400;">”, </span><i><span style="font-weight: 400;">Serpentário </span></i><span style="font-weight: 400;">é o nosso clássico de ficção e </span><a href="https://www.intrinseca.com.br/blog/2019/07/conheca-o-terror-da-ilha-das-cobras-no-novo-livro-de-felipe-castilho/"><span style="font-weight: 400;">fantasia</span></a><span style="font-weight: 400;"> em solo brasileiro. Na narrativa, todo ano os jovens Hélio, Mariana e Caroline religiosamente deixavam seus lares na capital paulista e desciam a serra para encontrar o caiçara Paulo. No réveillon de 1999, algo mais estranho do que o bug do milênio aconteceu: o grupo foi parar na mística Ilha das Cobras e, anos depois, o que aconteceu lá ainda é um borrão para os que retornaram. Resta revisitar a ilha para desvendar seus mistérios.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Indicado ao Prêmio Jabuti como Romance de Entretenimento em 2019, Felipe Castilho é mestre em mitologias e, depois de </span><a href="https://twitter.com/intrinseca/status/1319288130776621057?s=20"><i><span style="font-weight: 400;">A Ordem Vermelha</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, traz a fantasia para terras caiçaras. Portando-se como um verdadeiro personagem &#8211; talvez, o mais importante de </span><i><span style="font-weight: 400;">Serpentário </span></i><span style="font-weight: 400;">&#8211; a <a href="https://observatorio3setor.org.br/noticias/a-ilha-brasileira-cercada-por-lendas-e-considerada-o-lugar-mais-perigoso-do-mundo/">Ilha das Cobras</a> real não é de longe tão obscura quanto o autor a retrata, mas, na obra, é um recanto de misticismo, curiosidade e <a href="https://personaunesp.com.br/gotico-mexicano-critica/">terror</a> que deixa qualquer um com a cara enfiada nas páginas.</span></p>
<p>Páginas essas bem pensadas. Como uma metalinguagem, os mistérios ultrapassam a trama para se imporem no papel (literalmente) e dão ao leitor ainda mais o que desvendar. Mesclando referências da cultura <em>pop </em>à bagagem de <a href="https://personaunesp.com.br/autoras-horror-era-vitoriana-artigo/">horror</a> e aventura, até o folclore brasileiro tem espaço, em uma leitura envolvente e tão hipnotizante quando o segredo que ronda a ilha. De cabo a rabo, a <a href="https://personaunesp.com.br/historias-extraordinarias-critica/">fantasia</a> nacional em seu auge. <strong>&#8211; Vitória Gomez</strong></p>
<hr />
<figure id="attachment_30741" aria-describedby="caption-attachment-30741" style="width: 595px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30741" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/Oi-sumido-01.jpg" alt="Capa do livro Oi, sumido. No centro da capa, temos o nome da autora Dolly Alderton em fonte rosa. Abaixo, temos o desenho de uma mulher deitada de barriga para baixo, segurando o celular com uma das mãos e de pernas levantadas para cima. Abaixo, temos o nome do livro, Oi, sumido, em fonte esbranquiçada. A imagem e o texto estão desenhados sob um fundo azul esverdeado. No canto superior direito, temos um selo de fundo amarelado e letras vermelhas com o escrito “autora de tudo que eu sei sobre o amor”. No canto superior esquerdo, temos o logotipo da editora Intrínseca em preto e rosa." width="595" height="1000" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/Oi-sumido-01.jpg 595w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/04/Oi-sumido-01-476x800.jpg 476w" sizes="auto, (max-width: 595px) 85vw, 595px" /><figcaption id="caption-attachment-30741" class="wp-caption-text">Tudo que eu sei sobre o amor, livro de estreia de Alderton, fez tanto sucesso que foi adaptado para uma série de mesmo nome da BBC, escrita pela própria autora (Foto: Intrínseca)</figcaption></figure>
<p><b>Dolly Alderton &#8211; Oi, sumido (416 páginas, Intrínseca)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Para Nina Dean, os trinta anos não poderiam ter chegado em melhor forma: carreira bem sucedida, amigos e familiares que a amam, entre outras vantagens. Nesse sentido, era de se esperar que a relação com Max também fosse dar bons resultados. Ambos se conhecem em um aplicativo de relacionamento, têm química e gostos em comum. Tudo parece bem, até o dia em que ele para de responder suas mensagens. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Depois de ver seu trabalho ganhar o mundo na forma do </span><i><span style="font-weight: 400;">best-seller </span></i><span style="font-weight: 400;">internacional </span><i><span style="font-weight: 400;">Tudo que eu sei sobre o amor</span></i><span style="font-weight: 400;">, Alderton volta ao mercado literário com seu novo livro </span><i><span style="font-weight: 400;">Oi, sumido.</span></i><span style="font-weight: 400;"> Além de oferecer ao público uma divertida leitura de comédia romântica, a autora também nos traz novas e interessantes perspectivas sobre o amor no século da tecnologia e dos aplicativos de relacionamento, que parecem estar cada vez mais tornando-o insular. </span><b>&#8211; Nathan Nunes</b></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-marco-de-2023/">Estante do Persona &#8211; Março de 2023</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-marco-de-2023/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">30734</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Em Aos prantos no mercado, Michelle Zauner chora entre temperos e memórias</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/em-aos-prantos-no-mercado-critica/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/em-aos-prantos-no-mercado-critica/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 30 Mar 2023 21:08:29 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Literatura]]></category>
		<category><![CDATA[2022]]></category>
		<category><![CDATA[Ana Ban]]></category>
		<category><![CDATA[Análise]]></category>
		<category><![CDATA[Aos prantos no mercado]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Andrade]]></category>
		<category><![CDATA[Chongmi]]></category>
		<category><![CDATA[Clube do Livro]]></category>
		<category><![CDATA[Crítica]]></category>
		<category><![CDATA[Crying in H Mart]]></category>
		<category><![CDATA[Crying in H Mart: A Memoir]]></category>
		<category><![CDATA[Estante]]></category>
		<category><![CDATA[Estante do Persona de Janeiro de 2023]]></category>
		<category><![CDATA[Fosfóro Editora]]></category>
		<category><![CDATA[Japanese Breakfast]]></category>
		<category><![CDATA[June]]></category>
		<category><![CDATA[Luto]]></category>
		<category><![CDATA[Maternidade]]></category>
		<category><![CDATA[Memória]]></category>
		<category><![CDATA[Michelle Zauner]]></category>
		<category><![CDATA[Morte]]></category>
		<category><![CDATA[Psychopomp]]></category>
		<category><![CDATA[Review]]></category>
		<category><![CDATA[Superação]]></category>
		<category><![CDATA[The New York Times]]></category>
		<category><![CDATA[The New Yorker]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=30597</guid>

					<description><![CDATA[<p>“Parecia que o mundo tinha se dividido em dois tipos diferentes de pessoas, as que haviam sentido dor e as que ainda iriam sentir” (pág. 192) Bruno Andrade Com a morte da mãe, Michelle Zauner passou a enfrentar uma terrível nostalgia ao entrar no H Mart, supermercado especializado em comida asiática. Embora seja amargo lembrar &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/em-aos-prantos-no-mercado-critica/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Em Aos prantos no mercado, Michelle Zauner chora entre temperos e memórias"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/em-aos-prantos-no-mercado-critica/">Em Aos prantos no mercado, Michelle Zauner chora entre temperos e memórias</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_30601" aria-describedby="caption-attachment-30601" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30601" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AOSPRANTOSNOMERCADO_WORDPRESS.jpg" alt="Imagem retangular de fundo branco. No canto superior, está centralizado a logo do Persona, um olho com íris na cor amarela e pupila em preto no formato triangular de play. No lado direito dessa logo, está escrito &quot;Clube do Livro do Persona&quot; preenchido por um fundo preto e com letras transparentes que correspondem à cor do fundo branco. Abaixo está escrito “Em Aos prantos no mercado, Michelle Zauner chora entre temperos e memórias” em letras pretas, sendo &quot;Aos prantos do mercado&quot; em letras amarelas. Mais abaixo, no canto esquerdo, há uma imagem retangular da capa do livro de fundo vermelho. No topo da capa, de forma centralizada, está escrito o nome da autora &quot;Michelle Zauner&quot; na cor branca e, logo abaixo, uma ilustração de uma sequência de quadrinhos. O primeiro quadrinho mostra uma cesta cheia de mercado, o segundo mostra um vaso de flor, o terceiro mostra uma laranja sendo descascada e o último mostra a preparação de uma refeição com muitos ingredientes postos sobre uma mesa. Na parte inferior da capa, de forma centralizada, está escrito o título do livro &quot;Aos prantos no mercado&quot; em letras amarelas. Ao lado direito da imagem, está escrito &quot;À medida que Zauner se aliena ao preparar as refeições para a mãe, com a garantia de que Chongmi recebe as calorias suficientes para sobreviver, o seu próprio apetite diminui, consequência da 'esperança desesperada de que a escuridão não fosse invadir'.&quot; em letras pretas. Abaixo do texto está escrito “Por&quot; em letras pretas, seguido de &quot;Bruno Andrade&quot; em letras amarelas. No canto inferior há um sombreado amarelo que está iluminando o escrito &quot;Crítica&quot;, também em amarelo." width="1024" height="538" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AOSPRANTOSNOMERCADO_WORDPRESS.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AOSPRANTOSNOMERCADO_WORDPRESS-800x420.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AOSPRANTOSNOMERCADO_WORDPRESS-768x404.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30601" class="wp-caption-text">Lançado no Brasil em 2022, com tradução de Ana Ban, Aos prantos no mercado foi a obra debatida no Clube do Livro do Persona em Janeiro de 2023 (Foto: Fósforo/Arte: Ana Cegatti)</figcaption></figure>
<blockquote><p><span style="font-weight: 400;">“</span><span style="font-weight: 400;">Parecia que o mundo tinha se dividido em dois tipos diferentes de pessoas, as que haviam sentido dor e as que ainda iriam sentir”</span><em><span style="font-weight: 400;"> (pág. 192)</span></em></p></blockquote>
<p><b>Bruno Andrade</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com a morte da mãe, </span><a href="https://personaunesp.com.br/japanese-breakfast-jubilee-critica/"><span style="font-weight: 400;">Michelle Zauner</span></a><span style="font-weight: 400;"> passou a enfrentar uma terrível nostalgia ao entrar no </span><i><span style="font-weight: 400;">H Mart</span></i><span style="font-weight: 400;">, supermercado especializado em comida asiática. Embora seja amargo lembrar de quando sua matriarca, Chongmi, morreu vitimada por um câncer em 2014, ela pode se lembrar com tranquilidade do gosto que sua mãe tinha para comida: entre o salgado e o “</span><i><span style="font-weight: 400;">fumegando de quente</span></i><span style="font-weight: 400;">”, que, por algumas razões, definiam sua forma de exercer a maternidade. &#8220;</span><i><span style="font-weight: 400;">Por mais crítica ou cruel que ela pudesse parecer – sempre me forçando a atender a suas expectativas obstinadas –, eu sempre sentia o afeto dela irradiando das merendas que ela preparava para eu levar à escola e das refeições que ela cozinhava para mim bem do jeito que eu gostava&#8221;</span></i><span style="font-weight: 400;">. As peregrinações repletas de tristeza sustentam o primeiro capítulo de</span> <a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-janeiro-de-2023/"><i><span style="font-weight: 400;">Aos prantos no mercado</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, livro lançado em 2022 no Brasil pela editora <em>Fósforo</em>, cujo primeiro capítulo é o ensaio homônimo publicado na </span><i><span style="font-weight: 400;">The New Yorker</span></i><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span id="more-30597"></span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Diferente do que se pode imaginar, Zauner decidiu escrever o livro somente depois de ter </span><a href="https://www.newyorker.com/culture/culture-desk/crying-in-h-mart"><span style="font-weight: 400;">publicado o ensaio</span></a><span style="font-weight: 400;">. A repercussão avassaladora do texto na revista foi reproduzida na obra literária, que ficou 14 semanas seguidas nas listas de mais vendidos do </span><i><span style="font-weight: 400;">The New York Times</span></i><span style="font-weight: 400;">. Para a escritora coreana-americana, artista musical e fundadora da banda Japanese Breakfast, a comida é um portal. Na praça de alimentação do </span><i><span style="font-weight: 400;">H Mart</span></i><span style="font-weight: 400;">, Zauner chora ao consumir seu almoço, enquanto percebe que todos estão sentados, comendo em silêncio, porque estão “</span><i><span style="font-weight: 400;">em busca de um pedacinho do nosso lar, de um pedacinho de nós mesmos. Procuramos um gostinho disso nos pedidos de comida que fazemos e nos ingredientes que compramos. Então nos separamos. Levamos as compras para o alojamento da faculdade ou para uma cozinha suburbana e recriamos o prato que não poderia ser preparado sem essa viagem&#8221;</span></i><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<figure id="attachment_30598" aria-describedby="caption-attachment-30598" style="width: 2048px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30598" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/1-5.jpg" alt="" width="2048" height="1472" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/1-5.jpg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/1-5-800x575.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/1-5-1024x736.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/1-5-768x552.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/1-5-1536x1104.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/1-5-1200x863.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30598" class="wp-caption-text">“O amor dela era mais do que inflexível. Era brutal, com força industrial” (Foto: Michelle Zauner/The New York Times)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Michelle Zauner se mudou com a família para Eugene, nos Estados Unidos, quando tinha nove meses de idade. Aos 15 anos, após ver uma apresentação de Karen O – a vocalista do Yeah Yeah Yeahs –, ganhou a primeira guitarra da mãe que, pouco depois, se arrependeu do presente. Mas, mesmo que a Música tenha sido um refúgio para a adolescente deprimida, Zauner foi influenciada textualmente por Joan Didion, Philip Roth, Vladimir Nabokov e pela HQ </span><a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-fevereiro-de-2022/"><i><span style="font-weight: 400;">Fun Home</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(2006), de Alison Bechdel, decidindo, então estudar Escrita Criativa na Bryn Mawr College. Na faculdade, escreveu majoritariamente textos de ficção – foi lá, inclusive, que iniciou os primeiros projetos musicais, consolidados em Japanese Breakfast. Aos 25 anos, após concluir a graduação, Zauner viveu ostensivamente sem roteiro, se “</span><i><span style="font-weight: 400;">debatendo com a realidade, vivendo a vida de uma artista sem sucesso</span></i><span style="font-weight: 400;">”. Nesse período, Chongmi ficou doente.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Sua primeira publicação musical foi <em>June </em></span><span style="font-weight: 400;">(2013), um disco amador resultado da parceria com Rachel Gagliardi, criado a partir das canções disponibilizadas diariamente no mês de Junho de 2013 em uma página do </span><a href="http://rachelandmichelledojune.tumblr.com"><i><span style="font-weight: 400;">Tumblr</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Mas é em </span><a href="https://pitchfork.com/reviews/albums/21629-psychopomp/"><i><span style="font-weight: 400;">Psychopomp</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(2016), o primeiro disco de estúdio de Japanese Breakfast e a primeira publicação após a morte de Chongmi, que Zauner enfrenta abertamente a perda da mãe, cujo título tem origem na história mitológica dos psicopompos, que tem a missão de guiar as almas dos mortos para o pós-vida.</span></p>
<div class="jetpack-video-wrapper"><iframe loading="lazy" title="Japanese Breakfast - Everybody Wants To Love You (Official Video)" width="840" height="473" src="https://www.youtube.com/embed/KNT7wuqaykc?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></div>
<p><span style="font-weight: 400;">No fim da vida da mãe, os papéis parecem se inverter. À medida que Zauner se aliena ao preparar as refeições para a mãe, com a garantia de que Chongmi receberá as calorias suficientes para sobreviver, o seu próprio apetite diminui, consequência da “</span><i><span style="font-weight: 400;">esperança desesperada de que a escuridão não fosse invadir</span></i><span style="font-weight: 400;">”. Talvez, se ela pudesse carregar a </span><a href="https://www.nytimes.com/interactive/2022/06/06/magazine/michelle-zauner-interview.html"><span style="font-weight: 400;">dor da mãe</span></a><span style="font-weight: 400;"> e realizar o “</span><i><span style="font-weight: 400;">ritual da filha única</span></i><span style="font-weight: 400;">”, haveria a possibilidade de intermediar uma cura, na expectativa de fazer as pazes com a rebeldia adolescente de uma jovem com anseios desvinculados dos interesses maternos.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A bem da verdade, o que </span><a href="https://www.npr.org/2021/04/20/988665726/a-daughter-grieves-her-mom-and-finds-herself-in-crying-in-h-mart"><i><span style="font-weight: 400;">Crying in H Mart</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(no original)</span> <span style="font-weight: 400;">esclarece é que os principais momentos de conexão legítima entre Zauner e Chongmi se davam através da comida; principalmente por isso, a tristeza ressurge ao entrar no mercado. A prosa íntima do livro é, ao mesmo tempo, autodepreciativa e atenta, com descrições texturizadas das qualidades estéticas e sentidas dos momentos vividos pela artista. Trata-se de um livro de memórias muito ancorado no ensaio, cujas ligações entre experiências pessoais de luto e identidade ganham corpo em todo o texto. </span></p>
<figure id="attachment_30599" aria-describedby="caption-attachment-30599" style="width: 980px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30599" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/2-1.jpg" alt="" width="980" height="653" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/2-1.jpg 980w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/2-1-800x533.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/2-1-768x512.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30599" class="wp-caption-text">“Falei sobre como o amor era uma ação, um instinto, uma reação suscitada por momentos não planejados e pequenos gestos, uma inconveniência a favor de outra pessoa” (Foto: Rebecca Sapp)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">A morte e a melancolia perpassam toda a obra de Michelle Zauner, talvez resultado da vida fragmentada da artista, dividida entre a ancestralidade sul-coreana e a vivência contemporânea nos Estados Unidos. O sentimento de ausência parece presente em toda a obra – seja pela morte da mãe, propriamente, ou seja na morte simbólica de um tipo de cultura. Não por acaso, suas melhores canções representam estados avançados de autoconsciência, mesmo em faixas que compõem </span><a href="https://personaunesp.com.br/japanese-breakfast-jubilee-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Jubilee</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (2021), álbum descrito por Zauner como seu projeto “</span><i><span style="font-weight: 400;">mais alegre</span></i><span style="font-weight: 400;">”.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em adaptação para o Cinema por </span><a href="https://www.papelpop.com/2023/03/will-sharpe-de-the-white-lotus-vai-dirigir-adaptacao-do-livro-aos-prantos-no-mercado/"><span style="font-weight: 400;">Will Sharpe</span></a><span style="font-weight: 400;">, ator de </span><a href="https://personaunesp.com.br/the-white-lotus-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">The White Lotus</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, com roteiro assinado pela própria Michelle Zauner, </span><i><span style="font-weight: 400;">Aos prantos no mercado </span></i><span style="font-weight: 400;">não é necessariamente um livro difícil de ler, mas uma obra melancólica. No final do livro, Zauner nos conta que decidiu fazer um casamento de última hora em seu próprio quintal, sabendo que sua mãe poderia não viver muito tempo. Parece que, ao compartilhar suas experiências, Michelle Zauner constrói uma ode à memória de Chongmi – e nos permite enxergar sob seus olhos e consciência por algumas páginas.</span></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/em-aos-prantos-no-mercado-critica/">Em Aos prantos no mercado, Michelle Zauner chora entre temperos e memórias</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/em-aos-prantos-no-mercado-critica/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">30597</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Os Melhores Discos de 2022</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/os-melhores-discos-de-2022/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/os-melhores-discos-de-2022/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 10 Mar 2023 23:29:38 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Música]]></category>
		<category><![CDATA[333]]></category>
		<category><![CDATA[5 Seconds of Summer]]></category>
		<category><![CDATA[5SOS5]]></category>
		<category><![CDATA[A Light for Attracting Attention]]></category>
		<category><![CDATA[Acorda Pedrinho]]></category>
		<category><![CDATA[Alaíde Costa]]></category>
		<category><![CDATA[Alex G]]></category>
		<category><![CDATA[Amábile Zioli]]></category>
		<category><![CDATA[AMERICAN GIRL]]></category>
		<category><![CDATA[Ana Cegatti]]></category>
		<category><![CDATA[Ana Eloisa Leite]]></category>
		<category><![CDATA[Ana Júlia Trevisan]]></category>
		<category><![CDATA[Anná]]></category>
		<category><![CDATA[Ants from Up There]]></category>
		<category><![CDATA[Aquino e a Orquestra Invisível]]></category>
		<category><![CDATA[Arcade Fire]]></category>
		<category><![CDATA[Arthur Caires]]></category>
		<category><![CDATA[Artic Monkeys]]></category>
		<category><![CDATA[Aryadne Xavier]]></category>
		<category><![CDATA[Áurea Martins]]></category>
		<category><![CDATA[Baco Exu do Blues]]></category>
		<category><![CDATA[Bad Bunny]]></category>
		<category><![CDATA[Bala desejo]]></category>
		<category><![CDATA[Bastille]]></category>
		<category><![CDATA[Bazzi]]></category>
		<category><![CDATA[Beach House]]></category>
		<category><![CDATA[Being Funny In A Foreign Language]]></category>
		<category><![CDATA[Beyoncé]]></category>
		<category><![CDATA[BIBI]]></category>
		<category><![CDATA[Björk]]></category>
		<category><![CDATA[BK]]></category>
		<category><![CDATA[Black Country New Road]]></category>
		<category><![CDATA[Blackpink]]></category>
		<category><![CDATA[BLUSH]]></category>
		<category><![CDATA[Bolis Pupal]]></category>
		<category><![CDATA[BORN PINK]]></category>
		<category><![CDATA[BRASILEIRA]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Alvarenga]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Andrade]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Berle]]></category>
		<category><![CDATA[Charli XCX]]></category>
		<category><![CDATA[Charlotte Adigéry]]></category>
		<category><![CDATA[Clara Sganzerla]]></category>
		<category><![CDATA[Clearance]]></category>
		<category><![CDATA[Costanza Guerriero]]></category>
		<category><![CDATA[Crash]]></category>
		<category><![CDATA[Cults]]></category>
		<category><![CDATA[Dance Fever]]></category>
		<category><![CDATA[Dawn FM]]></category>
		<category><![CDATA[Deize Tigrona]]></category>
		<category><![CDATA[Desse Jeito]]></category>
		<category><![CDATA[DPR IAN]]></category>
		<category><![CDATA[Eduardo Rota Hilário]]></category>
		<category><![CDATA[Elza Ao Vivo No Municipal]]></category>
		<category><![CDATA[Elza Soares]]></category>
		<category><![CDATA[Enrico Souto]]></category>
		<category><![CDATA[Enzo Caramori]]></category>
		<category><![CDATA[Feel My Rhythm]]></category>
		<category><![CDATA[FLETCHER]]></category>
		<category><![CDATA[Florence + The Machine]]></category>
		<category><![CDATA[Foi Eu Que Fiz]]></category>
		<category><![CDATA[Fontaines D.C.]]></category>
		<category><![CDATA[Fossora]]></category>
		<category><![CDATA[Gêmeos]]></category>
		<category><![CDATA[Gemini Rights]]></category>
		<category><![CDATA[Girl Of My Dreams]]></category>
		<category><![CDATA[Give Me The Future]]></category>
		<category><![CDATA[Glitch Princess]]></category>
		<category><![CDATA[Gloria Groove]]></category>
		<category><![CDATA[God Save The Animals]]></category>
		<category><![CDATA[Grey Suit The 2nd Mini Album]]></category>
		<category><![CDATA[Guilherme Dias Siqueira]]></category>
		<category><![CDATA[Guilherme Veiga]]></category>
		<category><![CDATA[Harry Styles]]></category>
		<category><![CDATA[Harry's House]]></category>
		<category><![CDATA[Henrique Marinhos]]></category>
		<category><![CDATA[HER MIND PT. 1]]></category>
		<category><![CDATA[Hold On Baby]]></category>
		<category><![CDATA[Hold The Girl]]></category>
		<category><![CDATA[Host B Sides & Remixes]]></category>
		<category><![CDATA[Hyd]]></category>
		<category><![CDATA[IC3PEAK]]></category>
		<category><![CDATA[Icarus]]></category>
		<category><![CDATA[Infinite Dream]]></category>
		<category><![CDATA[INVU The 3rd Album]]></category>
		<category><![CDATA[Jackson Wang]]></category>
		<category><![CDATA[JID]]></category>
		<category><![CDATA[Jovem Dionísio]]></category>
		<category><![CDATA[Karol Conká]]></category>
		<category><![CDATA[Kendrick Lamar]]></category>
		<category><![CDATA[Kilo Kish]]></category>
		<category><![CDATA[King Princess]]></category>
		<category><![CDATA[Kiss Of Death]]></category>
		<category><![CDATA[Lady Leste]]></category>
		<category><![CDATA[lalalaura]]></category>
		<category><![CDATA[Laura Hirata Vale]]></category>
		<category><![CDATA[Leticia Stradiotto]]></category>
		<category><![CDATA[Língua Brasileira]]></category>
		<category><![CDATA[Lowlife Princess: Noir]]></category>
		<category><![CDATA[Ludmilla]]></category>
		<category><![CDATA[Ludmilla Henrique]]></category>
		<category><![CDATA[Magic Man]]></category>
		<category><![CDATA[Maria Rita]]></category>
		<category><![CDATA[Megan Thee Stallion]]></category>
		<category><![CDATA[Melhores Discos]]></category>
		<category><![CDATA[Melhores do Ano]]></category>
		<category><![CDATA[Melhores do Ano 2022]]></category>
		<category><![CDATA[Midnights]]></category>
		<category><![CDATA[Mil Coisas Invisíveis]]></category>
		<category><![CDATA[Moodswings In To Order]]></category>
		<category><![CDATA[MOTOMAMI]]></category>
		<category><![CDATA[Mr. Morale & the Big Steppers]]></category>
		<category><![CDATA[Multitude]]></category>
		<category><![CDATA[n sei usar excel]]></category>
		<category><![CDATA[Nathalia Tetzner]]></category>
		<category><![CDATA[New Jeans]]></category>
		<category><![CDATA[Nilüfer Yanya]]></category>
		<category><![CDATA[No Reino Dos Afetos]]></category>
		<category><![CDATA[Numanice #2]]></category>
		<category><![CDATA[Nymph]]></category>
		<category><![CDATA[O Que Meus Calos Dizem Sobre Mim]]></category>
		<category><![CDATA[Once Twice Melody]]></category>
		<category><![CDATA[Os Melhores Discos de 2022]]></category>
		<category><![CDATA[PAINLESS]]></category>
		<category><![CDATA[PVA]]></category>
		<category><![CDATA[QVVFJA?]]></category>
		<category><![CDATA[Raquel Freire]]></category>
		<category><![CDATA[Red Hot Chili Peppers]]></category>
		<category><![CDATA[RENAISSANCE]]></category>
		<category><![CDATA[Rina Sawayama]]></category>
		<category><![CDATA[Rosalía]]></category>
		<category><![CDATA[SECTOR 17]]></category>
		<category><![CDATA[Senhora das Folhas]]></category>
		<category><![CDATA[SEVENTEEN]]></category>
		<category><![CDATA[Shygirl]]></category>
		<category><![CDATA[Sides & Remixes]]></category>
		<category><![CDATA[SIM SIM SIM]]></category>
		<category><![CDATA[Skinty Fia]]></category>
		<category><![CDATA[SOS]]></category>
		<category><![CDATA[Steve Lacy]]></category>
		<category><![CDATA[Stromae]]></category>
		<category><![CDATA[SUHO]]></category>
		<category><![CDATA[SZA]]></category>
		<category><![CDATA[Taeyeon]]></category>
		<category><![CDATA[Tame Impala]]></category>
		<category><![CDATA[Taylor Swift]]></category>
		<category><![CDATA[Terno Rei]]></category>
		<category><![CDATA[The 1975]]></category>
		<category><![CDATA[The Car]]></category>
		<category><![CDATA[The Forever Story]]></category>
		<category><![CDATA[The Slow Rush B]]></category>
		<category><![CDATA[The Smile]]></category>
		<category><![CDATA[The Weeknd]]></category>
		<category><![CDATA[Tim Bernardes]]></category>
		<category><![CDATA[Tinashe]]></category>
		<category><![CDATA[Tom Zé]]></category>
		<category><![CDATA[Topical Dancer]]></category>
		<category><![CDATA[Traumazine]]></category>
		<category><![CDATA[Un Verano Sin Ti]]></category>
		<category><![CDATA[Unlimited Love]]></category>
		<category><![CDATA[Urias]]></category>
		<category><![CDATA[Urucum]]></category>
		<category><![CDATA[Vitória Lopez Gomes]]></category>
		<category><![CDATA[Vitória Vulcano]]></category>
		<category><![CDATA[WE]]></category>
		<category><![CDATA[Wet Leg]]></category>
		<category><![CDATA[yeule]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=30280</guid>

					<description><![CDATA[<p>A Música é o tom indispensável da vida. No amor, na alegria, na tristeza, na solidão, as canções preenchem playlists embalando a vida e refletindo a alma. As composições são o espelho de como artista e ouvinte enxergam a existência, fazendo com as mudanças sejam necessárias e novidades refresquem o imaginário auditivo de quem aguarda &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/os-melhores-discos-de-2022/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Os Melhores Discos de 2022"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/os-melhores-discos-de-2022/">Os Melhores Discos de 2022</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_30471" aria-describedby="caption-attachment-30471" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30471" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/wordpress_melhores_DISCOS22-800x420.jpg" alt="" width="800" height="420" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/wordpress_melhores_DISCOS22-800x420.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/wordpress_melhores_DISCOS22-768x404.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/wordpress_melhores_DISCOS22.jpg 1024w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30471" class="wp-caption-text">Entre a vida e a morte, o sagrado e o profano, composições íntimas e inovadoras são o combustível do Melhores Discos de 2022 (Arte: Henrique Marinhos/Texto de Abertura: Ana Júlia Trevisan)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">A </span><a href="https://personaunesp.com.br/category/musica/"><span style="font-weight: 400;">Música</span></a><span style="font-weight: 400;"> é o tom indispensável da vida. No amor, na alegria, na tristeza, na solidão, as canções preenchem </span><a href="https://open.spotify.com/playlist/60OmGVaVvzQffjkuBBgZSN?si=c88230b0070e4528"><i><span style="font-weight: 400;">playlists</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> embalando a vida e refletindo a alma. As composições são o espelho de como artista e ouvinte enxergam a existência, fazendo com as mudanças sejam necessárias e novidades refresquem o imaginário auditivo de quem aguarda ansiosamente por um </span><i><span style="font-weight: 400;">single</span></i><span style="font-weight: 400;">, quiçá um disco de seu intérprete favorito. É impossível me conformar com a potência transformadora da Música. Assim como é inevitável usar tanto floreio para introduzir esse que reúne o melhor do que foi feito em 2022.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com o formato de vendas modificado pelas plataformas digitais, os álbuns se tornam cada vez mais inviáveis para cantores inseridos na indústria, que coage produções única e exclusivamente voltadas a músicas virais para o </span><a href="http://portalsalamusical.com.br/destaque/como-o-tik-tok-esta-mudando-a-producao-musical/"><i><span style="font-weight: 400;">TikTok</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Quebrando aquilo que parece ter virado regra, o </span><b>Persona</b><span style="font-weight: 400;"> emerge os ossos do ofício e abocanha 73 produções que marcaram o ano na Música.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dominando a tarefa de trazer um novo fôlego para sua arte, The Weeknd lançou a rádio </span><i><span style="font-weight: 400;">Dawn FM</span></i><span style="font-weight: 400;">, vislumbrando dias melhores. Coroando o topo dos </span><i><span style="font-weight: 400;">rankings</span></i><span style="font-weight: 400;">, ROSALÍA acelerou com muita autenticidade sua </span><a href="https://gente.ig.com.br/colunas/gabriel-perline/2022-08-24/dicionario-de-rosalia--entenda-o-que-e-motomami-e-outras-palavras.html.ampstories"><i><span style="font-weight: 400;">MOTOMAMI</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Ao lado da catalã, montada em seu cavalo prata, a </span><a href="https://tracklist.com.br/beyonce-renaissance/141672"><span style="font-weight: 400;">musa-mor</span></a><span style="font-weight: 400;"> do </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> renasceu. Kendrick Lamar ficou entre a cruz e a espada, SZA pediu socorro, Björk celebrou os recomeços, Sabrina Carpenter finalmente enviou seus </span><i><span style="font-weight: 400;">e-mails</span></i><span style="font-weight: 400;">, Florence and the Machine renovou seu nome na lista das netas das bruxas e a loirinha mais querida cantou seus </span><a href="https://www.omelete.com.br/musica/criticas/midnights-taylor-swift"><span style="font-weight: 400;">terrores noturnos</span></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A música haitiana foi lembrada em notas do </span><a href="https://www.planoaberto.com.br/topical-dancer/"><i><span style="font-weight: 400;">Topical Dancer</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Cruzando o oceano, no mundinho do </span><i><span style="font-weight: 400;">k-pop</span></i><span style="font-weight: 400;">, enquanto 2022 serviu para SEVENTEEN se consolidar de vez como uma das maiores</span><i><span style="font-weight: 400;"> boybands</span></i><span style="font-weight: 400;"> da Coreia, artistas de outros grupos tão grandes quanto embarcaram em viagem solo, com novas perspectivas, sonoridades exuberantes e trabalhos coesos que entregam turbilhões de sentimentos. No território russo a boa surpresa veio do </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=QZ8FOyJrgUg&amp;ab_channel=IC3PEAK"><span style="font-weight: 400;">metal vampiresco</span></a><span style="font-weight: 400;"> da dupla IC3PEAK.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em solo brasileiro </span><i><span style="font-weight: 400;">Acorda, Pedrinho</span></i><span style="font-weight: 400;"> caiu na boca do povo, Bala Desejo ganhou o grande público, Ludmilla mais uma vez provou que nasceu para interpretar pagode, Maria Rita cantou para Xangô, e os calos de </span><a href="https://veja.abril.com.br/coluna/o-som-e-a-furia/alaide-costa-sobre-ser-esnobada-pela-bossa-nova-preconceito-velado/"><span style="font-weight: 400;">Alaíde Costa</span></a><span style="font-weight: 400;"> a fizerem &#8211; merecidamente &#8211; a cantora nacional mais citada nos </span><i><span style="font-weight: 400;">rankings</span></i><span style="font-weight: 400;">. Em meio a isso, o amargo das perdas imperaram no território com os álbuns póstumos de Marilia Mendonça e Elza Soares, o adeus a Erasmo Carlos, e aquela que foi a despedida mais cruel do ano, </span><a href="https://personaunesp.com.br/nenhuma-dor-gal-costa-critica/"><span style="font-weight: 400;">Gal Costa</span></a><span style="font-weight: 400;">, a Doce Bárbara, se encantou. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O </span><b>Melhores Discos de 2022</b><span style="font-weight: 400;"> é dedicado a Gal Costa. Coisas sagradas permanecem!</span></p>
<p><span id="more-30280"></span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30360" aria-describedby="caption-attachment-30360" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30360" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/333-800x800.jpg" alt="Capa do álbum 333 da cantora Tinashe. Ao centro está a artista despida, usando apenas uma luva transparente em sua mão. Ela é uma mulher negra de cabelos longos e pretos que está agachada em uma estrutura circular de concreto. Ao redor dessa estrutura estão plantas rasteiras e árvores. No canto superior esquerdo está o símbolo 333, integrado na letra “T”." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/333-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/333-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/333-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/333-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/333-1200x1200.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/333.jpg 1400w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30360" class="wp-caption-text">333 é o sucessor de Songs for You, de 2019, e foi anunciado com um vídeo de ficção científica, uma das predileções e inspirações da cantora quanto ao seu hobby de jogar video-games. (Foto: Tinashe)</figcaption></figure>
<p><strong>Tinashe &#8211; 333</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O álbum </span><a href="https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_k2nsaWN09RYZK1bX1a5dGbIrIgcUL385U"><i><span style="font-weight: 400;">333</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, produzido e interpretado por Tinashe, sintetiza </span><i><span style="font-weight: 400;">R&amp;B</span></i><span style="font-weight: 400;">, eletrônica, </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">bass</span></i><span style="font-weight: 400;"> em uma produção experimental e inovadora. Através de uma trajetória minuciosa e sofisticada, a cantora combina batidas complexas com melodias cativantes e vocais emocionantes, tudo enquanto explora temas criativos e profundos, como amor, liberdade e auto-descoberta.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Sua voz é o principal instrumento do álbum, criando camadas e texturas sonoras que se misturam perfeitamente com os instrumentais. A colaboração com artistas, como Kaytranada, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=8pReEUxHxJM"><span style="font-weight: 400;">Chanel Tres</span></a><span style="font-weight: 400;">, Kudzai e Quiet Child, adiciona uma profundidade e variedade únicas à produção. No entanto, algumas faixas podem não cativar tanto quanto outras, principalmente pela sonoridade experimental, </span><i><span style="font-weight: 400;">333</span></i><span style="font-weight: 400;"> se dirige àqueles que buscam músicas que vão além do convencional, mas não deixam o </span><i><span style="font-weight: 400;">mainstream</span></i><span style="font-weight: 400;"> de fora. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com seu lançamento, a artista mostra uma evolução impressionante, demonstrando sua habilidade de misturar gêneros e criar um timbre único e envolvente. Em suma, o álbum evidencia talento e  ousadia, além de seu significado através da numerologia como um símbolo de crescimento pessoal, confiança e inspiração. Para a cantora, o número representa um momento de renascimento e de conexão com sua espiritualidade. </span><b>&#8211; </b><b>Henrique Marinhos</b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>Small Reminders, The Chase, X (feat. Jeremih)</p>
<hr />
<figure id="attachment_30361" aria-describedby="caption-attachment-30361" style="width: 500px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30361 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/5SOOS5.webp" alt="Capa do disco 5SOS5. Na imagem temos quatro silhuetas nas cores rosa e azul representando cada integrante da banda em um fundo rosa claro." width="500" height="500" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/5SOOS5.webp 500w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/5SOOS5-150x150.webp 150w" sizes="auto, (max-width: 500px) 85vw, 500px" /><figcaption id="caption-attachment-30361" class="wp-caption-text">5SOS5 registra o amadurecimento, a fraternidade e a nova identidade musical do 5 Seconds of Summer (Foto: Warner Music )</figcaption></figure>
<p><b>5 Seconds of Summer &#8211; 5SOS5</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Marcando a nova fase da banda australiana, </span><a href="https://open.spotify.com/artist/5Rl15oVamLq7FbSb0NNBNy"><i><span style="font-weight: 400;">5 Seconds of Summer</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> deixa de lado suas raízes </span><i><span style="font-weight: 400;">punk rock</span></i><span style="font-weight: 400;"> e abre novas portas para o </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> em seu novo disco, </span><i><span style="font-weight: 400;">5SOS5</span></i><span style="font-weight: 400;">. Sendo seu quinto álbum, a obra é, senão, um dos trabalhos mais maduros que compõem a discografia dos meninos. Saindo da zona de conforto e brincando com novas maneiras de produzir arte, </span><i><span style="font-weight: 400;">5SOS5</span></i><span style="font-weight: 400;"> demanda muito dos sintetizadores e das alternâncias instrumentais para abordar a clássica temática da juventude e dos relacionamentos amorosos que constituem suas composições. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Após saírem da gravadora </span><span style="font-weight: 400;">Interscope</span><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><a href="https://www.youtube.com/watch?v=GoQ85cs5fk0&amp;list=PLR9AEg2TU68ROn4h2OJTSSep2ixckBsne"><i><span style="font-weight: 400;">5SOS5</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> é o primeiro trabalho independente da banda em parceria com a </span><span style="font-weight: 400;">BMG</span><span style="font-weight: 400;">. Essa oportunidade dos integrantes conseguirem controlar a sua própria musicalidade foi benéfica e relevante para sua evolução musical em vários aspectos. Se libertando das amarras, o álbum explora o melhor de cada um dos membros. Contemplando com 19 faixas, as canções </span><i><span style="font-weight: 400;">Take My Hand</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=8RaeTPo5a_c"><i><span style="font-weight: 400;">BLENDER</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">Bloodhound</span></i><span style="font-weight: 400;">, exemplificam inteiramente essa nova fase alternativa e </span><i><span style="font-weight: 400;">fresh</span></i><span style="font-weight: 400;"> dos australianos. </span><b>&#8211; Ludmila Henrique</b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>Me Myself and I, BLENDER e Older</p>
<hr />
<figure id="attachment_30438" aria-describedby="caption-attachment-30438" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30438" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Smile-800x800.webp" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Smile-800x800.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Smile-1024x1024.webp 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Smile-150x150.webp 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Smile-768x768.webp 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Smile-1200x1200.webp 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Smile.webp 1280w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30438" class="wp-caption-text">O álbum de estreia do projeto de Thom Yorke, Jonny Greenwood e Tom Skinner foi lançado em Maio de 2022 (Foto: Self Help Tapes LLC/XL Recordings)</figcaption></figure>
<p><b>The Smile &#8211; A Light for Attracting Attention</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Muito tempo se passou desde que Thom Yorke e Jonny Greenwood migraram seu som do </span><i><span style="font-weight: 400;">post-punk</span></i><span style="font-weight: 400;"> para o experimental, mas o trabalho de ambos manteve algo reconhecível ainda sob o efeito do tempo. Juntos no Radiohead, os dois consolidaram os reflexos de uma cultura que tende a glorificar os inconstantes; agora, anos depois, a novidade surge de um projeto paralelo com Tom Skinner, cujo nome foi retirado de um poema de Ted Hughes. Com </span><a href="https://personaunesp.com.br/a-light-for-attracting-attention-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">A Light for Attracting Attention</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, The Smile debutou de forma fantástica e tornou o ano de 2022 um marco musical.</span></p>
<p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=-EB5NhI2RQQ&amp;ab_channel=TheSmile"><i><span style="font-weight: 400;">You Will Never Work in Television Again</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> talvez seja a música de protesto mais forte em todo o disco. Ao estilo de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=2w6kHS_IRrE"><i><span style="font-weight: 400;">2 + 2 = 5</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, ela parece ser uma ofensa direta ao degenerado </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/cinema/noticia/2023/02/23/harvey-weinstein-e-condenado-a-16-anos-por-estupro-em-los-angeles.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Harvey Weinstein</span></a><span style="font-weight: 400;">, desde seu título até sua letra. transcendência através do caos liga as 13 canções do disco, revestidas pelos dedilhados de guitarra, bases de violão e uma bateria limpa em meio aos ecos e sintetizadores. </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=arCjt-xulOM"><i><span style="font-weight: 400;">We Don’t Know What Tomorrow Brings</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> – uma das melhores de todo o trabalho – se espelha em </span><i><span style="font-weight: 400;">Jigsaw Falling Into Place </span></i><span style="font-weight: 400;">e</span><i><span style="font-weight: 400;"> Bodysnatchers</span></i><span style="font-weight: 400;">, de </span><a href="https://pitchfork.com/reviews/albums/10785-in-rainbows/"><i><span style="font-weight: 400;">In Rainbows</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(2007), e, assim como todo o álbum, talvez seja melhor compreendida quando enxergamos suas capacidades negativas, cuja capacidade onírica de sintetizar ansiedades é interessante.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Talvez devido a produção de Nigel Godrich – que colabora com o Radiohead desde os anos 1990 e que se juntou a Yorke em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Co-fHs62BbA"><span style="font-weight: 400;">Atoms for Peace</span></a><span style="font-weight: 400;"> –, a sonoridade do disco do </span><i><span style="font-weight: 400;">power trio</span></i><span style="font-weight: 400;"> é familiar às primeiras produções do quinteto inglês. Nas letras, Thom Yorke reflete sobre algo maior, que nunca é de fato explanado, deixando o conteúdo sempre no campo da subjetividade. Os suspiros, sussurros e sintetizadores expansivos – como em </span><i><span style="font-weight: 400;">A Hairdryer</span></i><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">Speech Bubbles</span></i><span style="font-weight: 400;"> – dão vida a um </span><a href="https://super.abril.com.br/mundo-estranho/teoria-da-conspiracao-doppelganger-a-sua-copia-maligna/"><i><span style="font-weight: 400;">doppelgänger</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> que parece habitar o trabalho, um tipo de espectro fantasmagórico que vaga por </span><i><span style="font-weight: 400;">A Light for Attracting Attention</span></i><span style="font-weight: 400;">. É possível que o prato principal servido por The Smile seja a concepção de uma Música efêmera, que ainda assim evoca sentimentos profundos enquanto escutamos. Se o “novo” Radiohead for Yorke, Skinner e Greenwood, estaremos todos bem. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Open The Floodgates, Thin Thing, Free In The Knowledge</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30362" aria-describedby="caption-attachment-30362" style="width: 640px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30362" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Jovem-Dionisio-Acorda-Pedrinho.jpg" alt="Capa do disco Acorda, Pedrinho. Em baixo, da direita para a esquerda, temos Rafael Duna, homem branco e ruivo, ao lado dele temos Gabriel Mendes, homem branco de cabelo castanho claro. Na parte superior, também da direita para a esquerda, temos Gustavo Karam, homem branco com cabelo castanho escuro, ao meio temos Bernardo Pasquali, homem branco, usando óculos e de cabelo platinado, ao lado dele temos Bernardo Hey, homem branco e loiro. Todos os integrantes estão vestindo camiseta azul e calça preta. Eles estão em frente a uma cortina verde musgo e em cima temos o logo da banda. " width="640" height="640" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Jovem-Dionisio-Acorda-Pedrinho.jpg 640w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Jovem-Dionisio-Acorda-Pedrinho-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30362" class="wp-caption-text">Acorda Pedrinho foi a canção mais pesquisada no Google em 2022 (Foto: Sony Music Entertainment)</figcaption></figure>
<p><b>Jovem Dionísio &#8211; Acorda, Pedrinho</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">2022 foi o ano da </span><a href="https://open.spotify.com/artist/4m5LghDfOKFZNEBZ0GO1OQ"><span style="font-weight: 400;">Jovem Dionísio</span></a> <span style="font-weight: 400;">e quem falar que não, está mentindo. A banda formada em 2019 pelos cinco amigos de infância, finalmente deixou o estreito bar do Dionísio em Curitiba e dominou todas as paradas do Brasil em seu álbum de estreia </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=ukPO8UtBAIk"><i><span style="font-weight: 400;">Acorda, Pedrinho</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Os garotos não entregaram apenas um clipe para sua faixa-título, mas sim um curta-metragem, em uma narrativa marcante e original que engloba toda a identidade visual do álbum, compondo inúmeras referências da história dos integrantes. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A banda </span><i><span style="font-weight: 400;">indie pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> explorou de ritmos especificamente brasileiros para compor em sua primeira discografia, arranjos conduzidos por batidas de <em>funk</em> em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=DTunP35FG6A"><i><span style="font-weight: 400;">Tu Tem Jeito Se Quem Gosta</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">,</span></i><span style="font-weight: 400;"> até os acordes de violão da bossa-nova em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Gm7y4wbQysY"><i><span style="font-weight: 400;">Ai De Mim</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Marcando esse brasileirismo, o álbum alcançou no ano passado a marca de 6,7 milhões de ouvintes no </span><i><span style="font-weight: 400;">Spotify</span></i><span style="font-weight: 400;"> e mais de 170 mil vídeos com a canção título no </span><i><span style="font-weight: 400;">TikTok</span></i><span style="font-weight: 400;">. Sendo um dos nomes em ascensão do </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> atual, </span><span style="font-weight: 400;">Jovem Dionísio</span><span style="font-weight: 400;"> deixou sua marca logo em seu primeiro disco, fazendo todos os ouvintes acordarem para os próximos lançamentos da banda. </span><b>&#8211; Ludmila Henrique </b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>Belnini, Cê me viu ontem, Não foi por mal</p>
<hr />
<figure id="attachment_30363" aria-describedby="caption-attachment-30363" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30363" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/kilokish-800x800.jpg" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/kilokish-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/kilokish-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/kilokish-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/kilokish.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30363" class="wp-caption-text">Kilo Kish prossegue com sua parceria com Vince Staples na faixa NEW TRICKS: ART, AESTHETICS AND MONEY (Foto: Kilo Kish)</figcaption></figure>
<p><b>Kilo Kish &#8211; AMERICAN GURL</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Reflections in Real Time, </span></i><span style="font-weight: 400;">o primeiro álbum da multiartista Kilo Kish</span><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">é uma representação estilística e temática de amadurecimento pessoal e artístico — em um modelo de </span><i><span style="font-weight: 400;">mixtape</span></i><span style="font-weight: 400;"> que abrange os mais variados gêneros de instrumentais e vocais —  que consegue ser um dos mais subestimados projetos da cena R&amp;B contemporânea. Mesmo que mais conhecida por suas colaborações com Vince Staples, pouco muda em seu novo lançamento, não reverberado na cena crítica quanto deveria. A partir de memórias ressonantes da vida de consumo, da MTV e do <em>eletropop</em> de 2010, </span><a href="https://www.instagram.com/p/Ca5ROinPPGY/?utm_source=ig_web_copy_link"><i><span style="font-weight: 400;">AMERICAN GURL</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> também constrói tal marco, expandido para além de suas faixas e dos 40 minutos do álbum, no </span><a href="https://pitchfork.com/reviews/albums/kilo-kish-american-gurl/"><span style="font-weight: 400;">pop alternativo</span></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Kish estende um olhar satirizado e exagerado à cultura estadunidense, feito antes por Santigold e CSS, para construir um posicionamento sobre poder, escolha e identidade dentro das normas da indústria da música <em>pop</em>; um raciocínio ainda mais fortuito em sua condição independente, na qual é capturada pelo dilema de possuir controle acerca de sua própria narrativa enquanto artista ou de ter o necessário, dado por uma gravadora, para colocar sua Arte no mundo. Em faixas como </span><i><span style="font-weight: 400;">AMERICAN GURL, DEATH FANTASY</span></i><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=h5hdBveygRg"><i><span style="font-weight: 400;">TV BABY V.2 (LATCH KEY MARCH)</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, a cantora pensa as definições que a revestem enquanto uma artista e um produto na indústria. Revestida por suas expectativas e pressupostos vindos de mulheridade, raça e idade, Kish busca subverter o sonho americano para atestar a validade de seu objetivo: estar completamente livre de si mesma.  — </span><b>Enzo Caramori</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">AMERICAN GURL, NEW TRICKS: ART, AESTHETICS AND MONEY, SUPER KO LOVE</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30364" aria-describedby="caption-attachment-30364" style="width: 640px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30364" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/aquino-e-a-orquestra-invisivel-aquino-e-a-orquestra-invisivel-ep.jpg" alt="" width="640" height="640" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/aquino-e-a-orquestra-invisivel-aquino-e-a-orquestra-invisivel-ep.jpg 640w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/aquino-e-a-orquestra-invisivel-aquino-e-a-orquestra-invisivel-ep-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30364" class="wp-caption-text">A banda é formada por João Soto, João Vazquez e Leandro Bessa (Foto: Bolo de Rolo/Selo Rockambole)</figcaption></figure>
<p><b>Aquino e a Orquestra Invisível &#8211; Aquino e a Orquestra Invisível</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Depois do lançamento do disco </span><a href="https://open.spotify.com/album/6oEtrFYsYk8nBXy7dIVqOY?si=DNSgbDgsR82tBv6E_oq3Tw"><i><span style="font-weight: 400;">Os Prédios Cinzas e Brancos da Av. Maracanã</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, a Aquino e a Orquestra Invisível faz seu retorno com um </span><i><span style="font-weight: 400;">EP</span></i><span style="font-weight: 400;"> homônimo. No projeto, o trio carioca trouxe três </span><i><span style="font-weight: 400;">singles</span></i><span style="font-weight: 400;"> lançados anteriormente, e duas canções inéditas: </span><a href="https://open.spotify.com/track/33fnVp55zYGLfhWBgl2j9O?si=935b18611f7c4df1"><i><span style="font-weight: 400;">MTV</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://open.spotify.com/track/5yArUj7Fumvl15jieQdSpt?si=981e0da9b9664b4d"><i><span style="font-weight: 400;">Eu e Ela</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Indo de músicas cheias de brasilidades, que trazem notas de samba, MPB e bossa-nova, e chegando até sons oitentistas, com sintetizadores e batidas rápidas, os 14 minutos do </span><i><span style="font-weight: 400;">Aquino e a Orquestra Invisível</span></i><span style="font-weight: 400;"> são como uma salada mista, funcionando muito bem juntas.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Representada pelo Bolo de Rolo, sub-selo do selo</span> <a href="https://rockambole.com.br/"><i><span style="font-weight: 400;">Rockambole</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, a banda entra em uma fase mais madura, mesmo que ainda trate temas joviais, como o amor e a vida na cidade. As composições do </span><a href="https://open.spotify.com/album/39FjAAoFhZFSZhyl63dlqe?si=HSbWRUVJSRqN8BxKQIJYlg"><i><span style="font-weight: 400;">extended play</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, feitas pelos três integrantes, conseguem situar o ouvinte no tempo-espaço, falando sobre praias, varandas e interiores de casas. Com versos bem pensados, como “</span><a href="https://open.spotify.com/track/5M6ICWeHl0QAe7dFJakQse?si=86454f0653b24ff3"><i><span style="font-weight: 400;">o tempo passou</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, mas nem tanto assim, sempre que eu me olho vejo um pouco de você em mim</span></i><span style="font-weight: 400;">”, os cariocas conseguem descrever o crescer, e as mudanças que ocorrem entre épocas. </span><b>&#8211; Laura Hirata-Vale</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b>MTV, Eu e Ela, 20 Anos e Meio.</p>
<hr />
<figure id="attachment_30437" aria-describedby="caption-attachment-30437" style="width: 600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30437" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Black-Country-New-Road.webp" alt="" width="600" height="600" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Black-Country-New-Road.webp 600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Black-Country-New-Road-150x150.webp 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30437" class="wp-caption-text">Disponibilizado como se fosse uma despedida do vocalista Isaac Wood, o segundo álbum do grupo talvez seja seu melhor (Foto: Ninja Tune)</figcaption></figure>
<p><b>Black Country, New Road &#8211; Ants From Up There</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em 31 de Janeiro, </span><a href="https://www.theguardian.com/music/2022/feb/06/black-country-new-road-ants-from-up-there-review-a-baroque-pop-masterpiece-isaac-wood"><span style="font-weight: 400;">Black Country, New Road</span></a><span style="font-weight: 400;"> anunciou que Isaac Wood estava deixando o grupo para tratar questões de sua saúde mental. Apesar de toda a dúvida que se seguiu, </span><a href="https://pitchfork.com/reviews/albums/black-country-new-road-ants-from-up-there/"><i><span style="font-weight: 400;">Ants From Up There</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">foi lançado em 4 de Fevereiro, e inevitavelmente foi visto como um álbum de despedida. Embora muito da estética da banda seja resumida no estilo vocal de Wood, soando como o Arcade Fire de </span><i><span style="font-weight: 400;">Funeral</span></i><span style="font-weight: 400;"> (2004), o novo disco parece sinalizar para a importância dos sentimentos em detrimento da técnica.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ainda assim, a técnica é algo que o grupo também domina. Basta ouvir </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=hTVwQ1Gjqas&amp;ab_channel=BlackCountry%2CNewRoad"><i><span style="font-weight: 400;">Snow Globes</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, um épico expansivo de mais de 9 minutos que antecede o fim do álbum, e dá total autonomia para a bateria, como se fizesse parte de um exercício de </span><i><span style="font-weight: 400;">jam session </span></i><span style="font-weight: 400;">no qual se mantém o maximalismo como força motriz. De forma surpreendente, porém, o segundo álbum da banda londrina traz canções explosivas, que conduzem o ouvinte em progressões enérgicas e culmina num disco que já nasceu obra-prima. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Chaos Space Marine, Bread Song, Concorde</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30365" aria-describedby="caption-attachment-30365" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30365" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BRASILEIRA-800x800.jpg" alt="Capa do álbum BRASILEIRA. Arte digital quadrada. Ao fundo, vemos um tecido vermelho, estampado com flores amarelas e folhas verdes. Ao redor da capa, vemos uma borda formada por tecidos brancos e vermelhos. Nos tecidos vermelhos da borda, lemos várias vezes as palavras Anná e Brasileira, escritas em letras amarelas. Ao centro, vemos mestra Geovana e Dandara. Mestra Geovana é uma mulher negra, idosa, maquiada e olha para o lado esquerdo da capa. Dandara é uma menina negra, está no lado direito da capa, traz um girassol perto da orelha direita e olha para frente. Tanto Geovana quanto Dandara vestem roupas feitas com o mesmo tecido que estampa o fundo da capa. " width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BRASILEIRA-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BRASILEIRA-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BRASILEIRA-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BRASILEIRA-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BRASILEIRA-1200x1200.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BRASILEIRA.jpg 1280w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30365" class="wp-caption-text">Anná tem potencial para chegar ao mainstream brasileiro (Foto: Júlio César Almeida)</figcaption></figure>
<p><b>Anná &#8211; BRASILEIRA</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Há discos que fogem de qualquer imediatismo. Assim é </span><i><span style="font-weight: 400;">BRASILEIRA</span></i><span style="font-weight: 400;">, último lançamento da multiartista Anná: uma obra que nos conquista de escuta em escuta. Desenvolvido como movimento constante, que se desdobra em diversas camadas, o mais recente álbum da </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=GAMThprWy1k"><span style="font-weight: 400;">neta tropicalista</span></a><span style="font-weight: 400;"> consegue colocar </span><a href="https://portalpopline.com.br/quem-e-anna-promessa-nova-geracao-samba/"><span style="font-weight: 400;">presente, passado e futuro</span></a><span style="font-weight: 400;"> em único plano, sem soar desconexo, confuso ou inacabado. Anná abre os caminhos de uma </span><a href="https://ultraverso.com.br/anna-critica-do-album-brasileira-2022/"><span style="font-weight: 400;">viagem espiralada</span></a><span style="font-weight: 400;">, respeitando e inovando as tradições para sintetizar um século inteiro de música nacional.  </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com a </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Qnep2ZCq0U4"><span style="font-weight: 400;">abertura perfeita</span></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">BRASILEIRA</span></i><span style="font-weight: 400;"> evidencia desde a primeira faixa que estamos diante de uma proposta bem diferente de </span><a href="https://open.spotify.com/album/4XTHg44Btu1JnnzZxcyyxn?si=Oi02pkckQeCkn5QCEflEjg"><i><span style="font-weight: 400;">Colar</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, incomparável álbum de estreia da cantora mocoquense. Assumindo coragens e riscos, Anná reitera seu </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=1zaKaaql3I4"><span style="font-weight: 400;">potencial inventivo</span></a><span style="font-weight: 400;"> em um disco sintético, mas nada superficial. Fruto de novos experimentalismos &#8211; estes, sim, permanentes na artista -, </span><i><span style="font-weight: 400;">BRASILEIRA</span></i><span style="font-weight: 400;"> comprova o que já parecia óbvio: Anná sabe se reinventar e dificilmente cairá na mesmice para agradar aos mercados e públicos. </span><b>&#8211; Eduardo Rota Hilário</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas:</b><span style="font-weight: 400;"> Rito de Passá, Valdineia e Somos Resistência   </span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30367" aria-describedby="caption-attachment-30367" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30367" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-2-7-800x800.jpg" alt="Capa do álbum Being Funny in a Foreign Language, da banda The 1975. Fotografia quadrada em preto e branco. Na imagem, vemos um carro escuro abandonado com diversos rabiscos brancos. No teto, há um homem inteiramente vestido de preto com os joelhos flexionados e com os braços abertos. Ele olha para o chão. O cenário é uma praia vazia." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-2-7-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-2-7-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-2-7-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-2-7-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-2-7.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30367" class="wp-caption-text">Being Funny in a Foreign Language coloca a banda em um estado de relaxamento que ela nunca sentiu em toda a sua carreira (Foto: Dirty Hit)</figcaption></figure>
<p><strong>The 1975 &#8211; Being Funny in a Foreign Language</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><a href="https://open.spotify.com/album/6dVCpQ7oGJD1oYs2fv1t5M?si=_ev_V2-3RYOCTSEwvgDQAw"><i><span style="font-weight: 400;">Being Funny in a Foreign Language</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, Matty Healy não está interessado em excessos. O vocalista não quer utilizar metáforas que explicam como é difícil se relacionar na era digital, tampouco falar apenas sobre drogas, sexo ou </span><a href="https://www.theteenmagazine.com/the-absurd-in-the-1975-s-being-funny-in-a-foreign-language"><span style="font-weight: 400;">niilismo</span></a><span style="font-weight: 400;">, assuntos recorrentes em seus últimos trabalhos. Ele não quer falar sobre sinceridade, mas sim ser sincero da forma mais sucinta e direta possível e, para isso, ele decide falar sobre o amor. Apesar de seguir um caminho diferente do que a banda estava acostumada, o amor está no âmago de um registro honesto e terno que carrega muito da essência artística de </span><a href="https://personaunesp.com.br/notes-on-a-conditional-form-critica/"><span style="font-weight: 400;">The 1975</span></a><span style="font-weight: 400;">, sintetizando-o em cativantes 44 minutos de duração.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Se fosse roteirizado, o álbum seria aquele momento alguns anos após o fim de filmes </span><i><span style="font-weight: 400;">coming of age</span></i><span style="font-weight: 400;">, nos dizendo que envelhecer é bom e simplifica a maioria das coisas pelas quais sofremos hoje. As composições de Healy, co-produzidas pelo onipresente </span><a href="https://www.newyorker.com/magazine/2022/05/23/jack-antonoff-pop-music-collaboration-lorde-taylor-swift"><span style="font-weight: 400;">Jack Antonoff</span></a><span style="font-weight: 400;">, são levadas a novos patamares ao que ocorre uma elevação da intimidade no processo criativo de escrita do vocalista. Ao fazer isso, essa obra que dá ênfase não só na razão, mas principalmente na emoção, passa a ser uma experiência intensamente íntima e visceral para todos que a ouvem. </span><b>&#8211; Raquel Freire</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Oh Caroline, I’m In Love With You e About You</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30368" aria-describedby="caption-attachment-30368" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30368" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/PVA_Blush-800x800.jpg" alt="Capa do disco BLUSH do grupo PVA. A imagem mostra uma mulher branca com batom marrom e blush vermelho, que usa uma peruca rosa lisa, comprida e com franja, e um sobretudo marrom de látex com um cinto da mesma cor e material. Ela está em um fundo com degradê de azul e há uma mão segurando seu braço, que sai do lado esquerdo de fora da imagem." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/PVA_Blush-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/PVA_Blush-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/PVA_Blush-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/PVA_Blush.jpg 900w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30368" class="wp-caption-text">A vocalista Ella Harris descreve o debut como uma série de &#8220;personagens em momentos de tensão, turbulência e dificuldades internas&#8221; (Foto: Ninja Tune)</figcaption></figure>
<p><b>PVA &#8211; BLUSH</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Tendo conquistado sua </span><i><span style="font-weight: 400;">fanbase </span></i><span style="font-weight: 400;">através de insanos </span><i><span style="font-weight: 400;">sets </span></i><span style="font-weight: 400;">ao vivo e seu </span><i><span style="font-weight: 400;">EP </span></i><span style="font-weight: 400;">de estreia, </span><a href="https://www.nme.com/reviews/album/pva-toner-ep-review-radar-2820699"><i><span style="font-weight: 400;">Toner</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, existia o grande desafio de aumentar a aposta com o lançamento do primeiro álbum do </span><a href="https://ninjatune.net/artist/pva"><span style="font-weight: 400;">trio londrino</span></a><span style="font-weight: 400;"> de música eletrônica </span><i><span style="font-weight: 400;">dance pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> PVA, que recentemente produziu um gélido </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=FfOBwAf8Wqg"><i><span style="font-weight: 400;">remix</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">gótico industrial do </span><i><span style="font-weight: 400;">hit ‘Welcome To My Island’</span></i><span style="font-weight: 400;">, de </span><a href="https://www.instagram.com/p/Cnrkl7DrpfP/?utm_source=ig_web_copy_link"><span style="font-weight: 400;">Caroline Polachek</span></a><span style="font-weight: 400;">. </span><i><span style="font-weight: 400;">BLUSH </span></i><span style="font-weight: 400;">é um impressionante disco de estreia, com uma abordagem emocional muito mais desenvolvida do que os trabalhos anteriores da banda, que consolida uma pulsante energia dançante, bruta e poderosa, além de revelar mais sobre os sentimentos do trio.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">As 11 faixas de </span><i><span style="font-weight: 400;">BLUSH</span></i><span style="font-weight: 400;"> esbanjam ácido, </span><i><span style="font-weight: 400;">disco</span></i><span style="font-weight: 400;">, sintetizadores latejantes, </span><a href="https://indiehoy.com/descubrir/pva-post-punk-industrial-y-letras-poeticas-desde-londres/"><i><span style="font-weight: 400;">post punk</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, texturas ásperas, transições escorregadias, pistas de dança </span><i><span style="font-weight: 400;">underground </span></i><span style="font-weight: 400;">e melodias faladas, acompanhadas por uma identidade visual futurista, ousada e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=gVajQhS1LjA"><span style="font-weight: 400;">caótica</span></a><span style="font-weight: 400;">. O álbum gera a visão de um ser humano dividido entre dois estados, preenchido com a sensação de estar preso e no processo de se </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=JbGTGpAKXQc"><span style="font-weight: 400;">libertar</span></a><span style="font-weight: 400;">: </span><i><span style="font-weight: 400;">“Você me deixou livre ontem/Eu me sinto como um bebê recém-nascido agora/Absorvendo todas as cores e formas e visões e cheiros/Como se fossem todos novos/Eu me sinto novo”</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211;  Bruno Alvarenga</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Untethered, Hero Man e Bunker</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30369" aria-describedby="caption-attachment-30369" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30369" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BORN-PINK-Vitoria-Vulcano-800x797.png" alt="Capa do álbum BORN PINK. Nela, um quadrado branco apresenta, na parte superior central, dois ganchos cor-de-rosa que se estendem até o centro. Na parte inferior central, com fontes estilizadas, está o escrito “BLACKPINK”. Logo abaixo, no mesmo estilo, está o escrito “BORN PINK”." width="800" height="797" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BORN-PINK-Vitoria-Vulcano-800x797.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BORN-PINK-Vitoria-Vulcano-1024x1020.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BORN-PINK-Vitoria-Vulcano-150x150.png 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BORN-PINK-Vitoria-Vulcano-768x765.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BORN-PINK-Vitoria-Vulcano-1200x1195.png 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BORN-PINK-Vitoria-Vulcano.png 1524w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30369" class="wp-caption-text">Com o lançamento, BLACKPINK se tornou o primeiro grupo feminino a atingir o topo da Billboard Hot 200 desde 2008 (Foto: YG Entertainment/Interscope Records)</figcaption></figure>
<p><b>BLACKPINK &#8211; BORN PINK</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Bem antes de articularem seu primeiro disco, Jennie, Jisoo, Lisa e Rosé já dominavam a arte de fechar o </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> coreano para balanço, revisitando raízes e despejando uma pitada de identidade que impulsionou o sucesso de BLACKPINK além do oceano pacífico. Porém, se </span><a href="https://open.spotify.com/album/71O60S5gIJSIAhdnrDIh3N?si=NpuFL_JERz6WzUkVqsAhDQ"><i><span style="font-weight: 400;">THE ALBUM</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> tentava medir a cativação internacional do grupo mergulhando em milhares de ritmos, </span><a href="https://open.spotify.com/album/7jaSNQUBJbvfbZHLNFrV7P?si=PpHt4wMJTeGr8jEPMTMVnA"><i><span style="font-weight: 400;">BORN PINK</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> mostra que, em 2022, as garotas propagandas da </span><i><span style="font-weight: 400;">YG Entertainment</span></i><span style="font-weight: 400;"> sabem exatamente a autoridade que possuem. Sondando seu passado multifacetado e cortando as colaborações externas, elas aposentam a exploração para mirar na </span><a href="https://www.grammy.com/news/blackpink-new-album-born-pink-5-takeaways-collaborations-new-sounds"><span style="font-weight: 400;">consolidação</span></a><span style="font-weight: 400;"> de seu trabalho inconfundivelmente rico em vertentes do </span><i><span style="font-weight: 400;">hip hop</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">trap </span></i><span style="font-weight: 400;">e</span> <a href="https://eletrovibez.com/edm-aqui-vai-uma-definicao/"><i><span style="font-weight: 400;">EDM</span></i></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A execução do </span><i><span style="font-weight: 400;">LP</span></i><span style="font-weight: 400;"> repete as </span><a href="https://portalpopline.com.br/blackpink-born-pink-topo-billboard-200/"><span style="font-weight: 400;">estratégias </span><i><span style="font-weight: 400;">marketeiras</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> de Teddy Park, produtor do </span><i><span style="font-weight: 400;">girlgroup</span></i><span style="font-weight: 400;"> desde sua estreia e fator limitante do escopo criativo das artistas. Com isso, apesar de reter BLACKPINK à fórmula mediana de oito faixas, o conjunto consegue retratar vozes seguras de suas verdades e investidas na reafirmação desse </span><a href="https://www.billboard.com/lists/blackpink-timeline-history-making-accomplishments/"><span style="font-weight: 400;">poder transcendental</span></a><span style="font-weight: 400;">. Recheando a era com trocadilhos e homenagens às fases que percorreram em seu espaçoso currículo, as quatro cantoras reúnem um </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=kVXazE8wR1Q"><span style="font-weight: 400;">sentimentalismo</span></a><span style="font-weight: 400;"> apaixonante, valorizando seu </span><a href="https://valkirias.com.br/born-pink-blackpink/"><span style="font-weight: 400;">frescor consciente</span></a><span style="font-weight: 400;"> e, só para dar uma palhinha na experimentação, entregando primores no </span><i><span style="font-weight: 400;">rap</span></i><span style="font-weight: 400;"> refinado por </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=wQTjv-Xo1gY"><i><span style="font-weight: 400;">rock</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=POe9SOEKotk"><span style="font-weight: 400;">música clássica</span></a><span style="font-weight: 400;">. O veredito? Felizmente, as titãs do <em>k-</em></span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> sempre estão pintando e bordando na nossa área. &#8211; </span><b>Vitória Vulcano</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas:</b><span style="font-weight: 400;"> Shut Down e The Happiest Girl.</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30370" aria-describedby="caption-attachment-30370" style="width: 600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30370" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Hyd-Clearing.png" alt="capa do álbum Clearing, a cantora Hayden Dunham está no meio da capa, com o corpo mergulhado em água e o rosto exposto." width="600" height="600" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Hyd-Clearing.png 600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Hyd-Clearing-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30370" class="wp-caption-text">Hyd é nova na indústria musical, mas já produz música de muita qualidade (Foto: PC music)</figcaption></figure>
<p><b>Hyd &#8211; Clearing</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Hayden Dunham ou Hyd, seu nome artístico, é uma estreante no </span><i><span style="font-weight: 400;">electro pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> internacional, mas desde seu primeiro álbum </span><a href="https://open.spotify.com/album/6IhpJXJmktqc1iyskQ76xP?autoplay=true"><i><span style="font-weight: 400;">Hyd</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">em 2021</span><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">só vem lançando sucessos eletrizantes. Suas músicas passam a sensação de velocidade e </span><i><span style="font-weight: 400;">Clearing </span></i><span style="font-weight: 400;">nos traz muito desta energia, com letras que vão do amor próprio à desilusão romântica. Seu trabalho no álbum também consegue ser delicado e intimista.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dunham vem trabalhando no </span><a href="https://open.spotify.com/album/5x3MrWM3MxdhJ8shNSz4rg?autoplay=true"><span style="font-weight: 400;">disco</span></a><span style="font-weight: 400;"> há um tempo considerável. Desde 2014, ela planejava e tentava reunir artistas amigos como Alex Somers e Caroline Polachek. O resultado não poderia ser melhor, e 2022 trouxe a ela o sucesso merecido com uma turnê de apresentação e sua apresentação no </span><i><span style="font-weight: 400;">Pitchfork Music Festival</span></i><span style="font-weight: 400;"> em Julho do mesmo ano </span><b>&#8211; Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas:</b><span style="font-weight: 400;"> Fallen Angel, Trust e Glass</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30371" aria-describedby="caption-attachment-30371" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30371" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem_2023-03-06_205113516-800x800.png" alt="Capa do álbum Crash da cantora Charli XCX. Na imagem, a artista, uma mulher branca de cabelos castanhos longos , está com seus joelhos acima do capô de um carro enquanto suas mão estão apoiadas no vidro quebrado, sua testa está sangrando. Acima está o azul do céu e abaixo está a visão de dentro do carro. Um volante preto e parte do painel atrás." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem_2023-03-06_205113516-800x800.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem_2023-03-06_205113516-1024x1024.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem_2023-03-06_205113516-150x150.png 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem_2023-03-06_205113516-768x768.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem_2023-03-06_205113516-1536x1536.png 1536w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30371" class="wp-caption-text">Charli afirma sobre Crash que tinha dificuldades com dicotomia de, tipo, ‘quem sou eu?’, ‘sou uma garota pop ou sou uma artista mais disruptiva?’. E chega a conclusão que ambas coexistem. (Foto: Charli XCX/Asylum/Atlantic/Warner UK)</figcaption></figure>
<p><b>Charli XCX &#8211; Crash</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O álbum </span><i><span style="font-weight: 400;">Crash</span></i><span style="font-weight: 400;"> da Charli XCX é um </span><a href="https://personaunesp.com.br/how-im-feeling-now-critica/"><span style="font-weight: 400;">retorno triunfante</span></a><span style="font-weight: 400;"> à sonoridade </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> que catapultou a cantora para o estrelato. Em um momento em que muitos artistas exploram sonoridades alternativas e experimentais, como ela mesma em seus últimos projetos, em </span><i><span style="font-weight: 400;">Crash</span></i><span style="font-weight: 400;"> se destaca justamente por sua habilidade de criar um som vibrante e acessível que ainda se mantém atual e fresco.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Celebrando verdadeiramente o gênero, a obra é repleta de melodias chicletes e refrões contagiantes. A produção é refinada e polida, dando o espaço necessário para brilhar como vocalista e performer. As letras, apesar de em alguns momentos parecerem superficiais, mostram uma clara autoconsciência por parte da artista, revelando um lado vulnerável e emocional que adiciona profundidade ao álbum.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Embora possa ser criticado por sua falta de experimentação e risco, é inegável que Charli XCX é uma das melhores em criar um som pop que atinge o seu objetivo, </span><i><span style="font-weight: 400;">when I wanna go pop, I&#8217;ll pop/I got them hits.</span></i><span style="font-weight: 400;"> O álbum oferece aos ouvintes uma dose saudável de diversão, energia e entusiasmo que pode ser difícil de encontrar em outros gêneros, e prova o talento e carisma da artista, mostrando que ela é capaz de conquistar os corações dos fãs e de manter-se relevante no mundo</span><i><span style="font-weight: 400;"> pop</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span><b><i>&#8211; </i></b><b>Henrique Marinhos</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b>Baby, Used To Know Me, Move Me</p>
<hr />
<figure id="attachment_30440" aria-describedby="caption-attachment-30440" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30440" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mariaritadj-800x800.jpg" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mariaritadj-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mariaritadj-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mariaritadj-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mariaritadj.jpg 924w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30440" class="wp-caption-text">Kao (Foto: Som Livre)</figcaption></figure>
<p><b>Maria Rita &#8211; Desse Jeito</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dentro da música nacional, poucos artistas possuem um trabalho tão meticulosamente articulado, intensamente dedicado e iminentemente regenerador como o de </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/maria-rita/"><span style="font-weight: 400;">Maria Rita</span></a><span style="font-weight: 400;">. A cantora não faz </span><i><span style="font-weight: 400;">mea culpa</span></i><span style="font-weight: 400;"> em afirmar o compromisso com seu trabalho e com o perfeccionismo, lançando apenas aquilo . E assim, quatro anos após </span><i><span style="font-weight: 400;">Amor e Música</span></i><span style="font-weight: 400;">, Maria Rita voltou às plataformas digitais com o refinado e poderoso </span><i><span style="font-weight: 400;">Desse Jeito</span></i><span style="font-weight: 400;">. O </span><i><span style="font-weight: 400;">EP, </span></i><span style="font-weight: 400;">que conta com seis faixas, passeia pelos territórios que a intérprete mais domina: </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=-pMiUOgLFEw&amp;ab_channel=MariaRitaOficial"><span style="font-weight: 400;">amor e religião</span></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Sempre intima às canções, Maria vozeia paixões, desamores e fé, e de quebra marca sua estreia como compositora, nas faixas </span><i><span style="font-weight: 400;">Por Vezes </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=GruKlHk9vq4&amp;ab_channel=MariaRitaOficial"><i><span style="font-weight: 400;">Canção Pra Erê Dela</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. É a faixa-título, composta por </span><a href="https://www.youtube.com/watch?time_continue=2&amp;v=8wSar9DvfV0&amp;embeds_euri=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2Fsearch%3Fq%3DLuiz%2BAnt%25C3%25B4nio%2BSimas%26oq%3DLuiz%2BAnt%25C3%25B4nio%2BSimas%26aqs%3Dchrome..69i57j46i512j0i512j0i22i30l7.225j&amp;source_ve_path=MjM4NTE&amp;feature=emb_title"><span style="font-weight: 400;">Luiz Antônio Simas</span></a><span style="font-weight: 400;"> em parceria com Fred Camacho que norteia as sensações envolvidas em todo o processo do projeto. </span><i><span style="font-weight: 400;">Desse Jeito </span></i><span style="font-weight: 400;">denuncia a intolerância religiosa, traz a</span> <span style="font-weight: 400;">ancestralidade, a força e a simplicidade dos orixás, em vigorosos versos que coordenam as emoções do ouvinte, enquanto a cantora toma posse da letra com seu vocal inigualável: “</span><i><span style="font-weight: 400;">Axé, mojubá, zambi, kolofé/Qual é? Cada um com a sua fé</span></i><span style="font-weight: 400;">”. </span><b>&#8211; Ana Júlia Trevisan</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">E Eu?, Desse Jeito, Canção Pra Erê Dela part. Teresa Cristina</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30373" aria-describedby="caption-attachment-30373" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30373" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-1-12-800x800.jpg" alt="Capa do álbum Dawn FM, de The Weeknd. Fotografia quadrada com fundo preto. No centro da imagem, vemos o cantor; ele é um homem negro envelhecido com a ajuda de maquiagem. Seus cabelos e sua barba são grisalhos. Ele veste uma camisa social preta e olha diretamente para a câmera com as sobrancelhas levemente franzidas, sem expressar nenhuma outra emoção." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-1-12-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-1-12-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-1-12-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-1-12-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-1-12-1536x1536.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-1-12.jpg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/imagem-1-12-1200x1200.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30373" class="wp-caption-text">“É hora de caminhar para a luz/E aceitar o seu destino de braços abertos” (Foto: Republic Records)</figcaption></figure>
<p><strong>The Weeknd &#8211; Dawn FM</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Depois que The Weeknd foi retratado enfaixado e ensanguentado em </span><a href="https://personaunesp.com.br/after-hours-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">After Hours</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, a capa de seu quinto álbum de estúdio o retrata precocemente envelhecido, como se seus exageros do passado o tivessem alcançado. Há múltiplas interpretações acerca do significado dessa imagem, e uma delas é a de que os temas que marcaram as composições do cantor canadense – dentre eles, autodestruição e relacionamentos tóxicos – passaram a soar tão antigos quanto ele aparenta. </span><a href="https://personaunesp.com.br/dawn-fm-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Dawn FM</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> marca, talvez pela primeira vez, o vislumbre de “dias melhores” nas canções de Abel, realçando sua evolução dentro da indústria musical.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A </span><a href="https://open.spotify.com/album/2nLOHgzXzwFEpl62zAgCEC?si=IDZBqkV7SUmsGvemGrr_0g"><span style="font-weight: 400;">rádio fictícia transmitida do além</span></a><span style="font-weight: 400;"> pouco se importa em ter grandes </span><i><span style="font-weight: 400;">hits</span></i><span style="font-weight: 400;"> que agradam as rádios do mundo atual. É notório como, dessa vez, o álbum possui uma maior expressão da essência do artista, com faixas que aprofundam suas influências oitentistas deslumbrantemente. Passando pelas músicas mais elétricas às mais contemplativas e contando com a participação de grandes nomes como Swedish House Mafia, </span><a href="https://personaunesp.com.br/call-me-if-you-get-lost-critica/"><span style="font-weight: 400;">Tyler, the Creator</span></a><span style="font-weight: 400;"> e as ilustres presenças de </span><a href="https://rollingstone.uol.com.br/musica/jim-carrey-descreve-disco-de-weeknd-como-profundo-e-elegante/"><span style="font-weight: 400;">Jim Carrey</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://primeirosnegros.com/quincy-jones/"><span style="font-weight: 400;">Quincy Jones</span></a><span style="font-weight: 400;"> como uma espécie de narradores do programa, o mais recente trabalho de The Weeknd oferece o som de um artista que sabe que é um dos melhores de seu jogo. </span><b>&#8211; Raquel Freire</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Gasoline, Sacrifice e Here We Go… Again</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30441" aria-describedby="caption-attachment-30441" style="width: 696px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30441" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/florence-and-the-machine-dance-fever.jpg" alt="" width="696" height="695" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/florence-and-the-machine-dance-fever.jpg 696w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/florence-and-the-machine-dance-fever-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30441" class="wp-caption-text">Os filmes que serviram de inspiração para o disco foram assistidos por Florence Welch durante a pandemia (Foto: Universal)</figcaption></figure>
<p><b>Florence + the Machine &#8211; Dance Fever</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Pode até soar inofensivo, mas nada é mais assustador do que existir, e Florence + the Machine parece entender muito bem sobre essa sensação. </span><i><span style="font-weight: 400;">Dance Fever</span></i><span style="font-weight: 400;">, quinto álbum da banda britânica de </span><i><span style="font-weight: 400;">indie rock</span></i><span style="font-weight: 400;">, se inspira em filmes de terror como </span><a href="https://personaunesp.com.br/midsommar-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Midsommar</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://personaunesp.com.br/suspiria-45-anos/"><i><span style="font-weight: 400;">Suspiria</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">para invocar cada nota rebelde e libertária de um dos discos mais intensos e melódicos do ano.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com uma discografia onde a </span><a href="https://personaunesp.com.br/ceremonials-10-anos/"><span style="font-weight: 400;">essência mística de Florence Welch</span></a><span style="font-weight: 400;"> é presente, </span><i><span style="font-weight: 400;">Dance Fever </span></i><span style="font-weight: 400;">se destaca pelo profundo intimismo explícito em cada uma das faixas. É como se entrar numa viagem pelo córtex cerebral de Welch e ser recebido em um altar composto por velas, incensos, cristais, sal grosso e uma taça de vinho. Entre o frenético e o singelo, os instrumentos se mesclam entre canções formando uma verdadeira dança febril, que apenas Florence + the Machine poderia proporcionar nesse pós-apocalíptico 2022. </span><b>&#8211; Ana Júlia Trevisan</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">King, Dream Girl Evil, Heaven Is Here</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30446" aria-describedby="caption-attachment-30446" style="width: 640px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30446" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/kplohjhvgcfdfgh.jpg" alt="Capa do álbum emails i can’t send. No canto esquerdo dela, Sabrina Carpenter, uma mulher branca de cabelos longos, loiros e soltos, está sentada, em uma cama branca, de costas para a imagem. Ela usa vestido longo preto e aberto nas costas, enquanto apoia os braços na lateral do corpo para virar a cabeça no sentido contrário. Ao lado dela, um computador cinza está aberto e posicionado na lateral. No canto direito da imagem, há uma cortina azul na parede, além de botas pretas de cano alto e uma televisão analógica no chão." width="640" height="640" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/kplohjhvgcfdfgh.jpg 640w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/kplohjhvgcfdfgh-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30446" class="wp-caption-text">A tracklist de eics não possui um padrão para capitalização das canções, que foram criadas a partir de desabafos rascunhados, desde o começo da pandemia, na caixa de entrada de Carpenter (Foto: Island Records)</figcaption></figure>
<p><b>Sabrina Carpenter &#8211; emails i can’t send</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">Você usou um garfo uma vez, acontece que eles estão por todos os lugares</span></i><span style="font-weight: 400;">” talvez soe como a lírica mais banal para alegorizar um coração estraçalhado, mas Sabrina Carpenter não está afim de maximizar nada além das dores do crescimento. </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=-YCpq2DG8qE"><i><span style="font-weight: 400;">how many things</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> é só uma confissão no meio da intensa sessão de terapia que estrutura </span><a href="https://open.spotify.com/album/5kDmlA2g9Y1YCbNo2Ufxlz?si=gl0UCIqzToeGRsMWNT-YDA"><i><span style="font-weight: 400;">emails i can’t send</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, quinto álbum de estúdio da artista e o primeiro da carreira disposto a derrubar sua típica armadura de autoconfiança. Priorizando o urgente </span><a href="https://www.rollingstone.com/music/music-news/sabrina-carpenter-emails-i-cant-send-interview-1381304/"><span style="font-weight: 400;">processo de sentir</span></a><span style="font-weight: 400;"> colisões, naúseas e mudanças, a coletânea valoriza o conforto da música </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> enquanto atravessa pianos, trompetes, batidas eletrônicas e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=cWyGx881vG8"><span style="font-weight: 400;">outros ritmos</span></a><span style="font-weight: 400;"> que poderiam tranquilamente sair de Ariana Grande ou Kylie Minogue.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Entretanto, os ares familiares nem chegam perto de influenciar a narrativa que lidera o álbum: a de Carpenter, sozinha com seus próprios pensamentos. O divertido labirinto emotivo de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=wP4JsTRPSsA"><i><span style="font-weight: 400;">Tornado Warnings</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> logo é substituído pela afiada </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=1YUBbF24H44"><i><span style="font-weight: 400;">because i liked a boy</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, referência totalmente explícita às ameaças de morte que embalaram a vida da loira nos últimos dois anos. Confrontando quem lhe regala os títulos de puta e destruidora de lares, Sabrina se exorciza das amarras colocadas por um suposto </span><a href="https://tangerina.uol.com.br/fofoca-aceito/fofocas-novo-album-sabrina-carpenter/"><span style="font-weight: 400;">triângulo amoroso</span></a><span style="font-weight: 400;">, inclusive, em seu domínio criativo. Depois da revanche, vem a liberdade para </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=-CufSqKfx24"><span style="font-weight: 400;">encerrar ciclos</span></a><span style="font-weight: 400;"> e até curtir um </span><a href="https://portalpopline.com.br/sabrina-carpenter-1o-top-10-carreira-spotify-eua/"><i><span style="font-weight: 400;">sleeperhit</span></i><span style="font-weight: 400;"> inédito</span></a><span style="font-weight: 400;"> no currículo musical. Ela apertou o botão de envio, </span><i><span style="font-weight: 400;">graças a Deus</span></i><span style="font-weight: 400;">. &#8211; </span><b>Vitória Vulcano</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas:</b><span style="font-weight: 400;"> Vicious, Fast Times e decode.</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30374" aria-describedby="caption-attachment-30374" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30374" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Elza-Ao-Vivo-No-Municipal-800x800.jpg" alt="Capa do álbum Elza Ao Vivo No Municipal. Arte digital quadrada, com fundo branco. O nome Elza ocupa grande parte da capa. A letra Z é a maior de todas e está centralizada. As letras foram preenchidas com uma foto de Elza Soares. A artista ocupa principalmente a letra Z. Elza é uma mulher negra, idosa, maquiada, olha para frente, com semblante sério, e veste uma roupa cor de laranja. Abaixo do nome Elza, lemos Ao Vivo No Municipal em letras pequenas, cor de laranja. " width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Elza-Ao-Vivo-No-Municipal-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Elza-Ao-Vivo-No-Municipal-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Elza-Ao-Vivo-No-Municipal-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Elza-Ao-Vivo-No-Municipal-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Elza-Ao-Vivo-No-Municipal-1200x1200.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Elza-Ao-Vivo-No-Municipal.jpg 1440w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30374" class="wp-caption-text">Levanta, sacode a poeira e dá volta por cima: é impossível esquecer Elza Soares (Foto: Deck)</figcaption></figure>
<p><b>Elza Soares &#8211; Elza Ao Vivo No Municipal </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">É difícil fugir do clichê: Elza Soares realmente cantou </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=6SWIwW9mg8s"><span style="font-weight: 400;">até o fim</span></a><span style="font-weight: 400;">. Ao gravar o disco </span><i><span style="font-weight: 400;">Elza Ao Vivo No Municipal</span></i><span style="font-weight: 400;"> dois dias antes de </span><a href="https://g1.globo.com/rj/rio-de-janeiro/noticia/2022/01/20/empresario-conta-que-elza-soares-falou-para-familiares-nesta-quinta-acho-que-vou-morrer.ghtml"><span style="font-weight: 400;">partir para a eternidade</span></a><span style="font-weight: 400;">, a Mulher do Fim do Mundo encerrou sua carreira de forma brilhante. Como uma verdadeira lenda da música brasileira, Elza da Conceição Soares protagonizou um </span><i><span style="font-weight: 400;">show</span></i><span style="font-weight: 400;"> extremamente simbólico, capaz de sintetizar e representar décadas ímpares de uma carreira incomparável. Abraçando desde </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=BSzWZVDHDxM"><i><span style="font-weight: 400;">Se Acaso Você Chegasse</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> até </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Bp3u9zOaC20"><i><span style="font-weight: 400;">Comportamento Geral</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o álbum póstumo da Voz do Milênio é feliz ao registrar a trajetória viva de uma artista-fênix.  </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Os mínimos detalhes tornam </span><i><span style="font-weight: 400;">Elza Ao Vivo No Municipal</span></i><span style="font-weight: 400;"> um disco apoteótico. Há coroas e tronos </span><a href="https://www.cnnbrasil.com.br/wp-content/uploads/sites/12/2022/05/0900_Denise-Ricardo-Editar_tratada.jpg?w=684"><span style="font-weight: 400;">no palco</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://open.spotify.com/album/7CMxW0umQJ7h3vigaKQZLS?si=VL4qoiPcTueF3j-DjbVU3Q"><span style="font-weight: 400;">nas canções</span></a><span style="font-weight: 400;"> do espetáculo. Elza aparece majestosa já na capa do álbum, com um olhar que nos convida a conhecer melhor sua grande despedida. Tudo é muito sublime e </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2022/05/entenda-como-elza-soares-preparou-sua-despedida-com-show-no-theatro-municipal.shtml"><span style="font-weight: 400;">bem planejado</span></a><span style="font-weight: 400;">, e a carreira de Elza Soares é nitidamente projetada diante dos nossos olhos. Encerrando o repertório com </span><i><span style="font-weight: 400;">Mulher do Fim do Mundo</span></i><span style="font-weight: 400;">, em uma escolha assustadoramente profética, </span><i><span style="font-weight: 400;">Elza Ao Vivo No Municipal</span></i> <a href="https://g1.globo.com/pop-arte/musica/blog/mauro-ferreira/post/2022/05/18/elza-soares-transcende-ao-portar-o-estandarte-da-arte-em-show-no-theatro-municipal-de-sao-paulo.ghtml"><span style="font-weight: 400;">coroa o imenso legado</span></a><span style="font-weight: 400;"> de uma diva inesquecível. </span><b>&#8211; Eduardo Rota Hilário</b><span style="font-weight: 400;">    </span></p>
<p><b>Faixas Favoritas:</b><span style="font-weight: 400;"> Meu Guri, Volta por Cima e Mulher do Fim do Mundo</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30447" aria-describedby="caption-attachment-30447" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30447" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Deize-Tigrona-Foi-Eu-Que-Fiz-800x800.jpeg" alt="Capa do álbum Foi Eu Que Fiz. Na parte superior esquerda, está escrito “Deize Tigrona” em amarelo. Preenchendo toda a imagem de fundo turquesa, há 2 fotos da artista Deize Tigrona, divididas por um risco branco. Ela é uma mulher negra e tem cabelo vermelho. A foto da esquerda mostra Deize com a boca aberta, de modo a mostrar os dentes. A foto da direita mostra Deize com um semblante sério e com a parte esquerda do rosto em destaque. Na parte inferior esquerda, está escrito “Batekoo Records” em amarelo. Na parte superior direita, está escrito 2 vezes “Foi Eu Que Fiz” em amarelo, no formato de círculo e em uma fonte estilizada. Dentro do círculo, “Deize Tigrona” aparece escrito em amarelo e, também, em uma fonte estilizada. Na parte inferior direita, está escrito “Foi Eu Que Fiz”. " width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Deize-Tigrona-Foi-Eu-Que-Fiz-800x800.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Deize-Tigrona-Foi-Eu-Que-Fiz-1024x1024.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Deize-Tigrona-Foi-Eu-Que-Fiz-150x150.jpeg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Deize-Tigrona-Foi-Eu-Que-Fiz-768x768.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Deize-Tigrona-Foi-Eu-Que-Fiz-1200x1200.jpeg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Deize-Tigrona-Foi-Eu-Que-Fiz.jpeg 1440w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30447" class="wp-caption-text">Deize Tigrona, mesmo não oprimindo professores ou descolorindo a sobrancelha, consagra-se como um dos maiores nomes da história do funk (Foto: Batekoo Records)</figcaption></figure>
<p><b>Deize Tigrona – Foi Eu Que Fiz</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A ascensão de Deize Tigrona foi um grito estrondoso diante do silêncio que assombrava o território feminino do </span><i><span style="font-weight: 400;">funk</span></i><span style="font-weight: 400;">. Em outros termos, a artista carioca ousou </span><a href="https://revistabalaclava.com/deize-tigrona-a-arte-tem-que-ser-compartilhada/"><span style="font-weight: 400;">desbravar</span></a><span style="font-weight: 400;"> biomas dominados por predadores os quais, acima de tudo, temem a extinção do conservadorismo. Na perspectiva histórica, há muitos mistérios a respeito da origem do universo e do desaparecimento de espécies. Todavia, na perspectiva musical, não há dúvidas: Deize Tigrona foi o </span><a href="https://portalpopline.com.br/deize-tigrona-casos-pipokinha-sonza-nao-sei-porque-eu-nao-choro-tambem/"><i><span style="font-weight: 400;">Big Bang</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">do universo explícito e feminino do </span><i><span style="font-weight: 400;">funk </span></i><span style="font-weight: 400;">e, ao mesmo tempo, o meteoro que aniquilou mentes caducas e quadradas.  </span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Foi Eu Que Fiz </span></i><span style="font-weight: 400;">supera a definição limitante de álbum e se apresenta como um ato </span><a href="https://noticiapreta.com.br/deize-tigrona-album-funk-entrevista/"><span style="font-weight: 400;">confessional</span></a><span style="font-weight: 400;"> de uma mulher que colocou a cara a tapa. Ademais, é válido enfatizar que a artista moradora da Cidade de Deus quebra, magistralmente, o contraste das ideias de sensibilidade e explicitude, e as torna quase que sinônimos. Tal fato fica nítido na faixa </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Mgxn8BTG2Lg"><i><span style="font-weight: 400;">Monalisa</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">na qual Deize convida o ouvinte a dançar com as incertezas e reviravoltas da vida que, no fim, podem ser boas companhias. A volta de Deize Tigrona é um pequeno passo para o </span><i><span style="font-weight: 400;">funk </span></i><span style="font-weight: 400;">carioca, mas um grande salto para a cena feminista sáfica da música brasileira.  </span><b>– Ana Cegatti</b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>Monalisa, Bondage, A Mãe Tá On</p>
<hr />
<figure id="attachment_30448" aria-describedby="caption-attachment-30448" style="width: 640px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30448 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/sad.jpg" alt="" width="640" height="640" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/sad.jpg 640w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/sad-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30448" class="wp-caption-text">O terceiro volume de Decretos Reais será lançado ainda em Março (Foto: Som Livre)</figcaption></figure>
<p><b>Marília Mendonça &#8211; Decretos Reais, vol. 1 &amp; 2</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Definitivamente o Brasil não estava pronto para perder de maneira tão trágica e tão precoce uma de suas maiores vozes. É como se o mundo tivesse ficado um tanto mais calado depois da morte de </span><a href="https://personaunesp.com.br/marilia-mendonca-patroas/"><span style="font-weight: 400;">Marília Mendonça</span></a><span style="font-weight: 400;"> ser anunciada no fatídico 5 de Novembro. Coroada Rainha da Sofrência, a manutenção do legado da cantora, traduzido em </span><a href="https://cultura.uol.com.br/entretenimento/noticias/2022/12/09/5521_decretos-reais-album-postumo-de-marilia-mendonca-ganha-segundo-volume.html"><i><span style="font-weight: 400;">Decretos Reais</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, é a comprovação concreta da imensidão da obra de Marília. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O projeto póstumo conta com as faixas remasterizadas extraídas da </span><i><span style="font-weight: 400;">live Serenata</span></i><span style="font-weight: 400;">, realizada pela artista em maio de 2021. A saudade da cantora, misturada à excelência de seu trabalho, fizeram com que ambos volumes permanecessem por semanas no topo das paradas. </span><i><span style="font-weight: 400;">Decretos Reais </span></i><span style="font-weight: 400;">exibe um lado brega-romântico de Marília, que toma para si canções como </span><i><span style="font-weight: 400;">Te Amo Demais </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><i><span style="font-weight: 400;">Morango do Nordeste. </span></i><span style="font-weight: 400;">A grande notoriedade fica a cargo de </span><i><span style="font-weight: 400;">Leão</span></i><span style="font-weight: 400;">, faixa presente no volume 2. A música feita para o álbum </span><a href="https://www.metropoles.com/entretenimento/musica/xama-lanca-album-com-faixas-para-cada-signo-do-zodiaco-e-feats-especiais"><i><span style="font-weight: 400;">Zodíaco</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> do rapper Xamã, foi um dos últimos </span><i><span style="font-weight: 400;">feats </span></i><span style="font-weight: 400;">feitos pela cantora. </span><i><span style="font-weight: 400;">Te Amo Demais</span></i><span style="font-weight: 400;">, Marília. </span><b>&#8211; Ana Júlia Trevisan</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Te Amo Demais, Sendo Assim / Muito Estranho (Cuida Bem de Mim), Morango do Nordeste</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30375" aria-describedby="caption-attachment-30375" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30375" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Björk_Fossora-800x800.jpg" alt="Capa do disco Fossora, da artista Björk. A imagem mostra um ambiente escuro em que está Björk, uma mulher branca com cabelo branco, redondo e volumoso, que veste um colarinho de fios verde água, uma roupa verde água que cobre seu corpo inteiro abaixo dos ombros. Ela está agachada acima de várias espécies de cogumelos brancos, vermelhos e verdes, que formam a palavra “Fossora”." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Björk_Fossora-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Björk_Fossora-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Björk_Fossora-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Björk_Fossora.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30375" class="wp-caption-text">Em uma viagem acolhedora de volta ao lar, Björk é filha, mãe, cogumelo e um universo inteiro (Foto: One Little Independent Records)</figcaption></figure>
<p><b>Björk &#8211; Fossora</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Björk comentou em </span><a href="http://www.bjork.com.br/2022/10/bjork-fala-sobre-fossora-e-conexao-com.html"><span style="font-weight: 400;">entrevistas</span></a><span style="font-weight: 400;"> sobre como </span><i><span style="font-weight: 400;">Fossora </span></i><span style="font-weight: 400;">é seu álbum mais festivo, como uma </span><i><span style="font-weight: 400;">rave </span></i><span style="font-weight: 400;">pós-distanciamento social. No entanto, a obra se mostra mais densa e nebulosa que uma festa de </span><i><span style="font-weight: 400;">techno</span></i><span style="font-weight: 400;">, conforme a islandesa explora temas profundos de seu interior, como a morte de sua </span><a href="https://oglobo.globo.com/cultura/musica/noticia/2022/09/bjork-fala-da-relacao-com-a-mae-que-era-dislexica-eu-estava-sempre-a-corrigindo-o-que-era-estranho.ghtml"><span style="font-weight: 400;">mãe</span></a><span style="font-weight: 400;">, sua existência feminina, relações amorosas e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=cPr_D-b5v2Q"><span style="font-weight: 400;">familiares</span></a><span style="font-weight: 400;">. Foi produzido durante um período de isolamento e luto, uma jornada que exigiu força, inovação e emoções. O 10º disco de Björk é uma união complexa, pesada, intensa e espinhosa de sonoridades, perdas, dores, e ao mesmo tempo, uma celebração da vida e de recomeços sensíveis.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">As composições estreitam as relações da artista com diferentes colaboradores, como serpentwithfeet, Kasimyn, os experimentalistas eletrônicos indonésios </span><a href="https://www.nme.com/en_asia/news/music/gabber-modus-operandi-contributed-to-bjorks-new-album-fossora-3293972"><span style="font-weight: 400;">Gabber Modus Operandi</span></a><span style="font-weight: 400;">, que ajudaram Björk a criar um </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=9FD2mUonh5s"><i><span style="font-weight: 400;">biological techno</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, e a própria </span><a href="https://rollingstone.uol.com.br/musica/quem-e-doa-barney-filha-de-bjork-e-cineasta-em-ascensao/"><span style="font-weight: 400;">filha</span></a><span style="font-weight: 400;">, Ísadóra Bjarkardóttir Barney. </span><a href="https://www.instagram.com/p/Ch60RcftcDD/?utm_source=ig_embed&amp;ig_rid=5e4b6a5d-1141-4104-8a98-c869b8a00227"><i><span style="font-weight: 400;">Fossora</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">não é uma obra acessível, ele necessita de tempo e atenção para nos conduzir por caminhos e sonoridades imprevisíveis, num fascinante universo de fungos e acalentadoras paisagens islandesas. </span><b>&#8211; Bruno Alvarenga</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Atopos, Victimhood e Fossora</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30451" aria-describedby="caption-attachment-30451" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30451" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Terno-Rei-Gemeros-compressed-2-800x800.jpg" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Terno-Rei-Gemeros-compressed-2-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Terno-Rei-Gemeros-compressed-2-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Terno-Rei-Gemeros-compressed-2-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Terno-Rei-Gemeros-compressed-2.jpg 984w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30451" class="wp-caption-text">Em um aceno ao pop, o quarto disco dialoga com o público sobre sentimentos sinceros e memórias borradas (Foto: Balaclava Records)</figcaption></figure>
<p><b>Terno Rei &#8211; Gêmeos</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em 2019, Terno Rei lançava o que seria seu maior sucesso de público até então. Com </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=7ZVLHAjkFD8"><i><span style="font-weight: 400;">Violeta</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o grupo testou novas sonoridades e flertou com o </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> em músicas de versos poéticos e certeiros. Com a sinceridade que também esteve presente nos trabalhos anteriores da banda, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=JLKuU3iweG8"><i><span style="font-weight: 400;">Vigília</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(2014) e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=9rb11MRN4Kw"><i><span style="font-weight: 400;">Essa Noite Bateu Como Um Sonho</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (2016), os quatro músicos alcançaram elogios da crítica e uma turnê de sucesso, que se desmanchou em 2020 com o isolamento, necessário em decorrência da pandemia da covid-19. Em um período de isolamento, de medos e inseguranças, refletindo sobre as mudanças sofridas durante os muitos anos de banda e em uma carta aberta sobre a juventude, Alê Sater, Bruno Paschoal, Greg Vinha e Luis Cardoso constroem, juntos, um novo álbum.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Assim como na capa, em </span><i><span style="font-weight: 400;">Gêmeos</span></i><span style="font-weight: 400;"> o ouvinte é apresentado a um lado mais colorido, ainda mais <em>pop</em> na sonoridade que explora novos ambientes e letras que conversam com o ouvinte de maneira aberta, em canções ainda auto reflexivas. Em 12 músicas que embalam o público em uma nostalgia dos anos 2000, tanto sonora quanto visual, a essência da banda ainda pode ser captada, mas com um toque especial.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Observando tudo que já havia sido produzido e subindo o nível, o grupo aqui se apresenta ainda mais sutil, mais delicado e mais vulnerável. Em uma ambiguidade presente já no título, as composições passeiam entre as dúvidas que surgiram com tanta facilidade em um período onde o tempo hábil era muito e a inquietação, tão naturalizada em uma juventude que não se permite parar e contemplar, realmente ouvir. E que bom é poder ouvir </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=uvlz661BDF0"><span style="font-weight: 400;">Terno Rei</span></a><span style="font-weight: 400;"> de novo, mesmo que esse não seja exatamente o ano mais triste das nossas vidas </span><b>&#8211; Aryadne Xavier.</b></p>
<p><strong>Faixa Favorita: </strong>Olha Só, Difícil e Esperando Você</p>
<hr />
<figure id="attachment_30380" aria-describedby="caption-attachment-30380" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30380" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/gemini.png" alt="A foto é a capa do álbum Gemini Rights, de Steve Lacy, mostrando o rosto do cantor, usando óculos escuros e com dois chifres brancos desenhados em sua cabeça. O rosto do artista está sobre um fundo azul e tem partes em uma coloração avermelhada, é notável que ele usa uma camiseta branca." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/gemini.png 300w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/gemini-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30380" class="wp-caption-text">Antes de debutar com seu álbum solo em 2019, Steve Lacy fazia parte da banda The Internet (Foto: RCA Records)</figcaption></figure>
<p><b>Steve Lacy &#8211; Gemini Rights</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O segundo álbum de estúdio de Steve Lacy, </span><i><span style="font-weight: 400;">Gemini Rights, </span></i><span style="font-weight: 400;">segue as propostas de seu antecessor, </span><a href="https://monkeybuzz.com.br/resenhas/albuns/steve-lacy-apolo-xxi/"><i><span style="font-weight: 400;">Apollo XXI</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">ao dialogar com o inseparável</span><i><span style="font-weight: 400;"> R&amp;B</span></i><span style="font-weight: 400;">, porém, se diferencia na pluralidade de ritmos e melodias alcançadas em seu lançamento. Lacy mostra que consegue sair da zona de conforto e passear entre diversos gêneros, da bossa-nova perfeitamente encaixado em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=OHaQyv9Plv4"><i><span style="font-weight: 400;">Mercury</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">ao </span><i><span style="font-weight: 400;">neo-soul</span></i><span style="font-weight: 400;"> já conhecido de </span><i><span style="font-weight: 400;">Static</span></i><span style="font-weight: 400;">. Foi assim que o cantor conseguiu uma evolução clara de seu álbum de estreia. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Assim como grande parte do repertório musical, Steve também fez uso de acontecimentos e sentimentos particulares para compor suas letras. E no resultado final, o artista tem a mistura perfeita: um disco com personalidade e com o toque singular do jovem cantor, capaz de deixar até mesmo um </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> comum como o de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=VF-FGf_ZZiI"><i><span style="font-weight: 400;">Bad Habit</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">único e cativante. </span><b>&#8211; Amábile Zioli</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Mercury, Sunshine e Amber</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30381" aria-describedby="caption-attachment-30381" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30381" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Yeule_Glitch_Princess-800x800.jpg" alt="Capa do álbum Glitch Princess, da artista yeule. A imagem mostra uma arte renderizada de yeule em frente a um fundo preto. Elu é uma pessoa asiática, com olhos verdes, batom preto, um corte horizontal no nariz e cabelo longo, verde, com franja e penteado maria-chiquinha, que usa um maiô futurista que possui padrões de luzes no tecido e algumas partes metálicas; seus braços inteiros possuem tatuagens." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Yeule_Glitch_Princess-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Yeule_Glitch_Princess-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Yeule_Glitch_Princess-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Yeule_Glitch_Princess-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Yeule_Glitch_Princess.jpg 1068w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30381" class="wp-caption-text">“Eu gosto de texturas bonitas no som/Eu gosto de como algumas músicas me fazem sentir/Eu gosto de inventar meu próprio mundo” (Foto: Bayonet Records)</figcaption></figure>
<p><b>yeule &#8211; Glitch Princess</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A música de yeule apresenta uma perspectiva </span><a href="https://outraspalavras.net/outrasmidias/para-entender-transumanismo-e-pos-humanismo/"><span style="font-weight: 400;">pós-humanista</span></a><span style="font-weight: 400;">, conforme a artista explora a relação entre identidade e tecnologia através de melodias melancólicas de </span><i><span style="font-weight: 400;">post-pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> que constroem um labirinto no </span><a href="https://www.dazeddigital.com/music/article/55390/1/on-glitch-princess-yeule-drags-us-into-the-pixelated-pits-of-cyberspace"><span style="font-weight: 400;">ciberespaço</span></a><span style="font-weight: 400;">. Em seu segundo álbum, a artista </span><i><span style="font-weight: 400;">avant-pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> de Singapura, </span><a href="https://www.dazeddigital.com/projects/article/57497/1/yeule"><span style="font-weight: 400;">Nat Ćmiel</span></a><span style="font-weight: 400;">, se autointitula Princesa do Glitch e conduz o ouvinte por um caminho sombrio e pixelado, cheio de códigos de computador quebrados e mensagens de erro.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Destacando-se de seus trabalhos antecedentes, </span><i><span style="font-weight: 400;">Glitch Princess</span></i><span style="font-weight: 400;"> se desafia criativamente e é apresentado de forma marcante e estranhamente acessível, sendo capaz de transmitir sua </span><a href="https://pitchfork.com/features/rising/yeule-glitch-princess-interview/"><span style="font-weight: 400;">essência</span></a><span style="font-weight: 400;"> com ambientações oníricas e texturas eletrônicas experimentais. A obra é repleta de vulnerabilidade e pessimismo, onde desastres pessoais são a principal catástrofe. Os versos são construídos de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=dKXD9ifn7y8"><span style="font-weight: 400;">forma sensível</span></a><span style="font-weight: 400;"> e pessoal, e o uso das batidas e sintetizadores é calculado para ecoar e proporcionar a imersão dentro de uma </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Bg06UevZejw"><span style="font-weight: 400;">dimensão cibernética</span></a><span style="font-weight: 400;"> que atua como um consolo e um vício: </span><i><span style="font-weight: 400;">“Em volta do meu pescoço, uma máquina amigável/Finge limpar minha memória/Finge fazer tudo ir embora/Finge me fazer sentir muito bem”</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211;  Bruno Alvarenga</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">My Name is Nat Cmiel, Don’t Be So Hard on Your Own Beauty e Bites on My Neck</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30452" aria-describedby="caption-attachment-30452" style="width: 600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30452" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/WhatsApp-Image-2023-03-10-at-14.52.09-1.jpeg" alt="" width="600" height="598" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/WhatsApp-Image-2023-03-10-at-14.52.09-1.jpeg 600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/WhatsApp-Image-2023-03-10-at-14.52.09-1-150x150.jpeg 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30452" class="wp-caption-text">Com uma carreira solo desde 2016, FLETCHER lançou 3 EPs antes de liberar seu primeiro álbum (Foto: Snapback Entertainment LLC)</figcaption></figure>
<p><b>FLETCHER &#8211; Girl Of My Dreams</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Pegar um coração partido e transformá-lo em Arte não é tarefa das mais simples, mas o resultado é um dos que mais se aconchega junto a quem o </span><a href="https://www.gaytimes.co.uk/originals/fletcher-ive-never-been-someone-to-edit-my-narrative/"><span style="font-weight: 400;">compartilha</span></a><span style="font-weight: 400;"> com o artista. Se a dor é combustível para a criação e o meio artístico, uma via para externalização, FLETCHER transformou um término de relacionamento e o seu processo de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=SlevC2V-zBA"><span style="font-weight: 400;">superação</span></a><span style="font-weight: 400;"> em glória: fruto da sua jornada até aqui, surge </span><a href="https://open.spotify.com/album/5KbQGzcWL7VgTeLqjftNWH?si=frOpytVJTsuzOx--smo0qw"><i><span style="font-weight: 400;">Girl Of My Dreams</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, álbum de estreia da norte-americana.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Se em </span><a href="https://open.spotify.com/album/1cppTra3p7ByUGqNsv3Qla?si=7byGHaeWRr2movxrCAVUow"><i><span style="font-weight: 400;">THE S(EX) TAPES</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o fim era recente e Fletcher lidava como os novos sentimentos através da tristeza, da raiva e da </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=qfavwT3gKn8"><span style="font-weight: 400;">recaída</span></a><span style="font-weight: 400;">, como quem passa por uma fase de luto, o disco, lançado dois anos depois do </span><i><span style="font-weight: 400;">EP</span></i><span style="font-weight: 400;">, aproveita o tempo para deixar a ferida cicatrizar. Agora, o que predomina é a </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=qU7ZbpIO66U"><span style="font-weight: 400;">aceitação</span></a><span style="font-weight: 400;">, a saudade, a </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=uhPPttviktc"><span style="font-weight: 400;">nostalgia</span></a><span style="font-weight: 400;">, o amor próprio e a esperança de seguir em frente. Ressoando com quem se identifica com o momento, </span><i><span style="font-weight: 400;">Girl Of My Dreams </span></i><span style="font-weight: 400;">segue o estilo musical da artista em faixas ora dançantes e animadas, ora lentas e melancólicas, provando os altos e baixos de qualquer momento. </span><b>&#8211; Vitória Gomez</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Better Version, Becky’s So Hot, Serial Heartbreake</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30453" aria-describedby="caption-attachment-30453" style="width: 640px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30453" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/ab67616d0000b27341ac444fbef3261cdcadc9e6.jpg" alt="Capa do álbum Grey Suit de SUHO. Na imagem, SUHO, um homem sul-coreano de cabelos e olhos escuros, aparece em pé em meio a um mar de girassóis. A câmera captura todo o seu corpo que está coberto de flores até a altura dos joelhos. Ele veste jaqueta e calça jeans sobre uma camiseta, mas as cores não são visíveis pois SUHO é o único elemento da arte de capa que não está colorido. Ao centro, o título do álbum está escrito em letras cursivas amarelas “Grey Suit” e é dividido pela presença de SUHO no meio: “Grey” está ao lado esquerdo da imagem e “Suit” está ao lado direito. Logo abaixo de “Suit”, no canto direito central, o nome do artista está escrito de forma estilizada e em letras garrafais amarelas “SUH20”." width="640" height="640" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/ab67616d0000b27341ac444fbef3261cdcadc9e6.jpg 640w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/ab67616d0000b27341ac444fbef3261cdcadc9e6-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30453" class="wp-caption-text">Grey Suit celebra um novo ciclo na carreira de SUHO após a dispensa do serviço militar obrigatório (Foto: SM Entertainment)</figcaption></figure>
<p><b>SUHO &#8211; Grey Suit &#8211; The 2nd Mini Album</b></p>
<p><a href="https://open.spotify.com/album/7tZyxlG9PNEBwrxMbIJdoB?si=11FnJxx_SDySYMXCtdznrg"><i><span style="font-weight: 400;">Grey Suit</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> continua a pintura impecável da trajetória musical solo de SUHO, integrante do grupo sul-coreano </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=pSudEWBAYRE"><span style="font-weight: 400;">EXO</span></a><span style="font-weight: 400;">. Valorizando as </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=u7Qdq7nffYo"><span style="font-weight: 400;">sensações e emoções</span></a><span style="font-weight: 400;"> como os artistas do movimento pós-impressionista, o cantor simula na sonoridade a </span><a href="https://brasilescola.uol.com.br/biografia/vincent-van-gogh.htm#:~:text=Em%201886%2C%20Van%20Gogh%20mudou,a%20ter%20luminosidade%20e%20leveza."><span style="font-weight: 400;">mudança</span></a><span style="font-weight: 400;"> visual de tom encontrada nas telas da sua grande inspiração, </span><a href="https://personaunesp.com.br/beyond-van-gogh-critica/"><span style="font-weight: 400;">Van Gogh</span></a><span style="font-weight: 400;">. Se em </span><a href="https://open.spotify.com/album/0f4L2zNLtQtFk08M1YGoE1?si=IrJ56hSpR9icctH4GJ6JSg"><i><span style="font-weight: 400;">Self-Portrait</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, a estreia de </span><span style="font-weight: 400;">Kim Jun-myeon</span><span style="font-weight: 400;">, um plano de fundo melancólico foi adotado nos instrumentais, o segundo mini álbum traz a tona cores quentes que iluminam e tornam leve a composição. Dos autorretratos confusos, ele surge em meio aos girassóis.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com uma produção detalhista que, surpreendentemente, mira em </span><i><span style="font-weight: 400;">riffs</span></i><span style="font-weight: 400;"> de guitarra que soam como as clássicas baladas românticas da banda </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=1UUYjd2rjsE"><i><span style="font-weight: 400;">Scorpions</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Grey Suit</span></i><span style="font-weight: 400;"> coloca o </span><i><span style="font-weight: 400;">k-pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> em uma </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Ba9DjyLsF3k"><span style="font-weight: 400;">perspectiva inédita</span></a><span style="font-weight: 400;">. De volta após o afastamento de dois anos dos palcos para servir o exército militar obrigatório, o disco celebra um novo ciclo ao lado dos fãs, para quem </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=0kPinfiIhb8"><span style="font-weight: 400;">SUHO</span></a><span style="font-weight: 400;"> é a personificação do significado de seu nome artístico, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=X3bKJsptKkg"><span style="font-weight: 400;">guardião</span></a><span style="font-weight: 400;">: “</span><i><span style="font-weight: 400;">Bem onde você está/Você foi como um milagre que eu conheci em uma noite de verão/Como uma flor que desabrochou no final do inverno</span></i><span style="font-weight: 400;">”.</span><b> &#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Morning Star, Hurdle e Bear Hug</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30385" aria-describedby="caption-attachment-30385" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30385" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/give-me-the-future-800x800.jpg" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/give-me-the-future-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/give-me-the-future-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/give-me-the-future-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/give-me-the-future.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30385" class="wp-caption-text">“No meio da noite, eu posso sonhar à vontade/Mudar o que eu quero e voltar para o futuro de novo” (Foto: Virgin Records Limited)</figcaption></figure>
<p><b>Bastille &#8211; Give Me The Future</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Se a Bastille teve uma década para descobrir e redescobrir sua identidade musical, renová-la e depois inová-la novamente, a solução para a próspera carreira dos donos de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=F90Cw4l-8NY"><i><span style="font-weight: 400;">Pompeii</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">foi apostar no conceito. Logo no </span><a href="https://personaunesp.com.br/lancamentos-musicais-fevereiro-de-2022/"><span style="font-weight: 400;">início</span></a><span style="font-weight: 400;"> da frutífera safra de discos de 2022, a veterana resolveu abraçar um universo distópico e futurístico, e traduziu a ficção científica no álbum </span><a href="https://open.spotify.com/album/2A3BFOsrRHn0VQuafW2zYs?si=J3d2qpnDTLONqbu2xmix8A"><i><span style="font-weight: 400;">Give Me The Future</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. O quarto trabalho de estúdio do grupo seguiu à risca o que se propuseram a fazer: com vozes de robôs durante as faixas e seguindo sua linha de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=1n32wowfYhs&amp;pp=ygUIYmFzdGlsbGU%3D"><span style="font-weight: 400;">videoclipes narrativos</span></a><span style="font-weight: 400;"> e imersivos, o quarteto também estendeu a experiência única do álbum para o âmbito audiovisual, corroborando com o universo conceitual. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Evocando </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=08AUS7lfXCU&amp;pp=ygUIYmFzdGlsbGU%3D"><span style="font-weight: 400;">cores e luzes</span></a><span style="font-weight: 400;"> a partir de uma sonoridade sintética &#8211; se diferenciando do </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=zxJCMOMx550&amp;pp=ygUIYmFzdGlsbGU%3D"><i><span style="font-weight: 400;">indie rock</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">pelo qual a banda ganhou espaço na indústria musical -, a liricidade também é imaginativa, inventando situações e pipocando referências a obras da cultura </span><i><span style="font-weight: 400;">pop </span></i><span style="font-weight: 400;">e da ficção, como </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=D3GsIxRT-o4&amp;pp=ygUIYmFzdGlsbGU%3D"><i><span style="font-weight: 400;">Thelma &amp; Louise</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Blade Runner</span></i><span style="font-weight: 400;">,</span><i><span style="font-weight: 400;"> De Volta Para o Futuro</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">1984</span></i><span style="font-weight: 400;"> e elementos de Aldous Huxley. Com seu futuro ultra tecnológico e solitário, </span><i><span style="font-weight: 400;">Give Me The Future </span></i><span style="font-weight: 400;">alcança até o </span><i><span style="font-weight: 400;">cyberpunk </span></i><span style="font-weight: 400;">no que aborda sobre o cerceamento da liberdade e a linha divisória entre real e fictício, criando uma das experiências mais divertidas da Bastille desde </span><a href="https://open.spotify.com/album/2ZTutAjJEBw4mA5t4Edg1d?si=i--GRVc9SLK6bD--_doNzg"><i><span style="font-weight: 400;">Doom Days</span></i></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><i><span style="font-weight: 400;">Thelma + Louise</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Back To The Future </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><i><span style="font-weight: 400;">Future Holds</span></i></p>
<hr />
<figure id="attachment_30386" aria-describedby="caption-attachment-30386" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30386" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/harrys-house-800x800.jpeg" alt="Capa do álbum Harry 's House. A imagem é uma sala de estar de ‘ponta cabeça', de maneira com que um sofá marrom está com os pés apoiados no teto, e o lustre de cristal brota do chão. Todas as paredes são brancas. Na parte do lado esquerdo há um espelho, também invertido e na parede do lado direito há uma janela. Próximo a essa janela está o cantor Harry Styles, em pé. Ele veste uma calça jeans e uma bata branca com listras horizontais bordadas em rosa. O cantor é um homem branco de cabelos castanhos despenteados. Ele faz uma pose de quem está reflexivo, com um branco apoiado na cintura e outro segurando o queixo." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/harrys-house-800x800.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/harrys-house-1024x1024.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/harrys-house-150x150.jpeg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/harrys-house-768x768.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/harrys-house-1200x1200.jpeg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/harrys-house.jpeg 1500w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30386" class="wp-caption-text">Harry’s House é o terceiro álbum da carreira solo de Harry Styles (Foto: Columbia Records)</figcaption></figure>
<p><b>Harry Styles &#8211; Harry’s House</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><a href="https://youtu.be/3L4m5ZMzf3A"><i><span style="font-weight: 400;">Harry &#8216;s House</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o britânico convida o ouvinte para entrar em sua casa, deixando todas as gavetas abertas, molduras coloridas nas paredes e poeiras nos rodapés dos quartos. O disco, composto por treze faixas, traz uma </span><i><span style="font-weight: 400;">tour</span></i><span style="font-weight: 400;"> completa pela morada do músico e faz questão de mostrar como esse está amadurecendo, por meio de referência aos seus ídolos dos anos oitenta, </span><i><span style="font-weight: 400;">samples</span></i><span style="font-weight: 400;"> de autorias da década de setenta e uma estética sonora familiar, que remete ao confronto de um lar. Na porta de entrada, Harry recebe quem o visita com ritmos animados, nos singles </span><a href="https://youtu.be/CiwMDFh_Rog"><i><span style="font-weight: 400;">Music for a Sushi Restaurant</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://youtu.be/4VaqA-5aQTM"><i><span style="font-weight: 400;">Late Night Talking</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Ao adentrar mais na casa, passando pelos corredores com as fotografias de família, são apresentadas as batidas e as letras melancólicas de </span><a href="https://youtu.be/hJpvI3w3tDc"><i><span style="font-weight: 400;">Little Freak</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://youtu.be/lVnzO7opqNs"><i><span style="font-weight: 400;">Matilda</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, para então conduzir ao seu jardim, no quintal dos fundos, com baladas românticas como em</span> <a href="https://youtu.be/hkK5e7CY_h0"><i><span style="font-weight: 400;">Love of My Life</span></i></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Além do amadurecimento, o</span> <span style="font-weight: 400;">álbum trata de um Harry apaixonado, que quer transpassar para o mundo os prazeres e as desventuras dessa sua condição. Ainda que não tenha apresentado nada revolucionário para o mundo da música, o disco trouxe algo novo na carreira do artista. </span><a href="https://youtu.be/H5v3kku4y6Q"><i><span style="font-weight: 400;">As It Was</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> encontrou o equilíbrio dos </span><i><span style="font-weight: 400;">singles</span></i><span style="font-weight: 400;"> de álbuns anteriores, entre a tristonha </span><a href="https://youtu.be/qN4ooNx77u0"><i><span style="font-weight: 400;">Sign of the Times</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e o verão despreocupado de</span><a href="https://youtu.be/E07s5ZYygMg"> <i><span style="font-weight: 400;">Watermelon Sugar</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">.</span></i><span style="font-weight: 400;"> Iniciando polêmicas, o disco acabou levando o prêmio de melhor do ano no </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/grammy/"><i><span style="font-weight: 400;">Grammy</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;"> 2023</span></i><span style="font-weight: 400;">, escolha muito contestada pelo público, perante aos outros álbuns indicados na </span><a href="https://thred.com/pt/culture/opinion-harry-styles-grammys-speech-highlights-complexities-of-privilege/"><span style="font-weight: 400;">categoria</span></a><span style="font-weight: 400;">. Contudo, mesmo que não seja “o” melhor, não fica de fora dos </span><b>Melhores do Ano</b><span style="font-weight: 400;">, afinal o disco diverte e aconchega, chegando em casa com segurança. </span><b>&#8211; Costanza Guerriero</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas:</b><span style="font-weight: 400;"> Matilda, Keep Driving, Love of My Life</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30387" aria-describedby="caption-attachment-30387" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30387" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/URIAS-ENRICO-SOUTO-800x800.webp" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/URIAS-ENRICO-SOUTO-800x800.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/URIAS-ENRICO-SOUTO-1024x1024.webp 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/URIAS-ENRICO-SOUTO-150x150.webp 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/URIAS-ENRICO-SOUTO-768x768.webp 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/URIAS-ENRICO-SOUTO-1200x1200.webp 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/URIAS-ENRICO-SOUTO.webp 1280w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30387" class="wp-caption-text">Ainda em 2022, fomos agraciados com a parte dois de HER MIND, com mais quatro faixas de um projeto que promete ser uma trilogia de EPs (Foto: Metaderos)</figcaption></figure>
<p><b>Urias &#8211; HER MIND, PT. 1</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Para os fãs que têm acompanhado avidamente </span><a href="https://open.spotify.com/album/3N0IZzpTfvreEOo2zKFdym?si=arVqNdnaSPe435fzzzzFuw"><span style="font-weight: 400;">cada passo</span></a><span style="font-weight: 400;"> da era </span><i><span style="font-weight: 400;">HER MIND</span></i><span style="font-weight: 400;">, é até difícil imaginar que, ainda em 2022, Urias nos entregava a versão final do incrível </span><a href="https://personaunesp.com.br/lancamentos-musicais-janeiro-de-2022/"><i><span style="font-weight: 400;">FÚRIA</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, seu primeiro álbum de estúdio. Entretanto, pouco mais de quatro meses depois, a cantora enterrou o preto-e-branco para, ao invés, saturar suas cores ao limite. O </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=LO8JNp-wtL8&amp;ab_channel=Urias"><span style="font-weight: 400;">azul e amarelo</span></a><span style="font-weight: 400;"> vibrantes da arte que estampa a </span><a href="https://open.spotify.com/album/5ELO3riWbb2MbJyZYilN7D?si=h4E2bhHDSWSmGGj2TJRW8g"><span style="font-weight: 400;">primeira parte</span></a><span style="font-weight: 400;"> de </span><i><span style="font-weight: 400;">HER MIND</span></i><span style="font-weight: 400;"> ilustram a sonoridade assumidamente psicodélica do </span><i><span style="font-weight: 400;">EP</span></i><span style="font-weight: 400;">, que une a música eletrônica e latina no mais próximo de um projeto de </span><i><span style="font-weight: 400;">hyperpop</span></i><span style="font-weight: 400;"> que o </span><i><span style="font-weight: 400;">mainstream</span></i><span style="font-weight: 400;"> brasileiro proporcionou até aqui.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">No auge de sua criatividade e inventividade, Urias toma o caminho inverso do que propõe </span><a href="https://personaunesp.com.br/pajuba-5-anos-critica/"><span style="font-weight: 400;">Linn da Quebrada</span></a><span style="font-weight: 400;"> em sua obra. Dona de uma identidade constantemente reduzida aos encargos do corpo, </span><i><span style="font-weight: 400;">HER MIND</span></i><span style="font-weight: 400;"> extrapola a experimentação da artista para mergulhar no âmago de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=yYOiL_XP5qk&amp;ab_channel=CortesdaDia"><span style="font-weight: 400;">sua própria mente</span></a><span style="font-weight: 400;">. Os versos que misturam inglês, espanhol e português – em uma progressão que preza pelo caos –, traduzem os processos intrincamente internos de uma mulher trans que, depois de tornar-se visível e adquirir acessos que nunca teve, enfim permite-se à individualidade. E ainda assim, ao invés do que poderia-se antecipar, a proposta íntima intensifica a personalidade combativa de Urias, reafirmando, através das faixas mais pujantes de sua carreira, que ninguém é capaz de copiar seu </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=8eHzrHzSZnk&amp;ab_channel=Urias"><i><span style="font-weight: 400;">Je ne sais quoi</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Enrico Souto</b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>R.I.P., Je ne sais quoi, The way I drop</p>
<hr />
<figure id="attachment_30388" aria-describedby="caption-attachment-30388" style="width: 512px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30388" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/rina.png" alt="" width="512" height="512" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/rina.png 512w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/rina-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 512px) 85vw, 512px" /><figcaption id="caption-attachment-30388" class="wp-caption-text">Com Hold The Girl, Rina Sawayama entra em uma nova era de amadurecimento tanto pessoal quanto musical (Foto: Dirty Hit)</figcaption></figure>
<p><b>Rina Sawayama &#8211; Hold The Girl</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com uma </span><a href="https://open.spotify.com/album/3stadz88XVpHcXnVYMHc4J?si=Pw3cIGakRMSTWNcfH2D2tg"><span style="font-weight: 400;">estreia grandiosa</span></a><span style="font-weight: 400;"> em 2020, as expectativas para o segundo álbum da cantora e compositora Rina Sawayama eram altas, e através de treze faixas que percorrem do </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> ao </span><i><span style="font-weight: 400;">rock</span></i><span style="font-weight: 400;"> à eletrônica, ela não deixa a desejar. Com </span><a href="https://open.spotify.com/album/0JO5WJ19NtFRtVYOnw24xS?si=Qcl3WFx2QGyr_P_CNHMFLA"><i><span style="font-weight: 400;">Hold The Girl</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, Sawayama abre feridas e muitas vezes canta para sua ‘eu’ mais nova, refletindo sobre sua inocência passada ao passo que busca se curar e se libertar de tudo aquilo que um dia a prendeu, dando um quê esperançoso à obra.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Na faixa de abertura, </span><i><span style="font-weight: 400;">Minor Feelings</span></i><span style="font-weight: 400;">, Rina atinge o limite de tudo que guarda para si e expressa a necessidade de tomar controle da própria vida. A canção é sequenciada pela </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=ikkfuGeAfYg"><span style="font-weight: 400;">faixa-título</span></a><span style="font-weight: 400;">, onde ela se encontra falando com a criança que um dia foi, tentando confortá-la e aprender com seu passado. Os </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=flu86_98CSk"><span style="font-weight: 400;">vocais e produções marcantes</span></a><span style="font-weight: 400;"> em cada música fazem de </span><i><span style="font-weight: 400;">Hold The Girl </span></i><span style="font-weight: 400;">um álbum espirituoso, que combinados com as canetadas sinceras de Rina Sawayama, a torna uma das artistas mais autênticas na cena </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> atual. Por fim, a obra se encerra com </span><i><span style="font-weight: 400;">To Be Alive</span></i><span style="font-weight: 400;">, onde tudo aquilo que foi almejado ao longo da jornada é alcançado, e Sawayama finalmente encontra paz em todas as versões de si mesma. </span><b>– Ana Eloisa Leite</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Hold The Girl, Frankenstein e Phantom</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30389" aria-describedby="caption-attachment-30389" style="width: 600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30389" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/King-Princess-Hold-On-Baby.webp" alt="" width="600" height="600" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/King-Princess-Hold-On-Baby.webp 600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/King-Princess-Hold-On-Baby-150x150.webp 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30389" class="wp-caption-text">“Eu me odeio, quero festejar/E fingir que sou uma estrela de novo” (Foto: Zelig Records)</figcaption></figure>
<p><b>King Princess &#8211; Hold On Baby</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><a href="https://genius.com/King-princess-too-bad-lyrics"><i><span style="font-weight: 400;">Meu deus, é muito difícil</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;"> ser amada, mas é a vida</span></i><span style="font-weight: 400;">”, entoa King Princess em </span><i><span style="font-weight: 400;">Too Bad</span></i><span style="font-weight: 400;">, faixa integrante de </span><i><span style="font-weight: 400;">Hold On Baby</span></i><span style="font-weight: 400;">. Já na canção que fecha o álbum, ela admite que “</span><i><span style="font-weight: 400;">Sabia que isso aconteceria/Você está brava e se sentindo presa/Eu sinto a pressão/Eu não sou sua captora/Eu odeio me sentir </span></i><a href="https://www.youtube.com/watch?v=N2ExbUZpoGc&amp;pp=ygUMa2luZyBwcmluY2Vz"><i><span style="font-weight: 400;">sem esperança</span></i></a><span style="font-weight: 400;">”. Depois de </span><i><span style="font-weight: 400;">Cheap Queen</span></i><span style="font-weight: 400;">, disco de estreia da cantora </span><i><span style="font-weight: 400;">indie</span></i><span style="font-weight: 400;"> nova iorquina, a êxtase do começo da carreira e do início de um relacionamento dão lugar a uma estabilidade em ambos sentidos, com letras maduras e afiadas acertando em cheio o que a compositora expõe. Estabilidade essa, porém, que é refletida em sua musicalidade só parcialmente: a certeza de alguns aspectos levanta dúvidas sobre outros, e dão espaço para a artista se questionar &#8211; e externalizar tais ponderamentos em sua </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=2PQnfVlRzqE&amp;pp=ygUMa2luZyBwcmluY2Vz"><span style="font-weight: 400;">personalidade musical</span></a><span style="font-weight: 400;">. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">No trabalho, as 12 faixas perpassam os questionamentos que surgem em um relacionamento duradouro, a identidade enquanto musicista (agora) consolidada na indústria musical e as suas próprias inseguranças enquanto jovem adulta </span><a href="https://www.nme.com/news/music/king-princess-shares-cursed-and-too-bad-from-upcoming-second-album-3242983"><span style="font-weight: 400;">ansiosa, triste e sexy</span></a><span style="font-weight: 400;">. Como um sinal claro de que Mikaela Straus se sente mais confiante </span><a href="https://pitchfork.com/reviews/albums/king-princess-hold-on-baby/"><span style="font-weight: 400;">musicalmente</span></a><span style="font-weight: 400;"> &#8211; no álbum, ela participa da produção de suas canções -, a artista abraça a mistura de estilos e sonoridades durante as faixas: longe da falta de uma única identidade, ela assume o seu caos. Misturando solos de guitarras </span><i><span style="font-weight: 400;">indie </span></i><span style="font-weight: 400;">a baladas com pianos melódicos, e ampliando o alcance de sua voz, </span><a href="https://open.spotify.com/album/3Q998ztjKK3ybjToj0QL9c?si=6ICDM1edS9y5YMCC68cWlQ"><i><span style="font-weight: 400;">Hold On Baby</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">demonstra uma liberdade ainda inédita para a promissora carreira de King Princess. </span><b>&#8211; Vitória Gomez</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Cursed</span><span style="font-weight: 400;">, </span><span style="font-weight: 400;">Sex Shop</span><span style="font-weight: 400;">, </span><span style="font-weight: 400;">Let Us Die</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30390" aria-describedby="caption-attachment-30390" style="width: 700px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30390" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Cults-Host-B-Sides-Remixes.png" alt="" width="700" height="700" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Cults-Host-B-Sides-Remixes.png 700w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Cults-Host-B-Sides-Remixes-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30390" class="wp-caption-text">Cults ainda é uma das melhores bandas de indie (Foto: Sinderlyn)</figcaption></figure>
<p><b>Cults &#8211; Host B-Sides &amp; Remixes</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><a href="https://open.spotify.com/album/4paNaQZ8eB1cUU1ZJh14gJ?autoplay=true"><i><span style="font-weight: 400;">Host B Sides &amp; Remixes</span></i></a> <span style="font-weight: 400;"> a banda de </span><i><span style="font-weight: 400;">indie rock</span></i><span style="font-weight: 400;"> Cults, traz doçura e paixão a um 2022 de guerras e conflitos. Agrupando os </span><i><span style="font-weight: 400;">singles My Window</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Sleeping Through Sunshine</span></i><span style="font-weight: 400;"> e versões remixadas do álbum</span> <a href="https://open.spotify.com/album/7rCZkblbmpN2sd7OPDCYct?autoplay=true"><i><span style="font-weight: 400;">Host</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> , a vocalista Madeline Follin e o guitarrista Brian Oblivion se mantêm entre as melhores “novas” bandas de </span><i><span style="font-weight: 400;">indie</span></i><span style="font-weight: 400;">, mesmo completando 12 anos de trajetória.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Artistas como Johnny Jewel e Tama Gucci conferem ao álbum uma roupagem eletrônica, mas que preserva a essência da banda que sempre remeteu ao frescor e a suavidade, além de um apego à juventude. Este já é o oitavo álbum de Cults se considerarmos os EPs, mas ainda sim há a preservação da qualidade que foi vista nos primeiros álbuns </span><a href="https://open.spotify.com/album/0OvMqTVXYlNpWbGuxQrt6M?autoplay=true"><i><span style="font-weight: 400;">Cults</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://open.spotify.com/album/6WnfWrfsfu7T9TXbHIFHX9?autoplay=true"><i><span style="font-weight: 400;">Static</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> .</span><b> &#8211; Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Sleeping Through Sunshine, My Window e Trials (Johnny Jewel Remix)</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30391" aria-describedby="caption-attachment-30391" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30391" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/20221108_Icarus_BKCapa-1024x1024-1-800x800.jpeg" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/20221108_Icarus_BKCapa-1024x1024-1-800x800.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/20221108_Icarus_BKCapa-1024x1024-1.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/20221108_Icarus_BKCapa-1024x1024-1-150x150.jpeg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/20221108_Icarus_BKCapa-1024x1024-1-768x768.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30391" class="wp-caption-text">A estética e conceito de Icarus exalam inteligência e refino (Foto: Bruna Sussekind)</figcaption></figure>
<p><b>Icarus &#8211; BK</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Preso dentro de labirintos, </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/bk/"><span style="font-weight: 400;">BK</span></a><span style="font-weight: 400;"> almeja asas para voar. O quarto álbum de estúdio do </span><i><span style="font-weight: 400;">rapper</span></i><span style="font-weight: 400;"> nos guia por uma jornada até nossa emancipação. Uma busca que esbarra em temas políticos, mas não deixa, é claro, de cantar sobre a </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=XSsnZUQxuyw"><span style="font-weight: 400;">droga mais perigosa e saborosa</span></a><span style="font-weight: 400;">: o amor. Com referências da mitologia grega, o cantor explora em</span><i><span style="font-weight: 400;"> Icarus</span></i><span style="font-weight: 400;"> a crescente até sua libertação &#8211; vemos em cada faixa um pouco da esperança, das contradições, dos defeitos e dos sonhos do próprio BK mesclados com a trágica história de Ícaro e Dédalo. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Para adicionar pluralidade, contraste e profundidade às faixas, o álbum contou com a colaboração de Marina Sena, L7NNON, Julia Mestre, Bebé Salvego e Luccas Carlos. A combinação trouxe lirismo, batidas e um ritmo não tão inovador, mas encantador no jeito BK. Entre passos e tropeços, acertos e erros, Abebe Bikala conseguiu entregar o equilíbrio que faltou para Ícaro, e contou com seu legado de </span><a href="https://personaunesp.com.br/bk-gigantes-2018-rap-critica/"><span style="font-weight: 400;">Gigantes</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-lider-em-movimento-critica/"><span style="font-weight: 400;">O Líder em Movimento</span></a><span style="font-weight: 400;"> para conquistar ainda mais admiradores no cenário nacional e consolidar-se como um dos álbuns mais notáveis e viciantes de 2022. </span><b>&#8211; Clara Sganzerla</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Continuação de um sonho, Só me ligar e Músicas de amor nunca mais</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30392" aria-describedby="caption-attachment-30392" style="width: 500px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30392" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/bazzi-infinite-dream.jpg" alt="" width="500" height="500" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/bazzi-infinite-dream.jpg 500w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/bazzi-infinite-dream-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 500px) 85vw, 500px" /><figcaption id="caption-attachment-30392" class="wp-caption-text">“E eu posso voar, no meu sonho infinito, onde nada nunca é o que parece” (Foto: Atlantic Records)</figcaption></figure>
<p><b>Bazzi &#8211; Infinite Dream </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em um passeio sonoro, construído por meio de sonhos, Bazzi lançou seu segundo álbum de estúdio, </span><i><span style="font-weight: 400;">Infinite Dream</span></i><span style="font-weight: 400;">. Antecedido por três </span><i><span style="font-weight: 400;">singles</span></i><span style="font-weight: 400;"> – </span><a href="https://youtu.be/dGLL9w66eSI"><i><span style="font-weight: 400;">Will It Ever Feel The Same?</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=zKkkHz9IE7Q"><i><span style="font-weight: 400;">Miss America</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=XYSBPdlkb1A"><i><span style="font-weight: 400;">Heaven</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> –, o projeto possui uma mistura de sentimentos. O cantor continua seu trabalho com uma temática parecida com a do primeiro disco: viagens estratosféricas e noturnas, que levam ao amor, à dor, à decepção e à reflexão. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Indo de sons de sintetizadores, vindos direto dos anos 80, para canções com uma pegada </span><i><span style="font-weight: 400;">country</span></i><span style="font-weight: 400;">, chegando até a um </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> dançante, o álbum é cheio de melodias interessantes. </span><a href="https://open.spotify.com/album/7CY2Iv5eX7eGAOdRNHfIBr?si=hePm0Fa2RDmW8zDVJAXD-w"><i><span style="font-weight: 400;">Infinite Dream</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> realmente parece ter saído dos sonhos de Bazzi, como se fosse uma trilha sonora para a imaginação do subconsciente. O disco consegue retratar diversas emoções que fazem parte da vida, como a sensação de estar apaixonado e de ter o coração partido. Além disso, a composição é inteligente, pois o cantor consegue se auto-referenciar durante as canções, por utilizar versos idênticos em diferentes contextos. </span><b>&#8211; Laura Hirata-Vale</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b>Little Miss Sunshine, Uh Oh, Human (Cocaine)</p>
<hr />
<figure id="attachment_30454" aria-describedby="caption-attachment-30454" style="width: 500px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30454" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/INVU_Taeyeon.jpg" alt="Capa do álbum INVU de TAEYEON. Na imagem, TAEYEON, uma mulher sul-coreana de cabelos azulados e olhos escuros, aparece olhando para o canto esquerdo da imagem enquanto a câmera a captura a partir da cintura. Ela apoia a mão direita em uma mesa de vidro no canto esquerdo da imagem e posiciona a outra mão na altura de sua boca. TAEYEON usa um vestido de alça na cor azul acinzentado. Ao fundo, o cenário é a sala de uma casa monótona, essencialmente colorida entre o azul e o cinza, exceto pela maçã vermelha em uma redoma de vidro na mesa posicionada no canto esquerdo da imagem. No centro da arte de capa, o título do álbum “INVU” aparece em letras garrafais brancas. Já na parte inferior, o nome da artista “TAEYEON” aparece em letras brancas." width="500" height="500" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/INVU_Taeyeon.jpg 500w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/INVU_Taeyeon-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 500px) 85vw, 500px" /><figcaption id="caption-attachment-30454" class="wp-caption-text">TAEYEON estende o seu reinado como uma das maiores solistas do K-pop com INVU (Foto: SM Entertainment)</figcaption></figure>
<p><b>TAEYEON &#8211; INVU &#8211; The 3rd Album</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Sozinha, de cabelo descolorido e com o ego mais inflado do que nunca, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=AbZH7XWDW_k"><span style="font-weight: 400;">TAEYEON</span></a><span style="font-weight: 400;"> transforma até os defeitos em qualidades com o disco </span><a href="https://open.spotify.com/album/7i2YLTVQ0dyngRuUqtGmr9?si=sMufAZfiQ26gh0h03ZUkvw"><i><span style="font-weight: 400;">INVU</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e estende o seu reinado no </span><i><span style="font-weight: 400;">K-pop</span></i><span style="font-weight: 400;">. Entre sintetizadores, batidas eletrizantes e vocais esplêndidos, a integrante do grupo </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Qpf26PtBXgo"><span style="font-weight: 400;">Girls’ Generation</span></a><span style="font-weight: 400;"> abre alas para letras agressivas. Ao contrário da delicadeza de </span><a href="https://open.spotify.com/album/7MG0bxf0ZFsAyej9W3XzTO?si=Fk-WCQplTJmWzvTzgieu4Q"><i><span style="font-weight: 400;">My Voice</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> ou da sinceridade sutil de </span><a href="https://open.spotify.com/album/5IlYFprRPoMZ0qeNh6ghcs?si=QoqBLt6bT8m7ZT7806zdBA"><i><span style="font-weight: 400;">Purpose</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o seu terceiro álbum de estúdio vai direto ao ponto: “</span><i><span style="font-weight: 400;">Dias ruins estão se repetindo/Eu me sinto miserável, os </span></i><a href="https://www.youtube.com/watch?v=RccDIpx4ZMM"><i><span style="font-weight: 400;">sentimentos</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;"> estão acabando/Girando como um anel solto</span></i><span style="font-weight: 400;">”.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Investida em entregar um trabalho </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=RmuL-BPFi2Q"><span style="font-weight: 400;">coeso</span></a><span style="font-weight: 400;">, a veterana arremata algo difícil de se alcançar na atual indústria da Música, a união da sonoridade com uma </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=EaIb4RzAvEI"><span style="font-weight: 400;">construção visual</span></a><span style="font-weight: 400;"> marcante. Em 2022, </span><i><span style="font-weight: 400;">INVU</span></i><span style="font-weight: 400;"> demonstrou ser uma verdadeira era do </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=a7NoogZ2eFo"><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, traçando caminhos semelhantes ao de </span><a href="https://open.spotify.com/album/5lKlFlReHOLShQKyRv6AL9?si=r7j6EllLQYuBGpZ5qgYR6A"><i><span style="font-weight: 400;">Future Nostalgia</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> de Dua Lipa. Ainda que inserido no contexto sul-coreano em que as produções ocorrem de modo cada vez mais frenético, o disco parece envelhecer como </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=mBuyCHS58SE"><span style="font-weight: 400;">vinho</span></a><span style="font-weight: 400;"> graças a iniciativa de TAEYEON em deixar as 13 faixas levarem o tempo necessário para causar a </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=86EH0YLfzLg"><span style="font-weight: 400;">imersão plena</span></a><span style="font-weight: 400;"> do ouvinte.</span><b> &#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">INVU, Heart e No Love Again</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30395" aria-describedby="caption-attachment-30395" style="width: 600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30395" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/IC3PEAK_Kiss_Of_Death.jpg" alt="Capa do disco KISS OF DEATH, da dupla IC3PEAK. A imagem mostra uma lápide em preto e branco com a foto dos integrantes simulando um beijo. A esquerda está Nick, um homem pálido com batom e sombra preta e, ao lado direito, com a mão em seu rosto, está Nastya, uma mulher branca de batom e sombra preta; e ambos vestem preto. Abaixo, está escrito “KISS OF DEATH” em letras cursivas, e no canto superior direito da lápide há a silhueta de uma cruz ortodoxa." width="600" height="600" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/IC3PEAK_Kiss_Of_Death.jpg 600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/IC3PEAK_Kiss_Of_Death-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30395" class="wp-caption-text">O sétimo álbum de Nastya e Nick conduz perfeitamente o ouvinte a um sonho folclórico invadido lentamente por pesadelos obscuros (Foto: IC3PEAK)</figcaption></figure>
<p><b>IC3PEAK &#8211; Kiss Of Death</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">KISS OF DEATH</span></i><span style="font-weight: 400;"> é o álbum de metal da vampiresca dupla IC3PEAK, formada pelos russos Nastya Kreslina e Nikolay Kostylev, que traz colaborações com vozes inusitadas, como </span><a href="https://www.stereogum.com/2184372/ic3peak-grimes-last-day/music/"><span style="font-weight: 400;">Grimes</span></a><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://www.nme.com/en_au/news/music/bring-me-the-horizons-oli-sykes-teams-up-with-experimental-electronic-group-ic3peak-3116797"><span style="font-weight: 400;">Oli Sykes</span></a><span style="font-weight: 400;">, de Bring Me The Horizon, e Kim Dracula. O </span><i><span style="font-weight: 400;">duo</span></i><span style="font-weight: 400;"> de ativistas, que sempre </span><a href="https://exame.com/casual/putin-declara-guerra-ao-rap-e-a-musica-jovem-na-russia/"><span style="font-weight: 400;">criticou</span></a><span style="font-weight: 400;"> o governo de Vladimir Putin de forma </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=zTUhc9GRNl8"><span style="font-weight: 400;">ácida</span></a><span style="font-weight: 400;"> e direta em seus </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=MBG3Gdt5OGs"><span style="font-weight: 400;">visuais</span></a><span style="font-weight: 400;"> e canções, entrega novamente letras sombrias e ousadas com refrões cativantes,</span> <span style="font-weight: 400;">juntamente com sua estética ora urbana e militar, ora barroca e gótica. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Apesar de deslizar em sua consistência, </span><i><span style="font-weight: 400;">KISS OF DEATH</span></i><span style="font-weight: 400;"> é surpreendentemente mais diversificado e imprevisível que o notável trabalho anterior do grupo, o intenso </span><a href="https://www.comumonline.com/2020/05/%D0%B4%D0%BE-%D1%81%D0%B2%D0%B8%D0%B4%D0%B0%D0%BD%D0%B8%D1%8F-goodbye-ic3peak-consistentes-na-inconsistencia/"><i><span style="font-weight: 400;">До Свидания</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. O destaque é, certamente, a melodia e os vocais de Nastya, que vão de um belo ser angelical, com </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=63pFyCgrpuQ"><span style="font-weight: 400;">cantos folclóricos</span></a><span style="font-weight: 400;">, a uma criação infernal cheia de ódio, com gritos estridentes e sons guturais. As melodias calmas e acústicas são quebradas com a </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=qCljI3cIObU"><span style="font-weight: 400;">percussão pesada</span></a><span style="font-weight: 400;"> e sintetizadores afiados, que soam como explosivos e abraçam uma produção sonora de </span><i><span style="font-weight: 400;">witch house</span></i><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">trap metal </span></i><span style="font-weight: 400;">industrial, familiar a Kostylev. </span><b>&#8211; Bruno Alvarenga</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Kiss Of Death, Bad Night e I’m not evil, I’m sad</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30396" aria-describedby="caption-attachment-30396" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30396 size-medium" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/gloriagroove_ladyleste-800x800.png" alt="Na capa, existe um carro vermelho. Em sua placa está escrito &quot;GG 2022&quot;, referência ao nome da intérprete do álbum e ao ano de lançamento. Em cima do carro está Gloria Groove, drag queen brasileira, usando um boné vermelho, um cropped e um short conjunto listrado de vermelho e preto, luvas pretas da mão ao braço e um meião preto, com um sapato vermelho de salto nos pés. Ao fundo está um posto de gasolina com o nome Lady Leste no letreiro. É noite na composição, que é iluminada pelas luzes do posto e pelo farol do carro. Em seu rosto Gloria Groove utiliza uma maquiagem marcante nos olhos, com delineado, e um batom vermelho forte nos lábios." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/gloriagroove_ladyleste-800x800.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/gloriagroove_ladyleste-150x150.png 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/gloriagroove_ladyleste-768x768.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/gloriagroove_ladyleste.png 984w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30396" class="wp-caption-text">Em seu novo projeto, Gloria Groove veio confirmar que não está de graça: ela sabe a força que tem e a usa em sua máxima potência (Foto: SB Music)</figcaption></figure>
<p><b>Gloria Groove &#8211; Lady Leste </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Quando surgiu em </span><i><span style="font-weight: 400;">O Proceder</span></i><span style="font-weight: 400;">, com o despontar de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=s4_xvNmgwsc"><i><span style="font-weight: 400;">Gloriosa</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> em um </span><i><span style="font-weight: 400;">rap </span></i><span style="font-weight: 400;">marcante, de batidas dançantes e um refrão que fica na memória, Gloria Groove se tornou uma promessa nas principais plataformas de música. Nos anos seguintes, após cada lançamento, a promessa foi se confirmando, se destacando e o público teve a oportunidade de acompanhar o nascimento de uma estrela. Em uma ode a vida, aos sonhos, aos medos e em um depoimento sincero, suas canções representam a realidade de milhares de brasileiros, que a reconheceram. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Lady Leste</span></i><span style="font-weight: 400;">, Gloria Groove se mostra ainda mais potente e versátil, exibindo, em sua voz e em seu corpo, toda a pluralidade que compõe as periferias (vide que Leste vem de Zona Leste) em suas diferentes camadas.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em 13 grandes faixas, que vão do </span><i><span style="font-weight: 400;">funk</span></i><span style="font-weight: 400;"> ao </span><i><span style="font-weight: 400;">rock</span></i><span style="font-weight: 400;">, passeando por diferentes gêneros de maneira confiante, Gloria Groove se reafirmou, mais uma vez, como um grande nome da cena musical brasileira na atualidade. Em uma </span><a href="https://emais.estadao.com.br/noticias/gente,gloria-groove-lanca-novo-album-lady-leste-e-expressa-toda-versatilidade-da-cantora-confira,70003976261"><span style="font-weight: 400;">carta de amor às mulheres de sua vida</span></a><span style="font-weight: 400;"> e com um gesto singelo e bonito de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=3fswK5iQ5Vo"><i><span style="font-weight: 400;">“Saber para onde está indo, mas sem se esquecer de onde veio”</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o segundo álbum da</span><i><span style="font-weight: 400;"> drag queen</span></i><span style="font-weight: 400;"> explora suas principais influências e referências na música. Com a assinatura de Pablo Bispo e Ruxell na produção, a obra, como um todo, soa coesa, mas ainda mantém a disponibilidade de que canções brilhem sozinhas, criando diversos </span><i><span style="font-weight: 400;">hits </span></i><span style="font-weight: 400;">que marcaram 2022. </span><b>&#8211; Aryadne </b><b>Xavier</b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>LEILÃO, SFM E PISANDO FOFO</p>
<hr />
<figure id="attachment_30397" aria-describedby="caption-attachment-30397" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30397 size-medium" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Lingua-Brasileira-800x800.jpeg" alt="Capa do álbum Língua Brasileira. Arte digital quadrada. Ao redor da capa, vemos uma borda vermelha. Uma figura cor-de-rosa parecida com um quadrado ocupa quase toda a imagem. Dentro dessa figura, vemos pequenos quadrados coloridos. Esses quadrados guardam as letras do título Língua Brasileira. Cada letra traz em si uma mistura de tons de verde. " width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Lingua-Brasileira-800x800.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Lingua-Brasileira-1024x1024.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Lingua-Brasileira-150x150.jpeg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Lingua-Brasileira-768x768.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Lingua-Brasileira-1536x1536.jpeg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Lingua-Brasileira-2048x2048.jpeg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Lingua-Brasileira-1200x1200.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30397" class="wp-caption-text">Como qualificar a criatividade de Tom Zé? (Foto: Selo Sesc)</figcaption></figure>
<p><b>Tom Zé &#8211; Língua Brasileira</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">As obras de Tom Zé são certamente curiosas. O tempo passa e as nuances contidas na heterogênea discografia do </span><a href="https://www.amazon.com.br/Tom-Z%C3%A9-tropicalista-Pietro-Scaramuzzo/dp/658611120X"><span style="font-weight: 400;">último tropicalista</span></a><span style="font-weight: 400;"> ainda são descobertas com muito entusiasmo. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Língua Brasileira</span></i><span style="font-weight: 400;">, a realidade não poderia ser diferente: estamos diante de um disco que pode inquietar os fãs de música nacional por um bom tempo. Extremamente empenhado em suas criações, </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/musica/blog/mauro-ferreira/post/2022/06/24/tom-ze-poe-a-lingua-brasileira-para-fora-da-narrativa-colonial-oficial-em-album-com-trilha-sonora-de-peca.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Tom Zé sabe bem o que faz</span></a><span style="font-weight: 400;">. Com curiosidade nata, o veterano brasileiro </span><a href="https://www.terra.com.br/diversao/musica/tom-ze-lanca-album-lingua-brasileira-com-dez-cancoes-novas-e-uma-regravacao,edcf265a087ba93ce099a371009d02b6ny1rp9vx.html"><span style="font-weight: 400;">pesquisa a fundo</span></a><span style="font-weight: 400;"> elementos naturalizados do cotidiano para poder dar vida a álbuns que muito têm a ensinar.  </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em relação ao repertório de </span><i><span style="font-weight: 400;">Língua Brasileira</span></i><span style="font-weight: 400;">, dez canções inéditas e </span><a href="https://open.spotify.com/track/340df8vC4zXfiuuLpuSv11?si=a2a020f6e7c547f3"><span style="font-weight: 400;">a já conhecida música-título</span></a><span style="font-weight: 400;"> foram reunidas graças a um espetáculo homônimo de teatro, dirigido por Felipe Hirsch. Com um nascimento poderoso, o mais recente disco do tropicalista foi certeiro desde que tocou </span><a href="https://personaunesp.com.br/lancamentos-musicais-abril-de-2022/"><i><span style="font-weight: 400;">Os Clarins da Coragem</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> em alto e bom som. Do </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/musica/blog/mauro-ferreira/post/2022/04/20/tom-ze-sopra-clarins-da-coragem-ao-perfilar-brasil-que-ate-hoje-nao-ha-em-album-com-trilha-de-teatro.ghtml"><span style="font-weight: 400;">primeiro </span><i><span style="font-weight: 400;">single</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> até aqui, muita coisa mudou &#8211; mas as inquietações provocadas pela criatividade de Tom Zé permanecem as mesmas. Contagiante como poucos, eis um veterano que merece nossa celebração. </span><b>&#8211; Eduardo Rota Hilário</b><span style="font-weight: 400;">    </span></p>
<p><b>Faixas Favoritas:</b><span style="font-weight: 400;"> Hy-Brasil Terra Sem </span><span style="font-weight: 400;">Mal, A Língua Prova Que e Os Clarins da Coragem </span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30398" aria-describedby="caption-attachment-30398" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30398 size-medium" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BIBI-ENRICO-SOUTO-800x800.jpg" alt="Capa do disco Lowlife Princess: Noir, da cantora BIBI. Foto quadrada e quadrada. Nela, BIBI, uma mulher asiática, com cabelos escuros e compridos, está sentada em cima de diversos sacos de lixo que, juntos, formam a silhueta de um trono. Ela usa um vestido preto longo, com saltos pretos de formato circular. Em sua cabeça, pode-se ler os dizeres, que se apresentam no formato de uma coroa preta, “Lowlife Princess”. No canto inferior direito da imagem, também pode-se ler em preto “BIBI”. O fundo da fotografia é um papel de parede branco." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BIBI-ENRICO-SOUTO-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BIBI-ENRICO-SOUTO-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BIBI-ENRICO-SOUTO-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BIBI-ENRICO-SOUTO-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/BIBI-ENRICO-SOUTO.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30398" class="wp-caption-text">Seu primeiro projeto sob a gravadora 88rising – ‘a Disney do hip-hop asiático’ –, BIBI assina tanto na composição quanto na produção de Lowlife Princess: Noir (Foto: Feel Ghood Music/88rising)</figcaption></figure>
<p><b>BIBI (비비) &#8211; Lowlife Princess: Noir</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Uma mulher fina, que veste um longo vestido e saltos chiques, sentada sob um trono de sacos de lixo. É esse contraste absurdo que dita o tom colérico de </span><a href="https://open.spotify.com/album/0AwCgoJKJUOgLp1imhnxuH?si=M7Eo51D-QwuWrGZbV0nylQ"><i><span style="font-weight: 400;">Lowlife Princess: Noir</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, álbum de estreia de BIBI, uma das principais expoentes do </span><i><span style="font-weight: 400;">R&amp;B </span></i><span style="font-weight: 400;">na Coreia. A cantora assimila-se às contradições da </span><a href="https://personaunesp.com.br/parasita-critica/"><span style="font-weight: 400;">sociedade sul-coreana</span></a><span style="font-weight: 400;">, não com uma pretensão política, mas para tecer uma série de contos urbanos que só adquirem o choque desejado pois emergem de uma mente que se apresenta no </span><a href="https://www.newsis.com/view/?id=NISX20221118_0002091664"><span style="font-weight: 400;">centro daquele cenário</span></a><span style="font-weight: 400;">. A sujeira, a desigualdade e a luxúria são incorporadas em uma estética inebriante e uma lírica indecorosa, para, então, ratificar a manifestação de humanidade nessas profanações.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A voz leve e hipnotizante da artista contrapõe radicalmente a raiva pungente que traduz a essência da retaliação em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=58NBFWwulrk&amp;ab_channel=BIBI"><i><span style="font-weight: 400;">BIBI Vengeance</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, ou a conversão ao lúdico da objetificação da mulher e da obsessão fálica masculina em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=w7fpXqQD7pU&amp;ab_channel=1theK%28%EC%9B%90%EB%8D%94%EC%BC%80%EC%9D%B4%29"><i><span style="font-weight: 400;">Animal Farm</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, apenas para que os mesmos homens vejam-se castrados logo depois. Ainda que intrinsecamente violento, </span><i><span style="font-weight: 400;">Lowlife Princess: Noir</span></i><span style="font-weight: 400;"> representa o trabalho mais </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> de BIBI até então, que, ao beber da inesgotável </span><a href="https://personaunesp.com.br/loona-midnight-critica/"><span style="font-weight: 400;">fonte do <em>k</em></span><i><span style="font-weight: 400;">-pop</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, se apossa de inspirações de todos os cantos – do </span><a href="https://personaunesp.com.br/kick-ii-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">reggaeton</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> ao </span><i><span style="font-weight: 400;">rock</span></i><span style="font-weight: 400;"> – para criar uma sonoridade própria e instituir-se como a única e indistinguível </span><i><span style="font-weight: 400;">rainha do submundo</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Enrico Souto</b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>BIBI Vengeance, MotoSpeed 24, Wet Nightmare</p>
<hr />
<figure id="attachment_30455" aria-describedby="caption-attachment-30455" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30455" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81bIe-p1grL._AC_SL1500_-800x800.jpg" alt="Capa do álbum Magic Man de Jackson Wang. Na imagem, Jackson Wang, um homem chinês de cabelos loiros e olhos escuros, olha em movimento diretamente para a câmera, que o captura a partir do busto. Ele veste somente uma jaqueta de couro preta sobre os ombros. Wang está iluminado por uma luz vermelha intensa que combina com o fundo pintado na mesma cor e com o desfoque decorrente do seu movimento com a cabeça." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81bIe-p1grL._AC_SL1500_-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81bIe-p1grL._AC_SL1500_-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81bIe-p1grL._AC_SL1500_-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81bIe-p1grL._AC_SL1500_-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81bIe-p1grL._AC_SL1500_-1200x1200.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81bIe-p1grL._AC_SL1500_.jpg 1500w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30455" class="wp-caption-text">Jackson Wang desembarca no Brasil com a Magic Man World Tour em 2023 (Foto: Team Wang Records)</figcaption></figure>
<p><b>Jackson Wang &#8211; Magic Man</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Vermelho é a cor que preenche a imaginação de quem escuta </span><a href="https://open.spotify.com/album/2VZ4og2ZbwyTQ3X1rbgCe1?si=2DARO9CPRHqKLTX5W78ijQ"><i><span style="font-weight: 400;">Magic Man</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o segundo álbum de estúdio de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=qCZHarOQvc4"><span style="font-weight: 400;">Jackson Wang</span></a><span style="font-weight: 400;">, nunca antes tão intenso, forte, calorento e apaixonado. Repetindo a dose de liberdade criativa encontrada em </span><a href="https://open.spotify.com/album/38Haveja8WznqiccCDJKHz?si=5_waSWHzSb-qlt8vsJTeqw"><i><span style="font-weight: 400;">Mirrors</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o selo próprio e independente da gravadora </span><a href="https://open.spotify.com/album/309fPeKWAtVIlws7pupSQf?si=q1Kflnk1RD-X2m4JWoh8pg"><i><span style="font-weight: 400;">Team Wang Records</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> novamente coloca a cultura chinesa em destaque para o mundo. Dessa vez, o integrante do grupo </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=xQI9oZEY-B0"><span style="font-weight: 400;">GOT7</span></a><span style="font-weight: 400;"> arma um circo extremamente convidativo e, através de uma produção alucinante, constrói o seu próprio espetáculo decorado por </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=cgQut1pjF9c"><i><span style="font-weight: 400;">performances</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> artísticas surreais.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Wang deixa explícito o amadurecimento pessoal e profissional na </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Rhy7_Y15FrI"><span style="font-weight: 400;">composição audiovisual</span></a><span style="font-weight: 400;"> do disco. Se, antes, ele batalhou para encontrar a si mesmo entre instrumentais pesados e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=4xN-jUfJAyM"><span style="font-weight: 400;">versos carregados</span></a><span style="font-weight: 400;">, hoje, o artista transita sem medo desde o maior número de batidas por minuto até as </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=tct-9S4A56E"><span style="font-weight: 400;">passagens cadenciadas</span></a><span style="font-weight: 400;"> que valorizam o timbre de voz grave: “</span><i><span style="font-weight: 400;">As paredes estão </span></i><a href="https://www.youtube.com/watch?v=WvIBitkrdL8"><i><span style="font-weight: 400;">desmoronando</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;"> de novo/Eu ouço você chamando meu nome</span></i><span style="font-weight: 400;">”. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Magic Man</span></i><span style="font-weight: 400;">, Jackson Wang vocaliza emoções conflitantes, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=ZFq9VfZWzDk"><span style="font-weight: 400;">fantasmas do passado</span></a><span style="font-weight: 400;"> e, principalmente, a </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=vQYolSu1reM"><span style="font-weight: 400;">felicidade</span></a><span style="font-weight: 400;"> de se realizar por completo.</span><b> &#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Come Alive, Drive It Like You Stole It e Go Ghost</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30400" aria-describedby="caption-attachment-30400" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30400" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mr-morale-800x800.jpg" alt="A capa do álbum mostra, na frente, Kendrick Lamar em um quarto, de costas segurando seu filho no colo, o cantor usa uma coroa de espinhos na cabeça e uma arma na cintura. Atrás, sentada na cama bagunçada, está Whitney Alford, sua esposa, segurando o segundo filho do casal." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mr-morale-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mr-morale-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mr-morale-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mr-morale-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mr-morale-1200x1200.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/mr-morale.jpg 1500w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30400" class="wp-caption-text">O décimo álbum de Kendrick Lamar foi premiado na categoria de Melhor Álbum de Rap no Grammy de 2023 (Foto: Interscope Records)</figcaption></figure>
<p><b>Kendrick Lamar &#8211; Mr. Morale &amp; The Big Steppers</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Sucessor de um de seus álbuns mais aclamados, </span><a href="https://personaunesp.com.br/damn-kendrick-lamar/"><i><span style="font-weight: 400;">Damn</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;"> , Mr. Morale &amp; The Big Steppers</span></i><span style="font-weight: 400;"> é apresentado ao público como uma das produções mais pessoais de </span><a href="https://veja.abril.com.br/cultura/kendrick-lamar-o-artista-que-transformou-o-rap-em-alta-literatura/"><span style="font-weight: 400;">Kendrick Lamar</span></a><span style="font-weight: 400;">. No disco duplo, o cantor é sincero sobre suas imperfeições e expõe seus traumas e dificuldades em melodias que tiram qualquer dúvida da humanidade do </span><i><span style="font-weight: 400;">rapper</span></i><span style="font-weight: 400;"> que, pelos fãs, é visto como um deus. Essa pode ter sido a intenção ao vestir uma coroa de espinhos na capa do disco.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O disco conta com diversas colaborações &#8211; Summer Walker, Kodak Black e Ghostface Killah são alguns nomes que compõem a obra. Em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=K2Zqgj0P-Q8"><i><span style="font-weight: 400;">Mother I Sober</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, que conta com a voz angelical de Beth Gibbons, fica claro que as parcerias não afetam a personalidade da faixa. Na citada, Kendrick revive abusos em seu relacionamento maternal e admite a repercussão que teve em sua vida, mostrando novamente a capacidade inigualável do artista de transformar suas questões particulares em arte. </span><b>&#8211; Amábile Zioli</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Purple Hearts, N95 e United In Grief</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30456" aria-describedby="caption-attachment-30456" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30456" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/motomami-1200x1200-1-800x800.jpg" alt="Capa do álbum MOTOMAMI. Nela, está centralizado o corpo inteiro da cantora ROSALÍA, uma mulher branca de cabelos longos e pretos, presos em um penteado maria-chiquinha. Ela usa um capacete de motoqueiro preto, enquanto cobre os seios com a mão esquerda e a virilha, com a mão direita. Em letras garrafais e grafitadas por cima da imagem, há o escrito “MOTOMAMI”." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/motomami-1200x1200-1-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/motomami-1200x1200-1-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/motomami-1200x1200-1-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/motomami-1200x1200-1-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/motomami-1200x1200-1.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30456" class="wp-caption-text">Arrematando cinco gramofones entre as divisões latina e estadunidense do Grammy, MOTOMAMI desafia as metas que ROSALÍA estipula na canção-título: “e eu já não quero competir, se não há comparação” (Foto: Columbia Records)</figcaption></figure>
<p><b>ROSALÍA &#8211; MOTOMAMI</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Para quem nasceu remodelando os horizontes do flamenco e da música </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;">, se conformar com pouco nunca foi conveniente. Sendo esse fenômeno singular, que coloca o espanhol na boca e nos ouvidos do povo, ROSALÍA não criou </span><a href="https://open.spotify.com/album/6jbtHi5R0jMXoliU2OS0lo?si=2g7z2e4SR261wB4pip9gcg"><i><span style="font-weight: 400;">MOTOMAMI</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> apenas como um manifesto de suas crescentes intenções artísticas, mas convicta de que pode ser tudo, ao mesmo tempo e onde quiser, em completa contradição e constante metamorfose. Aqui, cantando e produzindo 24 faixas &#8211; contabilizando a </span><a href="https://open.spotify.com/album/3zbiiu3JTibw0esC7eoMXr?si=p3CqLDqtSwuNzyrUa3y0ZQ"><span style="font-weight: 400;">edição </span><i><span style="font-weight: 400;">deluxe</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> do </span><i><span style="font-weight: 400;">LP </span></i><span style="font-weight: 400;">-, a catalã descasca os turbilhões que acompanharam sua ascensão à </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=e-CEd6xrRQc"><span style="font-weight: 400;">fama</span></a><span style="font-weight: 400;">, confessa seu </span><a href="https://www.hitc.com/en-gb/2022/03/20/g3-n15-meaning/"><span style="font-weight: 400;">amor</span></a><span style="font-weight: 400;"> pela família e performa autenticamente numerosas </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=YT1ohp1KKLo"><span style="font-weight: 400;">versões de si</span></a><span style="font-weight: 400;">. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com toques de Michael Uzowuru e Pharrell Williams, o </span><a href="https://www.tenhomaisdiscosqueamigos.com/2022/03/31/rosalia-motomami-resenha/"><span style="font-weight: 400;">estilo experimental</span></a><span style="font-weight: 400;"> que eletriza o álbum marcou presença nos </span><i><span style="font-weight: 400;">shows</span></i><span style="font-weight: 400;"> da cantora e em </span><a href="https://www.papelpop.com/2022/03/como-motomami-o-novo-disco-de-rosalia-repercutiu-mundo-afora/"><i><span style="font-weight: 400;">tweets</span></i><span style="font-weight: 400;"> virais</span></a><span style="font-weight: 400;"> da era, enfatizando sua construção não-linear e extremamente magnetizante. Da </span><i><span style="font-weight: 400;">bachata</span></i><span style="font-weight: 400;"> ao </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=aG5C32aATKc"><i><span style="font-weight: 400;">dembow</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, passando por distorções eletrônicas, boleros e até um </span><a href="https://tab.uol.com.br/noticias/redacao/2022/03/26/como-um-cd-pirata-de-samba-enredo-foi-parar-no-ultimo-album-de-rosalia.htm"><span style="font-weight: 400;">samba brasileiro</span></a><span style="font-weight: 400;">, a curadoria sonora é o coração de </span><i><span style="font-weight: 400;">MOTOMAMI</span></i><span style="font-weight: 400;">, nome que simboliza a agressividade e vulnerabilidade que, unidas, edificam ROSALÍA. Brincando entre pianos intimistas, evocações sensuais e sons de sintetizadores estratosféricos, em prol de um mosaico de experiências, ela </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=6o7bCAZSxsg"><i><span style="font-weight: 400;">se transforma</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, sob todas as cores, como a borboleta musical unânime de 2022. &#8211; </span><b>Vitória Vulcano</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">CANDY, BULERÍAS e COMO UN G.</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30402" aria-describedby="caption-attachment-30402" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30402" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Midnights-800x800-1.webp" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Midnights-800x800-1.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Midnights-800x800-1-150x150.webp 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Midnights-800x800-1-768x768.webp 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30402" class="wp-caption-text">Taylor quebra a distância com o público ao revelar suas mais profundas reflexões em Midnights (Foto: Universal Music)</figcaption></figure>
<p><b>Taylor Swift &#8211; Midnights</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Taylor nos mostra, mais uma vez, que sua invejável habilidade de dar brilho ao ordinário nunca irá sair do topo. Após agraciar com a genialidade da dupla </span><a href="https://personaunesp.com.br/folklore-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">folklore</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e</span> <a href="https://personaunesp.com.br/evermore-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">evermore</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> , </span><i><span style="font-weight: 400;">Midnights</span></i><span style="font-weight: 400;"> chega como aquele abraço depois de um longo dia. O aconchego que encontramos no décimo álbum da cantora é quase que palpável. Em 20 faixas que exploram as falhas e interrogações que muitos de nós gostaríamos de esconder, contamos também com alguns velhos assuntos vistos por outra perspectiva &#8211; traição, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=rg18Kf4en2o"><span style="font-weight: 400;">justiça</span></a><span style="font-weight: 400;">, amor, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Uoey4W_3bos"><span style="font-weight: 400;">vingança</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=b1kbLwvqugk"><span style="font-weight: 400;">inseguranças</span></a><span style="font-weight: 400;"> adaptados para todo o conceito reflexivo da obra.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Poderíamos estar surpresos por </span><i><span style="font-weight: 400;">Midnights</span></i> <a href="https://www.revistalofficiel.com.br/pop-culture/taylor-swift-faz-historia-com-lancamento-do-album-midnights"><span style="font-weight: 400;">quebrar recordes</span></a><span style="font-weight: 400;">, virar assunto em todas as redes sociais e ter melodias que não saem da nossa cabeça, mas Taylor Swift consolidou-se de maneira tão memorável na indústria que seus altos padrões tornaram-se triviais. A cantora consegue, mesmo partindo de níveis elevados, surpreender a todos com a profundidade e reinvenção que alcança. A verdade é que foi um prazer acompanhar Swift em suas madrugadas melancólicas e perceber que, no fundo, não há muito que a distancie de todos nós. &#8211; </span><b>Clara Sganzerla</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas:</b> <i><span style="font-weight: 400;">Karma</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Lavander Haze</span></i><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">You’re On Your Own, Kid</span></i></p>
<hr />
<figure id="attachment_30435" aria-describedby="caption-attachment-30435" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30435" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/timbernardescapa-800x800.webp" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/timbernardescapa-800x800.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/timbernardescapa-150x150.webp 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/timbernardescapa-768x768.webp 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/timbernardescapa.webp 984w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30435" class="wp-caption-text">Em Mil Coisas Invisíveis, Tim Bernardes reflete sobre a vida e a arte (Foto: Coala Records)</figcaption></figure>
<p><b>Tim Bernardes &#8211; Mil Coisas Invisíveis</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Tim Bernardes aspira à grandeza. Com simplicidade, domínio musical e simplesmente talento, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=zHpG91DMads"><i><span style="font-weight: 400;">Mil Coisas Invisíveis</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">é um reflexo do que o cantor mostrou anos antes, na sua estreia com O Terno e com seu primeiro trabalho individual, </span><i><span style="font-weight: 400;">Recomeçar </span></i><span style="font-weight: 400;">(2017). Nesse projeto, a melancolia e o existencialismo são elementos fundamentais na composição, que olha para o passado em uma jornada filosófica – descrita em </span><i><span style="font-weight: 400;">Fases </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><i><span style="font-weight: 400;">Meus 26. </span></i><span style="font-weight: 400;">Contudo, não se engane: </span><i><span style="font-weight: 400;">Mil Coisas Invisíveis </span></i><span style="font-weight: 400;">é o melhor trabalho solo feito pelo artista.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Aos 31 anos, a visão musical de </span><a href="https://tracklist.com.br/entrevista-tim-bernardes/138866"><span style="font-weight: 400;">Tim Bernardes</span></a><span style="font-weight: 400;"> é extremamente sólida. O virtuosismo técnico – na execução das músicas no violão e guitarra – dão base para as suas preocupações atemporais e proféticas, entregues logo na faixa de abertura, </span><i><span style="font-weight: 400;">Nascer, Viver, Morrer</span></i><span style="font-weight: 400;">. Com uma aparente influência em Nick Drake, Beatles e Beach Boys, Bernardes conseguiu capturar em </span><i><span style="font-weight: 400;">Mil Coisas Invisíveis </span></i><span style="font-weight: 400;">uma tolice quase juvenil da vida, enxergando magia nela. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Fases; Nascer, Viver, Morrer;</span> <span style="font-weight: 400;">Meus 26</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30403" aria-describedby="caption-attachment-30403" style="width: 512px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30403" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed.png" alt="" width="512" height="512" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed.png 512w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 512px) 85vw, 512px" /><figcaption id="caption-attachment-30403" class="wp-caption-text">DPR IAN é mais sincero e caótico do que nunca em Moodswings in To Order (Foto: Dream Perfect Regime)</figcaption></figure>
<p><b>DPR IAN &#8211; Moodswings in To Order</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Christian Yu, conhecido artisticamente como DPR IAN, iniciou sua carreira musical no grupo de </span><i><span style="font-weight: 400;">K-Pop </span></i><span style="font-weight: 400;">C-Clown em 2012, até o fim do grupo em 2015 Em seguida, o artista assumiu o papel de produtor e diretor criativo de sua própria empresa e gravadora, </span><i><span style="font-weight: 400;">Dream Perfect Regime</span></i><span style="font-weight: 400;">, a qual fundou ao lado de seus colegas </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Z5-ASY-JOj0"><span style="font-weight: 400;">DPR LIVE</span></a><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=5atLlEdvjV0"><span style="font-weight: 400;">CREAM</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://www.instagram.com/dprrem/"><span style="font-weight: 400;">REM</span></a><span style="font-weight: 400;">. Já tendo provado em seus trabalhos visuais a extensão de sua criatividade e a singularidade de sua visão artística, ele não deixou de impressionar quando deu partida em sua carreira solo, iniciando uma jornada espetacular repleta de produções marcantes, que tomaria proporções ainda maiores em 2022 com sua segunda obra de estúdio, </span><a href="https://open.spotify.com/album/7vp2iMEQzhNX4sEIUbHpiJ?si=LdN4dRYLStuMuWyBsanETA"><i><span style="font-weight: 400;">Moodswings in To Order</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. </span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">MIITO</span></i><span style="font-weight: 400;">, como o álbum é apelidado pelos fãs e pelo próprio artista, conta o passado de </span><a href="https://www.nme.com/features/music-features/dpr-ian-moodswings-in-to-order-album-mito-interview-3279240"><span style="font-weight: 400;">Mito</span></a><span style="font-weight: 400;">, personagem construído por IAN, baseado em seus episódios maníacos de bipolaridade, tema constante em suas composições. O cantor eleva o nível da obra ao combinar 4 faixas e transformá-las em um </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=k9EtzlAozOQ"><span style="font-weight: 400;">curta</span></a><span style="font-weight: 400;">. No processo, é utilizado todas as ferramentas a seu alcance para contar a história do personagem, da melhor forma possível, transmitindo para o espectador a paixão e genuinidade do trabalho. Christian Yu deixa o ouvinte de </span><i><span style="font-weight: 400;">Moodswings in To Order</span></i><span style="font-weight: 400;"> comovido após encarar um álbum de forte vulnerabilidade, além de despertar curiosidade e antecipação pelos próximos passos de Mito. </span><b>– Ana Eloisa Leite</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Ballroom Extravaganza, Calico e Merry Go</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30404" aria-describedby="caption-attachment-30404" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30404" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/STROMAE-ENRICO-SOUTO-800x800.jpg" alt="Capa do disco Multitude, do cantor Stromae. Imagem quadrada e colorida. Nela, vemos cinco clones de Stromae reunidos em círculo enquanto olham para cima. Ele é um homem negro, de olhos claros e cabelos lisos penteados em formato de disco, que veste um terno xadrez da cor azul. O fundo da imagem é azul-claro." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/STROMAE-ENRICO-SOUTO-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/STROMAE-ENRICO-SOUTO-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/STROMAE-ENRICO-SOUTO-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/STROMAE-ENRICO-SOUTO.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30404" class="wp-caption-text">Meses depois do lançamento oficial, um remix da faixa Mon amour com Camila Cabello foi adicionado à tracklist de Multitude (Foto: Mosaert Label)</figcaption></figure>
<p><b>Stromae &#8211; Multitude</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Depressão, envelhecimento, masculinidade, colonialismo e violência de gênero são alguns dos temas que perpassam a discografia de Stromae, que podem passar despercebidos por ouvidos que não compreendem o francês de suas batidas eletrônicas, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=VHoT4N43jK8&amp;ab_channel=StromaeVEVO"><span style="font-weight: 400;">dançantes e contagiantes</span></a><span style="font-weight: 400;">. Em seu novo projeto de estúdio, depois de nove anos de hiato, o cantor não apenas expande esses tópicos para uma infinidade de perspectivas, como também supera o típico </span><i><span style="font-weight: 400;">EDM </span></i><span style="font-weight: 400;">europeu de seus álbuns anteriores para resgatar suas raízes como imigrante e moldar uma </span><a href="https://open.spotify.com/album/6EwTLRHMROD853Kv1lAMex?si=rkaCiQqnS_Sd5XQ6G9gVVg"><i><span style="font-weight: 400;">Multitude</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> de sons. </span><i><span style="font-weight: 400;">Folk</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://personaunesp.com.br/versions-of-me-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">funk</span></i><span style="font-weight: 400;"> carioca</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">afropop</span></i><span style="font-weight: 400;"> são algumas das inspirações que o cantor cita como formativas ao disco – sempre unidas a outros elementos inusitados, como corais búlgaros ou flautas chinesas.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O contido e o explosivo se convergem nas letras de </span><i><span style="font-weight: 400;">Multitude</span></i><span style="font-weight: 400;">, que unem com elegância humor e melodrama enquanto uma coleção de personagens antagônicos disputam território entre versos e faixas. Seja em um eu-lírico que enxerga no inferno uma alternativa mais plausível que a vida em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=DO8NSL5Wyeg&amp;ab_channel=StromaeVEVO"><i><span style="font-weight: 400;">L’enfer</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, ou na tentativa de um homem que trai sua esposa de relativizar sua infidelidade em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=1LfgyPn8Byk&amp;ab_channel=Stromae"><i><span style="font-weight: 400;">Mon amour</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, Stromae coloca-se como agente de todas essas retóricas – não importa o quão contraditórias forem –, ao mesmo tempo que busca sua própria subjetividade no olho do furacão. Uma experiência desafiadora, mas que, em contrapartida, descobre nesta incitação o propósito de um artista singular por natureza. </span><b>&#8211;</b> <b>Enrico Souto</b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>La solassitude, L&#8217;enfer, Pas vraiment</p>
<hr />
<figure id="attachment_30405" aria-describedby="caption-attachment-30405" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30405" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Snapinsta.app_1080_293318621_1039501586703803_4546948701514540181_n-e1678472409392-800x800.jpg" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Snapinsta.app_1080_293318621_1039501586703803_4546948701514540181_n-e1678472409392-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Snapinsta.app_1080_293318621_1039501586703803_4546948701514540181_n-e1678472409392-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Snapinsta.app_1080_293318621_1039501586703803_4546948701514540181_n-e1678472409392-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Snapinsta.app_1080_293318621_1039501586703803_4546948701514540181_n-e1678472409392-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Snapinsta.app_1080_293318621_1039501586703803_4546948701514540181_n-e1678472409392.jpg 1080w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30405" class="wp-caption-text">lalalaura traz o poprock e o indierock da Geração Z (Foto: Papaya Music)</figcaption></figure>
<p><b>lalalaura &#8211; n sei usar excel</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O primeiro </span><i><span style="font-weight: 400;">EP</span></i><span style="font-weight: 400;"> de lalalaura, </span><a href="https://open.spotify.com/album/5uxJG9jWXfk8LVHS39aGrE?si=koN8PwUeQvWjqmMZeLttrw"><i><span style="font-weight: 400;">n sei usar excel</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, chegou aos ouvidos do público em Julho de 2022. Durante cinco faixas, a cantora reflete sobre os dramas presentes na vida de uma jovem adulta, como amor, inseguranças e relacionamentos. Com muitas referências espalhadas pelas músicas, como </span><i><span style="font-weight: 400;">Alice no País das Maravilhas</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Wonderwall</span></i><span style="font-weight: 400;"> do Oasis e muitas menções a John Mayer, o </span><i><span style="font-weight: 400;">extended play</span></i><span style="font-weight: 400;"> é um </span><i><span style="font-weight: 400;">mix</span></i><span style="font-weight: 400;"> de emoções, indo das mais gostosas e positivas, até as mais tristes e negativas.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A artista se expressa de uma forma em que outras pessoas conseguem se identificar com as canções. Em uma combinação de </span><i><span style="font-weight: 400;">indie rock</span></i><span style="font-weight: 400;"> com </span><i><span style="font-weight: 400;">pop rock</span></i><span style="font-weight: 400;">, lalalaura se mostra como alguém que está tentando entender a vida, o cotidiano e as mudanças causadas pelo crescer. A musicalidade do </span><i><span style="font-weight: 400;">EP</span></i><span style="font-weight: 400;"> possui guitarras, toques sonoros de </span><i><span style="font-weight: 400;">WhatsApp</span></i><span style="font-weight: 400;">, risadas e vocais melódicos, além de trazer letras bem-humoradas. Produzido pela </span><a href="https://open.spotify.com/playlist/3aaKDaxjUuR7qr7516bFlk?si=a64da522f9d54d2e"><i><span style="font-weight: 400;">Papaya Music</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, selo musical de Pe Lu, do Restart, em colaboração com Renato Frei, do Bloco do Caos, e com Fred Vieira, de SUBB, </span><i><span style="font-weight: 400;">n sei usar excel</span></i><span style="font-weight: 400;"> é um mergulho no mundo jovem, formado pela Geração Z. </span><b>&#8211; Laura Hirata-Vale</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b>alice (só que sem as maravilhas), vc n é o john mayer (rlx), voltas (áudio de whatsapp)</p>
<hr />
<figure id="attachment_30406" aria-describedby="caption-attachment-30406" style="width: 770px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30406" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/New-Jeans-New-Jeans.webp" alt="" width="770" height="770" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/New-Jeans-New-Jeans.webp 770w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/New-Jeans-New-Jeans-150x150.webp 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/New-Jeans-New-Jeans-768x768.webp 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30406" class="wp-caption-text">New Jeans alcançou mais de 400 mil cópias vendidas em sua pré venda, sendo a maior marca de uma girl group sul coreana (Foto: ADOR)</figcaption></figure>
<p><b>New Jeans &#8211; New Jeans</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Vestindo a musicalidade dos anos 90, o novo grupo feminino da </span><em><span style="font-weight: 400;">ADOR</span></em><span style="font-weight: 400;">, empresa subsidiária pela </span><em><span style="font-weight: 400;">HYBE</span></em><span style="font-weight: 400;">, chegou para alterar o mercado sul-coreano, impactando todo o cenário musical com o seu <em>EP</em> homônimo, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=k8fSPMXWAR4"><i><span style="font-weight: 400;">New Jeans</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Minji, Haerin, Hyein, Hanni e Danielle, presentearam os fãs com o lançamento surpresa de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=js1CtxSY38I"><i><span style="font-weight: 400;">Attention</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> no dia 22 julho,</span> <span style="font-weight: 400;">uma canção acompanhada de melodia, dança e identidade visual original e impactante, na qual o </span><i><span style="font-weight: 400;">k-pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> estava necessitando. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Como um respiro em meio a leva do mais do mesmo que a indústria sul-coreana tem sofrido desde 2020, </span><i><span style="font-weight: 400;">New Jeans</span></i><span style="font-weight: 400;"> simboliza o começo de uma nova tendência. Além de </span><i><span style="font-weight: 400;">Attention</span></i><span style="font-weight: 400;">, o </span><em><a href="https://open.spotify.com/artist/6HvZYsbFfjnjFrWF950C9d"><span style="font-weight: 400;">EP</span></a></em><span style="font-weight: 400;"> também integra os hits </span><i><span style="font-weight: 400;">Hype Boy</span></i><span style="font-weight: 400;">,</span><i><span style="font-weight: 400;"> Hurt </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><i><span style="font-weight: 400;">Cookie</span></i><span style="font-weight: 400;">, fora os </span><i><span style="font-weight: 400;">singles</span></i><span style="font-weight: 400;"> de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=pSUydWEqKwE"><i><span style="font-weight: 400;">Ditto</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=_ZAgIHmHLdc"><i><span style="font-weight: 400;">OMG</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Em menos de um ano de estreia, </span><i><span style="font-weight: 400;">New Jeans</span></i><span style="font-weight: 400;"> deixou sua marca no </span><i><span style="font-weight: 400;">k-pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> sendo uma das maiores referências de 2022, ganhando o prêmio de canção do ano por </span><i><span style="font-weight: 400;">Attention</span></i><span style="font-weight: 400;"> no </span><i><span style="font-weight: 400;">Golden Disk Awards</span></i><span style="font-weight: 400;"> e a estatueta de Artista Revelação no </span><i><span style="font-weight: 400;">Seoul Music Awards.</span></i><b> &#8211; Ludmila Henrique </b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>Hype Boy, Attention, Hurt</p>
<hr />
<figure id="attachment_30407" aria-describedby="caption-attachment-30407" style="width: 512px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30407" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed-1.png" alt="" width="512" height="512" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed-1.png 512w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed-1-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 512px) 85vw, 512px" /><figcaption id="caption-attachment-30407" class="wp-caption-text">‘‘ Eu não sei explicar o que rola no meu coração sem ser cantando, ser sem pela música.’’ (Foto: Ana Frango Elétrico)</figcaption></figure>
<p><b>Bruno Berle &#8211; No Reino dos Afetos</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">‘‘(&#8230;)</span><i><span style="font-weight: 400;"> é preciso ter amor / Ter amor e ser amor</span></i><span style="font-weight: 400;">’’. O imperativo de delicadeza e simplicidade das composições de Bruno Berle constrói, para sua carreira solo, um trabalho de estréia único, onde suas imperfeições — ruídos e dissonâncias — são a marca maior de sua sensibilidade. Tropical, noturno, vasto e quente, </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/musica/blog/mauro-ferreira/post/2022/07/02/bruno-berle-entra-no-reino-dos-afetos-em-album-de-som-lo-fi-feito-com-a-colaboracao-de-batata-boy.ghtml"><i><span style="font-weight: 400;">No Reino dos Afetos</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">mostra-se também como um novo mergulho sonoro de um artista que, em suas palavras, quer se afastar do violão para aproximar-se ao eletrônico e, nesse desprendimento, dedicar-se ao máximo à sua própria expressão. Mesmo que as cordas do instrumento sejam ainda uma personagem na faixa </span><i><span style="font-weight: 400;">Até Meu Violão,</span></i><span style="font-weight: 400;"> Berle, um jovem alagoano no olho do </span><a href="https://monkeybuzz.com.br/materias/bruno-berle-no-caminho-e-com-pressa/"><span style="font-weight: 400;">furacão emocional</span></a><span style="font-weight: 400;"> da metrópole paulistana, procura os </span><i><span style="font-weight: 400;">beats </span></i><span style="font-weight: 400;">lo-fi, com o</span><a href="https://monkeybuzz.com.br/resenhas/albuns/bruno-berle-no-reino-dos-afetos/"><span style="font-weight: 400;"> encontro inesperado</span></a><span style="font-weight: 400;"> do ritmo de bossa nova e da vivacidade do </span><i><span style="font-weight: 400;">high life — </span></i><span style="font-weight: 400;">gênero musical oriundo de Gana e da Nigéria —</span><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">para traduzir seus sentimentos, sempre a flor da pele. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O gesto íntimo das canções são, para além de uma marca da produção independente do cantor, que atreveu-se nas mais </span><a href="https://www.popload.com.br/top-50-da-cena-bruno-berle-chega-ao-topo-com-seu-violao-rohma-mostra-a-kobra-em-segundo-indio-da-cuica-traz-a-malandragem-para-o-podio"><span style="font-weight: 400;">variadas ferramentas</span></a><span style="font-weight: 400;"> para a arquitetura do seu sentir — do atabaque ao piano! —, está também em sua poesia, permeada por imagens de afeto. O amor, o diálogo como uma torrente, o assimilar e a perda da individualidade de duas pessoas, presas em seu próprio mundo; estas são construções que estão presentes em canções como </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=D9P_VpYueOE"><i><span style="font-weight: 400;">Quero Dizer</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">a lufada máxima dessa liricidade única, quase parente das canções mais melancólicas de Frank Ocean, em </span><i><span style="font-weight: 400;">Blonde</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Já </span><i><span style="font-weight: 400;">Só Nós Dois, </span></i><span style="font-weight: 400;">devota ao ato de se estar junto,</span> <span style="font-weight: 400;">carrega a luminosidade de um violão tropical e dos sons de uma cidade para estender essa raridade da paixão à vida cotidiana. O que Bruno Berle atinge, em </span><i><span style="font-weight: 400;">No Reino dos Afetos, </span></i><span style="font-weight: 400;">não são sentimentos bem definidos com palavras certeiras, mas sim, algo de maior beleza: uma gagueira que entende que certas coisas não podem ser ditas e que, às vezes, o balbucio e a vontade de querer dizer, já basta. – </span><b>Enzo Caramori</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Até Meu Violão, Quero Dizer, Só Nós Dois</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30408" aria-describedby="caption-attachment-30408" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30408" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Shygirl_Nymph-800x800.png" alt="Capa do álbum Nymph, da artista Shygirl. A imagem está desfocada e mostra, do lado direito, Shygirl, uma mulher asiática de cabelos longos e escuros, e que usa pequenas pedras brilhantes no cabelo e um casaco azul claro e grande. Ela está de lado e olha para a câmera, segurando a gola do casaco na altura de sua boca, de forma que cobre o seu queixo. Ao fundo, há uma paisagem de floresta em preto no canto inferior, e um céu azul escuro." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Shygirl_Nymph-800x800.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Shygirl_Nymph-1024x1024.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Shygirl_Nymph-150x150.png 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Shygirl_Nymph-768x768.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Shygirl_Nymph-1200x1200.png 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Shygirl_Nymph.png 1280w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30408" class="wp-caption-text">Em seu debut, Shygirl ressignifica feminilidade e sexualidade através de sua perspectiva íntima (Foto: Because Music)</figcaption></figure>
<p><b>Shygirl &#8211; Nymph</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O tão aguardado e aclamado álbum de estreia de Shygirl, </span><i><span style="font-weight: 400;">Nymph</span></i><span style="font-weight: 400;">, foi desenvolvido com um grupo familiar de amigos e colaboradores, incluindo Mura Masa, Sega Bodega e Arca, junto com produtores como Danny L Harle e BloodPop. Recentemente, Shygirl anunciou edição </span><i><span style="font-weight: 400;">deluxe</span></i><span style="font-weight: 400;"> do álbum, </span><a href="https://tecoapple.com/2023/02/28/shygirl-nymph_o/?utm_source=rss&amp;utm_medium=rss&amp;utm_campaign=shygirl-nymph_o"><i><span style="font-weight: 400;">Nymph_o</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, que contém </span><i><span style="font-weight: 400;">remixes </span></i><span style="font-weight: 400;">das faixas originais feitas por um grupo de artistas multifacetados como </span><a href="https://www.anothermag.com/design-living/14696/shygirl-in-conversation-with-bjork-ovule-another-magazine-spring-summer-2023"><span style="font-weight: 400;">Björk</span></a><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://youtu.be/ZY3og9H-tWU"><span style="font-weight: 400;">Tinashe</span></a><span style="font-weight: 400;"> e Sevdaliza.</span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Nymph</span></i><span style="font-weight: 400;"> mostra a jornada e a autorreflexão interior de Shygirl, que simultaneamente afirma seu </span><a href="https://www.thecut.com/2023/02/shygirl-is-anything-but-shy.html"><span style="font-weight: 400;">poder e liberdade</span></a><span style="font-weight: 400;"> enquanto anseia por amor, e nos traz uma jornada de fantasias e </span><a href="https://rollingstone.uol.com.br/musica/shygirl-revela-inspiracao-por-tras-de-novo-disco-ressignificar-feminilidade-e-sexualidade-entrevista/"><span style="font-weight: 400;">desejos sexuais</span></a><span style="font-weight: 400;">, frustrações românticas, e intimidade de uma mulher que é procurada e negligenciada ao mesmo tempo: </span><i><span style="font-weight: 400;">&#8220;Gostosa demais para lidar&#8221;</span></i><span style="font-weight: 400;">. As melodias suaves e etéreas da artista se entrelaçam e fluem perfeitamente com os sons de </span><i><span style="font-weight: 400;">hip hop</span></i><span style="font-weight: 400;">, melodias de dança descontruídas, batidas eletrônicas obscuras, juntamente com aspectos do </span><i><span style="font-weight: 400;">pop </span></i><span style="font-weight: 400;">clássico </span><a href="https://factual900.com.br/y2k-a-volta-dos-nostalgicos-anos-2000/"><span style="font-weight: 400;">Y2K</span></a><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211;  Bruno Alvarenga</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Shlut, Coochie (a bedtime story) e Poison</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30409" aria-describedby="caption-attachment-30409" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30409" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-Capa-Numanice-2-1-800x800.png" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-Capa-Numanice-2-1-800x800.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-Capa-Numanice-2-1-150x150.png 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-Capa-Numanice-2-1-768x768.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-Capa-Numanice-2-1.png 984w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30409" class="wp-caption-text">Com o dobro de faixas de seu antecessor, Ludmilla repete seu affair com o pagode em Numanice #2 (Foto: Warner Music Brasil)</figcaption></figure>
<p><b>Ludmilla </b><b>–</b><b> Numanice #2</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ninguém poderia prever que Ludmilla, vindo do </span><i><span style="font-weight: 400;">funk</span></i><span style="font-weight: 400;"> e do </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;">, faria não apenas um, mas dois álbuns de pagode. </span><i><span style="font-weight: 400;">Numanice #2</span></i><span style="font-weight: 400;"> é um compilado de 10 músicas que trouxe este gênero musical para o </span><i><span style="font-weight: 400;">mainstream</span></i><span style="font-weight: 400;"> com influências do </span><i><span style="font-weight: 400;">R&amp;B</span></i><span style="font-weight: 400;">, mostrando a artisticidade e versatilidade da cantora. No entanto, este projeto brilha mesmo em sua </span><a href="https://open.spotify.com/album/1sikBy4Cu6l99M6Sd6mDdu?si=frUTVrocQG6pqqolB6r-oQ"><span style="font-weight: 400;">versão ao vivo</span></a><span style="font-weight: 400;">. Disponível nas plataformas com 17 faixas e com participações especiais de outros artistas, além de Brunna Gonçalves, esposa da compositora, no </span><i><span style="font-weight: 400;">hit</span></i> <a href="https://open.spotify.com/track/3qS3bQgpoJp3lLaa900gsu?si=f6ac56dff6f3405a"><i><span style="font-weight: 400;">Maldivas</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, ao dizer o desejo de muitos e muitas fãs: “</span><i><span style="font-weight: 400;">Me bate, Ludmilla!</span></i><span style="font-weight: 400;">”.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Um dos pilares deste disco, que o torna tão memorável, é a sua autenticidade. Cantores tentam entrar em novos gêneros como uma alternativa de aumentar seu sucesso comercial, o que acaba resultando em trabalhos superficiais. Aqui, não é o caso. Ludmilla cresceu nas ruas do Rio de Janeiro e aos oito anos já </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/musica/blog/mauro-ferreira/post/2020/04/24/ludmilla-entra-com-naturalidade-no-pagode-em-ep-que-transita-entre-a-festa-e-a-sofrencia.ghtml#:~:text=que%2C%20ainda%20crian%C3%A7a%2C%20j%C3%A1%20soltava%20a%20voz%20nas%20rodas%20de%20samba%20armadas%20pela%20fam%C3%ADlia."><span style="font-weight: 400;">cantava para a família</span></a><span style="font-weight: 400;"> inteira ouvir os pagodes do momento. Essa naturalidade, somada a qualidade de suas canetadas, foi o que levou à criação com maestria desta obra, que merecidamente levou o </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/grammy-latino/"><i><span style="font-weight: 400;">Grammy Latino</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> 2022 de Melhor Álbum de Samba/Pagode. </span><b>– Arthur Caires</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Meu Homem é Seu Homem, Fora de Si e 212</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30410" aria-describedby="caption-attachment-30410" style="width: 700px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30410" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/alaidecosta_oquemeuscalosdizemsobremim.png" alt="A capa é uma foto em preto e branco da cantora Alaíde Costa, uma mulher negra de 86 anos e cabelos crespos de cor escura. Seus olhos estão fechados, ela tem poucos pelos na sobrancelha e uma expressão ainda serena no rosto. Em sua orelha está um brinco delicado e ela veste uma blusa branca." width="700" height="700" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/alaidecosta_oquemeuscalosdizemsobremim.png 700w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/alaidecosta_oquemeuscalosdizemsobremim-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30410" class="wp-caption-text">Aos 86, Alaíde toca um trabalho só seu, feito para que ela possa realizar o que sempre foi capaz de fazer: grandes canções em sua voz única (Foto: Samba Rock)</figcaption></figure>
<p><b>Alaíde Costa &#8211; O Que Meus Calos Dizem Sobre Mim </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ao completar 86 anos, uma das vozes mais marcantes que surgiu com o movimento da bossa nova é apresentada a uma geração com um dos álbuns mais elegantes do ano, digno de sua interpretação. Contando com a produção de Emicida e Marcus Preto, </span><i><span style="font-weight: 400;">O Que Meus Calos Dizem Sobre Mim</span></i><span style="font-weight: 400;"> é uma história, um relato. Com letras escritas por nomes mais do que reconhecidos da música brasileira, cantando palavra por palavra em um ritmo espaçado e adornada por arranjos caprichados, misturando passado e presente. O novo projeto da compositora e cantora carioca é dotado de ritmo próprio, guardando em orquestrações sublimes que guiam o ouvinte a conhecer a história de vida de <a href="https://vogue.globo.com/Vogue-Gente/noticia/2022/03/alaide-costa-entrevista.html">Alaíde Costa</a>. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em sua beleza melancólica, a cantora ressignifica seus quase 70 anos de trabalho para a música brasileira, que por vezes estiveram à margem do público e não tiveram o reconhecimento merecido. Ao regravar</span><i><span style="font-weight: 400;"> “Aos Meus Pés”</span></i><span style="font-weight: 400;">, composição de João Bosco e Francisco Bosco, Alaíde dita um novo tom, apropriando a canção em sua trajetória </span><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">O meu caminho eu mesma fiz / não foi ninguém que me apontou / eu me virei sozinha / comi o pão todinho / que o Diabo amassou</span></i><span style="font-weight: 400;">”. A produção é de uma <a href="https://www.em.com.br/app/noticia/cultura/2022/05/29/interna_cultura,1369528/novo-disco-poe-alaide-costa-no-topo-da-mpb-lugar-que-sempre-foi-dela.shtml">grandeza e delicadeza</a> que reverenciam a cantora, demonstrando um resgate a uma referência da cultura negra de maneira respeitosa e admirável </span><b>&#8211; Aryadne Xavier</b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>Turmalina Negra, Tristonho e Aos Meus Pés</p>
<hr />
<figure id="attachment_30412" aria-describedby="caption-attachment-30412" style="width: 640px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30412" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Beach-House-Once-Twice-Melody.png" alt="capa do álbum Once Twice Melody, Capa em branco com uma borda dourada e o título dourado e estilizado" width="640" height="640" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Beach-House-Once-Twice-Melody.png 640w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Beach-House-Once-Twice-Melody-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30412" class="wp-caption-text">Victoria Legrand e Alex Scally lançam o oitavo álbum (Foto: Mistletone Records)</figcaption></figure>
<p><b>Beach House &#8211; Once Twice Melody</b></p>
<p><a href="https://open.spotify.com/album/79NySyjxJ8xric31mXKMAo"><i><span style="font-weight: 400;">Once Twice Melody</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">  </span></i><span style="font-weight: 400;">é o oitavo álbum da banda americana de </span><i><span style="font-weight: 400;">dream-pop</span></i><span style="font-weight: 400;">,</span> <span style="font-weight: 400;">Beach House. Com o mesmo vigor e psicodelia do seu álbum anterior, </span><a href="https://open.spotify.com/album/1zN85Ep8w2JORfCe0RHLDP"><i><span style="font-weight: 400;">7</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">, a vocalista Victoria Legrand mostra seu fôlego neste disco duplo, com 18 músicas e 1 hora e 24 minutos. Com músicas completamente alucinantes, que conseguem fazer qualquer um se sentir levemente embriagado no banco de carona enquanto vê as luzes de uma cidade, </span><i><span style="font-weight: 400;">Once Twice Melody</span></i><span style="font-weight: 400;"> demonstra uma aproximação do </span><i><span style="font-weight: 400;">rock</span></i><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Beach House tem cada vez mais assumido o papel de farol do </span><i><span style="font-weight: 400;">dream-pop </span></i><span style="font-weight: 400;">nas últimas duas décadas em que está em atividade. Entre os grandes trunfos do </span><i><span style="font-weight: 400;">duo</span></i><span style="font-weight: 400;"> está a ótima química entre Legrand e o instrumentista e compositor Alex Scally, e o disco é a maior prova disso. Sucesso entre a </span><a href="https://pitchfork.com/reviews/albums/beach-house-once-twice-melody/"><span style="font-weight: 400;">crítica</span></a><span style="font-weight: 400;">  especializada da música </span><i><span style="font-weight: 400;">indie</span></i><span style="font-weight: 400;">, a dupla de Baltimore alcança um público nichado porém espalhado pelo planeta, já que em 2022 eles estiveram em várias edições do </span><a href="https://personaunesp.com.br/primavera-sound-critica"><i><span style="font-weight: 400;">Primavera Sound</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, incluindo o de São Paulo. </span><b>&#8211; Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Once Twice Melody, Pink Funeral e Masquerade</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30413" aria-describedby="caption-attachment-30413" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30413" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/beyonce_renaissance-800x800.png" alt="Na capa de seu álbum, Beyoncé, uma mulher negra, aparece vestindo uma roupa prata brilhante, que mostra grande parte de seu corpo. Ela usa uma sombra roxa e batom rosa, e seus cabelos, castanho com luzes loiras, de comprimento longo, estão soltos. Ela está sentada sobre um cavalo prata brilhante." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/beyonce_renaissance-800x800.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/beyonce_renaissance-1024x1024.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/beyonce_renaissance-150x150.png 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/beyonce_renaissance-768x768.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/beyonce_renaissance-1536x1536.png 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/beyonce_renaissance-1200x1200.png 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/beyonce_renaissance.png 1999w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30413" class="wp-caption-text">Em seu sétimo álbum, Beyoncé comprova sua versatilidade e relevância na cena pop (Foto: Parkwood Entertainment)</figcaption></figure>
<p><b>Beyoncé &#8211; RENAISSANCE</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Lançado como primeiro ato em uma trilogia, o tão aguardado novo projeto após o aclamado </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=z-lIWqLKHec"><i><span style="font-weight: 400;">Lemonade</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(2016) chegou flertando com os fãs, a crítica e tendo uma das recepções mais calorosas possíveis. Com seu novo lançamento, Beyoncé se consagrou como </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/musica/noticia/2022/11/15/grammy-2023-anuncia-indicados-com-anitta-revelacao-e-beyonce-recordista-veja-lista.ghtml"><span style="font-weight: 400;">a artista com mais indicações</span></a><span style="font-weight: 400;"> ao </span><i><span style="font-weight: 400;">Grammy</span></i><span style="font-weight: 400;"> na história. Ao chegar nos 40 anos, tendo passado três décadas dentro da indústria da música, a cantora já havia feito praticamente de tudo: abrangeu diferentes gêneros musicais, falou sobre diferentes pautas e levou suas canções a bilhões de ouvintes. Em seu novo trabalho, ela proporciona um renascimento, se entregando a uma jornada para criar coisas distintas do que já havia feito e comprovando, mais uma vez, sua habilidade de levar até o mais simples a perfeição. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><i><span style="font-weight: 400;">REINASSANCE</span></i><span style="font-weight: 400;">, a cantora escreve sobre quem ela é, reafirma sua identidade e representa, com orgulho, suas influências. Indo da <em>dance music</em> ao <em>r&amp;b</em>, utilizando diversos </span><a href="https://www.complex.com/music/beyonce-renaissance-album-samples"><i><span style="font-weight: 400;">samples</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">de cantores que a precederam e criando, com a participação de muitas mãos (aqui vale um enfoque ao time de co-compositores e produtores que tornaram palpável o trabalho), experiências sonoras ligadas por uma maestral sequência, que leva o ouvinte, entre uma música e outra, ditando um ritmo marcante em sua hora de duração. Em seu novo projeto, Beyoncé comprova como é possível criar música <em>pop</em> com densidade que chega convidativa aos ouvidos de quem decide dar </span><i><span style="font-weight: 400;">play</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Aryadne Xavier</b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: <span style="font-weight: 400;">ALIEN SUPERSTAR, VIRGO&#8217;S GROOVE E AMERICAN HAS A PROBLEM</span></strong></p>
<hr />
<figure id="attachment_30414" aria-describedby="caption-attachment-30414" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30414 size-medium" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Senhora-das-Folhas-800x722.jpg" alt="Capa do álbum Senhora das Folhas. Arte digital quadrada, com fundo marrom. Uma moldura formada por folhas e flores ocupa as bordas da imagem. No lado esquerdo da moldura, lemos, de baixo para cima, Áurea Martins, em letras verdes. Já no lado direito, lemos, de cima para baixo, Senhora das Folhas, em letras igualmente verdes. Ao centro, podemos observar a cantora Áurea Martins. Ela é uma mulher negra, idosa, de olhos fechados, mãos em sinal de oração, veste uma roupa preta e utiliza um adereço também preto na cabeça." width="800" height="722" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Senhora-das-Folhas-800x722.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Senhora-das-Folhas-1024x924.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Senhora-das-Folhas-768x693.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Senhora-das-Folhas-1536x1387.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Senhora-das-Folhas-1200x1083.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Senhora-das-Folhas.jpg 1667w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30414" class="wp-caption-text">Senhora das Folhas é pérola verdadeira da MPB (Foto: Biscoito Fino)</figcaption></figure>
<p><b>Áurea Martins &#8211; Senhora das Folhas</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Senhora das Folhas</span></i><span style="font-weight: 400;"> é um álbum para se ouvir na íntegra. Coeso, o disco de Áurea Martins desenvolve, no conjunto da obra, uma experiência de imersão e introspecção digna de </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/musica/blog/mauro-ferreira/post/2022/03/30/aurea-martins-atinge-o-ceu-com-senhora-das-folhas-album-em-que-professa-as-crencas-e-fes-do-brasil.ghtml"><span style="font-weight: 400;">enaltecimento</span></a><span style="font-weight: 400;">. Buscando, </span><a href="https://www.otempo.com.br/diversao/aurea-martins-louva-rezadeiras-e-as-raizes-do-brasil-em-novo-album-1.2628173"><span style="font-weight: 400;">na sacralidade e nos afetos</span></a><span style="font-weight: 400;">, os caminhos para conectar suas canções, o lançamento da </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Sik7SVBIh7E&amp;t=369s"><span style="font-weight: 400;">veterana brasileira</span></a><span style="font-weight: 400;"> alcança uma maturidade artística admirável, firmada em um repertório que não se divide em músicas de maior ou menor relevância. Cada palavra importa e cada som tem seu porquê. Cada escolha leva à cura e cada trajeto traz uma sensibilidade sem fim.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Moldando-se nos detalhes mais sutis, </span><i><span style="font-weight: 400;">Senhora das Folhas</span></i><span style="font-weight: 400;"> dificilmente brilharia em </span><i><span style="font-weight: 400;">singles</span></i><span style="font-weight: 400;"> isolados, embora faixas como </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=b5XexJ2YLAA"><i><span style="font-weight: 400;">A Rezadeira/Citação: Relampiano</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=JWMIb5P0dyM"><i><span style="font-weight: 400;">Me Curar de Mim</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> assinalem um possível ápice do disco. A graciosidade de Áurea Martins, no entanto, está presente desde </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=mhzG06yjbNE"><i><span style="font-weight: 400;">O Ramo/Incelença da Chuva</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, faixa que abre o álbum com os traços únicos da voz da artista &#8211; além da atmosfera sagrada que percorre delicadamente toda a obra. A verdade é que </span><i><span style="font-weight: 400;">Senhora das Folhas</span></i><span style="font-weight: 400;"> é uma jornada que toca o coração de quem se entrega por inteiro. </span><b>&#8211; Eduardo Rota Hilário</b><span style="font-weight: 400;">                  </span></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">O Ramo/Incelença da Chuva, A Rezadeira/Citação: Relampiano e Me Curar de Mim</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30415" aria-describedby="caption-attachment-30415" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30415" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/SIM-SIM-SIM-800x800.jpeg" alt="Capa do álbum SIM SIM SIM. A imagem é predominantemente preta com efeito granulado. Descentralizado para o lado esquerdo estão um par de braços dobrados, como no movimento que se faz para tocar o rosto. Os braços estão vestidos de uma blusa de manga longa vermelha, que está em parte encoberta por uma sombra .Os cotovelos apontam para cima. Ao lado direito, na vertical, está o título “Bala Desejo” em cinza claro. Em baixo das letras “bê”, “de” e “ó” está a palavra “sim”, em letras pequenas." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/SIM-SIM-SIM-800x800.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/SIM-SIM-SIM-150x150.jpeg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/SIM-SIM-SIM-768x768.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/SIM-SIM-SIM.jpeg 1000w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30415" class="wp-caption-text">Ao Bala Desejo dizemos SIM SIM SIM e mais, por favor (Foto: Coala Records)</figcaption></figure>
<p><b>Bala Desejo &#8211; SIM SIM SIM</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">SIM SIM SIM</span></i><span style="font-weight: 400;">, o </span><i><span style="font-weight: 400;">debut</span></i><span style="font-weight: 400;"> do coletivo </span><a href="https://portalpopline.com.br/quem-e-bala-desejo-banda-que-ja-nasceu-na-grade-de-grandes-festivais/"><span style="font-weight: 400;">Bala Desejo</span></a><span style="font-weight: 400;">, é uma experiência sonora de parte da América Latina e da brasilidade carnavalesca de sol e mar. Sim, é possível sentir o calor das ruas e uma briza fresca ao longo das quatorze faixas do disco que misturam, nas letras e nos ritmos, o belo casamento do português com o espanhol. Esse trabalho foi fruto da investida dos quatro integrantes do coletivo, </span><span style="font-weight: 400;">Dora Morelenbaum, </span><a href="https://claudia.abril.com.br/cultura/julia-mestre-a-mulher-cancao/"><span style="font-weight: 400;">Julia Mestre</span></a><span style="font-weight: 400;">, Lucas Nunes e </span><a href="https://www.uol.com.br/splash/noticias/2022/11/14/ze-ibarra.htm"><span style="font-weight: 400;">Zé Ibarra</span></a><span style="font-weight: 400;">, de produzirem durante seu isolamento da pandemia. As músicas expressam justamente o anseio pelo fim do confinamento: é sobre o primeiro carnaval pós pandêmico, é o proposto &#8216;Recarnaval&#8217;.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A complexidade oferecida nas composições recebem um toque performático, como em um trio elétrico, que ao longo do desfile vai revelando suas diversas atrações. Em </span><a href="https://youtu.be/tUfQaAWSh_k"><i><span style="font-weight: 400;">Baile de Máscaras (Recarnaval)</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> está a premissa de todo o álbum, em uma pegada </span><i><span style="font-weight: 400;">à la</span></i><span style="font-weight: 400;"> Rita Lee, seguido por </span><a href="https://youtu.be/nitlMjTzuaU"><i><span style="font-weight: 400;">Lua Comanche</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> que remete ao samba dos anos setenta. Na faixa </span><a href="https://youtu.be/VGcZLApC4KE"><i><span style="font-weight: 400;">Lambe Lambe</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> está presente o desejo e o carnal, que é equilibrado pelo frescor e independência de </span><a href="https://youtu.be/VOOXAy_bjTk"><i><span style="font-weight: 400;">Passarinha</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Toda essa conexão e câmbio de informações instrumentais e referências do </span><i><span style="font-weight: 400;">SIM SIM SIM</span></i><span style="font-weight: 400;">, convergem em um álbum conciso, ainda que experimental. Essa proposta rendeu o prêmio de Melhor Álbum em Língua Portuguesa no </span><a href="https://vogue.globo.com/cultura/musica/noticia/2022/11/bala-desejo-ganha-o-grammy-latino-na-categoria-melhor-album-pop-em-portugues.ghtml"><i><span style="font-weight: 400;">Grammy Latino</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> de 2022. </span><b>&#8211; Costanza Guerriero</b></p>
<p><b>Faixas favoritas:</b><span style="font-weight: 400;"> Baile de Máscaras (Recarnaval), Dourado Dourado, Passarinha</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30436" aria-describedby="caption-attachment-30436" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30436 size-medium" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Skinty-Fia-1650301704-800x800.jpeg" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Skinty-Fia-1650301704-800x800.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Skinty-Fia-1650301704-1024x1024.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Skinty-Fia-1650301704-150x150.jpeg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Skinty-Fia-1650301704-768x768.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Skinty-Fia-1650301704-1536x1536.jpeg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Skinty-Fia-1650301704-1200x1200.jpeg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Skinty-Fia-1650301704.jpeg 1800w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30436" class="wp-caption-text">O terceiro disco de Fontaines D.C. é uma obra-prima expansiva e surpreendente (Foto: Partisan Records)</figcaption></figure>
<p><b>Fontaines D.C. &#8211; Skinty Fia</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em Abril de 2022, Fontaines D.C. lançou seu disco mais exigente e experimental desde a explosão inicial de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=aiLk6G5N-3Y&amp;list=PLIDDZDE0Vg4zFiaNgwVKQ2bcyH6oI5bA2&amp;ab_channel=FontainesDC"><i><span style="font-weight: 400;">Dogrel</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(2019). Terceiro álbum do quinteto, </span><i><span style="font-weight: 400;">Skinty Fia</span></i><span style="font-weight: 400;"> é uma aposta arriscada, trazendo referências de Literatura e camadas complexas de guitarra, afinadas às letras vocalizadas por Grian Chatten. Temas como solidão, alienação e conexão humana real podem até passar pelo </span><i><span style="font-weight: 400;">tracklist</span></i><span style="font-weight: 400;"> de 10 faixas, mas o verdadeiro conceito reside no “não pertencimento”. Isso porque Fontaines D.C. propõe uma narrativa da condição dos imigrantes irlandeses numa Inglaterra que pode não ser tão receptiva quanto parece.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">As referências do disco perpassam </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=rsiB_0C5-8c"><span style="font-weight: 400;">James Joyce</span></a><span style="font-weight: 400;">, John Williams e Vladimir Nabokov, cujos </span><i><span style="font-weight: 400;">singles </span></i><a href="https://www.youtube.com/watch?v=yj3oDS6VM2o"><i><span style="font-weight: 400;">Roman Holiday</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=3AoOfJP3r40"><i><span style="font-weight: 400;">Jackie Down the Line</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> são facilmente destacáveis. As referências ao Joy Division – principalmente pela postura vocal de Chatten, em contraste com Ian Curtis – e ao Gang Of Four não passam despercebidas, mas a junção desses elementos resulta em um projeto original dentro do </span><i><span style="font-weight: 400;">post-punk</span></i><span style="font-weight: 400;">. Mergulhado nas referências internas de Fontaines D.C. – como estranhos em uma terra desconhecida –, vislumbramos medos comuns ganharem forma artística (a morte, o tédio, o envelhecimento e a tristeza). </span><i><span style="font-weight: 400;">Skinty Fia</span></i><span style="font-weight: 400;">, na verdade, é um álbum corajoso e maduro, que demonstra a evolução meteórica de uma banda que nunca fez menos que um execelente trabalho. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Jackie Down the Line, Roman Holiday, Nabokov</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30416" aria-describedby="caption-attachment-30416" style="width: 512px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30416" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed-2.png" alt="" width="512" height="512" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed-2.png 512w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed-2-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 512px) 85vw, 512px" /><figcaption id="caption-attachment-30416" class="wp-caption-text">Em Julho de 2022, o SEVENTEEN voltou com o relançamento de seu quarto álbum de estúdio (Foto: Pledis Entertainment)</figcaption></figure>
<p><b>SEVENTEEN &#8211; SECTOR 17</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em seu sétimo ano de carreira, o quarto álbum de estúdio do </span><a href="https://www.billboard.com/music/pop/seventeen-interview-sector-17-contract-negotiations-pandemic-1235125842/"><span style="font-weight: 400;">SEVENTEEN</span></a><span style="font-weight: 400;"> os consolida como gigantes do <em>k</em></span><i><span style="font-weight: 400;">-pop. </span></i><span style="font-weight: 400;">O grupo, que em 2015 tinha apenas uma empresa à beira da falência e um sonho, mostra que o trabalho árduo ao longo dos anos, escrevendo e produzindo as próprias músicas, valeram a pena e resultaram em uma forte identidade musical. Em </span><a href="https://open.spotify.com/album/15pRJdCJtDyzQaY9tGs750?si=9bUOLTBVRlqOouonbFy1Nw"><i><span style="font-weight: 400;">SECTOR 17</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> é evidente o amadurecimento dos treze integrantes, que levam seus ouvintes em uma jornada pelos altos e baixos da juventude através de sua discografia. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O SEVENTEEN prova que ainda tem muito a oferecer, e que a química entre os integrantes é um dos ingredientes principais para seu sucesso e qualidade. Na faixa </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=DgAAaV6xfrk"><i><span style="font-weight: 400;">Circles</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o membro Woozi, que também atua como produtor principal do grupo, entrega uma mensagem emotiva de união à seus colegas de grupo. A faixa </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=VCDWg0ljbFQ"><i><span style="font-weight: 400;">_WORLD</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">resgata as raízes do SEVENTEEN com seu tom alegre e leve, contrapondo a intensa </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=gRnuFC4Ualw"><i><span style="font-weight: 400;">HOT</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, a qual apresenta uma faceta inédita, e os entrega a chance de mostrar nos palcos que </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=eRpmP8HF5Bk"><span style="font-weight: 400;">quem sabe faz ao vivo</span></a><span style="font-weight: 400;">, não deixando dúvidas sobre sobre o lugar do SEVENTEEN na realeza do k-</span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span><b>– Ana Eloisa Leite</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Circles, HOT, DON QUIXOTE</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30417" aria-describedby="caption-attachment-30417" style="width: 640px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30417" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-SZA-SOS.jpg" alt="Capa do álbum SOS. Na imagem, SZA está sentada em um trampolim com apenas o mar à sua volta." width="640" height="640" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-SZA-SOS.jpg 640w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-SZA-SOS-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30417" class="wp-caption-text">A capa de SOS com inspiração na Princesa Diana reflete o chamado de SZA: ajuda (Foto: RCA Records)</figcaption></figure>
<p><b>SZA </b><b>–</b><b> SOS</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Após uma longa espera de </span><a href="https://personaunesp.com.br/ctrl-5-anos/"><span style="font-weight: 400;">5 anos</span></a><span style="font-weight: 400;">, devido a uma série de desentendimentos com a própria gravadora, SZA lançou seu segundo álbum de estúdio, </span><i><span style="font-weight: 400;">SOS</span></i><span style="font-weight: 400;">. O projeto foi um dos últimos lançamentos de 2022 e está dominando 2023. Seu tema principal já é revelado em seu nome e em sua capa, inspirada em uma fotografia da </span><a href="https://www.tenhomaisdiscosqueamigos.com/2022/12/08/sza-princesa-diana-capa-disco/"><span style="font-weight: 400;">Princesa Diana</span></a><span style="font-weight: 400;"> no ano de sua morte. Este disco clama por ajuda em meio a solidão e melancolia, muito bem guiados pelo </span><i><span style="font-weight: 400;">R&amp;B</span></i><span style="font-weight: 400;"> da artista.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Esses temas não são novos na discografia de SZA. Em </span><a href="https://personaunesp.com.br/ctrl-deluxe-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Ctrl</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, de 2017, a cantora já explorava os altos e, principalmente, os baixos de um relacionamento. Mas, em </span><i><span style="font-weight: 400;">SOS</span></i><span style="font-weight: 400;">, as composições são mais dramáticas e tudo é intensificado, ao passo que as emoções são exploradas com mais profundidade. Tudo isso pode ser percebido em uma música do álbum, </span><a href="https://open.spotify.com/track/3OHfY25tqY28d16oZczHc8?si=e942f741c90f4fe9"><i><span style="font-weight: 400;">Kill Bill</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, onde a compositora se sente tão sozinha que cogita cometer um crime: “</span><i><span style="font-weight: 400;">Talvez eu mate meu ex/Mas, eu ainda o amo/Prefiro estar na cadeia do que sozinha</span></i><span style="font-weight: 400;">”. – </span><b>Arthur Caires</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Snooze, Gone Girl e Nobody Gets Me</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30418" aria-describedby="caption-attachment-30418" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30418" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Car-800x800.jpeg" alt="Capa do álbum The Car. A imagem é uma pintura que imita uma fotografia tirada de um estacionamento na cobertura de um prédio.Todo feito de concreto, o estacionamento é amplo e possui grades e postes de luz vermelhos. Há apenas um carro branco e antigo estacionado. Ao fundo há dois prédios de concreto, com muitas janelas. Na parte inferior da imagem há parte da cobertura de outro prédio, colado ao estacionamento. Nessa outra cobertura há uma chaminé. A imagem está contida por uma moldura branca, como uma foto polaroid." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Car-800x800.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Car.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Car-150x150.jpeg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/The-Car-768x768.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30418" class="wp-caption-text">Quatro anos depois do último lançamento da banda, The Car soa como uma noite solitária na cidade grande (Foto: Domino Records)</figcaption></figure>
<p><b>Arctic Monkeys &#8211; The Car </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><i><span style="font-weight: 400;">The Car</span></i><span style="font-weight: 400;"> fica </span><span style="font-weight: 400;">claro que não há interesse em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=NGipcn2OU4I&amp;t=1065"><span style="font-weight: 400;">refazer</span></a><span style="font-weight: 400;"> o que já foi feito. No sétimo álbum de Arctic Monkeys é consolidada uma nova fase, sendo essa contida, lúdica e cinematográfica, ficando cada vez mais distante das memórias de uma banda de</span><i><span style="font-weight: 400;"> indie rock</span></i><span style="font-weight: 400;">. A</span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=NGipcn2OU4I&amp;t=517"><span style="font-weight: 400;"> sonoridade</span></a><span style="font-weight: 400;"> presente no disco poderia facilmente ser a trilha sonora de um filme de espionagem, que acompanha um detetive na sua crise de meia idade. É apresentada uma grande potência sonora, mas dessa vez acompanha letras mais simples, de Alex Turner. Tudo isso espelha o novo momento que o vocalista vive, e apesar de não parecer se importar com a expectativa dos apegados ao </span><i><span style="font-weight: 400;">A.M</span></i><span style="font-weight: 400;">, reflete sobre a incapacidade de ser como um dia já foi, e assim  reconhece que isso não é algo ruim.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Na produção, os meninos de Sheffield transparecem seu crescimento e amadurecimento em arranjos orquestrados e vigorosos. Além dos </span><i><span style="font-weight: 400;">riffs</span></i><span style="font-weight: 400;"> dos anos 60, há influências do </span><i><span style="font-weight: 400;">jazz</span></i><span style="font-weight: 400;"> e do </span><i><span style="font-weight: 400;">blues</span></i><span style="font-weight: 400;">, que acertam no tom mais triste e melancólico. Do início com </span><a href="https://youtu.be/FY5CAz6S9kE"><i><span style="font-weight: 400;">There’d Better Be A Mirror Ball</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, ao fim com </span><a href="https://youtu.be/tCr7RNuX68A"><i><span style="font-weight: 400;">Perfect Sense</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o </span><i><span style="font-weight: 400;">LP </span></i><span style="font-weight: 400;">de dez faixas é perfeito para ser escutado quando restam poucas sombras nas ruas, logo depois que o bar fecha. Como cantando na faixa </span><i><span style="font-weight: 400;">Big Ideas</span></i><span style="font-weight: 400;"> “</span><i><span style="font-weight: 400;">De verdade, foi emocionante</span></i><span style="font-weight: 400;">”, mas agora é hora de seguir em frente. Para muitos o álbum não atingiu as expectativas e portanto divide opiniões. Mas o que pode ter sido um pequeno passo para os fãs de </span><i><span style="font-weight: 400;">R U Mine</span></i><span style="font-weight: 400;">, acaba sendo um grande salto para aqueles que estão abertos às novas propostas da banda. </span><b>&#8211; Costanza Guerriero</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">There’d Better Be A Mirrorball, Body Paint, Perfect Sense</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30419" aria-describedby="caption-attachment-30419" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30419" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-JID-800x800.jpeg" alt="Capa do álbum The Forever Story. Nela vemos uma multidão de pessoas negras, incluindo jogadores de basquete, de futebol americano, presos, padres, dançarinas, mulheres, crianças e policiais (esses brancos). Ao centro, JID, um jovem negro, está sem camisa e de calça jeans. No seu corpo é possível notar várias tatuagens, além de um enorme cordão de prata. A foto é tirada em uma perspectiva 3D que atribui profundidade à imagem. JID está com a cabeça em direção à câmera, porém com os olhos fechados. Seus braços estão sobre sua cabeça." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-JID-800x800.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-JID-150x150.jpeg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-JID-768x768.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-JID.jpeg 1000w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30419" class="wp-caption-text">A ambiciosa empreitada do rapper já nasce um clássico e um marco no cânone do hip-hop (Foto: Dreamville/Interscope)</figcaption></figure>
<p><b>JID &#8211; The Forever Story</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Depois de despontar no </span><i><span style="font-weight: 400;">mainstream</span></i><span style="font-weight: 400;"> graças a colaboração com Imagine Dragons na música tema de </span><a href="https://personaunesp.com.br/arcane-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Arcane</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o terceiro álbum de estúdio do </span><i><span style="font-weight: 400;">rapper</span></i><span style="font-weight: 400;"> JID finca seu nome na nova safra do gênero. Apadrinhado pela gravadora de </span><a href="https://personaunesp.com.br/j-cole-the-off-season-critica/"><span style="font-weight: 400;">J Cole</span></a><span style="font-weight: 400;"> e tendo nomes como James Blake, BADBADNOTGOOD e Kaytranada na produção, </span><i><span style="font-weight: 400;">The Forever Story</span></i><span style="font-weight: 400;"> é um sucessor espiritual de </span><a href="https://open.spotify.com/album/1gPqbxhs90kppgOVxGOPzd"><i><span style="font-weight: 400;">The Never Story</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, estreia do artista em 2017. Funcionando como uma “parte dois” de seu </span><i><span style="font-weight: 400;">debut</span></i><span style="font-weight: 400;">, o álbum é uma análise da vida e amadurecimento de JID pela ótica do próprio intérprete.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dono de um </span><i><span style="font-weight: 400;">flow </span></i><span style="font-weight: 400;">com uma cadência rítmica inconfundível &#8211; do qual o </span><i><span style="font-weight: 400;">rapper </span></i><span style="font-weight: 400;">alterou incríveis </span><a href="https://twitter.com/HipHopNumbers/status/1564487269255618560"><span style="font-weight: 400;">148 vezes</span></a><span style="font-weight: 400;"> durante a produção &#8211; </span><i><span style="font-weight: 400;">The Forever Story</span></i><span style="font-weight: 400;"> abusa de </span><i><span style="font-weight: 400;">samples</span></i><span style="font-weight: 400;"> extremamente urbanos para relatar a infância em Atlanta e cria </span><i><span style="font-weight: 400;">beats</span></i><span style="font-weight: 400;"> nada convencionais, mas ainda sim, extremamente acessíveis ao público. Com uma produção extremamente coesa e um </span><i><span style="font-weight: 400;">storytelling</span></i><span style="font-weight: 400;"> invejável, JID discorre sobre família, negritude, a violência das metrópoles e a separação que a fama provoca entre o artista e a pessoa. Em um ano rico para o gênero, o </span><i><span style="font-weight: 400;">rapper </span></i><span style="font-weight: 400;">coloca para sempre o álbum como um dos melhores registros (senão, o melhor) do ano e do estilo. </span><b>&#8211; Guilherme Veiga</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Raydar, Surround Sound </span><span style="font-weight: 400;">e </span><span style="font-weight: 400;">Money</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30420" aria-describedby="caption-attachment-30420" style="width: 500px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30420" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Tame-Impala-The-Slow-Rush-B-Sides-Remixes.png" alt="" width="500" height="500" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Tame-Impala-The-Slow-Rush-B-Sides-Remixes.png 500w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Tame-Impala-The-Slow-Rush-B-Sides-Remixes-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 500px) 85vw, 500px" /><figcaption id="caption-attachment-30420" class="wp-caption-text">Kevin Parker está ainda mais psicodélico no novo álbum (Foto: Universal Music Australia)</figcaption></figure>
<p><b>Tame Impala &#8211; The Slow Rush B-Sides &amp; Remixes</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A já reconhecida e estonteante psicodelia de Kevin Parker, mas em versões completamente novas, definitivamente um dos presentes de 2022. Se a versão original,</span> <a href="https://open.spotify.com/album/31qVWUdRrlb8thMvts0yYL?autoplay=true"><i><span style="font-weight: 400;">The Slow Rush</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">  </span></i><span style="font-weight: 400;">nos fez delirar em um vórtex de batidas eletrônicas, como nas músicas </span><i><span style="font-weight: 400;">Is It True </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><i><span style="font-weight: 400;">Borderline</span></i><span style="font-weight: 400;">,</span> <span style="font-weight: 400;">suas versões em </span><i><span style="font-weight: 400;">remixes</span></i><span style="font-weight: 400;"> de artistas como Blood Orange e Lil Yachty parecem vir de outra dimensão.</span></p>
<p><a href="https://open.spotify.com/album/0PUdc9WBtlyjG9Ba9DPmKa?autoplay=true"><i><span style="font-weight: 400;">The Slow Rush B-Sides &amp; Remixes </span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">  </span></i><span style="font-weight: 400;">traz também novas faixas como </span><i><span style="font-weight: 400;">No Choice</span></i><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">The Boat I Row</span></i><span style="font-weight: 400;"> que mostram que a banda australiana iniciada em 2007 continua inovando e provavelmente assim deve ser por muito tempo, pois a mente de Parker parece ser uma fonte inesgotável de músicas criativas e eletrizantes e o sucesso já lhe rendeu vários prêmios. &#8211;</span><b> Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">The Boat I Row, No Choice e Is It True (Four Tet Remix)</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30457" aria-describedby="caption-attachment-30457" style="width: 640px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30457" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/fcjslcad.jpg" alt="Capa do álbum There and Back Again de Eric Nam. Na imagem, Eric Nam, um homem estadunidense com descendência sul-coreana de cabelos e olhos escuros, aparece curvado em direção a câmera, que a captura a partir do busto e para a qual ele olha diretamente. Nam veste uma jaqueta vermelha fechada adornada por botões dourados. Ele leva a mão direita aos cabelos. Ao fundo, o cenário é composto por um céu acinzentado e uma árvore que parece sofrer as consequências do inverno. Na parte inferior central, o título do álbum “There and Back Again” e o nome do artista “Eric Nam” estão escritos em letras brancas." width="640" height="640" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/fcjslcad.jpg 640w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/fcjslcad-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30457" class="wp-caption-text">There and Back Again marca o retorno de Eric Nam três anos após a sua estreia com Before We Begin (Foto: The Eric Nam Company)</figcaption></figure>
<p><b>Eric Nam &#8211; There and Back Again</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dono de uma voz que parece ter sido criada justamente para acompanhar o mais leve toque de cordas em um violão, </span><a href="https://revistaquem.globo.com/Entretenimento/kpop/noticia/2022/01/eric-nam-lanca-album-there-and-back-again.html"><span style="font-weight: 400;">Eric Nam</span></a><span style="font-weight: 400;"> finalmente encontra o seu som em </span><a href="https://open.spotify.com/album/643X6WW2ijEwMLaNjp1dk1?si=kxeC18xORFaxRl_H6dz2NA"><i><span style="font-weight: 400;">There and Back Again</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o segundo álbum de estúdio da carreira. Cantando de modo que as letras soam como se derramassem </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=33RG5xAmc98"><span style="font-weight: 400;">exuberantemente</span></a><span style="font-weight: 400;"> os sentimentos de um </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=GHJyfokY5Dw"><span style="font-weight: 400;">coração partido</span></a><span style="font-weight: 400;">, o artista estadunidense de descendência sul-coreana vai e volta no tema sem soar repetitivo.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">E se isso for algo que eu nunca vou superar?/Conversando com meus amigos e todos dizendo: </span></i><a href="https://www.youtube.com/watch?v=GOHundyUndA"><i><span style="font-weight: 400;">“Eu avisei”</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> “. Brutal na mesma intensidade que permite as emoções transbordarem, o disco tem o </span><a href="https://revistaquem.globo.com/Entretenimento/kpop/noticia/2022/02/ter-uma-musica-que-se-relaciona-com-tantas-vidas-e-poderoso-diz-eric-nam.html"><span style="font-weight: 400;">sabor refrescante</span></a><span style="font-weight: 400;"> do drama misturado com a realidade nada racional, o colocando em destaque em uma indústria facilmente movida pela superficialidade. A caminho dos </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=jnFvCuORbfw"><span style="font-weight: 400;">10 anos</span></a><span style="font-weight: 400;"> de trajetória musical, Eric Nam lançou uma </span><a href="https://www.nme.com/news/music/eric-nam-there-and-back-again-reimagined-docskim-3387247"><span style="font-weight: 400;">versão reimaginada</span></a><span style="font-weight: 400;"> de </span><i><span style="font-weight: 400;">There and Back Again</span></i><span style="font-weight: 400;"> em 2023. </span><b>&#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">I Don’t Know You Anymore, Lost On Me e What If</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30423" aria-describedby="caption-attachment-30423" style="width: 700px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30423" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/topicaldancer.jpg" alt="" width="700" height="700" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/topicaldancer.jpg 700w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/topicaldancer-150x150.jpg 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30423" class="wp-caption-text">O discurso político e a música pop são um encontro dinâmico na experimentação da dupla (Foto: DEEWEE)</figcaption></figure>
<p><b>Charlotte Adigéry, Bolis Pupul &#8211; Topical Dancer</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Que o performativo sempre pertenceu às pistas não é nenhuma novidade. Mas o </span><i><span style="font-weight: 400;">mix</span></i><span style="font-weight: 400;"> social, teatral e cômico — vindo de um ímpeto nascido diretamente da proposta de artistas como Grace Jones e Prince — feito pela dupla Charlotte Adigéry e Bolis Pupul é algo definitivamente refrescante no cenário da música pop, que necessita, como nunca, de uma nova linguagem crítica. Envolto pelo gênero da música </span><i><span style="font-weight: 400;">disco,</span></i> <a href="https://pitchfork.com/reviews/albums/charlotte-adigery-bolis-pupul-topical-dancer/"><i><span style="font-weight: 400;">Topical Dancer</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> apunhala o ouvinte de estranheza. O sentimento prevalece nos graves e sintetizadores dançantes de canções como </span><i><span style="font-weight: 400;">Esperanto </span></i><span style="font-weight: 400;">ou </span><i><span style="font-weight: 400;">Blenda, </span></i><span style="font-weight: 400;">que ardilosamente mascaram, em uma primeira impressão, os comentários ácidos e irônicos da dupla acerca do </span><a href="https://www.psychologytoday.com/us/blog/minority-report/201602/i-dont-see-color"><span style="font-weight: 400;">racismo</span></a><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://hbr.org/2020/10/whats-wrong-with-asking-where-are-you-from"><span style="font-weight: 400;">xenofobia</span></a><span style="font-weight: 400;"> e misoginia vividos no cotidiano de qualquer minoria social frente o histórico de países como a Bélgica, que ainda recusam-se a olhar seu passado colonial com os devidos intuitos de reparação. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em por seu próprio universo sonoro de referências, do </span><i><span style="font-weight: 400;">funk </span></i><span style="font-weight: 400;">dos anos 80 à música eletrônica do ínicio do século, faixas como </span><a href="https://genius.com/Charlotte-adigery-and-bolis-pupul-it-hit-me-lyrics"><i><span style="font-weight: 400;">I</span></i><i><span style="font-weight: 400;">t Hit Me</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">que se inicia dando espaço a um relato quase diarístico acerca de um episódio de assédio sexual, são amostras do tom da crítica de Adigéry e Pupul, que nega um didatismo que apenas postula o que é correto ou errado. Para além do conteúdo de suas canções, as percussões produzidas pelo duo também reverberam no contexto diaspórico tão estruturante do trabalho, em seu resgate de um rock que beira a David Byrne mas na carcaça de sons da </span><a href="https://www.theguardian.com/music/2022/mar/08/charlotte-adigery-and-bolis-pupul-interview#:~:text=They%20cite%20Grace%20Jones%2C%20David%20Byrne%2C%20David%20Bowie%20and%20Prince%20as%20influences%2C%20but%20also%20their%20own%20families.%20%E2%80%9CMy%20grandma%20sang%20and%20she%20had%20a%20record%20store%20in%20Martinique%2C%E2%80%9D%20says%20Adig%C3%A9ry%2C%20who%20grew%20up%20listening%20to%20zouk%20and%20Haitian%20compas."><span style="font-weight: 400;">música haitiana</span></a><span style="font-weight: 400;">. No humor de </span><a href="https://youtu.be/G8D6H2Z61jk?t=610"><i><span style="font-weight: 400;">HAHA</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;"> — </span></i><span style="font-weight: 400;">em que a cantora alcança o máximo de sua experimentação e performance — mora a consciência social dançante em que </span><i><span style="font-weight: 400;">Topical Dancer</span></i><span style="font-weight: 400;">, a partir do poder de movimento dos corpos, finca suas mensagens para muito além da epiderme. – </span><b>Enzo Caramori</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas:</b><span style="font-weight: 400;"> It Hit Me, Making Sense Stop, HAHA</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30458" aria-describedby="caption-attachment-30458" style="width: 600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30458" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Megan-Thee-Stallion-Traumazine.webp" alt="Capa do álbum Traumazine de Megan Thee Stallion. Na imagem, Megan, uma mulher negra de cabelos e olhos escuros, é fotografada a partir do busto e em três posições diferentes que se aglomeram. Uma das expressões parece gritar, outra parece estar com raiva e, por último, uma parece simular a indiferença. Stallion usa somente um colar metalizado. Ao fundo, o cenário é um papel de parede na cor preta." width="600" height="600" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Megan-Thee-Stallion-Traumazine.webp 600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Megan-Thee-Stallion-Traumazine-150x150.webp 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30458" class="wp-caption-text">Traumazine é o segundo álbum de estúdio de Megan Thee Stallion e sucede o aclamado Good News (Foto: 1501 Certified Entertainment)</figcaption></figure>
<p><b>Megan Thee Stallion &#8211; Traumazine</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Depois de tocar por todos os rodeios de Houston com o viral </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=EOxj2ROIxok"><i><span style="font-weight: 400;">Savage</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e ser presenteada com a voz de Beyoncé para o </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=lEIqjoO0-Bs"><i><span style="font-weight: 400;">remix</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, Megan Thee Stallion também ganhou o olhar cuidadoso da gravadora </span><a href="https://portalrapmais.com/megan-thee-stallion-revela-que-salgadinho-cheetos-fez-ela-assinar-com-a-roc-nation-de-jay-z/"><i><span style="font-weight: 400;">Roc Nation</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> de Jay-Z. Em 2022, a </span><i><span style="font-weight: 400;">rapper</span></i><span style="font-weight: 400;"> texana entrou na justiça contra a sua distribuidora original, a </span><a href="https://www.terra.com.br/diversao/musica/megan-thee-stallion-processa-gravadora-por-nao-deixa-la-cumprir-contrato,418397dedd45d3f073469cb98f031892x5pnn8jv.html"><i><span style="font-weight: 400;">1501 Certified Entertainment</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, para conseguir rescindir um contrato por obra injusto que a manteve refém até o lançamento do disco </span><a href="https://open.spotify.com/album/4YP0h2KGDb20eJuStnBvim"><i><span style="font-weight: 400;">Traumazine</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Infelizmente, Stallion precisou enfrentar o sofrimento de mais um tribunal, refletido nas </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=BJe-5RtL_uk"><span style="font-weight: 400;">composições vulneráveis</span></a><span style="font-weight: 400;"> e que impactou a sua trajetória artística e pessoal: o crime cometido por </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/musica/noticia/2022/12/23/tory-lanez-e-considerado-culpado-por-atirar-em-megan-thee-stallion.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Tory Lanez</span></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Repleto de versos cortantes rimados com a ajuda de um </span><i><span style="font-weight: 400;">flow</span></i><span style="font-weight: 400;"> único e nunca tão voraz, o segundo álbum de estúdio da ‘</span><i><span style="font-weight: 400;">hottie</span></i><span style="font-weight: 400;">’ traz a Arte do </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=qQuQ8zDxGh0"><i><span style="font-weight: 400;">freestyle</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, a intensidade de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=7D85hpcSbE8"><span style="font-weight: 400;">letras inspiradas</span></a><span style="font-weight: 400;"> e ainda deixa espaço para um </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=u_v2Rv4l-C0"><i><span style="font-weight: 400;">house</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> dançante tomar conta. Segundo o seu perfil para o </span><a href="https://www.thecut.com/article/megan-thee-stallion-traumazine-profile.html"><i><span style="font-weight: 400;">The Cut</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Traumazine</span></i><span style="font-weight: 400;"> seria “</span><i><span style="font-weight: 400;">a substância química liberada no cérebro quando ele é forçado a lidar com emoções dolorosas causadas por eventos e experiências traumáticas</span></i><span style="font-weight: 400;">”. Fazendo jus ao conceito, Megan Thee Stallion vem com sangue nos olhos e sede de vingança em uma produção que põe fim aos traumas e a consolida como uma das principais vozes da </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Q5Un9NH3vUI"><span style="font-weight: 400;">Música</span></a><span style="font-weight: 400;"> atual.</span><b> &#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Plan B, NDA e Her</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30425" aria-describedby="caption-attachment-30425" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30425" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/exudoblues_272744474_3493667120757512_5963958949189657002_n-800x800.jpg" alt="" width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/exudoblues_272744474_3493667120757512_5963958949189657002_n-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/exudoblues_272744474_3493667120757512_5963958949189657002_n-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/exudoblues_272744474_3493667120757512_5963958949189657002_n-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/exudoblues_272744474_3493667120757512_5963958949189657002_n-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/exudoblues_272744474_3493667120757512_5963958949189657002_n-1200x1200.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/exudoblues_272744474_3493667120757512_5963958949189657002_n.jpg 1440w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30425" class="wp-caption-text">Mergulhamos no íntimo de Baco em QVVJFA? (Foto: Roncca)</figcaption></figure>
<p><b>Baco Exu do Blues &#8211; QVVJFA? </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Quantas vezes você já foi amado? Essa é a pergunta que guia o terceiro álbum de estúdio de Baco Exu do Blues. Nesse projeto, o cantor  nos revela suas </span><a href="https://www.correio24horas.com.br/noticia/nid/baco-eu-parei-pra-me-olhar-tarde-demais-e-estava-com-a-saude-destruida/"><span style="font-weight: 400;">inseguranças</span></a><span style="font-weight: 400;"> e fracassos por meio de versos tão poéticos que nos fazem voar. Abrindo alas para abordar questões como objetificação do corpo negro, gordofobia, autoaceitação e a solidão do jovem preto, o </span><i><span style="font-weight: 400;">rapper</span></i><span style="font-weight: 400;"> nos conquista pela coragem de mostrar-se tão frágil. Entre exaltar sua religiosidade e discutir como recebemos e damos afeto, mergulhamos no íntimo do cantor para não querer voltar. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Formado por 12 faixas que trazem </span><i><span style="font-weight: 400;">feats </span></i><span style="font-weight: 400;">de peso como </span><a href="https://personaunesp.com.br/nenhuma-dor-gal-costa-critica/"><span style="font-weight: 400;">Gal Costa</span></a><span style="font-weight: 400;">, Gloria Groove e Muse Maya, </span><i><span style="font-weight: 400;">QVVFJA?</span></i><span style="font-weight: 400;"> consegue encontrar um equilíbrio entre o seu lado sexual explorado em </span><a href="https://www.planocritico.com/critica-nao-tem-bacanal-na-quarentena-baco-exu-do-blues/"><span style="font-weight: 400;">Não tem Bacanal na Quarentena</span></a><span style="font-weight: 400;"> para músicas que mesclam, junto com lado erótico do álbum anterior, amor, medos e dúvidas. Com </span><i><span style="font-weight: 400;">beats</span></i><span style="font-weight: 400;"> suaves, românticos e carregados no </span><i><span style="font-weight: 400;">R&amp;B</span></i><span style="font-weight: 400;">, Baco retorna para o cenário brasileiro apostando em uma fórmula um pouco diferente, mas que, ainda sim, consegue prender nossa atenção. </span><b>&#8211; Clara Sganzerla</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">20 ligações, Samba In Paris, Mulheres Grandes e Lágrimas</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30426" aria-describedby="caption-attachment-30426" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30426" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/KAROL-ENRICO-SOUTO-800x800.webp" alt="Capa do disco Urucum, da cantora Karol Conká. Imagem quadrada e colorida. Nela, vemos a cabeça de Karol em foco. Ela olha diretamente para a câmera e tem parte de seu rosto coberto por uma placa de metal, que copia as silhuetas de sua boca e nariz. Karol é uma mulher negra, de olhos escuros, com cabelos trançados da cor vinho projetados para cima, simulando o formato de várias serpentes. O fundo da imagem é um vermelho vibrante." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/KAROL-ENRICO-SOUTO-800x800.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/KAROL-ENRICO-SOUTO-150x150.webp 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/KAROL-ENRICO-SOUTO-768x768.webp 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/KAROL-ENRICO-SOUTO.webp 984w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30426" class="wp-caption-text">Gravado inteiramente no estúdio de sua casa, Karol Conká finalizou Urucum em duas semanas (Foto: Sony Music Brasil)</figcaption></figure>
<p><b>Karol Conká &#8211; Urucum</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Karol Conká sempre foi conhecida por suas parcerias de peso com grandes produtores. Entre </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=NX4WORlLAh4&amp;ab_channel=Showlivre"><span style="font-weight: 400;">Nave</span></a><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=LfL4H0e5-Js&amp;ab_channel=CanalKondZilla"><span style="font-weight: 400;">Tropkillaz</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=ANRH-HGHwjE&amp;ab_channel=KarolConka-Topic"><span style="font-weight: 400;">Boss in Drama</span></a><span style="font-weight: 400;">, essas colaborações fazem da discografia da </span><i><span style="font-weight: 400;">rapper</span></i><span style="font-weight: 400;"> um verdadeiro arco-íris sonoro, que sempre carrega, independente de qualquer distinção, sua essência artística. Sendo assim, para </span><a href="https://open.spotify.com/album/23Zw9VnwKnrSkbGGJQKwPi?si=xaaGwB1eRh-DPD7Ft9WGYQ"><i><span style="font-weight: 400;">Urucum</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://personaunesp.com.br/chegamos-sozinhos-em-casa-critica/"><span style="font-weight: 400;">RDD</span></a><span style="font-weight: 400;"> assina a produção executiva. Cabeça criativa do coletivo ÀTTØØXXÁ, Rafa Dias une seus </span><a href="https://personaunesp.com.br/dolores-dala-guardiao-do-alivio-critica/"><span style="font-weight: 400;">poderosos graves</span></a><span style="font-weight: 400;"> aos sons típicos de Salvador para fazer desse um dos projetos mais musicalmente diversos e interessantes da cantora curitibana. Um resultado espetacular para um disco que nasce em um contexto extremamente delicado.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Após um </span><a href="https://personaunesp.com.br/big-brother-brasil-21-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">BBB 21</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> com rejeição histórica, Conká usa </span><i><span style="font-weight: 400;">Urucum</span></i><span style="font-weight: 400;"> como ambiente de </span><a href="https://www.revistaeolor.com/post/karol-conk%C3%A1-apresenta-urucum-seu-intenso-%C3%A1lbum-de-est%C3%BAdio-entenda-o-conceito-do-projeto"><span style="font-weight: 400;">terapia e reflexão</span></a><span style="font-weight: 400;">. O seu penteado alucinante da capa, em referência à lenda da Medusa, petrifica a ela mesma, aludindo que o narcisismo que feriu aqueles ao seu redor – em plena rede nacional – também a consome por dentro. Desse modo, a </span><i><span style="font-weight: 400;">rapper</span></i><span style="font-weight: 400;"> olha para dentro para que, assim, entregue seu próprio diagnóstico do mundo. Afinal, do que Karol Conká é culpada? Se fosse outra pessoa, com vivências opostas à sua, tomando as mesmas atitudes, ela sofreria o mesmo linchamento virtual? É a partir destes questionamentos que Karol brinca com a contraste e reencontra seu icônico deboche em um movimento deliberadamente televisionado de autocura. </span><b>&#8211; Enrico Souto</b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>Fuzuê, Cê Não Pode, Vejo o bem</p>
<hr />
<figure id="attachment_30427" aria-describedby="caption-attachment-30427" style="width: 700px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30427" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/badbunny_unveteranosinti.png" alt="Na capa está uma composição. Seu fundo é como se fosse uma ilha, onde o céu é rosa claro, aparece um sol bem amarelo brilhando ao fim do oceano azul. Existe uma ilha, com areia, na qual se encontram dois coqueiros e algumas flores rosas. Sobrevoando o céu estão dois golfinhos e, ao centro da composição, está um coração com braços e pernas. Ele possui um único olho e uma boca, que demonstra a expressão de tristeza." width="700" height="700" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/badbunny_unveteranosinti.png 700w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/badbunny_unveteranosinti-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30427" class="wp-caption-text">Ao tratar da vulnerabilidade que pode soar familiar aos ouvidos, Bad Bunny deixa claro o propósito do coração triste na capa (Foto: Rimas)</figcaption></figure>
<p><b> Bad Bunny &#8211; Un Verano Sin Ti</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Vencedor do Melhor Álbum de Música Urbana no </span><i><span style="font-weight: 400;">Grammy</span></i><span style="font-weight: 400;"> Latino, topo nas paradas da </span><a href="https://portalpopline.com.br/bad-bunny-un-verano-sin-ti-1-feito-raro-billboard/"><i><span style="font-weight: 400;">Billboard</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">por mais de dez semanas consecutivas e somando mais de oito bilhões de reproduções no </span><a href="https://www.terra.com.br/diversao/musica/bad-bunny-bate-8-bilhoes-de-plays-com-o-album-un-verano-sin-ti,a066251615f5ce7991a9af0ec4ad138a5qcv6q49.html"><i><span style="font-weight: 400;">Spotify</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, não seria exagero dizer que Bad Bunny fez história ao lançar seu novo projeto. Utilizando do </span><i><span style="font-weight: 400;">reggaeton</span></i><span style="font-weight: 400;">,</span> <span style="font-weight: 400;">que tem suas raízes na música caribenha &#8211; lugar de onde o cantor veio, e distinguindo o álbum em parte A (alegre e solar) e B (tranquila e reflexiva), o cantor separa ao ouvinte o melhor de sua produção musical. Levando sua cultura e influências a um nível global, com participações de conterrâneos em suas canções, Bad Bunny entrega um trabalho completo. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em seu quarto e mais recente trabalho, </span><i><span style="font-weight: 400;">Un Veterano Sin Ti</span></i><span style="font-weight: 400;">, o cantor trabalha temas de maior vulnerabilidade, falando sobre sentimentos e a relação entre dor e entrega. Se a proposta de cantar e trabalhar temas como saudade e o encontro de um novo amor desde seu álbum de lançamento, </span><i><span style="font-weight: 400;">X 100pre</span></i><span style="font-weight: 400;"> (2018), nesse álbum elas estão ainda mais escancaradas e ainda melhores trabalhadas. </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=wAjHQXrIj9o"><span style="font-weight: 400;">O ouro</span></a><span style="font-weight: 400;"> está ali, disponível aos que se propõe a adentrar essa jornada </span><b>&#8211; Aryadne Xavier</b></p>
<p><strong>Faixas Favoritas: </strong>Tarot, Otro Atardecer e Ojitos Lindos</p>
<hr />
<figure id="attachment_30429" aria-describedby="caption-attachment-30429" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30429" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Arcade-Fire-800x800.jpg" alt="Capa do álbum WE da banda Arcade Fire. Nela, temos um close em um olho. Porém, o olho em questão é composto somente da pupila e da íris, sem a parte branca." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Arcade-Fire-800x800.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Arcade-Fire-1024x1024.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Arcade-Fire-150x150.jpg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Arcade-Fire-768x768.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Arcade-Fire.jpg 1100w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30429" class="wp-caption-text">Após as mudanças de ares dos álbuns anteriores, WE é a constatação de que em time que se está ganhando, não se mexe (Foto: Columbia Records)</figcaption></figure>
<p><b>Arcade Fire &#8211; WE</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O Arcade Fire que nós queríamos e precisávamos está de volta. Com referência clara a obra distópica de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=r4-9Ntpii8o&amp;ab_channel=PipocaMusical"><span style="font-weight: 400;">mesmo nome</span></a><span style="font-weight: 400;"> do escritor russo Yevgeny Zamyatin, o sexto álbum de estúdio do grupo canadense retorna as origens da banda. Cinco anos após o divisivo </span><i><span style="font-weight: 400;">Everything Now</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">WE</span></i><span style="font-weight: 400;"> é a amarração dos diferentes Arcade Fire que surgiram nesses quase 20 anos de estrada. O disco também marcou a saída de Will Butler (irmão do </span><i><span style="font-weight: 400;">frontman</span></i><span style="font-weight: 400;"> Win) da banda.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dessa vez, a crítica do álbum cai sobre uma sociedade totalmente exposta e incerta. Dentre suas faixas com várias partes, a obra é dividida em duas metades: I e We. A primeira trata de ansiedade, medo, distanciamento e solidão. O contexto fica ainda mais evidente ao perceber que o álbum foi maturado durante a pandemia de covid-19, o que faz com que faixas como </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=IEh4Vfzow5U&amp;ab_channel=ArcadeFireVEVO"><i><span style="font-weight: 400;">Age of Anxiety I</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">batam mais forte. Já a segunda metade, fala do desejo de união tratando-o como distópico, como pode ser percebido em </span><i><span style="font-weight: 400;">Unconditional II (Race and Religion)</span></i><span style="font-weight: 400;">, que, repetindo uma característica do Arcade Fire de trazer grandes nomes para sua produção, conta com a participação do lendário Peter Gabriel.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A banda une o </span><i><span style="font-weight: 400;">indie rock </span></i><span style="font-weight: 400;">com o </span><i><span style="font-weight: 400;">synthpop</span></i><span style="font-weight: 400;"> como ninguém, fazendo da produção uma experiência catártica que é consciente ao guiar as emoções dos ouvintes através de suas faixas. Por essa razão, o disco nos lembra e lembra o próprio grupo o potencial que eles têm como coletivo e banda de arena, sendo extremamente performáticos, experimentais e sensoriais, da mesma forma que os garantiu sucesso. Por isso, </span><i><span style="font-weight: 400;">WE</span></i><span style="font-weight: 400;"> nos traz de volta o Arcade Fire que não tem medo de ser Arcade Fire. </span><b>&#8211; Guilherme Veiga</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas:</b> <span style="font-weight: 400;">Age of Anxiety I, Age of Anxiety II (Rabbit Hole) </span><span style="font-weight: 400;">e </span><span style="font-weight: 400;">Unconditional II (Race and Religion)</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30430" aria-describedby="caption-attachment-30430" style="width: 512px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30430" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed-3.png" alt="" width="512" height="512" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed-3.png 512w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/unnamed-3-150x150.png 150w" sizes="auto, (max-width: 512px) 85vw, 512px" /><figcaption id="caption-attachment-30430" class="wp-caption-text">Os californianos fazem as pazes com o passado e exalam Amor Ilimitado (Foto: Warner Records)</figcaption></figure>
<p><b>Red Hot Chili Peppers &#8211; Unlimited Love</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Mais de uma década depois, o guitarrista John Frusciante retorna às origens californianas e quebra o silêncio de seis anos na fábrica dos </span><i><span style="font-weight: 400;">Chili Peppers.</span></i><span style="font-weight: 400;"> O calouro </span><a href="https://personaunesp.com.br/unlimited-love-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Unlimited Love</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> conquistou o </span><span style="font-weight: 400;">primeiro lugar na Billboard 200 e atingiu a segunda estreia no topo desde o aclamado </span><a href="https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_msLrRDnvxVk6L-DH6OWH2-RWIu3x2sgPQ"><i><span style="font-weight: 400;">Stadium Arcadium</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (2006). O sucesso foi responsável por </span><span style="font-weight: 400;">reacender o </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=E5HLF92vf9U"><i><span style="font-weight: 400;">funk</span></i><span style="font-weight: 400;"> martelante</span></a><span style="font-weight: 400;"> de sua dinâmica original e alcançar o maior desejo dos fãs: trazer de volta o que faltava.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O disco é uma experiência gratificante, responsável por deixar aquele gostinho de quero mais A</span><a href="https://rollingstone.uol.com.br/musica/por-que-john-frusciante-voltou-ao-red-hot-chili-peppers/"><span style="font-weight: 400;"> volta de Frusciante</span></a><span style="font-weight: 400;"> fez com que o quinteto californiano reencontrasse o dinamismo que supera o de bandas com metade de sua idade. Os </span><i><span style="font-weight: 400;">Chili Peppers</span></i><span style="font-weight: 400;"> fazem as pazes com o passado e redescobrem sua química sonora de maneira intensa. A nostalgia do amor cura toda a saudade e acolhe com imensa familiaridade </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=JnfyjwChuNU"><span style="font-weight: 400;">o som Ilimitado</span></a><span style="font-weight: 400;"> que apenas os californianos sabem produzir. </span><b>&#8211; Leticia Stradiotto</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;"><strong>Faixas Favoritas</strong>: She’s a Lover, Black Summer e Here Ever After</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30428" aria-describedby="caption-attachment-30428" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30428" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Wet-Leg-800x800.jpeg" alt="Capa do álbum autointitulado Wet Leg. Nela encontramos a imagem de duas mulheres brancas, de costas e abraçadas, entrelaçando um dos braços pela costa da outra. A mulher da esquerda da imagem é loira, veste uma camiseta azul marinho e uma saia xadrez nas cores cinza, branco e verde; com listras amarelas e azuis. A mulher da esquerda tem cabelos pretos que,à medida que vão chegando às pontas, vão ficando ruivos. Ela veste uma camisa branca e uma saia social na cor azul marinho clara." width="800" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Wet-Leg-800x800.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Wet-Leg-1024x1024.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Wet-Leg-150x150.jpeg 150w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Wet-Leg-768x768.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Wet-Leg-1536x1536.jpeg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Wet-Leg-2048x2048.jpeg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Melhores-Discos-Wet-Leg-1200x1200.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30428" class="wp-caption-text">Desde sua estreia, o grupo sempre figura nas listas de artista revelação, incluindo o Mercury Prize e dividindo espaço com Anitta na categoria Best New Artist do Grammy (Foto: Domino Recording)</figcaption></figure>
<p><b>Wet Leg &#8211; Wet Leg </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O (</span><i><span style="font-weight: 400;">indie</span></i><span style="font-weight: 400;">) </span><i><span style="font-weight: 400;">rock</span></i><span style="font-weight: 400;"> não morreu! Em um gênero de dominação masculina, principalmente de sua vertente britânica, é da estreia do </span><i><span style="font-weight: 400;">duo</span></i><span style="font-weight: 400;"> feminino que ecoa a revitalização do estilo. Naturais da Ilha de Wright, pequeno </span><a href="https://vermelho.org.br/2020/08/27/a-surpreendente-historia-do-festival-da-ilha-de-wight-de-1970/"><span style="font-weight: 400;">reduto da contracultura</span></a><span style="font-weight: 400;"> inglesa no século passado, Rhian Tisdale e Hester Chambers confirmam toda a expectativa depositada pela indústria quando </span><i><span style="font-weight: 400;">Chaise Longue</span></i><span style="font-weight: 400;">, primeiro </span><i><span style="font-weight: 400;">single</span></i><span style="font-weight: 400;"> do projeto, despontou ainda em 2021. Não à toa, Wet Leg logo caiu nas graças da crítica e, replicando os expoentes do </span><i><span style="font-weight: 400;">indie</span></i><span style="font-weight: 400;"> no início do século XXI, vem conquistando o público através do boca a boca.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Fusionando o que de melhor foi criado na cultura fonográfica britânica, o autointitulado </span><i><span style="font-weight: 400;">Wet Leg</span></i><span style="font-weight: 400;"> cria contrastes interessantíssimos, resultando nas enérgicas e cativantes </span><i><span style="font-weight: 400;">Chaise Longue, Too Late Now </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=tjpgJjdk52c&amp;ab_channel=WetLegVEVO"><i><span style="font-weight: 400;">Wet Dream</span></i></a><span style="font-weight: 400;">; que dividem espaço perfeitamente com passagens mais íntimas como </span><i><span style="font-weight: 400;">Loving You</span></i><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">Piece of Shit</span></i><span style="font-weight: 400;">. Por mais rico que pareça, o ouro do álbum é justamente não estar preocupado com essa imagem. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A postura despreocupada do grupo ganha forma em um produto que apresenta ótimas letras ironicamente irreverentes e recheadas de originalidade. Mesmo dentro da fórmula guitarra, baixo e bateria do </span><a href="https://universoretro.com.br/tudo-o-que-voce-precisa-saber-sobre-garage-rock-confira-tambem-10-sons-de-cabeceira/"><i><span style="font-weight: 400;">garage rock</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, ele consegue passear e experimentar dentro dessa vertente. O resultado é um registro de um </span><i><span style="font-weight: 400;">duo</span></i><span style="font-weight: 400;"> que não quer rebuscar conceitos ou ousar em questão de complexidade, mas somente fazer Música pela Música. </span><b>&#8211; Guilherme Veiga</b></p>
<p><b>Faixas Favoritas: </b><span style="font-weight: 400;">Wet Dream</span><span style="font-weight: 400;">, </span><span style="font-weight: 400;">Chaise Longue</span><span style="font-weight: 400;"> e </span><span style="font-weight: 400;">Oh No</span></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/os-melhores-discos-de-2022/">Os Melhores Discos de 2022</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/os-melhores-discos-de-2022/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">30280</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Os Melhores Livros de 2022</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/os-melhores-livros-de-2022/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/os-melhores-livros-de-2022/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 07 Mar 2023 23:22:01 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Literatura]]></category>
		<category><![CDATA[2023]]></category>
		<category><![CDATA[A filha única]]></category>
		<category><![CDATA[A Hipótese do Amor]]></category>
		<category><![CDATA[A Mandíbula de Caim]]></category>
		<category><![CDATA[A Vergonha]]></category>
		<category><![CDATA[A vida e as mortes de Severino Olho de Dendê]]></category>
		<category><![CDATA[Alfaguara]]></category>
		<category><![CDATA[Ali Hazelwood]]></category>
		<category><![CDATA[Amábile Zioli]]></category>
		<category><![CDATA[Ana Júlia Trevisan]]></category>
		<category><![CDATA[Annie Ernaux]]></category>
		<category><![CDATA[Aos prantos no mercado]]></category>
		<category><![CDATA[Arlindo]]></category>
		<category><![CDATA[Arqueiro]]></category>
		<category><![CDATA[Autonomia Literária]]></category>
		<category><![CDATA[Balada de Amor ao Vento]]></category>
		<category><![CDATA[Barba ensopada de sangue (Edição Especial de 10 anos)]]></category>
		<category><![CDATA[Bendita seja a filha criada por uma voz em sua cabeça]]></category>
		<category><![CDATA[Bernardine Evaristo]]></category>
		<category><![CDATA[Boy meets Maria]]></category>
		<category><![CDATA[Bright]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Andrade]]></category>
		<category><![CDATA[Carrie Soto Está de Volta]]></category>
		<category><![CDATA[Casey McQuiston]]></category>
		<category><![CDATA[Clara Alves]]></category>
		<category><![CDATA[Companhia das Letras]]></category>
		<category><![CDATA[Conto de Fadas]]></category>
		<category><![CDATA[Corpo Desfeito]]></category>
		<category><![CDATA[Daniel Galera]]></category>
		<category><![CDATA[Dante Zapparoli]]></category>
		<category><![CDATA[David Foster Wallace]]></category>
		<category><![CDATA[David Graeber]]></category>
		<category><![CDATA[David Wengrow]]></category>
		<category><![CDATA[Dolly Alderton]]></category>
		<category><![CDATA[Eliana Alves Cruz]]></category>
		<category><![CDATA[Estado elétrico]]></category>
		<category><![CDATA[Estou feliz que minha mãe morreu]]></category>
		<category><![CDATA[Fantasmas da minha vida]]></category>
		<category><![CDATA[Força]]></category>
		<category><![CDATA[Fósforo]]></category>
		<category><![CDATA[Geovani Martins]]></category>
		<category><![CDATA[Guadalupe Nettel]]></category>
		<category><![CDATA[Guilherme Dias Siqueira]]></category>
		<category><![CDATA[Humanos Exemplares]]></category>
		<category><![CDATA[Ian Fraser]]></category>
		<category><![CDATA[Ilustralu]]></category>
		<category><![CDATA[Intrínseca]]></category>
		<category><![CDATA[Jamily Rigonatto]]></category>
		<category><![CDATA[Jarid Arraes]]></category>
		<category><![CDATA[Jennette McCurdy]]></category>
		<category><![CDATA[Jessica Jung]]></category>
		<category><![CDATA[Juliana Leite]]></category>
		<category><![CDATA[László Krasznahorkai]]></category>
		<category><![CDATA[Manifesto: Sobre nunca desistir]]></category>
		<category><![CDATA[Mariana Salomão Carrara]]></category>
		<category><![CDATA[Mark Fisher]]></category>
		<category><![CDATA[Michelle Zauner]]></category>
		<category><![CDATA[Miguel Sanches Neto]]></category>
		<category><![CDATA[Nakamura!!]]></category>
		<category><![CDATA[Não fossem as sílabas do sábado]]></category>
		<category><![CDATA[Nathalia Tetzner]]></category>
		<category><![CDATA[NewPOP]]></category>
		<category><![CDATA[nVersos Editora]]></category>
		<category><![CDATA[O Acontecimento]]></category>
		<category><![CDATA[O despertar de tudo]]></category>
		<category><![CDATA[O rei pálido]]></category>
		<category><![CDATA[O sanatório]]></category>
		<category><![CDATA[O último endereço de Eça de Queiroz]]></category>
		<category><![CDATA[Os Melhores Livros de 2022]]></category>
		<category><![CDATA[Pagu]]></category>
		<category><![CDATA[Paralela]]></category>
		<category><![CDATA[Parque Industrial]]></category>
		<category><![CDATA[Paulina Chiziane]]></category>
		<category><![CDATA[PEYO]]></category>
		<category><![CDATA[Raquel Dutra]]></category>
		<category><![CDATA[Raquel Freire]]></category>
		<category><![CDATA[Romance real]]></category>
		<category><![CDATA[Sarah Pearse]]></category>
		<category><![CDATA[Sátántangó]]></category>
		<category><![CDATA[Seguinte]]></category>
		<category><![CDATA[Sempre vivemos no castelo]]></category>
		<category><![CDATA[Shirley Jackson]]></category>
		<category><![CDATA[Simon & Schuster]]></category>
		<category><![CDATA[Simon Stålenhag]]></category>
		<category><![CDATA[Solitária]]></category>
		<category><![CDATA[Stephen King]]></category>
		<category><![CDATA[Suma]]></category>
		<category><![CDATA[Syundei]]></category>
		<category><![CDATA[Taylor Jenkins Reid]]></category>
		<category><![CDATA[Todavia]]></category>
		<category><![CDATA[Torquemada]]></category>
		<category><![CDATA[Tudo o que eu sei sobre o Amor]]></category>
		<category><![CDATA[Última parada]]></category>
		<category><![CDATA[Via Ápia]]></category>
		<category><![CDATA[Vitória Gomez]]></category>
		<category><![CDATA[Warsan Shire]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=30157</guid>

					<description><![CDATA[<p>No último ano, a editoria de Literatura foi uma das áreas que se consolidou no Persona. A parceria com a Companhia das Letras recebeu uma melhoria, nos tornando Parceiros Fixos. Como resultado, mais de 30 livros foram resenhados em 2022, e a grande maioria foram obras lançadas pela editora. Nós também ficamos de olho em &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/os-melhores-livros-de-2022/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Os Melhores Livros de 2022"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/os-melhores-livros-de-2022/">Os Melhores Livros de 2022</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_30219" aria-describedby="caption-attachment-30219" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30219 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/wordpress_melhores_livros22.jpg" alt="" width="1024" height="538" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/wordpress_melhores_livros22.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/wordpress_melhores_livros22-800x420.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/wordpress_melhores_livros22-768x404.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30219" class="wp-caption-text">Entre o melhor da Literatura em 2022, tivemos a tradução da obra póstuma de David Foster Wallace, novas edições de Shirley Jackson e o romance de estreia de Jarid Arraes (Arte: Henrique Marinhos/Texto de Abertura: Bruno Andrade)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">No último ano, a editoria de Literatura foi uma das áreas que se consolidou no </span><b>Persona</b><span style="font-weight: 400;">. A parceria com a </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/companhia-das-letras/"><i><span style="font-weight: 400;">Companhia das Letras</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> recebeu uma melhoria, nos tornando Parceiros Fixos. Como resultado, mais de 30 livros foram resenhados em 2022, e a grande maioria foram obras lançadas pela editora. Nós também ficamos de olho em eventos literários, como o Nobel de Literatura, e nosso Clube de Leitura e Estante do Persona se revitalizaram. Como um balanço do que foi o ano passado para o projeto – e para a Literatura no mundo –, chegamos com </span><b>Os Melhores Livros de 2022</b><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dos dias 2 ao 10 de Julho, membros da nossa Editoria cobriram a 26ª </span><a href="https://personaunesp.com.br/ser-jornalista-bienal-do-livro-artigo/"><span style="font-weight: 400;">Bienal Internacional do Livro de São Paulo</span></a><span style="font-weight: 400;">, que ocorreu no Expo Center Norte. Dentre os destaques, a Homenagem a José Saramago – que completaria 100 anos em 2022 –, feita por </span><a href="https://personaunesp.com.br/a-pediatra-critica/"><span style="font-weight: 400;">Andréa Del Fuego</span></a><span style="font-weight: 400;">, José Luís Peixoto e Jeferson Tenório, e a presença de Paulina Chiziane e Valter Hugo Mãe, marcaram a última edição do festival.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O evento, na verdade, teve dupla celebração: além do </span><a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-novembro-de-2022/"><span style="font-weight: 400;">centenário</span></a><span style="font-weight: 400;"> do único escritor de língua portuguesa a receber o Nobel de Literatura, 2022 também marcou o bicentenário da Independência do Brasil. Dessa forma, a celebração se deu na forma de reconhecimento da identidade linguística, que une continentes através do idioma em comum, e contou também com a presença do presidente de Portugal, Marcelo Rebelo de Sousa.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em Maio, a </span><i><span style="font-weight: 400;">Companhia das Letras </span></i><span style="font-weight: 400;">publicou a tradução</span><i><span style="font-weight: 400;"> O rei pálido</span></i><span style="font-weight: 400;">, romance póstumo de </span><a href="https://personaunesp.com.br/graca-infinita-critica/"><span style="font-weight: 400;">David Foster Wallace</span></a><span style="font-weight: 400;">, finalista do </span><i><span style="font-weight: 400;">Pulitzer </span></i><span style="font-weight: 400;">em 2012 e que estava em processo de tradução desde 2014. Pela mesma casa editorial, </span><i><span style="font-weight: 400;">Sátántangó</span></i><span style="font-weight: 400;">, do húngaro László Krasznahorkai, finalmente chegou ao mercado editorial brasileiro. Eterno favorito ao Nobel de Literatura, esse é o primeiro livro do autor publicado no país. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">E, falando da premiação, 2022 foi o ano de </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-acontecimento-livro-critica/"><span style="font-weight: 400;">Annie Ernaux</span></a><span style="font-weight: 400;">. A escritora francesa foi a grande vencedora do Nobel de Literatura, e foi tema do nosso Clube do Livro meses antes de sua consagração. Em Novembro, ela veio ao Brasil para participar da Festa Literária de Paraty (Flip), onde dividiu uma mesa com Geovani Martins, autor de </span><i><span style="font-weight: 400;">Via Ápia</span></i><span style="font-weight: 400;">. Além das entrevistas com os escritores </span><a href="https://personaunesp.com.br/entrevista-tobias-carvalho/"><span style="font-weight: 400;">Tobias Carvalho</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://personaunesp.com.br/entrevista-daniel-galera/"><span style="font-weight: 400;">Daniel Galera</span></a><span style="font-weight: 400;">, o </span><b>Persona</b><span style="font-weight: 400;"> também foi representado no </span><i><span style="font-weight: 400;">podcast</span></i> <a href="https://open.spotify.com/episode/1dOTIWtNNlDelSVX5VXmVd?si=5c66a84ee3a34f81"><i><span style="font-weight: 400;">Clube</span></i> <i><span style="font-weight: 400;">Rádio Companhia</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, da </span><i><span style="font-weight: 400;">Companhia das Letras</span></i><span style="font-weight: 400;">, no papo sobre os 10 anos de lançamento de </span><i><span style="font-weight: 400;">Barba ensopada de sangue</span></i><span style="font-weight: 400;">, de Galera.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Abaixo, você confere a lista das obras que marcaram os membros da Editoria e nossos colaboradores no ano de 2022, com gêneros e estilos para todos os gostos. Seja qual for a sua escolha, o </span><b>Persona</b><span style="font-weight: 400;"> segue defendendo a pluralidade, irreverência e emancipação propiciada pelos livros. Boa leitura!</span></p>
<p><span id="more-30157"></span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30182" aria-describedby="caption-attachment-30182" style="width: 702px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30182 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/oacontecimento-702x1024.jpg" alt="Capa do livro O Acontecimento. Na imagem, o nome da autora é dividido em dois retângulos. O primeiro está na porção superior na horizontal, é cinza e tem o nome Annie grafado em preto. O segundo está na vertical à direita da página, tem a cor verde e o nome Ernaux escrito em preto. Na parte esquerda e central, há uma foto acinzentada de Annie com um vestido marrom, ela tem pele branca, cabelos escuros e olhos azuis. Há ainda, na porção inferior da capa, um quadrado azul seguido de um retângulo verde escuro com o título do livro e um retângulo amarelo com o nome da editora" width="702" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/oacontecimento-702x1024.jpg 702w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/oacontecimento-548x800.jpg 548w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/oacontecimento-768x1121.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/oacontecimento-1052x1536.jpg 1052w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/oacontecimento.jpg 1754w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30182" class="wp-caption-text">Chegando ao Brasil em 2022 pela editora Fósforo, O Acontecimento foi primeiramente publicado na França nos anos 2000 (Foto: Fósforo)</figcaption></figure>
<p><b>Annie Ernaux – O Acontecimento</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">O que vale é a qualidade e não a quantidade</span></i><span style="font-weight: 400;">”. Essa frase serve para definir a ponta do </span><i><span style="font-weight: 400;">iceberg</span></i><span style="font-weight: 400;"> da catarse que Annie Ernaux provoca com suas meras 80 páginas na obra </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-acontecimento-livro-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">O Acontecimento</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Ambientado em 1963, o livro possui caráter autobiográfico, trazendo a passagem de quando, aos 23 anos, a autora engravidou, contra seu desejo, de seu namorado à época. Quarenta anos depois, Ernaux usa toda a força para destrinchar o capítulo de vida em que, sozinha, buscou meios para realizar o aborto de maneira clandestina.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Nenhuma mulher faz aborto sorrindo, e </span><a href="https://www.fosforoeditora.com.br/autores/annie-ernaux/"><span style="font-weight: 400;">Ernaux</span></a><span style="font-weight: 400;">, uma das principais vozes feministas da contemporaneidade, para esclarecer toda a profundeza de sentimentos envolvidos, se arma de seu bem maior: as palavras. Aqui não existe a intenção de criar um teatro ou trazer subjetividade em relação às escolhas feitas sob o próprio corpo; a autora é direta e honesta em contar publicamente sua história. Acima disso, a imersão criada pela análise de </span><i><span style="font-weight: 400;">O Acontecimento</span></i><span style="font-weight: 400;"> leva o leitor a refletir sobre como as leis imperam nos corpos femininos. Esse dom e coragem de Annie Ernaux na produção de textos tão crus e carregados de uma verdade ímpar, ao mesmo tempo comum a sociedade, a tornou vencedora do </span><a href="https://g1.globo.com/jornal-nacional/noticia/2022/10/06/escritora-francesa-annie-ernaux-ganha-nobel-de-literatura.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Prêmio Nobel de Literatura de 2022</span></a><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Ana Júlia Trevisan</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30166" aria-describedby="caption-attachment-30166" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30166 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91GUAuE16lL-683x1024.jpg" alt="Capa do livro Manifesto. A capa mostra uma pintura da autora Bernardine Evaristo do peito para cima. Ela é uma mulher negra, aparentando cerca de 50 anos, com cabelos pretos, vestindo uma camisa rosa clara e uma jaqueta vinho. Na parte superior central, vemos as palavras “da autora de garota, mulher, outras”, em uma letra sem serifa e em caixa alta, em branco. Na parte inferior central, vemos as palavras “manifesto” e, abaixo, “sobre nunca desistir”, em uma letra sem serifa e em caixa alta, em branco. Abaixo, alinhado à esquerda, vemos as palavras “bernardine evaristo”, em uma fonte sem serifa, em caixa alta e em um tom esverdeado claro. À direita, vemos o logo da Companhia das Letras em branco." width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91GUAuE16lL-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91GUAuE16lL-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91GUAuE16lL-768x1151.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91GUAuE16lL-1024x1536.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91GUAuE16lL-1366x2048.jpg 1366w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91GUAuE16lL.jpg 1500w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30166" class="wp-caption-text">Pela tradução de Camila von Holdefer, um diário de Bernardine Evaristo ganha corpo em Manifesto (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Bernardine Evaristo &#8211; Manifesto: Sobre nunca desistir</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Consolidada autora de ficção e não-ficção, professora de escrita criativa e presidente da </span><i><span style="font-weight: 400;">Royal Society of Literature</span></i><span style="font-weight: 400;">, a principal organização literária da Grã-Bretanha, em 2019 Bernardine Evaristo se consagrou no mercado editorial com o troféu do </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/noticia/2019/10/15/margaret-atwood-e-bernardine-evaristo-recebem-booker-prize.ghtml"><i><span style="font-weight: 400;">Booker Prize</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o maior prestígio da literatura inglesa, por </span><a href="https://personaunesp.com.br/garota-mulher-outras-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Garota, Mulher, Outras</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Muito antes da fama e dos louros, a escritora britânica era uma iniciante como qualquer autor, o que ela narra no livro de memórias </span><i><span style="font-weight: 400;">Manifesto: Sobre nunca desistir</span></i><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Na obra, publicada pela </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/companhia-das-letras/"><i><span style="font-weight: 400;">Companhia das Letras</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, Evaristo percorre os caminhos que a levaram a sua literatura atual: seu modo de escrita, suas convicções acerca do </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2022/08/entenda-como-bernardine-evaristo-ganha-o-mundo-com-livros-sem-se-curvar-a-regras.shtml"><span style="font-weight: 400;">mercado editorial</span></a><span style="font-weight: 400;"> e suas inspirações mudaram desde que saiu da casa de sua grande família, e a influenciaram a compor sua prosa como é hoje. Atingindo seu ápice ao mergulhar mais profundamente do que o leitor testemunha na leitura, a inglesa perpassa o que, antes de pegar o papel e caneta, a formou como pessoa.</span></p>
<p><a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-setembro-de-2022/"><i><span style="font-weight: 400;">Manifesto</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">é, literalmente, o manifesto de Bernardine Evaristo. De origem nigeriana, a autora repassa seus anos de criança e adolescência, vivendo em uma casa com muitos irmãos e pouca individualidade, e descobrindo sua própria identidade &#8211; aqui, tanto como mulher negra, filha de mãe branca, quanto sua orientação sexual, ideologia política e social. Sensível, sincero e direto,</span><i><span style="font-weight: 400;"> Manifesto: Sobre nunca desistir </span></i><span style="font-weight: 400;">oferece uma janela aberta a vida de uma das mais importantes e </span><a href="https://brasil.elpais.com/babelia/2020-06-12/bernardine-evaristo-o-black-lives-matter-e-o-metoo-ja-mudaram-a-sociedade.html"><span style="font-weight: 400;">relevantes</span></a><span style="font-weight: 400;"> escritoras contemporâneas vivas. </span><b>&#8211; Vitória Gomez</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30197" aria-describedby="caption-attachment-30197" style="width: 701px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30197 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71GoOoh2K1L-701x1024.jpg" alt="Capa do livro A Vergonha. Na capa está uma foto em preto e branco dos pais de Annie. Ao redor há blocos retangulares coloridos em azul, roxo, vermelho, amarelo e verde. Cada um desses blocos abriga uma palavra: A está no azul; Vergonha está no roxo; Annie está no vermelho; Ernaux está no amarelo; e Fósforo, o nome da editora, está no verde" width="701" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71GoOoh2K1L-701x1024.jpg 701w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71GoOoh2K1L-548x800.jpg 548w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71GoOoh2K1L-768x1121.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71GoOoh2K1L-1052x1536.jpg 1052w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71GoOoh2K1L.jpg 1618w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30197" class="wp-caption-text">Em A Vergonha, a ganhadora do Nobel de Literatura de 2022 desvenda as próprias relações familiares (Foto: Fósforo)</figcaption></figure>
<p><b>Annie Ernaux &#8211; A Vergonha</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A criadora da </span><a href="https://jornal.usp.br/cultura/o-reconhecimento-as-autossociobiografias-de-annie-ernaux/"><span style="font-weight: 400;">autossociobiografia</span></a><span style="font-weight: 400;">, Annie Ernaux, já se mostrou uma mestre em contar histórias da própria vida de um jeito cru e subversivo. Em</span><i><span style="font-weight: 400;"> A Vergonha</span></i><span style="font-weight: 400;">, a autora não abandona esse viés e traduz milimetricamente os eventos que rodearam sua infância. Vivendo na Normandia com 12 anos, o livro começa com um evento traumático ocorrido em uma tarde de domingo na casa dela e, a partir disso, somos expostos a desenrolares absurdos. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Tudo é contado com ritmo permanente e com uma clássica mistura de reflexão e literalidade, já conhecidas em outros textos de Annie, como </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-acontecimento-livro-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">O Acontecimento</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">O Lugar</span></i><span style="font-weight: 400;">. Sem precisar de recursos dramáticos, a obra – traduzida por Marília Garcia – nos coloca no cerne das coisas que constróem a tal </span><i><span style="font-weight: 400;">vergonha </span></i><span style="font-weight: 400;">na forma de um constrangimento acerca do próprio existir. Assim, a leitura das 88 páginas nos dói, mesmo sem tal intenção. </span><i><span style="font-weight: 400;">A Vergonha</span></i><span style="font-weight: 400;"> é um tiro, rápido e fatal. </span><b>– Jamily Rigonatto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30161" aria-describedby="caption-attachment-30161" style="width: 697px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30161 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dnNIG0p1L-697x1024.jpg" alt="" width="697" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dnNIG0p1L-697x1024.jpg 697w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dnNIG0p1L-545x800.jpg 545w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dnNIG0p1L-768x1128.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dnNIG0p1L-1046x1536.jpg 1046w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dnNIG0p1L.jpg 1731w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30161" class="wp-caption-text">O livro recebeu uma edição comemorativa de 10 anos, com apresentação de Carol Bensimon e posfácio de Júlio Pimentel (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Daniel Galera &#8211; Barba ensopada de sangue (Edição Especial de 10 anos)</b></p>
<p><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9786559211289/barba-ensopada-de-sangue-edicao-especial-de-10-anos"><i><span style="font-weight: 400;">Barba Ensopada de Sangue</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> conta a história de um professor de Educação Física sem nome, que viaja para Garopaba em busca de seu avô desaparecido, após o suicídio do pai. Essa história, porém, já possui mais de 10 anos. Em 2022, em comemoração a data, a obra recebeu uma edição especial comemorativa, com apresentação de Carol Bensimon e posfácio de Júlio Pimentel. O interessante é perceber que, uma década depois, continua a ser um livro instigante e potente.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Temas como identidade, família, memória e morte são amplamente abordados na trama, com </span><a href="https://personaunesp.com.br/entrevista-daniel-galera/"><span style="font-weight: 400;">Daniel Galera</span></a><span style="font-weight: 400;"> utilizando uma linguagem rica e poética para descrever as paisagens costeiras do sul do Brasil e a atmosfera opressiva e enigmática da história – seja com h minúsculo ou maiúsculo. Ao mesmo tempo, o romance também apresenta uma reflexão profunda sobre as relações humanas e as consequências do passado em vidas presentes. Leitura essencial para quem deseja se aprofundar na Literatura brasileira contemporânea. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30178" aria-describedby="caption-attachment-30178" style="width: 712px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30178 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61WPG3OBBML-712x1024.jpg" alt="" width="712" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61WPG3OBBML-712x1024.jpg 712w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61WPG3OBBML-557x800.jpg 557w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61WPG3OBBML-768x1104.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61WPG3OBBML-1069x1536.jpg 1069w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61WPG3OBBML-1425x2048.jpg 1425w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61WPG3OBBML-1200x1725.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61WPG3OBBML.jpg 1500w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30178" class="wp-caption-text">O livro desmente muitos dos valores absolutos defendidos na sociedade capitalista (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>David Graeber &amp; David Wengrow &#8211; O despertar de tudo</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Nesse livro fascinante, escrito pelo antropólogo David Graeber e pelo arqueólogo David Wengrow, os autores propõem uma nova visão da história da humanidade. </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9786559211722/o-despertar-de-tudo"><i><span style="font-weight: 400;">O despertar de tudo</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> apresenta uma crítica às teorias convencionais sobre a evolução humana, que supõem uma trajetória linear e progressiva rumo à civilização. Segundo os autores, a história da humanidade é muito mais complexa e multifacetada do que se imagina. Eles argumentam que a noção de &#8220;primitivismo&#8221; é equivocada e que as sociedades &#8220;primitivas&#8221; possuem formas de organização social e conhecimento que são tão complexas quanto as sociedades ocidentais modernas. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Além disso, </span><a href="https://quatrocincoum.folha.uol.com.br/br/resenhas/desigualdades/novas-historias-da-humanidade"><span style="font-weight: 400;">Graeber e Wengrow</span></a><span style="font-weight: 400;"> defendem que as sociedades humanas possuem uma capacidade inata de inovação e criatividade, e que a história da humanidade é marcada por momentos de despertar coletivo, nos quais novas ideias e práticas surgem e transformam a sociedade. Por meio de uma análise profunda da história da humanidade, </span><i><span style="font-weight: 400;">O despertar de tudo</span></i><span style="font-weight: 400;"> nos convida a repensar nossas concepções sobre a natureza humana e a sociedade. Com uma visão mais plural e diversa da história, que valoriza as contribuições de todas as sociedades humanas, o livro nos inspira a buscar novas formas de convivência e desenvolvimento. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30177" aria-describedby="caption-attachment-30177" style="width: 684px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30177 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61TxfU5rDL-e1678197875366-684x1024.jpg" alt="Capa do livro Tudo o Que Eu Sei Sobre o Amor. A capa é amarela e possui o título escrito em letras vermelhas. Alinhado à esquerda lê-se o título “tudo o que eu sei sobre festas, encontros, amigos, trabalho, a vida, o amor”, porém, as palavras “festas”, “encontros”, “amigos”, &quot;trabalho&quot;, “a vida” estão rabiscados por linhas azuis, de forma que “o amor” fica em evidência. Esse escrito ocupa quase toda a capa. Abaixo do título está escrito o nome da autora, Dolly Alderton em letras azuis. No canto inferior direito está o logotipo da editora intrínseca." width="684" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61TxfU5rDL-e1678197875366-684x1024.jpg 684w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61TxfU5rDL-e1678197875366-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61TxfU5rDL-e1678197875366-768x1151.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61TxfU5rDL-e1678197875366.jpg 813w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30177" class="wp-caption-text">O livro Tudo o que eu sei sobre o Amor chegou no Brasil pela editora Intrínseca, traduzido por Ana Guadalupe (Foto: Anderson Junqueira/Intrínseca)</figcaption></figure>
<p><b>Dolly Alderton &#8211; Tudo o que eu sei sobre o Amor</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Tudo o que eu sei sobre o Amo</span></i><span style="font-weight: 400;">r é a autobiografia de </span><a href="https://dollyalderton.com/about/"><span style="font-weight: 400;">Dolly Alderton</span></a><span style="font-weight: 400;">, escritora e jornalista britânica, que conta de forma divertida sua jornada de amadurecimento. O livro começa provocando a indagação “</span><i><span style="font-weight: 400;">que vidas malucas são essas?</span></i><span style="font-weight: 400;">”, mas, ao longo dos capítulos, desperta a mais profunda identificação com aqueles que já foram, ou ainda são, jovens perdidos e </span><a href="https://www.intrinseca.com.br/blog/2022/06/fenomeno-do-tiktok-tudo-o-que-eu-sei-sobre-o-amor-chega-as-livrarias-em-julho/"><span style="font-weight: 400;">apaixonados</span></a><span style="font-weight: 400;">. A leitura, que pode começar um pouco intrincada, adquire ritmo paulatinamente, até envolver o leitor numa história tão relacionável sobre as dores e as delícias de ser adulto.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A autora registra todos os seus vacilos, egoísmos e aprendizados ao longo de seus vinte e poucos anos, de maneira sincera e irreverente, tal qual a personagem </span><a href="https://play.acast.com/s/sentimentalgarbage/introducing-sentimentalinthecity-withdollyalderton"><span style="font-weight: 400;">Carrie Bradshaw</span></a><span style="font-weight: 400;">, de</span><i><span style="font-weight: 400;"> Sex and the City</span></i><span style="font-weight: 400;">. A obra também guarda semelhanças com o romance de Helen Fielding, </span><i><span style="font-weight: 400;">O Diário de Bridget Jones </span></i><span style="font-weight: 400;">(1996), cuja diferença consiste no diário de Alderton não ter nada fictício. As crônicas da britânica, além de registrarem o que ela sabe sobre o amor, expõe os medos que acompanham a chegada da vida adulta. Em determinado ponto da narrativa, a autora assume o papel de amiga do leitor e o consola com o seu melhor ensinamento: “</span><i><span style="font-weight: 400;">pare de esperar as coisas acontecerem e preste atenção nas pessoas que já estão na sua vida</span></i><span style="font-weight: 400;">”. O grande amor pelo qual você procura pode ser uma amizade, um parente, um trabalho e até mesmo o amor próprio. </span><b>&#8211; Costanza Guerriero</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30190" aria-describedby="caption-attachment-30190" style="width: 712px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30190 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/712x9dUpZFL-712x1024.jpg" alt="Capa do livro A Hipótese do Amor. Na capa há a ilustração de um casal se beijando. Ela é branca de cabelos castanhos claros, está vestindo um jaleco branco. Ele é branco, tem cabelos pretos e veste uma camisa social azul com gravata rosa. Ao fundo há materiais de laboratório. O título está centralizado em rosa na porção superior da capa. Na parte inferior há o nome da autora em letras azuis marinho." width="712" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/712x9dUpZFL-712x1024.jpg 712w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/712x9dUpZFL-557x800.jpg 557w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/712x9dUpZFL-768x1104.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/712x9dUpZFL-1069x1536.jpg 1069w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/712x9dUpZFL.jpg 1781w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30190" class="wp-caption-text">A Hipótese do Amor foi publicado em 2022 no Brasil, sob a tradução de Thaís Britto (Foto: Arqueiro)</figcaption></figure>
<p><b>Ali Hazelwood &#8211; A Hipótese do Amor</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Muitas coisas são calculáveis, tem suas respostas numericamente exatas prontas para serem registradas rotineiramente em um bloco de notas. Com os sentimentos não funciona assim, e as reações químicas do cérebro atuam como um segredo só dele. Com isso em mente, Ali Hazelwood retoma o clichê do </span><a href="https://capitulotreze.com.br/web-stories/romances-com-fake-dating/"><i><span style="font-weight: 400;">fake dating</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> diretamente das </span><i><span style="font-weight: 400;">fanfics </span></i><span style="font-weight: 400;">e faz isso da maneira mais doce possível em</span><i><span style="font-weight: 400;"> A Hipótese do Amor</span></i><span style="font-weight: 400;">. Com uma protagonista que não sabe afirmar o próprio potencial e um professor universitário em busca de aprovação, a conta dá resultados cientificamente surpreendentes.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Olive Smith é estudante de doutorado em Biologia em </span><a href="https://personaunesp.com.br/legalmente-loira-20-anos/"><span style="font-weight: 400;">Stanford</span></a><span style="font-weight: 400;"> e vê a Ciência como uma cadeia pronta e totalmente presa às probabilidades. Em uma tentativa inocente de juntar a melhor amiga, Anh, e Jeremy, é feito um combinado com o jovem professor Adam Carlsen. O romance é narrado em terceira pessoa e nos conta as perspectivas da personagem, enquanto todo o seu controle é perdido e ela acaba completamente apaixonada. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Apesar de soar previsível, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=g2wTXXjY1sg"><span style="font-weight: 400;">Ali</span></a><span style="font-weight: 400;"> consegue impor toda a sua originalidade em uma narrativa escrita de forma leve e muito fluida. Olive é demissexual e isso torna sua trajetória uma experiência intimista e completa. Outro destaque da obra é o jeito de construir os laços entre os personagens, pois a autora escolhe os caminhos que tornam as relações mais firmes.</span><i><span style="font-weight: 400;"> A Hipótese do Amor </span></i><span style="font-weight: 400;">é uma leitura animadora para os dias nublados, um jeito de reconfortar o imaginário de quem navegava no </span><i><span style="font-weight: 400;">wattpad</span></i><span style="font-weight: 400;"> em 2015. </span><b>– Jamily Rigonatto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30165" aria-describedby="caption-attachment-30165" style="width: 712px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30165 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81UXlJUcQ9L-712x1024.jpg" alt="Capa do livro Última parada. A capa é uma ilustração de um vagão de metrô em tons de rosa, roxo e amarelo. Na parte superior, ao centro, vemos o logotipo da editora Seguinte. Abaixo, no centro, vemos as palavras “Última parada” escritas em branco, em uma fonte sem serifa estilizada. No centro da capa, vemos, à esquerda, a ilustração de uma jovem mulher asiática, de cabelos castanhos curtos e arrepiados, vestindo uma jaqueta de couro e camiseta branca. Do lado direito, vemos uma jovem mulher branca, de cabelos longos e castanhos claros, usando óculos escuros, jardineira preta e camiseta branca, e segurando um copo de café. As duas se encaram. Logo abaixo, na parte inferior central, vemos as palavras “da autora de Vermelho, branco e sangue azul” em uma letra sem serifa em caixa baixa, na cor amarelo. Abaixo, vemos as palavras “Casey McQuiston”, em um tom amarelado claro, em uma fonte sem serifa e em caixa alta." width="712" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81UXlJUcQ9L-712x1024.jpg 712w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81UXlJUcQ9L-556x800.jpg 556w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81UXlJUcQ9L-768x1105.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81UXlJUcQ9L-1068x1536.jpg 1068w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81UXlJUcQ9L.jpg 1780w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30165" class="wp-caption-text">Pelas palavras do The New York Times, Última parada é “absolutamente brilhante” (Foto: Seguinte)</figcaption></figure>
<p><b>Casey McQuiston &#8211; Última parada</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Jovem, cética e recém-chegada a Nova Iorque, August é confrontada com seus colegas de quarto calorosos e espirituosos. Quando se afeiçoa por Jane, com quem diariamente divide o mesmo vagão de metrô, a vida da garota vira &#8211; ainda mais &#8211; de cabeça para baixo. Isso porque a conhecida está presa no subterrâneo desde os anos 1970, sem escapatória e sem lembranças de suas aventuras passadas. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Última parada</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://personaunesp.com.br/clara-alves-conectadas-critica/"><span style="font-weight: 400;">histórias de amor</span></a><span style="font-weight: 400;"> não são só românticas, tampouco passageiras quanto o ritmo do metrô.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A narrativa de Casey McQuiston, responsável pelo sucesso </span><a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-outubro-de-2021/"><i><span style="font-weight: 400;">Vermelho, Branco e Sangue Azul</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, repete o feito da autora na obra anterior: ainda que por caminhos intensos, conduz os pensamentos de August de forma leve e divertida, identificável com quem, jovem adulto como ela, encara o mundo e as adversidades à frente. Os toques de </span><a href="https://vogue.globo.com/lifestyle/cultura/Livros/noticia/2022/01/ultima-parada-cultura-queer-e-viagem-ao-passado-no-segundo-livro-de-casey-mcquiston.html"><span style="font-weight: 400;">ficção científica</span></a><span style="font-weight: 400;"> dão um tom ainda mais renovador à trama: cheio de </span><a href="https://www.publishnews.com.br/materias/2021/07/12/a-diversidade-no-topo-da-lista"><span style="font-weight: 400;">representatividade</span></a><span style="font-weight: 400;">, a sexualidade e os modos de vida </span><i><span style="font-weight: 400;">millennial </span></i><span style="font-weight: 400;">dos personagens são subtextos animadores, que agregam à identificação com a </span><a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-julho-de-2022/"><i><span style="font-weight: 400;">Última parada</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">para uma experiência ainda mais envolvente. </span><b>&#8211; Vitória Gomez</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30191" aria-describedby="caption-attachment-30191" style="width: 712px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30191 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81nxnpZqsSL-712x1024.jpg" alt="Capa do livro Romance real. A capa é dividida em vários blocos retangulares coloridos, em cada um está ilustrado um elemento da narrativa. No primeiro está Diana fazendo sinal de guardar segredo, ela é branca com cabelos ruivos e veste um casaco caramelo sobre uma blusa verde água. Nos dois seguintes há uma coroa dourada e um avião. No próximo está Dayana, ela é negra de cabelos cacheados escuros, veste um casaco rosa e azul e usa fones de ouvido brancos. Abaixo há um bloco azul com o nome do livro escrito em branco. No primeiro espaço da porção inferior há um ônibus vermelho passando por Londres. O último é amarelo e tem o nome de Clara Alves grafado em azul." width="712" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81nxnpZqsSL-712x1024.jpg 712w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81nxnpZqsSL-557x800.jpg 557w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81nxnpZqsSL-768x1104.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81nxnpZqsSL-1069x1536.jpg 1069w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81nxnpZqsSL.jpg 1781w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30191" class="wp-caption-text">Já conhecida por Conectadas, Clara Alves voltou com mais um show de representatividade em Romance real (Foto: Seguinte)</figcaption></figure>
<p><b>Clara Alves &#8211; Romance real</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A realeza está batida e já saturou todas as partes do mercado cultural com suas narrativas, mas quando se fala no universo </span><a href="https://personaunesp.com.br/joyland-critica/"><span style="font-weight: 400;">LGBTQIA+</span></a><span style="font-weight: 400;"> todos os clichês têm passe livre para tomar lugar na mente de um público cujas possibilidades de amar sempre foram restringidas. Assim, Clara Alves chegou às livrarias com </span><i><span style="font-weight: 400;">Romance real</span></i><span style="font-weight: 400;"> e o chavão merecido pelos amores de contos de fadas. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dayana é fã de </span><a href="https://personaunesp.com.br/take-me-home-10-anos/"><i><span style="font-weight: 400;">One Direction</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e conhecer Londres é um dos seus sonhos, no entanto, as circunstâncias não são as melhores. A jovem acabou de perder a mãe e vai ter que fazer um reencontro com o pai que a abandonou 10 anos antes. Mas como a vida é uma caixa de surpresas, os caminhos ganham novos ares quando uma ruiva um tanto misteriosa chamada Diana cruza seu caminho e as duas passam a se desvendar. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Longe da futilidade, abandono parental e luto são temáticas trabalhadas por toda a narrativa. </span><a href="https://personaunesp.com.br/clara-alves-conectadas-critica/"><span style="font-weight: 400;">Clara</span></a><span style="font-weight: 400;"> também explora em Dayana a representatividade negra, gorda e bissexual, partindo por um rumo que salienta a importância de que personagens de todas as características merecem seu final feliz. Leve e encantador, o livro é um presente para o cenário nacional e mostra que “</span><i><span style="font-weight: 400;">real</span></i><span style="font-weight: 400;">” tem mais de um significado.</span><b> – Jamily Rigonatto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30162" aria-describedby="caption-attachment-30162" style="width: 712px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30162 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81LnNXFBPL-712x1024.jpg" alt="" width="712" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81LnNXFBPL-712x1024.jpg 712w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81LnNXFBPL-557x800.jpg 557w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81LnNXFBPL-768x1104.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81LnNXFBPL-1069x1536.jpg 1069w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81LnNXFBPL.jpg 1781w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30162" class="wp-caption-text">Traduzido por Caetano Galindo, O rei pálido foi finalista do prêmio Pulitzer de Ficção (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>David Foster Wallace &#8211; O rei pálido</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Quando se ouve que </span><a href="https://www.quatrocincoum.com.br/br/resenhas/literatura/exibicionismo-a-contragosto"><span style="font-weight: 400;">David Foster Wallace</span></a><span style="font-weight: 400;"> foi a voz de uma geração, há um fundo de verdade quase cientificamente provável. A obra de um escritor é, geralmente, resultado da mistura entre o talento individual e a sociedade que o produz. Essa é a forma como a Literatura é feita – talvez seja até mesmo a maneira como toda a Arte é produzida. </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-rei-palido-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">O rei pálido</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, porém, romance póstumo do autor, guarda, naturalmente, semelhanças com </span><i><span style="font-weight: 400;">Oblivion </span></i><span style="font-weight: 400;">(2004), última coletânea de contos lançada por ele ainda em vida, em que explora a natureza da realidade, sonhos, traumas e a dinâmica da consciência. Dessa maneira, o livro de 2011 (que chegou às prateleiras brasileiras em Maio de 2022) também examina a atividade da mente. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Finalista do </span><a href="https://www.theguardian.com/books/2012/apr/17/pulitzer-prize-fiction-2012-withheld"><i><span style="font-weight: 400;">Pulitzer</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> em 2012, quatro anos depois do falecimento do autor, o robusto romance de 608 páginas narra a história de um grupo de pessoas que trabalham em um centro de processamento de declarações do imposto de renda em Illinois. Alguns dos personagens (Claude Sylvanshine, David Cusk, Lane Dean Jr. e Leonard Stecyk) se envolvem uns com os outros de várias maneiras, não obviamente consequentes. Dois deles se chamam David Wallace, e essa é toda a trama. Mas, embora seja previsível pensar que, tendo como ponto de partida uma investigação sobre o tédio, o romance possa oferecer um enredo tão tedioso, </span><i><span style="font-weight: 400;">O rei pálido</span></i><span style="font-weight: 400;"> não é, propriamente, “sobre” nada, pois Wallace não escreve sobre seus personagens, mas “através” deles. Levando a empatia explorada em suas obras anteriores a outros níveis, o romance é uma das melhores coisas já escritas na Ficção. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30174" aria-describedby="caption-attachment-30174" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30174 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61dXwdPOY0L-683x1024.jpg" alt="capa do livro Solitária, o título se encontra no meio, abaixo há uma xícara de chá e acima um livro de capa laranja" width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61dXwdPOY0L-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61dXwdPOY0L-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61dXwdPOY0L-768x1152.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61dXwdPOY0L-1024x1536.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61dXwdPOY0L-1366x2048.jpg 1366w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61dXwdPOY0L-1200x1799.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61dXwdPOY0L.jpg 1654w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30174" class="wp-caption-text">Eliana Alves Cruz traz reflexões sobre a relação do Brasil moderno e o escravagista (Foto: Companhia Das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Eliana Alves Cruz &#8211; Solitária</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Mulheres negras que trabalham como empregadas domésticas conquistam seu protagonismo em </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9786559212347/solitaria"><i><span style="font-weight: 400;">Solitária</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, de Eliana Alves Cruz. Eunice, que trabalha e mora em um condomínio de luxo, presenciou uma tragédia: a morte de uma criança. Com testemunho decisivo na solução do crime, ela conta com sua filha Mabel para colocar um ponto final no caso.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Escrita com força e esmero, as vivências das domésticas são o grande foco da trama. Eliana usa seu texto bem construído para debater temas atuais e históricos, como as relações trabalhistas, diferenças de </span><a href="https://agenciabrasil.ebc.com.br/geral/noticia/2022-04/mulheres-negras-sao-65-das-trabalhadoras-domesticas-no-pais"><span style="font-weight: 400;">classe e raça</span></a><span style="font-weight: 400;">, e o papel de gênero. A autora não tem medo de ser direta, mas constrói uma narrativa doce quando necessário. </span><i><span style="font-weight: 400;">Solitária </span></i><span style="font-weight: 400;">traz não só uma boa história, como também amplia a reflexão. &#8211; </span><b>Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30195" aria-describedby="caption-attachment-30195" style="width: 656px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30195 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81neHt3DHL-656x1024.jpg" alt="Capa do livro Corpo Desfeito. Na imagem há um fundo branco com bolinhas azuis e um chão roxo. Em pé aparece o corpo de uma mulher com meias vermelhas, vestido amarelo e casaco preto. Suas mãos mostram a pele negra descoberta. A ilustração parece estar se desfazendo.O título está na porção superior e o nome da autora na inferior, ambos estão grafados em branco" width="656" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81neHt3DHL-656x1024.jpg 656w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81neHt3DHL-513x800.jpg 513w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81neHt3DHL-768x1198.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81neHt3DHL-985x1536.jpg 985w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81neHt3DHL.jpg 1641w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30195" class="wp-caption-text">Em seu romance de estreia, Jarid Arraes, vencedora do Prêmio Biblioteca Nacional e finalista do Prêmio Jabuti, dilacera os efeitos da violência (Foto: Alfaguara)</figcaption></figure>
<p><b>Jarid Arraes &#8211; Corpo Desfeito </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Amanda vive em Juazeiro do Norte no interior do Ceará e faz parte da terceira geração de uma família cercada de abusos. Sua mãe Fabiana, a avó Marlene e o avô Jorge representam uma cadeia de processos violentos, capazes de afetar suas experiências por completo. Em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=vJuQG5HTXr8"><i><span style="font-weight: 400;">Corpo Desfeito</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, publicado em 2022 pela editora </span><i><span style="font-weight: 400;">Alfaguara</span></i><span style="font-weight: 400;">, esses personagens compõem uma história dolorosa e cheia de eventos absurdos.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Se antes da morte da mãe a convivência já era ruim, depois da partida de Fabiana e Jorge as coisas ficam insustentáveis. Presa a uma ideia </span><a href="https://personaunesp.com.br/carrie-critica/"><span style="font-weight: 400;">fanática</span></a><span style="font-weight: 400;"> da vida, Marlene passa a cultuar a filha morta como se fosse uma santa e, assim, as abstenções se tornam a regra. A matriarca passa a propor comportamentos distantes das características mundanas e obriga Amanda a estar na mesma caixa, tornando a vida da jovem um grande fardo cheio de pressão e medo. </span></p>
<p><a href="https://jaridarraes.com/"><span style="font-weight: 400;">Jarid</span></a><span style="font-weight: 400;"> escreve a narrativa com destreza e prende o leitor em cada um dos trechos. Apesar de abordar tópicos sensíveis, a curiosidade para entender até onde isso vai se mantém constante. Ainda é possível encontrar a leveza e equilíbrio no texto com a relação entre a protagonista e a amiga Jéssica, um laço transformado em sentimentos amorosos que ensolaram o enredo. Passeando sobre as consequências da violência na infância e adolescência, o fanatismo religioso e os limites das relações familiares,</span><i><span style="font-weight: 400;"> Corpo Desfeito</span></i><span style="font-weight: 400;"> desmonta uma história fictícia que poderia estar estampada em qualquer manchete de jornal. </span><b>– Jamily Rigonatto </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30176" aria-describedby="caption-attachment-30176" style="width: 732px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30176 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61qkmlVFMEL-732x1024.jpg" alt="Capa do livro Estou Feliz que Minha Mãe Morreu, de Jennette McCurdy, publicado pela editora nVersos. Em um fundo de cor amarelo pastel, o título do livro se encontra no topo da capa na cor rosa pastel; logo em seguida, há uma linha incompleta na mesma cor. O nome da autora está em destaque e se encontra abaixo dessa linha na cor rosa bebê, com um sombreado na cor preta. Abaixo há um pequeno quadrado rosa centralizado na capa e, dentro dele, está uma imagem da autora. Ela é uma mulher branca com cabelos loiros, presos em um rabo de cavalo, deixando apenas a franja e alguns fios ao lado soltos. Ela veste um conjunto de camisa manga três-quartos e calça social na cor rosa bebê e segura uma urna para cinzas na mesma cor que o quadrado. Seu olhar está direcionado para o lado direito enquanto sorri com a boca fechada. No lado inferior da capa, está escrito o nome da editora na mesma cor que o título" width="732" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61qkmlVFMEL-732x1024.jpg 732w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61qkmlVFMEL-572x800.jpg 572w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61qkmlVFMEL-768x1074.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61qkmlVFMEL.jpg 971w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30176" class="wp-caption-text">Estou Feliz que Minha Mãe Morreu não é um livro para ser julgado pelo seu título (Foto: nVersos Editora)</figcaption></figure>
<p><b>Jennette McCurdy &#8211; Estou Feliz que Minha Mãe Morreu</b></p>
<p><a href="https://www.theguardian.com/tv-and-radio/2022/sep/10/jennette-mccurdy-interview-memoir"><span style="font-weight: 400;">Jennette McCurdy</span></a><span style="font-weight: 400;"> se inseriu no mundo da atuação aos seis anos de idade, na esperança de se tornar uma estrela e, assim, realizar o sonho de sua mãe. Tornando-se conhecida apenas anos mais tarde, por seu papel em </span><i><span style="font-weight: 400;">iCarly</span></i><span style="font-weight: 400;"> (2007-2012), da </span><i><span style="font-weight: 400;">Nickelodeon</span></i><span style="font-weight: 400;">, sua vida atrás das telas era muito mais complicada do que qualquer pessoa que a visse brilhar como a personagem Sam Puckett pudesse imaginar.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com esse contexto, </span><a href="https://www.nversoseditora.com/product-page/estou-feliz-que-minha-mae-morreu"><i><span style="font-weight: 400;">Estou Feliz que Minha Mãe Morreu</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> é um livro de memórias de uma vulnerabilidade surpreendente, destacando as lutas da autora com sua mãe abusiva, seus distúrbios alimentares, vícios e as dificuldades que acompanham o fato de ser uma estrela infantil. Ela revela sua criação perturbada em detalhes inabaláveis com um humor e tom encantador, fazendo com que a obra tenha uma leitura envolvente, embora difícil de ser digerida em muitos pontos. </span><b>&#8211; Raquel Freire</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30179" aria-describedby="caption-attachment-30179" style="width: 667px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30179 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61yPR6iQZOL-667x1024.jpg" alt="Capa do livro Bright da escritora Jessica Jung. Na imagem, a arte de uma jovem cantora revela o contorno de um casal de mãos dadas ao longo de seu desenho. As cores predominantes na capa são: branco, roxo, rosa e azul. Na parte superior direito está escrito o nome do livro “Bright” em letra cursiva e prata. Um pouco abaixo está escrita a frase em inglês “Never give up your light” também em letra cursiva e prata. Na parte inferior e central está escrita a identificação da carreira de Jung em inglês “A novel from international K-pop star and New York Times bestselling author of Shine”, em letras prateadas. Logo abaixo, o nome da escritora, “Jessica Jung” está colocado em evidência com letras garrafais e prateadas." width="667" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61yPR6iQZOL-667x1024.jpg 667w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61yPR6iQZOL-521x800.jpg 521w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61yPR6iQZOL-768x1179.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61yPR6iQZOL-1001x1536.jpg 1001w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61yPR6iQZOL-1334x2048.jpg 1334w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61yPR6iQZOL.jpg 1500w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30179" class="wp-caption-text">Bright deverá chegar às prateleiras brasileiras em 2023 pela Intrínseca (Foto: Simon &amp; Schuster)</figcaption></figure>
<p><b>Jessica Jung &#8211; Bright</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Apenas 1 ano e meio depois do lançamento de </span><a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-julho-de-2022/"><i><span style="font-weight: 400;">Shine: Uma chance de brilhar</span></i></a><span style="font-weight: 400;">; </span><i><span style="font-weight: 400;">best-seller</span></i><span style="font-weight: 400;"> do </span><i><span style="font-weight: 400;">New York Times</span></i><span style="font-weight: 400;"> de Jessica Jung, a cantora, escritora e vendedora de jóias nas horas vagas voltou com o sucessor </span><a href="https://www.teenvogue.com/story/jessica-jung-shine-sequel-bright-exclusive-first-chapter"><i><span style="font-weight: 400;">Bright</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Em 2022, a publicação foi responsável por dar continuidade ao frenesi causado na indústria da Música sul-coreana pelo seu romance de estreia, recheado de revelações pouco discretas acerca dos bastidores. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Desta vez, a protagonista Rachel finalmente encara as decepções envolvendo a sua participação no grupo nada amigável Girls Forever, e o seu relacionamento com Jason, o maior babaca do </span><a href="https://popasiaticojpg.com/2022/05/10/jessica-jung-revive-os-rumores-de-sua-saida-do-snsd-atraves-da-sua-nova-ficcao-bright/"><i><span style="font-weight: 400;">K-pop</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Entregando um desenvolvimento digno das melhores </span><i><span style="font-weight: 400;">fanfics</span></i><span style="font-weight: 400;">, Jung novamente não exitou em escrever a sua verdade por meio do disfarce da ficção e reviveu no público a empatia pelos momentos cruciais que passou durante a sua estadia nessa indústria tão letal.</span><b> &#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30189" aria-describedby="caption-attachment-30189" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30189 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/813t3nH1vNL-683x1024.jpg" alt="Capa do livro Humanos Exemplares. Na imagem há uma porta branca e uma janela com vidro meio fosco ao lado. Da janela é possível ver um pássaro vermelho. Em frente a porta está um vaso de rosas cor de rosa com seus caules submersos. O nome do livro ocupa a porção inferior e o da autora a superior, ambos estão grafados na cor branca." width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/813t3nH1vNL-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/813t3nH1vNL-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/813t3nH1vNL-768x1152.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/813t3nH1vNL-1024x1536.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/813t3nH1vNL-1366x2048.jpg 1366w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/813t3nH1vNL-1200x1799.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/813t3nH1vNL.jpg 1654w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30189" class="wp-caption-text">“A quantidade de ossos que uma velha possui é um espanto, um assombro, porque afinal alguns humanos como ela sumiram, muitos já sumiram” (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Juliana Leite &#8211; Humanos Exemplares</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Para onde vão nossos testemunhos quando o gosto sombrio da morte chega aos nossos lábios? Por mais que não nos pergunte diretamente, essa é a questão por trás de </span><i><span style="font-weight: 400;">Humanos Exemplares</span></i><span style="font-weight: 400;">. Escrita por </span><a href="https://cbn.globoradio.globo.com/media/audio/381899/humanos-exemplares-novo-romance-de-juliana-leite-a.htm"><span style="font-weight: 400;">Juliana Leite</span></a><span style="font-weight: 400;"> e publicada pela </span><i><span style="font-weight: 400;">Companhia das Letras</span></i><span style="font-weight: 400;"> em 2022, a obra nos apresenta Natália, uma mulher de 100 anos com muito a contar, mas sem plateia para ouvir.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A senhora guarda em si grandes relatos sobre o período ditatorial, o medo que a afligiu e os sonhos que construiu, entretanto, quando ela morrer as coisas vão acompanhá-la aos planos intocáveis. Enquanto trata da fragilidade da </span><a href="https://personaunesp.com.br/amuleto-critica/"><span style="font-weight: 400;">memória</span></a><span style="font-weight: 400;"> e gera reflexões sobre como isso afeta universos particulares e grandes eventos históricos, a autora também nos leva a um passeio sobre as angústias da terceira idade e o valor da velhice. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Cheia de personagens bem desenvolvidos e diversas declarações valiosas, a narrativa é um deleite apaixonante, mas devastador. Natália e Vicente, seu marido já falecido, são resultados diretos de um país tomado pelas chamas de um </span><a href="https://personaunesp.com.br/meu-tio-jose-critica/"><span style="font-weight: 400;">golpe</span></a><span style="font-weight: 400;">, e a forma como isso se reflete em seus comportamentos e desejos é explosiva. Entre as ruínas das lembranças, os arquivos perseguidos pelo tempo são os mais raros. </span><b>– Jamily Rigonatto </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30167" aria-describedby="caption-attachment-30167" style="width: 712px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30167 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/711tDOx3KL-712x1024.jpg" alt="" width="712" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/711tDOx3KL-712x1024.jpg 712w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/711tDOx3KL-557x800.jpg 557w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/711tDOx3KL-768x1104.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/711tDOx3KL-1069x1536.jpg 1069w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/711tDOx3KL-1425x2048.jpg 1425w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/711tDOx3KL.jpg 1500w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30167" class="wp-caption-text">Originalmente publicado em 1985, o romance de estreia do húngaro László Krasznahorkai chegou ao Brasil em 2022, sob tradução de Paulo Schiller (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>László Krasznahorkai &#8211; Sátántangó</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Embora escrito nos anos 1980, </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9786559211159/satantango"><i><span style="font-weight: 400;">Sátántangó</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> não está especificamente ancorado em sistemas ou governos da época. Na verdade, o húngaro László Krasznahorkai dá tratamentos “míticos” à obra, na qual o universo sombrio de uma pequena comunidade dá as formas desse romance monstruoso, que já nasceu clássico. Muito do que se conhece da obra vem de sua adaptação cinematográfica, feita pelo diretor </span><a href="http://43.mostra.org/br/filme/6451-SATANTANGO"><span style="font-weight: 400;">Béla Tarr</span></a><span style="font-weight: 400;"> em 1996, com roteiro adaptado pelo próprio Krasznahorkai e mais de 7 horas de duração. Na história do livro – que está dividido em duas partes, primeiro de 1 a 6 e, depois, de 6 a 1, como no </span><i><span style="font-weight: 400;">tango</span></i><span style="font-weight: 400;"> –,  há a chegada de um homem misterioso à vila. Chamado Irimias, ele pode ser um profeta, um cético ou o próprio diabo, visto que retorna após ser dado como morto.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A escrita de László – representada, aqui, na tradução de Paulo Schiller –, ao mesmo tempo em que alimenta o mistério, nos põe em um transe vertiginoso no qual somos embalados. Influenciado por Friedrich Nietzsche, Fiódor Dostoiévski e Franz Kafka, a quem pertence a epígrafe da obra, o escritor promove em </span><i><span style="font-weight: 400;">Sátántangó </span></i><span style="font-weight: 400;">uma discussão extremamente interessante sobre os falsos profetas e os sentidos da alienação. Em retrospecto, também se percebe um rigoroso cuidado na escolha das palavras – o que pode explicar a demora que o livro teve no processo de tradução –, visto que, para o autor, as palavras são tudo. A parte surpreendente deste livro é a mistura interessante entre o estilo “modernista” e “pós-modernista”. Em determinados trechos, </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/noticia/2015/05/laszlo-krasznahorkai-da-hungria-recebe-o-man-booker-international.html"><span style="font-weight: 400;">László Krasznahorkai</span></a><span style="font-weight: 400;"> soa como um modernista clássico, mas o estilo fragmentado da obra, em que os capítulos começam com tramas subdesenvolvidas que vão se encorpando ao longo das páginas, dá ainda mais profundidade a </span><i><span style="font-weight: 400;">Sátántangó</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30160" aria-describedby="caption-attachment-30160" style="width: 675px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30160 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71te3XuqYYL-675x1024.jpg" alt="capa do livro A filha única, capa em cor vinho com manchas redondas cor de rosa. Na parte superior esquerda está escrito A filha única, e à direita está o nome da autora, Guadalupe Nettel." width="675" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71te3XuqYYL-675x1024.jpg 675w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71te3XuqYYL-527x800.jpg 527w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71te3XuqYYL-768x1165.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71te3XuqYYL-1012x1536.jpg 1012w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71te3XuqYYL.jpg 1687w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30160" class="wp-caption-text">A filha única é o terceiro romance da escritora mexicana Guadalupe Nettel (Foto: Todavia)</figcaption></figure>
<p><b>Guadalupe Nettel &#8211; A filha única</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Doce e discreto. Não há melhor forma de descrever o texto de </span><a href="https://tribunademinas.com.br/noticias/cultura/12-09-2022/a-filha-unica-de-guadalupe-nettel-e-lancado-no-brasil.html"><span style="font-weight: 400;">Guadalupe Nettel</span></a><span style="font-weight: 400;">, cuja calma em descrever situações emocionalmente fortes é um dos grandes destaques da sua escrita. A maternidade, sem qualquer clichê, é o grande pilar desse livro: a narradora, Laura, não quer ter filhos, e desde o início contextualiza sua opção em não gerar um novo ser.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Alina e Doris compartilham com Laura o circuito central da trama, e exploram as múltiplas camadas em torno de “ser mãe”, apontando para a condição não como uma experiência, mas sim um mosaico de sensações que não podem ser descritas de modo raso. Para Nettel, não é um presente ou castigo, mas algo que transcende um ser e transborda para todos os lados. </span><a href="https://todavialivros.com.br/livros/a-filha-unica"><i><span style="font-weight: 400;">A filha única</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">imerge os leitores em uma experiência que nem todos são capazes de viver. &#8211; </span><b>Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30163" aria-describedby="caption-attachment-30163" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30163 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81MRQLXSOqL-683x1024.jpg" alt="Capa do livro Via Ápia, de Geovani Martins, publicado pela editora Companhia das Letras. O fundo da capa é composto por tons de cinza; a base é no tom de cinza mais claro, mas há algumas manchas em tons mais escuros, e algumas delas possuem rastros, como se a tinta tivesse escorrido. No topo, dentro de um retângulo, há o desenho de cinco pessoas negras, todas sem rosto, em posições diferentes. Algumas das cores do desenho também possuem rastros. Um pouco abaixo, do lado esquerdo, está escrito a palavra “romance” em letras maiúsculas na cor preta. Do lado direito, está escrito o título da obra, também em letras maiúsculas, na cor transparente com a margem na cor preta. O nome do autor está logo abaixo, em letras maiúsculas na cor preta. No canto inferior direito, há o símbolo da editora, que consiste em uma bicicleta seguida do nome da mesma." width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81MRQLXSOqL-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81MRQLXSOqL-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81MRQLXSOqL-768x1152.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81MRQLXSOqL-1024x1536.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81MRQLXSOqL-1366x2048.jpg 1366w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81MRQLXSOqL-1200x1799.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81MRQLXSOqL.jpg 1654w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30163" class="wp-caption-text">O primeiro romance de Geovani Martins joga luz sobre a dura realidade daqueles que são assombrados pela violência policial (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Geovani Martins &#8211; Via Ápia</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Após a forte repercussão nacional e internacional de </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9788535930528/o-sol-na-cabeca"><i><span style="font-weight: 400;">O sol na cabeça</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (2018), a coletânea de contos que marcou sua estreia na literatura brasileira, Geovani Martins lançou seu primeiro romance, intitulado </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9786559211180/via-apia"><i><span style="font-weight: 400;">Via Ápia</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. A obra explora os impactos da instalação da UPP (Unidade de Polícia Pacificadora) na vida dos moradores da Rocinha, mais intimamente no cotidiano de cinco jovens negros, em três momentos diferentes: antes, durante e depois da ocupação.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O ponto mais tocante da ficção, sem dúvidas, é o quão real ela é. Martins cria um enredo que perpassa temas como violência, esperança, luto e amor análogo àquilo que é vivido fora das páginas. Com uma linguagem repleta de gírias e vícios de concordância, típicos da oralidade, o autor consegue construir a realidade da favela e desconstruir o imaginário da homogeneização de forma muito fluida. </span><i><span style="font-weight: 400;">Via Ápia</span></i><span style="font-weight: 400;"> é uma leitura necessária em memória de todos que foram e são vítimas do sistema de segurança brasileiro, além de ser um livro que consagra </span><a href="https://vogue.globo.com/cultura/livros/noticia/2022/09/via-apia-segundo-livro-de-geovani-martins.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Geovani Martins</span></a><span style="font-weight: 400;"> como um dos principais nomes da Literatura marginal. </span><b>&#8211; Raquel Freire</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30164" aria-describedby="caption-attachment-30164" style="width: 668px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30164 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81TuIrXCZ8L-668x1024.jpg" alt="A foto é a capa do livro A vida e as mortes de Severino Olho de Dendê, predominantemente vermelha. No topo da capa está o título do livro escrito em preto e branco, embaixo há Severino, o personagem principal, um homem negro que tem um artefato tecnológico vermelho no lugar do olho esquerdo, ele usa uma camisa vermelha desabotoada e tem o braço esquerdo metálico. Embaixo dele há o nome do autor, Ian Fraser escrito em amarelo, e mais abaixo há a silhueta de prédios. Ao redor da capa há vários retângulos abrigando itens do livro: foguetes, um pato, uma faca, uma palmeira, um robô, e outra personagem; Filomena." width="668" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81TuIrXCZ8L-668x1024.jpg 668w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81TuIrXCZ8L-522x800.jpg 522w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81TuIrXCZ8L-768x1177.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81TuIrXCZ8L-1002x1536.jpg 1002w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81TuIrXCZ8L.jpg 1618w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30164" class="wp-caption-text">“A indiferença é mais cruel que a morte” (Foto: Intrínseca)</figcaption></figure>
<p><b>Ian Fraser &#8211; A vida e as mortes de Severino Olho de Dendê</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ian Fraser é um romancista nascido e criado em Salvador, na Bahia, e é conhecido por algumas de suas principais obras &#8211; </span><i><span style="font-weight: 400;">Araruama, Noir Carnavalesco </span></i><span style="font-weight: 400;">e seu mais recente lançamento, </span><a href="https://www.intrinseca.com.br/severino-olho-de-dende/"><i><span style="font-weight: 400;">A vida e as mortes de Severino Olho de Dendê.</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">Todos os seus livros, apesar de divergirem no enredo, se assemelham na retratação do cenário nordestino brasileiro; no entanto, Fraser se supera ao representar o sertão das maneiras mais inusitadas.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">No caso de </span><i><span style="font-weight: 400;">A vida e as mortes de Severino Olho de Dendê, </span></i><span style="font-weight: 400;">a narrativa acompanha Severino, um humano que trabalha como investigador em uma galáxia distante e que, no lugar do olho esquerdo, possui um artefato tecnológico que permite ver os últimos momentos de uma pessoa antes de morrer. Ao longo de sua jornada investigando um assassinato junto ao fiel companheiro Bonfim, Severino passa por elementos inspirados em </span><a href="https://personaunesp.com.br/star-wars-sem-inspiracao-na-forca/"><i><span style="font-weight: 400;">Star Wars</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><a href="https://personaunesp.com.br/guardioes-da-galaxia-vol-2-5-anos/"><i><span style="font-weight: 400;">Guardiões da Galáxia</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://personaunesp.com.br/bacurau-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Bacurau</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">unindo perfeitamente o </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> com a vivência nordestina. </span><b>&#8211; Amábile Zioli</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30201" aria-describedby="caption-attachment-30201" style="width: 709px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30201 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dKTeqfJ9L-709x1024.jpg" alt="" width="709" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dKTeqfJ9L-709x1024.jpg 709w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dKTeqfJ9L-554x800.jpg 554w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dKTeqfJ9L-768x1110.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dKTeqfJ9L-1063x1536.jpg 1063w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81dKTeqfJ9L.jpg 1772w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30201" class="wp-caption-text">“Na vida, às vezes a gente tem que bater de frente, Lindo. A gente não tá errado em existir” (Foto: Seguinte)</figcaption></figure>
<p><b>Ilustralu &#8211; Arlindo</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Arlindo</span></i><span style="font-weight: 400;">, livro </span><a href="https://saibamais.jor.br/2022/07/ccxp-awards-ilustralu-artista-do-rn-ganha-premio-de-quadrinho-com-hq-arlindo/"><span style="font-weight: 400;">vencedor do <em>CCXP Awards</em> de 2022</span></a><span style="font-weight: 400;">, traz a história de um rapaz homossexual que mora no interior do Rio Grande do Norte e que, como a maioria das histórias desse gênero, reflete sobre a descoberta e a aceitação, principalmente em cidades pequenas e religiosas. A obra, escrita por Ilustralu inicialmente como uma </span><a href="https://twitter.com/ilustralu/status/1499360719921418254"><i><span style="font-weight: 400;">webcomic</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, mostra a vida do personagem homônimo, que é um menino ainda “no armário”, e que está passando pela experiência de primeiros amores. A pessoa mais próxima a ele, também </span><i><span style="font-weight: 400;">queer</span></i><span style="font-weight: 400;">, era sua tia, que, depois de criticada por ser uma mulher lésbica, decide se afastar da família e da cidade.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">As histórias retratadas em </span><i><span style="font-weight: 400;">Arlindo</span></i><span style="font-weight: 400;"> não focam apenas no personagem, mesmo que seja o protagonista, mas também comentam sobre outros adolescentes com outros problemas e que passam por dificuldades em casa ou com as tradições locais, muitas vezes inseridos em situações sufocantes. Mesmo que nem todos os personagens tenham ‘finais felizes’, a obra mostra que é necessário coragem e que </span><a href="https://valkirias.com.br/arlindo-ninguem-precisa-existir-sozinho/"><span style="font-weight: 400;">a solidão </span><i><span style="font-weight: 400;">queer </span></i><span style="font-weight: 400;">não dura para sempre</span></a><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Dante Zapparoli</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30193" aria-describedby="caption-attachment-30193" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30193 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/A1uCIKkil4L-683x1024.jpg" alt="" width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/A1uCIKkil4L-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/A1uCIKkil4L-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/A1uCIKkil4L-768x1152.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/A1uCIKkil4L-1024x1536.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/A1uCIKkil4L-1366x2048.jpg 1366w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/A1uCIKkil4L-1200x1799.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/A1uCIKkil4L.jpg 1654w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30193" class="wp-caption-text">Nesse livro, Fisher olha para as implicações culturais subjetivas imediatas (Foto: Autonomia Literária)</figcaption></figure>
<p><b>Mark Fisher &#8211; Fantasmas da minha vida</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><a href="https://autonomialiteraria.com.br/loja/teoria-politica/fantasmas-da-minha-vida-escritos-sobre-depressao-assombrologia-e-futuros-perdidos/"><i><span style="font-weight: 400;">Fantasmas da minha vida</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, publicado originalmente em 2014 mas que chegou ao território brasileiro em 2022, Mark Fisher explora a relação entre a cultura, a política e a saúde mental. Fisher argumenta que a cultura popular, em particular a Música Eletrônica, é um reflexo dos sentimentos de alienação e desesperança que muitos jovens experimentam em uma sociedade neoliberal cada vez mais individualista e fragmentada. Ele também sugere que as possibilidades de futuro estão sendo dinamitadas por um presente contínuo, sendo a cultura popular um meio de resistência contra essas forças opressivas, mas apenas quando pensada de maneira crítica e consciente.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ao longo do livro, Fisher utiliza sua própria experiência com a depressão para ilustrar seus argumentos sobre a saúde mental. </span><i><span style="font-weight: 400;">Fantasmas da minha vida</span></i><span style="font-weight: 400;"> é também um livro de crítica cultural na forma mais ampla do termo: o filósofo britânico utiliza elementos da cultura </span><i><span style="font-weight: 400;">pop</span></i><span style="font-weight: 400;"> para discutir sobre as condições de vida na contemporaneidade. De Arctic Monkeys e Joy Division a Drake e Christopher Nolan, </span><a href="https://jacobin.com.br/2023/01/mark-fisher-nos-ajudou-a-pensar-para-alem-do-realismo-capitalista/"><span style="font-weight: 400;">Mark Fisher</span></a><span style="font-weight: 400;"> constrói um livro desafiador, sombrio e provocativo. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30169" aria-describedby="caption-attachment-30169" style="width: 675px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30169 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/917kYrvmlGL-675x1024.jpg" alt="Capa do livro Não fossem as sílabas do sábado, de Mariana Salomão Carrara, publicado pela editora Todavia. Ele se baseia na fotografia de uma janela de um prédio na cor branca. A janela está aberta e, dela, por causa do vento, sai uma cortina branca, que fica do lado esquerdo e na parte de cima da mesma. É possível ver um varal com algumas roupas penduradas por uma fresta da janela. O título da obra se encontra no lado superior direito da capa; ele está escrito em letras maiúsculas e na cor preta, e cada palavra está em uma linha. O nome da autora está no canto inferior esquerdo da capa, também em letras maiúsculas e na cor preta, com cada palavra em uma linha. No canto inferior direito está o logo da editora, que consiste em quatro formas geométricas circulares, representando o movimento que a boca faz ao dizer cada sílaba da palavra “todavia”." width="675" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/917kYrvmlGL-675x1024.jpg 675w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/917kYrvmlGL-527x800.jpg 527w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/917kYrvmlGL-768x1165.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/917kYrvmlGL-1012x1536.jpg 1012w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/917kYrvmlGL.jpg 1687w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30169" class="wp-caption-text">Contando sobre a vida e a morte, a autora nos guia pelo caminho da dor, da descoberta e, principalmente, do tempo (Foto: Todavia)</figcaption></figure>
<p><b>Mariana Salomão Carrara &#8211; Não fossem as sílabas do sábado</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Para morrer, basta estar vivo. É o que diz o senso comum, e se encaixa no caso de André, marido de Ana: bastou ele sair de casa no exato momento em que um homem (Miguel, marido de Madalena) caía da janela para que o seu fim chegasse. </span><a href="https://todavialivros.com.br/livros/nao-fossem-as-silabas-do-sabado"><i><span style="font-weight: 400;">Não fossem as sílabas do sábado</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">conta a história de duas mulheres que, para sempre, estarão unidas pelo trágico acidente que resultou na morte de seus maridos.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Assim, trata-se de um livro sobre o luto – e, portanto, sobre a vida. </span><a href="https://marianacarrara.com/sobre-a-autora/"><span style="font-weight: 400;">Mariana Salomão Carrara</span></a><span style="font-weight: 400;">, nesta obra delicada e dura, aborda a dor ocasionada por uma morte que não deveria ocorrer, e por uma vida que deve ser encarada a partir de então. A luta e o luto, aqui, andam praticamente de mãos dadas, na tentativa de superar o inexplicável e de tentar entender a ausência de quem não deveria estar ausente. </span><b>&#8211; Raquel Freire</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30171" aria-describedby="caption-attachment-30171" style="width: 701px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30171 size-large" style="font-weight: bold; background-color: transparent; text-align: inherit;" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/michelle-1-701x1024.jpg" alt="" width="701" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/michelle-1-701x1024.jpg 701w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/michelle-1-548x800.jpg 548w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/michelle-1-768x1121.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/michelle-1-1052x1536.jpg 1052w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/michelle-1-1403x2048.jpg 1403w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/michelle-1-1200x1752.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/michelle-1.jpg 1618w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30171" class="wp-caption-text">Estreia literária da vocalista de Japanese Breakfast, o livro é um mergulho nas formas singulares do luto (Foto: Fósforo)</figcaption></figure>
<p><b>Michelle Zauner &#8211; Aos prantos no mercado</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Nas memórias de </span><a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-janeiro-de-2023/"><span style="font-weight: 400;">Michelle Zauner</span></a><span style="font-weight: 400;">, ter uma dupla origem é como viver uma fratura. Sendo a comida sua principal ligação com a Coréia do Sul, é também nela que Zauner encontra uma das bases na educação sentimental, superando traumas da infância que dão lugar a uma nova responsabilidade sobre as escolhas da vida adulta. Em </span><a href="https://www.fosforoeditora.com.br/catalogo/aos-prantos-no-mercado/"><i><span style="font-weight: 400;">Aos prantos no mercado</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, a autora aborda o amor e a saudade.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Desenvolvido a partir de seu ensaio publicado na revista </span><a href="https://www.newyorker.com/culture/culture-desk/crying-in-h-mart"><i><span style="font-weight: 400;">The</span></i> <i><span style="font-weight: 400;">New Yorker</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o livro conta com uma linguagem poética e envolvente, que põe a vocalista de Japanese Breakfast em momentos marcantes de sua formação intelectual, como o relacionamento com seu pai e o processo de descoberta da Música, ao ganhar sua primeira guitarra da mãe. </span><i><span style="font-weight: 400;">Aos Prantos no Mercado</span></i><span style="font-weight: 400;"> também traz reflexões importantes sobre a cultura coreana e o impacto da imigração na formação da identidade, mas tudo envolto em capítulos concisos e sentimentalmente potentes. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30170" aria-describedby="caption-attachment-30170" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30170 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81880ov8InL-683x1024.jpg" alt="Capa do livro O último endereço de Eça de Queiroz do escritor Miguel Sanches Neto. Na imagem, a cor predominante é azul, presente em todo o fundo da arte. No centro, uma enorme porta fotografada em preto e branco sobrepõe uma fotografia de Eça de Queiroz, um homem branco, também em preto e branco. Na parte superior esquerda está escrito o nome do escritor “Miguel Sanches Neto” em letras pretas. Um pouco abaixo, ainda na esquerda, está o logo da editora “Companhia das Letras” em branco. Na parte inferior e central, está escrito o título do livro “O último endereço de Eça de Queiroz” em letras garrafais e na cor preta" width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81880ov8InL-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81880ov8InL-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81880ov8InL-768x1151.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81880ov8InL-1025x1536.jpg 1025w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/81880ov8InL.jpg 1708w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30170" class="wp-caption-text">O último endereço de Eça de Queiroz é o oitavo romance de Miguel Sanches Neto (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Miguel Sanches Neto &#8211; O último endereço de Eça de Queiroz</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Crítico, poeta, cronista, romancista e contista, Miguel Sanches Neto tem longa passagem pelas diferentes formas da Literatura. Em 2022, </span><a href="https://www.folhadelondrina.com.br/folha-2/o-ultimo-endereco-de-eca-de-queiroz-a-literatura-ao-avesso-3224238e.html"><i><span style="font-weight: 400;">O último endereço de Eça de Queiroz</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> trouxe o melhor de sua escrita com o uso excepcional da ironia para abordar os conflitos internos de um autor frustrado com a constante busca pelo sucesso comercial. No livro, o narrador é protagonista e assume o pseudônimo de Rodrigo S. M., nome que aparece em </span><i><span style="font-weight: 400;">A hora da estrela</span></i><span style="font-weight: 400;"> (1977), de Clarice Lispector.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Para ilustrar a jornada peculiar de seu personagem, </span><a href="https://omaringa.com.br/coluna/estampado/o-ultimo-endereco-de-eca-de-queiroz-e-o-novo-livro-do-paranaense-miguel-sanches-neto/"><span style="font-weight: 400;">Miguel Sanches Neto</span></a><span style="font-weight: 400;"> contou com a ajuda dos fantasmas de clássicos da Literatura portuguesa. Fernando Pessoa, José Saramago e, obviamente, Eça de Queiroz, são algumas das personalidades que fazem parte do delírio. “</span><i><span style="font-weight: 400;">Sobre a nudez forte da verdade, o manto diáfano da fantasia</span></i><span style="font-weight: 400;">”, assim como o escritor de </span><i><span style="font-weight: 400;">A Relíquia</span></i><span style="font-weight: 400;"> (1887), a narrativa do livro buscou o real através da ficção. </span><b>&#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30183" aria-describedby="caption-attachment-30183" style="width: 676px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30183 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61RDLeRGfTL-676x1024.jpg" alt="Capa do livro Parque Industrial, de Pagu. A imagem é uma ilustração chapada de uma indústria e usa apenas a cor preta, sob um fundo azul celeste. No canto superior direito, está escrito o nome da autora em letra de forma. Na lateral esquerda do livro, se estendendo para a linha inferior, está escrito o título, na mesma estilização." width="676" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61RDLeRGfTL-676x1024.jpg 676w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61RDLeRGfTL-528x800.jpg 528w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61RDLeRGfTL-768x1163.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61RDLeRGfTL-1014x1536.jpg 1014w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61RDLeRGfTL-1352x2048.jpg 1352w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61RDLeRGfTL.jpg 1466w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30183" class="wp-caption-text">Aos 100 anos do Modernismo no Brasil, a principal obra de um dos principais nomes do período retornou às livrarias em nova edição (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Pagu – Parque Industrial</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A seleção literária do ano que marca o centenário do </span><a href="https://personaunesp.com.br/1922-2022-o-que-e-ser-moderno-no-brasil-artigo/"><span style="font-weight: 400;">Modernismo no Brasil</span></a><span style="font-weight: 400;"> guarda um lugar especial para as palavras daquela que é uma das principais referências do tema. </span><i><span style="font-weight: 400;">Parque Industrial</span></i><span style="font-weight: 400;"> é o primeiro livro de Pagu, que escreveu sobre a transformação cultural que montava e desmontava o Brasil desde 1922 quando tinha exatamente 22 anos. Em 2022, então, a </span><i><span style="font-weight: 400;">Companhia das Letras </span></i><span style="font-weight: 400;">recuperou o clássico, que, desde o seu lançamento original em 1933, traça um caminho precursor na Literatura brasileira, sendo compreendido hoje como o marco inicial do gênero “Romance proletário”.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">É na mecânica industrial de São Paulo na década de 1930 que Patrícia Galvão retrata as transformações que definiram o início do século XX no país, contraditoriamente iniciada na capital paulista, e irregularmente desenvolvida pelos demais centros do Brasil. Ao contrário das perspectivas abstraídas que originam boa parte das reflexões sobre o Modernismo no Brasil, porém, Pagu encarna seu olhar intrínseco à crítica sócio-cultural no ponto de vista singular de quem sempre está, simultaneamente, ao centro e às margens da sociedade: </span><a href="https://personaunesp.com.br/as-mulheres-da-semana-de-22-artigo/"><span style="font-weight: 400;">a mulher</span></a><span style="font-weight: 400;">. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Assim, o </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9786559212613/parque-industrial"><i><span style="font-weight: 400;">Parque Industrial</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> pintado pelo pseudônimo Mara Lobo é completamente entrelaçado e fragmentado pelas dinâmicas das relações vivenciadas por mulheres nos âmbitos de gênero e classe. Pagu viu de perto o momento em que o tempo se transformou em dinheiro. A reação daquela jovem, sempre tão perto e embora ainda longe de todos os méritos revolucionários que a história recente do país lhe atribuiria, foi criar uma obra urgente e perene, como uma denúncia do capitalismo em avanço que mudou a vida no Brasil para sempre. – </span><b>Raquel Dutra</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30172" aria-describedby="caption-attachment-30172" style="width: 700px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30172 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/o-sanatorio-700x1024.jpg" alt="a capa do livro mostra um hotel de cor branca cercado de montanhas e árvores cobertos por neve, e o título se encontra acima da imagem, de forma centralizada, em fonte de cor amarela." width="700" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/o-sanatorio-700x1024.jpg 700w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/o-sanatorio-547x800.jpg 547w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/o-sanatorio-768x1124.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/o-sanatorio-1050x1536.jpg 1050w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/o-sanatorio.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30172" class="wp-caption-text">Em seu livro de estreia, Sarah Pearce sabe como criar um grande suspense (Foto: Intrínseca)</figcaption></figure>
<p><b>Sarah Pearse &#8211; O sanatório</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A história de</span> <a href="https://www.intrinseca.com.br/livro/1128/"><i><span style="font-weight: 400;">O sanatório</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">se passa em um hotel nos alpes suíços que, em um passado sombrio, foi um hospital psiquiátrico. O protagonista Elin Wagner vai ao encontro do irmão, Isaac, que está comemorando um noivado. Desde o início, ele sente a tensão ao se encontrar na hospedagem, e o desaparecimento da noiva de seu irmão serve como um catalisador de seu desespero.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O livro de estreia de </span><a href="https://www.intrinseca.com.br/autor/581/"><span style="font-weight: 400;">Sarah Pearce</span></a><span style="font-weight: 400;"> tem uma escrita instigante que prende até o leitor mais distraído. Já comparado às obras de suas inspirações literárias &#8211; Agatha Christie e Stephen King -, o suspense de Pearce é intenso desde a primeira página, refletido na personalidade e nos comportamentos de seus sujeitos. É definitivamente uma experiência eletrizante. &#8211; </span><b>Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30175" aria-describedby="caption-attachment-30175" style="width: 656px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30175 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61h-WqSPySL-656x1024.jpg" alt="Capa do livro Sempre vivemos no castelo. A capa é uma ilustração. Na parte superior direita, vemos as palavras “shirley jackson” escritas em caixa alta, em uma fonte sem serifa em branco. Na parte central, à esquerda, vemos o desenho de uma menina, aparentando cerca de 18 anos, branca de cabelos castanhos longos e lisos, vestindo um vestido preto, e descalça. Ao seu lado, vemos um pássaro voando. Na parte da direita, ao centro, vemos as palavras “sempre”, “vivemos” e “no castelo”, em caixa baixa, em uma fonte sem serifa em preto. Abaixo, vemos o desenho de um gato preto. Na parte inferior à direita, vemos o logo da Alfaguara, em amarelo." width="656" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61h-WqSPySL-656x1024.jpg 656w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61h-WqSPySL-513x800.jpg 513w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61h-WqSPySL-768x1198.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/61h-WqSPySL.jpg 886w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30175" class="wp-caption-text">A vida de Shirley Jackson foi adaptada para o filme Shirley e uma das principais obras da autora, A Assombração da Casa da Colina, inspirou A Maldição da Residência Hill (Foto: Alfaguara)</figcaption></figure>
<p><b>Shirley Jackson &#8211; Sempre vivemos no castelo</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Importante expoente do Horror, as obras de </span><a href="https://personaunesp.com.br/shirley-critica/"><span style="font-weight: 400;">Shirley</span></a><span style="font-weight: 400;"> Jackson influenciaram grandes nomes da Literatura e do Audiovisual, como </span><a href="https://personaunesp.com.br/carrie-critica/"><span style="font-weight: 400;">Stephen King</span></a><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://personaunesp.com.br/critica-american-gods/"><span style="font-weight: 400;">Neil Gaiman</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://personaunesp.com.br/residencia-hill-critica/"><span style="font-weight: 400;">Mike Flanagan</span></a><span style="font-weight: 400;">. Suas vastas produções, porém, </span><a href="https://www.metropoles.com/colunas/guilherme-amado/os-eua-profundos-de-shirley-jackson"><span style="font-weight: 400;">não são tão conhecidas</span></a><span style="font-weight: 400;"> quanto as de seus pares de gênero: apesar da falta de reconhecimento, o Terror de Jackson inspira o medo através do próprio  cotidiano, tornando o real, sobrenatural. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Sempre vivemos no castelo</span></i><span style="font-weight: 400;">, que ganhou uma nova edição pela editora </span><i><span style="font-weight: 400;">Alfaguara</span></i><span style="font-weight: 400;">, a dúvida se mistura ao macabro, com um toque de humor tenso e envolvente.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Na história, originalmente publicada em 1962, as irmãs Blackwood vivem isoladas em uma residência com o tio, após a morte de todos os familiares e os rumores de um assassinato dentro da própria família. Pelos olhos de Merricat, a caçula, os eventos do dia a dia ganham um tom místico, ao mesmo tempo que mágico e infantil, e as suspeitas quanto a veracidade da narração são constantes. Com a chegada de um primo da família e o mistério acerca do que realmente aconteceu na propriedade, o </span><a href="https://deliriumnerd.com/2022/02/02/sempre-vivemos-no-castelo-e-a-genialidade-de-shirley-jackson/"><span style="font-weight: 400;">Horror</span></a><span style="font-weight: 400;"> desponta justamente a partir da dúvida e da falta de confiança na narradora de </span><a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-novembro-de-2022/"><i><span style="font-weight: 400;">Sempre vivemos no castelo</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Vitória Gomez</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30218" aria-describedby="caption-attachment-30218" style="width: 1000px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30218 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/610VT-c-LWL.jpg" alt="" width="1000" height="901" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/610VT-c-LWL.jpg 1000w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/610VT-c-LWL-800x721.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/610VT-c-LWL-768x692.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30218" class="wp-caption-text">Como se fosse um episódio de Black Mirror ilustrado, a HQ está em adaptação pela Netflix (Foto: Quadrinhos na Cia)</figcaption></figure>
<p><b>Simon Stålenhag &#8211; Estado elétrico</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Indicado ao Prêmio Arthur C. Clarke em 2019, </span><a href="https://personaunesp.com.br/estado-eletrico-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Estado elétrico</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (ou </span><i><span style="font-weight: 400;">Passagen</span></i><span style="font-weight: 400;">, no original da língua sueca) fica no limiar entre o livro ilustrado e o romance gráfico, com grandes painéis que nem sempre vêm acompanhados de textos claros. A bem da verdade, o livro parece ser um artefato quase contemplativo, retirado diretamente da distopia que pretende retratar, embora essa aura distópica das ilustrações de Simon Stålenhag dialogue com os universos de “tecnologia sucateada” do </span><i><span style="font-weight: 400;">cyberpunk</span></i><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">As artes de </span><i><span style="font-weight: 400;">Estado elétrico</span></i><span style="font-weight: 400;"> são cheias de detalhes, e a temática do autor combina suas próprias impressões da infância às inspirações da ficção científica, resultando em um cenário estereotipado da Suécia com itens futuristas agregados. </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9786559212439/estado-eletrico"><span style="font-weight: 400;">Stålenhag</span></a><span style="font-weight: 400;"> cria suas imagens utilizando uma mesa gráfica, valendo-se de técnicas e configurações específicas para simular pinturas a óleo, que se unem ao seu talento para narrar. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30196" aria-describedby="caption-attachment-30196" style="width: 712px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30196 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91XBIxb9c4L-712x1024.jpg" alt="Capa do livro Contos de Fadas. A imagem representa um poço visto de cima, ao lado há um menino com um lampião de chama laranja. Do outro lado está a cachora. É noite e o tom do espaço é azul escuro. O nome do autor está na porção superior e o do livro na inferior, ambos estão grafados em dourado." width="712" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91XBIxb9c4L-712x1024.jpg 712w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91XBIxb9c4L-557x800.jpg 557w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91XBIxb9c4L-768x1104.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91XBIxb9c4L-1069x1536.jpg 1069w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91XBIxb9c4L.jpg 1781w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30196" class="wp-caption-text">Em mais uma cartada do Rei do Terror, Conto de Fadas foge do habitual e explora um mundo fantasioso (Foto: Suma)</figcaption></figure>
<p><b>Stephen King &#8211; Conto de Fadas</b><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Escrito na voz do adolescente Charlie Reade, </span><i><span style="font-weight: 400;">Conto de Fadas</span></i><span style="font-weight: 400;"> é fiel ao título e, literalmente, performa uma narrativa encantada. Aos 75 anos, Stephen King não cansa de inovar e, com suas próprias referências, isso não é diferente. Disposto a se aventurar por novas possibilidades literárias, o autor dos clássicos do terror</span> <a href="https://personaunesp.com.br/it-a-coisa-5-anos/"><i><span style="font-weight: 400;">It: a Coisa</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://personaunesp.com.br/carrie-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Carrie, a Estranha</span></i></a><span style="font-weight: 400;">,</span> <span style="font-weight: 400;"> agora escolhe se aprofundar na fantasia. O protagonista é um jovem normal com uma vida irritantemente comum: vive em uma pacata cidade fictícia, cuida de casa, tem uma boa relação em casa e vai para a faculdade. Mas, como o comodismo não é um dos favoritos do autor, tudo isso muda até chegar no inacreditável. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O ponto de transição é o acidente doméstico do vizinho. Com o misterioso Howard Bowditch machucado, Charlie passa a cuidar dele e da cachorra Radar. Nessa interação, um carinho muito bonito se desenvolve entre os personagens, o sentimento é descrito de uma forma tão bem ritmada que até nos faz esquecer do vindouro lado </span><a href="https://blog.estantevirtual.com.br/2013/06/10/o-surrealismo-na-literatura/"><span style="font-weight: 400;">surrealista</span></a><span style="font-weight: 400;">. Essas ligações encaixadas também são algo que frequentemente vemos entre o garoto e o pai. Os paralelos começam a aparecer quando o senhor morre e o jovem encontra os motivos dos boatos sobre ele.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Um poço que liga o mundo humano com um universo repleto de seres mitológicos de todas as categorias é encontrado atrás da casa e, a partir disso, o cotidianismo dá lugar ao surreal. Apesar de deixar o horror para segundo plano, </span><a href="https://personaunesp.com.br/depois-stephen-king-critica/"><span style="font-weight: 400;">King</span></a><span style="font-weight: 400;"> mantém seus característicos elementos nos seres que vivem nesse outro espaço. Entretanto, o que toma conta são os efeitos iluminados e as motivações puras da narrativa. Aos poucos Charlie ganha um tom de herói, e a leitura de </span><i><span style="font-weight: 400;">Conto de Fadas</span></i><span style="font-weight: 400;"> se torna mágica. </span><b>– Jamily Rigonatto </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30203" aria-describedby="caption-attachment-30203" style="width: 748px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30203 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/810pTeLV1uL-748x1024.jpg" alt="" width="748" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/810pTeLV1uL-748x1024.jpg 748w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/810pTeLV1uL-585x800.jpg 585w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/810pTeLV1uL-768x1051.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/810pTeLV1uL-1122x1536.jpg 1122w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/810pTeLV1uL-1496x2048.jpg 1496w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/810pTeLV1uL.jpg 1571w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30203" class="wp-caption-text">Força, Nakamura!! é uma representação próxima de estar apaixonado e não saber para onde correr ou o que fazer (Foto: NewPOP)</figcaption></figure>
<p><b>Syundei &#8211; Força, Nakamura!!</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Ganbare! Nakamura-kun!!</span></i><span style="font-weight: 400;">, ou, como conhecido no Brasil, </span><i><span style="font-weight: 400;">Força, Nakamura!!</span></i><span style="font-weight: 400;">, é um mangá que possui representatividade LGBTQIA+, publicado pela editora </span><i><span style="font-weight: 400;">NewPOP</span></i><span style="font-weight: 400;">. Sua fama se consolidou, entre outros fatores, através das </span><a href="https://twitter.com/unterrrrrror/status/1370723874413801472"><span style="font-weight: 400;">paródias</span></a><span style="font-weight: 400;"> que sua capa colorida recebeu, fazendo com que o conhecimento da história logo se tornasse de fácil acesso. A obra retrata, de forma leve e divertida, as descobertas amorosas de Nakamura, um jovem de 16 anos que é tímido e não consegue se expressar muito bem. Essa característica é contrastada com Hirose, o rapaz animado pelo qual se apaixona.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A obra traz consigo um ar gostoso de aceitação e entendimento dos primeiros romances, ampliando a vontade de viver um amor, por mais difícil que seja dar o primeiro passo ou, até mesmo, passar por uma primeira rejeição. Em tempos nos quais discursos de ódio a minorias foram proferidos, a </span><a href="https://www.autostraddle.com/all-65-dead-lesbian-and-bisexual-characters-on-tv-and-how-they-died-312315/"><span style="font-weight: 400;">falta de histórias</span></a><span style="font-weight: 400;"> com personagens </span><i><span style="font-weight: 400;">queer</span></i><span style="font-weight: 400;"> que vivem finais felizes faz falta, e conteúdos como o apresentado por Syundei acabam refrescando e dando esperança para que mais obras com bons finais surjam no futuro, mesmo que retratem um relacionamento </span><i><span style="font-weight: 400;">queer </span></i><span style="font-weight: 400;">platônico. </span><b>&#8211; Dante Zapparoli</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30184" aria-describedby="caption-attachment-30184" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30184 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/paulina-chiziane-balada-de-amor-ao-vento-683x1024.jpg" alt="Capa do livro Balada de Amor ao Vento, de Paulina Chiziane. A capa tem uma arte colorida de fundo, que apresenta traços horizontais de espessura irregular em tons de verde, rosa, amarelo, roxo e preto. Ao centro, em fonte grande e em caixa alta, o nome do livro e o nome da autora estão escritos em branco." width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/paulina-chiziane-balada-de-amor-ao-vento-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/paulina-chiziane-balada-de-amor-ao-vento-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/paulina-chiziane-balada-de-amor-ao-vento-768x1151.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/paulina-chiziane-balada-de-amor-ao-vento-1024x1536.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/paulina-chiziane-balada-de-amor-ao-vento-1366x2048.jpg 1366w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/paulina-chiziane-balada-de-amor-ao-vento.jpg 1500w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30184" class="wp-caption-text">“Tenho uma filha crescida que ainda estuda, embora já tenha estudado muito. Um dia disse-me que a Terra é redonda. Por fora é toda verde e lá no fundo tem um centro vermelho. Que a Terra é a mãe da natureza e tudo suporta para parir a vida. Como a mulher” (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Paulina Chiziane – Balada de Amor ao Vento </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A prosa poética é a melhor amiga da língua portuguesa – e ao compreender tudo o que significa existir sob uma influência colonialista, Paulina Chiziane sabe contornar os limites da Literatura assim como todos os outros autores que se consagraram por desenvolver a língua para além da concepção europeia. Influenciada pela lírica de </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-mapeador-de-ausencias-critica/"><span style="font-weight: 400;">Mia Couto</span></a><span style="font-weight: 400;">, iniciada à autocrítica inventiva de </span><a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-novembro-de-2022/"><span style="font-weight: 400;">José Saramago</span></a><span style="font-weight: 400;"> e perturbada pela mesma entidade feminina de </span><a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-maio-de-2022/"><span style="font-weight: 400;">Lygia Fagundes Telles</span></a><span style="font-weight: 400;">, a escritora moçambicana alcançou </span><a href="https://twitter.com/personaunesp/status/1451639528716898306"><span style="font-weight: 400;">o prêmio mais importante</span></a><span style="font-weight: 400;"> da Literatura de língua portuguesa em 2021, com a mesma audácia espiritual que a fez a primeira mulher a publicar um livro no país em 1990 com </span><i><span style="font-weight: 400;">Balada de Amor Ao Vento</span></i><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9786559211555/balada-de-amor-ao-vento"><i><span style="font-weight: 400;">Tudo começa no dia mais bonito do mundo</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">”</span></i><span style="font-weight: 400;">, quando a história de Sarnau e Mwando se inicia com os suspiros mais apaixonados da protagonista narradora. O desenrolar, no entanto, acontece na sociedade que não só recusa às mulheres o seu direito à autonomia, como também ameaça sua mera sobrevivência. O amor, para Chiziane, é a coisa mais bela e a arma mais violenta. Assim, a autora se mistura às brisas de verão, festividades religiosas, tradições locais e laços de família e amizade para descascar as camadas de violência, desamparo, solidão e privilégios que sustentam os sistemas em que vivemos, cuja complexidade se dá na exata relação existente entre o tradicionalismo e a modernidade. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Desta forma, </span><i><span style="font-weight: 400;">Balada de Amor ao Vento</span></i><span style="font-weight: 400;"> é a semente de todo o pioneirismo e revolução que consagra o nome de Paulina Chiziane na língua portuguesa de origem não-europeia. Para além de sua estreia precursora no que diz respeito à história das mulheres na Literatura africana, o livro é também floresce todos os temas que a autora aborda com mais ferocidade em </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9786559211814/niketche-nova-edicao"><i><span style="font-weight: 400;">Niketche: uma história de poligamia</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Publicada originalmente em 2001, a obra de maior visibilidade de Chiziane foi difundida mundo afora depois de sua vitória no Prêmio Camões, propagando também as discussões mais contemporâneas sobre a condição da mulher no mundo globalizado. – </span><b>Raquel Dutra</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30202" aria-describedby="caption-attachment-30202" style="width: 743px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30202 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911RyEcltjL-743x1024.jpg" alt="" width="743" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911RyEcltjL-743x1024.jpg 743w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911RyEcltjL-580x800.jpg 580w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911RyEcltjL-768x1059.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911RyEcltjL-1114x1536.jpg 1114w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911RyEcltjL-1485x2048.jpg 1485w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911RyEcltjL-1200x1655.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911RyEcltjL.jpg 1559w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30202" class="wp-caption-text">Os papéis de gênero são amplamente discutidos dentro do volume único de Boy Meets Maria (Foto: NewPOP)</figcaption></figure>
<p><b>PEYO &#8211; Boy meets Maria</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com tons pastéis em sua capa, </span><a href="https://www.amazon.com.br/Boy-meets-Maria-PEYO/dp/8583623341"><i><span style="font-weight: 400;">Boy meets Maria</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> retrata a juventude, a autodescoberta e a tentativa de superação de abusos passados. O mangá, que pertence ao gênero </span><a href="https://queer.ig.com.br/2021-12-03/series-sul-coreanas-boys-love-fenomeno.html"><i><span style="font-weight: 400;">Boys Love</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, apresenta a visão de Taiga, um rapaz que acaba de se mudar para uma escola nova para começar seus estudos de ensino médio, e que tem uma grande admiração por heróis. O ideal do menino, até certa forma, se enquadra nos padrões de gênero que são esperados de pessoas do sexo masculino.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em contrapartida, temos Maria, pessoa que ele conhece e se apaixona à primeira vista, após vê-la dançando em um palco. Para a surpresa de Taiga, há a descoberta de que Maria, na verdade, é um homem, o que o deixa confuso sobre seus sentimentos e sobre o uso de nomes e pronomes que pessoas optam por usar. Toda a trama gira ao redor do “</span><i><span style="font-weight: 400;">ser um homem</span></i><span style="font-weight: 400;">” ou, de certa forma, do que é </span><a href="https://www.yaoibrasil.com/post/boy-meets-maria-genero-e-sexualidade"><span style="font-weight: 400;">não se identificar em um corpo que é seu</span></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Mesmo com seus traços delicados e cores claras, </span><i><span style="font-weight: 400;">Boys meets Maria </span></i><span style="font-weight: 400;">traz assuntos como abuso sexual, infantil e negligência familiar de forma brutal. Trata-se de um mangá </span><a href="https://www.cinemaepipoca.com.br/o-que-e-genero-coming-of-age/"><i><span style="font-weight: 400;">coming-of-age</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> que tenta reforçar mensagens de apoio a vítimas de abusos passados, representadas na trama por Maria. Além de trazer uma forte representação não-binária, o mangá problematiza o sentir nos moldes binários que muitas vezes a sociedade nos coloca. </span><b>&#8211; Dante Zapparoli</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30192" aria-describedby="caption-attachment-30192" style="width: 712px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30192 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91eGWUH9QtL-712x1024.jpg" alt="Capa do livro Carrie Soto Está de Volta. A imagem é uma quadra de tênis laranja vista de cima. No meio dela há uma mulher branca de cabelos pretos presos em um rabo de cavalo, ela veste roupa branca e está segurando uma raquete. No chão há várias bolas de tênis amarelas espalhadas. O nome do livro está escrito em letras amarelas na porção inferior e o da autoras em letras azul bebe na porção superior direita." width="712" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91eGWUH9QtL-712x1024.jpg 712w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91eGWUH9QtL-557x800.jpg 557w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91eGWUH9QtL-768x1104.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91eGWUH9QtL-1069x1536.jpg 1069w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/91eGWUH9QtL.jpg 1781w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30192" class="wp-caption-text">Conhecida pelo sucesso de Os Sete Maridos de Evelyn Hugo e Dayse Jones and the Six, Taylor Jenkins retoma sua fórmula singular em Carrie Soto Está de Volta (Foto: Paralela)</figcaption></figure>
<p><b>Taylor Jenkins Reid &#8211; Carrie Soto Está de Volta</b></p>
<p><a href="https://personaunesp.com.br/os-sete-maridos-de-evelyn-hugo-critica/"><span style="font-weight: 400;">Taylor Jenkins Reid</span></a><span style="font-weight: 400;"> já provou ser mestre quando o assunto é criar personagens tão reais que chegamos a ser tentados a buscar os nomes na internet e encontrar textos jornalísticos sobre eles. </span><i><span style="font-weight: 400;">Em Carrie Soto Está de Volta </span></i><span style="font-weight: 400;">a escritora retorna com toda a excelência e nos leva a mais uma aventura pela complexidade humana, apresentando a atleta Carrie Soto e seu desejo de se mostrar inabalável. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Depois de 5 anos longe das quadras, a protagonista vê Nicki Chan bater seu recorde de vinte títulos Grand Slam no tênis e se sente prontamente ameaçada. Assim, ela passa a retomar a rotina esportiva com a ajuda do pai, o também ex-tenista Javier. Carrie já havia aparecido em outro escrito da </span><a href="https://www.uol.com.br/splash/noticias/2023/03/02/daisy-jones-and-the-six-conheca-a-autora-do-best-seller-que-virou-serie.htm"><span style="font-weight: 400;">autora</span></a><span style="font-weight: 400;">, intitulado </span><i><span style="font-weight: 400;">Malibu Renasce</span></i><span style="font-weight: 400;">, e se em um primeiro momento a ideia que tivemos dela era negativa, aqui a humanidade reforça sua dualidade. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ao longo das páginas o texto, traduzido por </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/autor.php?codigo=02842"><span style="font-weight: 400;">Alexandre Boide</span></a><span style="font-weight: 400;">, caminha pelas complexidades da personalidade e esmiúça seus desejos e vivências. A tenista é uma personagem apaixonante e extremamente forte, ler sua história é um grande prazer. Com diversas facetas plurais, o esforço é uma de suas características mais marcantes. Já que </span><i><span style="font-weight: 400;">Carrie Soto Está de Volta</span></i><span style="font-weight: 400;">, vale a pena conhecê-la. </span><b>– Jamily Rigonatto </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30168" aria-describedby="caption-attachment-30168" style="width: 671px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30168 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911eZu59ZiL-e1678198425267-671x1024.jpg" alt="A foto é a capa do livro A Mandíbula de Caim, a ambientação é uma biblioteca desorganizada, todas as prateleiras de livros são cinzas, e a que está a esquerda contém uma folha branca escrito “Livro Enigma”, embaixo dela há uma garrafa com um líquido derramado e ao lado outra folha branca escrito “Torquemada”, pseudônimo do autor Edward Powys Mathers. No centro há o nome do livro escrito em verde neon, embaixo há um círculo da mesma cor com os escritos “‘Se Agatha Christie e James Joyce tivessem um filho literário bastardo, seria esse livro’ - Daily Telegraph”. Embaixo do círculo há um corpo no chão, apenas as pernas estão visíveis, o resto do corpo está atrás de uma estante de livros." width="671" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911eZu59ZiL-e1678198425267-671x1024.jpg 671w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911eZu59ZiL-e1678198425267-524x800.jpg 524w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911eZu59ZiL-e1678198425267-768x1172.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911eZu59ZiL-e1678198425267-1007x1536.jpg 1007w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/911eZu59ZiL-e1678198425267.jpg 1185w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30168" class="wp-caption-text">Diferentemente das outras edições do livro, a brasileira conta com páginas destacáveis, o que ajuda na organização do mistério (Foto: Intrínseca)</figcaption></figure>
<p><b>Torquemada &#8211; A Mandíbula de Caim</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Escrito originalmente em 1934 por Edward Powys Mathers, compilador de palavras cruzadas do jornal britânico </span><i><span style="font-weight: 400;">The Observer</span></i><span style="font-weight: 400;">, sob o pseudônimo de Torquemada,</span><i><span style="font-weight: 400;"> A Mandíbula de Caim</span></i><span style="font-weight: 400;"> é o suspense policial mais </span><a href="https://www.intrinseca.com.br/blog/2022/12/tudo-o-que-voce-precisa-saber-sobre-a-mandibula-de-caim/"><span style="font-weight: 400;">intrigante </span></a><span style="font-weight: 400;">que você já viu. Ao longo de 100 páginas, são descritos seis assassinatos, todos cometidos por assassinos diferentes, e o objetivo atribuído ao leitor é solucionar o crime. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">No entanto, as possibilidades são quase infinitas, e é por isso que, até o momento de sua edição mais atual, de 2022, apenas </span><a href="https://www.theguardian.com/books/2021/nov/23/cain-enabled-tiktok-helps-reissued-literary-puzzle-fly-off-the-shelves"><span style="font-weight: 400;">quatro pessoas</span></a><span style="font-weight: 400;"> teriam conseguido resolver o enigma. Recentemente o livro viralizou no </span><i><span style="font-weight: 400;">BookTok </span></i><span style="font-weight: 400;">e fez com que milhares de leitores assíduos se mobilizassem para resolver o mistério proposto pelo escritor britânico. </span><b>&#8211; Amábile Zioli</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30159" aria-describedby="caption-attachment-30159" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30159 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71dOIKpC2nL-683x1024.jpg" alt="Capa do livro Bendita seja a filha criada por uma voz em sua cabeça da escritora Warsan Shire. Na imagem, as cores predominantes são: branco, preto e azul. Grande parte da arte de capa é composta pelo contorno, desenhado em preto no fundo branco, de uma mulher com o rosto apoiado em uma das mãos. Na parte inferior direita está escrito o título do livro “Bendita seja a filha criada por uma voz em sua cabeça” em letras garrafais azuis. Logo abaixo está escrito o nome da autora “Warsan Shire” em letras garrafais brancas. Na extrema esquerda está posicionado o logo da “Companhia das Letras” em branco." width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71dOIKpC2nL-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71dOIKpC2nL-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71dOIKpC2nL-768x1152.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71dOIKpC2nL-1024x1536.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/71dOIKpC2nL.jpg 1654w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30159" class="wp-caption-text">Bendita seja a filha criada por uma voz em sua cabeça é o livro de estreia de Warsan Shire (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Warsan Shire &#8211; Bendita seja a filha criada por uma voz em sua cabeça</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Lançada ao sucesso por Beyoncé, </span><a href="https://notaterapia.com.br/2022/08/19/5-melhores-poemas-de-warsan-shire-a-poeta-lancada-por-beyonce/"><span style="font-weight: 400;">Warsan Shire</span></a><span style="font-weight: 400;"> publicou o seu primeiro livro em 2022. Intitulado </span><i><span style="font-weight: 400;">Bendita seja a filha criada por uma voz em sua cabeça</span></i><span style="font-weight: 400;">, o conjunto de poemas trouxe à tona a vivência de Shire como uma mulher negra. O resultado final fez jus a expectativa deixada por ela ao colaborar com escolhas brutais de palavras no aclamado álbum </span><a href="https://open.spotify.com/album/7dK54iZuOxXFarGhXwEXfF"><i><span style="font-weight: 400;">Lemonade</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (2016), e, através de uma sensibilidade única, colocou o leitor para refletir sobre tudo e todos.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">A manicure empurra minhas cutículas, vira minha mão, estica a pele da palma e diz: eu vejo suas filhas e as filhas delas</span></i><span style="font-weight: 400;">”. Poeta mais jovem a integrar a Sociedade Real da Literatura, Warsan Shire nasceu no Quênia e foi criada em Londres. Autêntica e dona de um movimento próprio, ela fez de </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2022/08/warsan-shire-alavancada-por-beyonce-supera-seus-traumas-em-poemas.shtml"><i><span style="font-weight: 400;">Bendita seja a filha criada por uma voz em sua cabeça</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> uma obra completa, coesa e que não deixa nenhuma ponta solta para trás.</span><b> &#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/os-melhores-livros-de-2022/">Os Melhores Livros de 2022</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/os-melhores-livros-de-2022/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">30157</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Os Melhores Filmes de 2022</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/os-melhores-filmes-de-2022/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/os-melhores-filmes-de-2022/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 06 Mar 2023 20:14:12 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Cinema]]></category>
		<category><![CDATA[1985]]></category>
		<category><![CDATA[2022]]></category>
		<category><![CDATA[A Baleia]]></category>
		<category><![CDATA[A Fera do Mar]]></category>
		<category><![CDATA[A Jazzman's Blues]]></category>
		<category><![CDATA[A Mãe]]></category>
		<category><![CDATA[A Menina Silenciosa]]></category>
		<category><![CDATA[A Mulher Rei]]></category>
		<category><![CDATA[A Voz do Empoderamento]]></category>
		<category><![CDATA[Abracadabra 2]]></category>
		<category><![CDATA[Aftersun]]></category>
		<category><![CDATA[All Quiet on the Western Front]]></category>
		<category><![CDATA[Amábile Zioli]]></category>
		<category><![CDATA[Ana Cegatti]]></category>
		<category><![CDATA[Animais Fantásticos: Os Segredos de Dumbledore]]></category>
		<category><![CDATA[Argentina]]></category>
		<category><![CDATA[Arthur Caires]]></category>
		<category><![CDATA[Aryadne Xavier]]></category>
		<category><![CDATA[As Linhas Tortas de Deus]]></category>
		<category><![CDATA[Assassino Sem Rastro]]></category>
		<category><![CDATA[Até os ossos]]></category>
		<category><![CDATA[Aterrorizante 2]]></category>
		<category><![CDATA[Avatar The Way of Water]]></category>
		<category><![CDATA[Avatar: O Caminho da Água]]></category>
		<category><![CDATA[Babilônia]]></category>
		<category><![CDATA[Barbarian]]></category>
		<category><![CDATA[Batman]]></category>
		<category><![CDATA[Bigbug]]></category>
		<category><![CDATA[Black Panther: Wakanda Forever]]></category>
		<category><![CDATA[Blonde]]></category>
		<category><![CDATA[Bodies Bodies Bodies]]></category>
		<category><![CDATA[Bones and All]]></category>
		<category><![CDATA[Boy From Heaven]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Alvarenga]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Andrade]]></category>
		<category><![CDATA[Bullet Train]]></category>
		<category><![CDATA[Carvão]]></category>
		<category><![CDATA[Causeway]]></category>
		<category><![CDATA[Cha Cha Real Smooth]]></category>
		<category><![CDATA[Clara Sganzerla]]></category>
		<category><![CDATA[Costanza Guerriero]]></category>
		<category><![CDATA[Crimes do Futuro]]></category>
		<category><![CDATA[Crimes Of The Future]]></category>
		<category><![CDATA[Decisão de Partir]]></category>
		<category><![CDATA[Decision to leave]]></category>
		<category><![CDATA[Do Revenge]]></category>
		<category><![CDATA[Doctor Strange in the Multiverse of Madness]]></category>
		<category><![CDATA[Don’t Worry Darling]]></category>
		<category><![CDATA[Doutor Estranho no Multiverso da Loucura]]></category>
		<category><![CDATA[Eduardo e Mônica]]></category>
		<category><![CDATA[Eduardo Rota Hilário]]></category>
		<category><![CDATA[Elvis]]></category>
		<category><![CDATA[Enola Holmes 2]]></category>
		<category><![CDATA[Enrico Souto]]></category>
		<category><![CDATA[Entergalactic]]></category>
		<category><![CDATA[Enzo Caramori]]></category>
		<category><![CDATA[Everything Everywhere All at Once]]></category>
		<category><![CDATA[Fantastic Beasts: The Secrets of Dumbledore]]></category>
		<category><![CDATA[Farha]]></category>
		<category><![CDATA[Filmes]]></category>
		<category><![CDATA[Fresh]]></category>
		<category><![CDATA[Gabriel Gatti]]></category>
		<category><![CDATA[Gabriel Gomes Santana]]></category>
		<category><![CDATA[Gabriel Oliveira F. Arruda]]></category>
		<category><![CDATA[Gabrielli Natividade]]></category>
		<category><![CDATA[Gangubai Kathiawadi]]></category>
		<category><![CDATA[Garoto dos Céus]]></category>
		<category><![CDATA[Gato de Botas 2: O Último Pedido]]></category>
		<category><![CDATA[Glass Onion: A Knives Out Mistery]]></category>
		<category><![CDATA[Glass Onion: um Mistério Knives Out]]></category>
		<category><![CDATA[Guilherme Dias Siqueira]]></category>
		<category><![CDATA[Guilherme Veiga]]></category>
		<category><![CDATA[Guillermo del Toro's Pinocchio]]></category>
		<category><![CDATA[Hellraiser]]></category>
		<category><![CDATA[Hellraiser: Renascido do inferno]]></category>
		<category><![CDATA[Henrique Marinhos]]></category>
		<category><![CDATA[Hocus Pocus 2]]></category>
		<category><![CDATA[Izadora Azevedo Albertini]]></category>
		<category><![CDATA[Jamily Rigonatto]]></category>
		<category><![CDATA[Júlia Aguiar]]></category>
		<category><![CDATA[Justiceiras]]></category>
		<category><![CDATA[Laura Hirata Vale]]></category>
		<category><![CDATA[Leonardo Ribeiro Jorge]]></category>
		<category><![CDATA[Les Années Super 8]]></category>
		<category><![CDATA[Lightyear]]></category>
		<category><![CDATA[Los Renglones Torcidos de Dios]]></category>
		<category><![CDATA[Luck]]></category>
		<category><![CDATA[Luckiest Girl Alive]]></category>
		<category><![CDATA[Ludmilla Henrique]]></category>
		<category><![CDATA[Marcel the Shell with Shoes On]]></category>
		<category><![CDATA[Mariana Nicastro]]></category>
		<category><![CDATA[Marte Um]]></category>
		<category><![CDATA[Matilda: O Musical]]></category>
		<category><![CDATA[Melhores do Ano]]></category>
		<category><![CDATA[Melhores do Ano 2022]]></category>
		<category><![CDATA[Melhores Filmes 2022]]></category>
		<category><![CDATA[Memory]]></category>
		<category><![CDATA[Minions 2: A Origem de Gru]]></category>
		<category><![CDATA[Minions: The Rise of Gru]]></category>
		<category><![CDATA[Morte Morte Morte]]></category>
		<category><![CDATA[My Father's Dragon]]></category>
		<category><![CDATA[My Policeman]]></category>
		<category><![CDATA[Nada de Novo no Front]]></category>
		<category><![CDATA[Não]]></category>
		<category><![CDATA[Não Fale o Mal]]></category>
		<category><![CDATA[Não Olhe!]]></category>
		<category><![CDATA[Não Se Preocupe Querida]]></category>
		<category><![CDATA[Nathalia Tetzner]]></category>
		<category><![CDATA[Nathan Nunes]]></category>
		<category><![CDATA[Noites Brutais]]></category>
		<category><![CDATA[Nope]]></category>
		<category><![CDATA[O Dragão do Meu Pai]]></category>
		<category><![CDATA[O Filme da Escritora]]></category>
		<category><![CDATA[O Homem do Jazz]]></category>
		<category><![CDATA[O Homem do Norte]]></category>
		<category><![CDATA[O Menu]]></category>
		<category><![CDATA[O Mistério de Marilyn Monroe: Gravações Inéditas]]></category>
		<category><![CDATA[O Pálido Olho Azul]]></category>
		<category><![CDATA[O Predador: A Caçada]]></category>
		<category><![CDATA[O Telefone Preto]]></category>
		<category><![CDATA[Os Anos do Super 8]]></category>
		<category><![CDATA[Os Banshees de Inisehrin]]></category>
		<category><![CDATA[Os Caras Malvados]]></category>
		<category><![CDATA[Os Fabelmans]]></category>
		<category><![CDATA[Oscar 2023]]></category>
		<category><![CDATA[Pânico 5]]></category>
		<category><![CDATA[Pantera Negra: Wakanda Para Sempre]]></category>
		<category><![CDATA[Passagem]]></category>
		<category><![CDATA[Pearl]]></category>
		<category><![CDATA[Pinóquio]]></category>
		<category><![CDATA[Predestinado: Arigó e o Espírito do Dr. Fritz]]></category>
		<category><![CDATA[Prey]]></category>
		<category><![CDATA[Puss in Boots: The Last Wish]]></category>
		<category><![CDATA[Raquel Freire]]></category>
		<category><![CDATA[Red: Crescer é uma Fera]]></category>
		<category><![CDATA[Regra 34]]></category>
		<category><![CDATA[Resurrection]]></category>
		<category><![CDATA[Roald Dahl's Matilda The Musical]]></category>
		<category><![CDATA[Ruído Branco]]></category>
		<category><![CDATA[Scream]]></category>
		<category><![CDATA[See how they run]]></category>
		<category><![CDATA[Sissy]]></category>
		<category><![CDATA[South Park The Streaming Wars]]></category>
		<category><![CDATA[South Park: Guerra de Streamings]]></category>
		<category><![CDATA[Speak No Evil]]></category>
		<category><![CDATA[Tár]]></category>
		<category><![CDATA[Terrifier 2]]></category>
		<category><![CDATA[The Bad Guys]]></category>
		<category><![CDATA[The Banshees of Inisherin]]></category>
		<category><![CDATA[The Batman]]></category>
		<category><![CDATA[The Black Phone]]></category>
		<category><![CDATA[The Fabelmans]]></category>
		<category><![CDATA[The House]]></category>
		<category><![CDATA[The Menu]]></category>
		<category><![CDATA[The Mystery of Marilyn Monroe: The Unheard Tapes]]></category>
		<category><![CDATA[The Northman]]></category>
		<category><![CDATA[The Novelist’s Film]]></category>
		<category><![CDATA[The Pale Blue Eye]]></category>
		<category><![CDATA[The Quiet Girl]]></category>
		<category><![CDATA[The Sea Beast]]></category>
		<category><![CDATA[The Whale]]></category>
		<category><![CDATA[The Woman King]]></category>
		<category><![CDATA[Thuani Barbosa]]></category>
		<category><![CDATA[Top Gun: Maverick]]></category>
		<category><![CDATA[Trem-Bala]]></category>
		<category><![CDATA[Tudo em Todo o Lugar ao Mesmo Tempo]]></category>
		<category><![CDATA[Turning Red]]></category>
		<category><![CDATA[Uma Garota de Muita Sorte]]></category>
		<category><![CDATA[Uncharted]]></category>
		<category><![CDATA[Uncharted: Fora do Mapa]]></category>
		<category><![CDATA[Veja como eles correm]]></category>
		<category><![CDATA[Vitória Gomez]]></category>
		<category><![CDATA[Vitória Vulcano]]></category>
		<category><![CDATA[Watcher]]></category>
		<category><![CDATA[White Noise]]></category>
		<category><![CDATA[X]]></category>
		<category><![CDATA[X - A Marca da Morte]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=29736</guid>

					<description><![CDATA[<p>A trajetória de retomada dos eventos presenciais consolidou-se em 2022. Na recuperação do pós-pandemia da covid-19 &#8211; que não nos deixou, mas, em um alívio, permitiu o relaxamento de algumas medidas de proteção -, o Cinema viu seus ávidos fãs retornarem às salas de forma irrestrita. Desde o Oscar até a 46ª Mostra Internacional de &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/os-melhores-filmes-de-2022/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Os Melhores Filmes de 2022"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/os-melhores-filmes-de-2022/">Os Melhores Filmes de 2022</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_30131" aria-describedby="caption-attachment-30131" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30131" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/capa.jpg" alt="" width="1024" height="538" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/capa.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/capa-800x420.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/capa-768x404.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30131" class="wp-caption-text">Entre as múltiplas facetas de Jobu Topaki, a estrela Pearl e a singularidade da conchinha Marcel, 84 filmes apareceram no ranking de Melhores do Ano do Persona (Arte: Nathália Mendes/Texto de abertura: Vitória Gomez)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">A trajetória de retomada dos eventos presenciais consolidou-se em 2022. Na recuperação do pós-pandemia da covid-19 &#8211; que não nos deixou, mas, em um alívio, permitiu o relaxamento de algumas medidas de proteção -, o Cinema viu seus ávidos fãs retornarem às salas de forma irrestrita. Desde o </span><i><span style="font-weight: 400;">Oscar </span></i><span style="font-weight: 400;">até a </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/46a-mostra-internacional-de-cinema-em-sao-paulo/"><span style="font-weight: 400;">46ª Mostra Internacional</span></a><span style="font-weight: 400;"> de Cinema em São Paulo, os eventos da indústria cinematográfica internacional e brasileira também abraçaram a possibilidade da realização totalmente presencial, e deram alento àqueles que encontram conforto na pipoca quentinha e nas subidas rumo às poltronas aveludadas. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Apenas no primeiro semestre do ano passado, o número de pessoas que compareceu aos cinemas presencialmente foi maior do que o contabilizado em 2021 inteiro, segundo levantamento da Agência Nacional do Cinema (Ancine). Apesar do retorno seguir lento e gradual, com expectativa de voltar a níveis normais e </span><a href="https://www.poder360.com.br/brasil/cinema-brasileiro-tem-recuperacao-lenta-do-publico-apos-covid/"><span style="font-weight: 400;">continuar a crescer em 2023</span></a><span style="font-weight: 400;">, o restabelecimento do hábito também se refletiu no </span><b>Melhores Filmes de 2022</b><span style="font-weight: 400;">. Das 84 produções citadas no tradicional </span><i><span style="font-weight: 400;">ranking </span></i><span style="font-weight: 400;">anual do </span><b>Persona</b><span style="font-weight: 400;">, que reúne membros da Editoria e colaboradores, 42 estrearam ou passaram pelos circuitos brasileiros. Após um ano em que os </span><a href="https://www.omelete.com.br/filmes/oscar-2023-nao-permitira-filmes-lancados-apenas-no-streaming"><i><span style="font-weight: 400;">streamings </span></i><span style="font-weight: 400;">dominaram</span></a><span style="font-weight: 400;"> os grandes lançamentos, o cenário volta a se reequilibrar.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A união das redes de cinema às plataformas, porém, garantiu a diversidade da programação de 2022. A animação </span><a href="https://personaunesp.com.br/pinoquio-guillermo-del-toro-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Pinóquio de Guillermo del Toro</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o </span><i><span style="font-weight: 400;">whodunnit </span></i><a href="https://personaunesp.com.br/glass-onion-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Glass Onion: Um Mistério Knives Out</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, e os dramas </span><a href="https://personaunesp.com.br/nada-de-novo-no-front-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Nada de Novo no Front</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, da Alemanha,</span> <span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://personaunesp.com.br/argentina-1985-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Argentina, 1985</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, da Argentina, foram alguns dos destacados pelos colaboradores, que os assistiram exclusivamente nos formatos digitais. Já os campeões de menções desse </span><i><span style="font-weight: 400;">ranking</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://personaunesp.com.br/tudo-em-todo-o-lugar-ao-mesmo-tempo-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Tudo em Todo o Lugar ao Mesmo Tempo</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://personaunesp.com.br/marte-um-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Marte Um</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, estrearam nos cinemas e levaram os espectadores às salas.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Diferentemente do que aconteceu com </span><a href="https://personaunesp.com.br/homem-aranha-sem-volta-para-casa-critica/"><span style="font-weight: 400;">lançamentos anteriores</span></a><span style="font-weight: 400;">, a presença opressiva de grandes empresas, como </span><i><span style="font-weight: 400;">Marvel </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><i><span style="font-weight: 400;">Disney</span></i><span style="font-weight: 400;">, foi obrigada a dividir sua programação com produções mais diversas. Apesar de </span><a href="https://personaunesp.com.br/batman-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Batman</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Pantera Negra: Wakanda Para Sempre </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://personaunesp.com.br/doutor-estranho-no-multiverso-da-loucura-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Doutor Estranho no Multiverso da Loucura</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">conseguirem suas menções, foi o independente </span><a href="https://personaunesp.com.br/aftersun-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Aftersun</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">que não saiu de cartaz (até o momento desta publicação), ultrapassando três meses nos cinemas nacionais.</span> <span style="font-weight: 400;">O sensível primeiro longa-metragem da diretora irlandesa Charlotte Wells aborda uma relação entre pai e filha, e chegou ao Brasil pela 46ª Mostra de SP.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Os gêneros das produções também refletiram diversidade. Os filmes de super-heróis tiveram sua vez e os de aventura também &#8211; </span><a href="https://personaunesp.com.br/avatar-o-caminho-da-agua-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Avatar: O Caminho da Água</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">e </span><i><span style="font-weight: 400;">Gato de Botas 2: O Último Pedido </span></i><span style="font-weight: 400;">receberam boas indicações -, mas foram as produções de Terror que marcaram 2022. Com alguns ganhando grandes lançamentos no Cinema, como foi o caso de </span><i><span style="font-weight: 400;">Pânico 5 </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><i><span style="font-weight: 400;">O Telefone Preto</span></i><span style="font-weight: 400;">, e outros não surpreendentemente deixados de lado, como </span><a href="https://personaunesp.com.br/x-ti-west-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">X &#8211; A Marca da Morte</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Aterrorizante 2</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Pearl</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Até os ossos </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://personaunesp.com.br/bodies-bodies-bodies-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Morte Morte Morte</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, as obras de gênero mereceram 15 nomeações como Melhores do Ano.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Elevando o número em relação ao </span><a href="https://personaunesp.com.br/os-melhores-filmes-de-2021/"><span style="font-weight: 400;">ano passado</span></a><span style="font-weight: 400;">, as produções dirigidas ou co-dirigidas por mulheres alcançaram a marca de 20 indicações &#8211; menos de ¼ do total. Já nas obras nacionais, a quantidade foi ainda mais negativa: dos 84 filmes citados, apenas 6 eram brasileiros, com destaques como </span><a href="https://personaunesp.com.br/carvao-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Carvão</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://personaunesp.com.br/regra-34-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Regra 34</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Eduardo e Mônica </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://personaunesp.com.br/a-mae-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">A Mãe</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Ao todo, foram citadas obras de 17 diferentes idiomas e nacionalidades.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">E falando em nomeações, 22 títulos indicados ao </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/oscar/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">2023</span> <span style="font-weight: 400;">também apareceram no </span><i><span style="font-weight: 400;">ranking</span></i><span style="font-weight: 400;">. Da categoria de Melhor Filme, que inclui apenas uma mulher indicada, apenas </span><a href="https://personaunesp.com.br/entre-mulheres-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Entre Mulheres</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://personaunesp.com.br/triangulo-da-tristeza-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Triângulo da Tristeza</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">não foram mencionados aqui. </span><a href="https://personaunesp.com.br/os-fabelmans-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Os Fabelmans</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://personaunesp.com.br/elvis-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Elvis</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, </span><a href="https://personaunesp.com.br/os-banshees-de-inisherin-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Top Gun: Maverick</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://personaunesp.com.br/os-banshees-de-inisherin-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Os Banshees de Inisherin</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> receberam múltiplas indicações. No </span><b>Melhores Filmes de 2022 </b><span style="font-weight: 400;">do </span><b>Persona</b><span style="font-weight: 400;">, você confere todas as obras destacadas pela nossa Editoria e colaboradores.</span></p>
<p><span id="more-29736"></span></p>
<hr />
<figure id="attachment_30122" aria-describedby="caption-attachment-30122" style="width: 2560px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30122 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AN_Brendan-Fraser-The-Whale-scaled-1.webp" alt="" width="2560" height="1923" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AN_Brendan-Fraser-The-Whale-scaled-1.webp 2560w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AN_Brendan-Fraser-The-Whale-scaled-1-800x601.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AN_Brendan-Fraser-The-Whale-scaled-1-1024x769.webp 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AN_Brendan-Fraser-The-Whale-scaled-1-768x577.webp 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AN_Brendan-Fraser-The-Whale-scaled-1-1536x1154.webp 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AN_Brendan-Fraser-The-Whale-scaled-1-2048x1538.webp 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/AN_Brendan-Fraser-The-Whale-scaled-1-1200x901.webp 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30122" class="wp-caption-text">Se tem alguém que merece destaque por melhor atuação do ano, esse alguém é Brendan Fraser (Foto: A24)</figcaption></figure>
<p><b>A Baleia (The Whale)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Somente quem é pai sabe quais são os verdadeiros obstáculos da paternidade e o filme </span><i><span style="font-weight: 400;">A Baleia, </span></i><span style="font-weight: 400;">roteirizado pelo escritor </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=_aiV64lQSis"><span style="font-weight: 400;">Samuel D. Hunter</span></a><span style="font-weight: 400;">, cumpre bem esse brilhante trabalho. Neste drama psicológico, acompanhamos de perto a fragilidade de um pai que tenta se reconectar com a filha. Enfrentando problemas graves de saúde física e mental, Charlie (Brendan Fraser) é um professor de inglês que enfrenta cada dia como se fosse o último, em uma luta diária entre arrependimentos e manutenção de uma auto-estima completamente abalada. A única forma que ele encontra de mascarar seus problemas é através da compulsão alimentar, tópico bastante ressaltado na narrativa.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O trabalho de Samuel Hunter não é apenas voltado ao clichê ‘pai e filha que buscam uma reconciliação’. Neste drama, a história é centrada na profundidade que atravessa aquilo que é aparente. Os </span><a href="https://www.goodmorningamerica.com/culture/story/brendan-fraser-shares-transformed-role-whale-94548413"><span style="font-weight: 400;">conflitos pessoais do protagonista</span></a><span style="font-weight: 400;"> fazem parte disso. Nas dificuldades que envolvem temáticas super sensíveis, mas nem sempre amplamente discutidas em nossa sociedade, como arrependimento, autodestruição, compulsão alimentar, paternidade e depressão. Como aflorar uma relação íntima e afetuosa que nunca existiu, de uma hora pra outra? Esse é o “x” da questão que permeia </span><i><span style="font-weight: 400;">The Whale</span></i><span style="font-weight: 400;">, que contou com a premiada atuação de Fraser e a excelente direção Darren Aronofsky.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Cotado pela crítica como candidato favorito ao </span><a href="https://olhardigital.com.br/2023/01/16/cinema-e-streaming/favorito-ao-oscar-ganha-mais-um-premio/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i><span style="font-weight: 400;"> de Melhor Ator</span></a><span style="font-weight: 400;">, Brendan Fraser se destaca nessa obra para ter um merecido reconhecimento profissional. Ele, que revelou ter enfrentado problemas relacionados à </span><a href="https://quartelgeneral.com/2022/09/18/lesoes-depressao-e-assedio-sexual-por-que-brendan-fraser-ficou-afastado-dos-cinemas/"><span style="font-weight: 400;">depressão e assédio</span></a><span style="font-weight: 400;">, avaliou que o papel de Charlie pode ser visto como um grande exemplo de superação para pessoas que passam por grandes traumas. </span><b>&#8211; Gabriel Gomes Santana</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29974" aria-describedby="caption-attachment-29974" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29974" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/The_Sea_Beast_00_48_53_17.webp" alt="Cena do filme A Fera do Mar. Um homem loiro com roupas velhas encara uma menina de cabelos cacheados. Ela tem uma espada em sua mão e faz um gesto oferecendo ao homem. Estão em pé numa praia de areia cor de rosa e matagal verde.]" width="1280" height="720" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/The_Sea_Beast_00_48_53_17.webp 1280w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/The_Sea_Beast_00_48_53_17-800x450.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/The_Sea_Beast_00_48_53_17-1024x576.webp 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/The_Sea_Beast_00_48_53_17-768x432.webp 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/The_Sea_Beast_00_48_53_17-1200x675.webp 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29974" class="wp-caption-text">Alguns nomes do elenco de A Fera do Mar são Karl Urban, dublando o protagonista Jacob Holland, e Jared Harris, a voz do Capitão Augustus Crow (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>A Fera do Mar (The Sea Beast)</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">A Fera do Mar</span></i><span style="font-weight: 400;"> nos faz perceber como ser sábio independe da idade, e que se pode aprender algo com qualquer situação ou pessoa. O filme é uma narrativa fluida e bastante rápida, ideal para dias em que se quer assistir algo leve, mas não tão banal. A animação carrega uma identidade genérica, mas há uma arte única no </span><i><span style="font-weight: 400;">design</span></i><span style="font-weight: 400;"> das Feras, o que é um ponto alto no filme. Pode-se perceber o esforço dos artistas. Porém, depois de tantas </span><a href="https://pixelnerd.com.br/filmes-de-animacao-mais-esperados-de-2023/"><span style="font-weight: 400;">animações</span></a><span style="font-weight: 400;"> da </span><i><span style="font-weight: 400;">Disney </span></i><span style="font-weight: 400;">preenchendo nossas vidas, em especial as em </span><i><span style="font-weight: 400;">3D</span></i><span style="font-weight: 400;">, é difícil não pensar que há a tentativa de se equiparar a estas: não apenas há pontos em comum na estética, mas na narrativa, no desfecho e na complexidade das personagens. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ainda que hajam pontos que os distanciam, como a abordagem a certos preconceitos, coisa que a </span><i><span style="font-weight: 400;">Disney</span></i><span style="font-weight: 400;"> não faz com frequência, há muito em comum. Mas as perguntas certas são: ela consegue nos transportar para aquele universo? E, se tem uma mensagem, ela é acessível à plateia? Nesse caso, sim. </span><i><span style="font-weight: 400;">A Fera do Mar</span></i><span style="font-weight: 400;"> cria com sucesso seu próprio universo. Suas </span><a href="https://revistacenarium.com.br/a-fera-do-mar-tem-como-protagonista-garota-preta-que-vira-heroina-ao-desafiar-ciclo-de-agressoes/"><span style="font-weight: 400;">personagens</span></a><span style="font-weight: 400;"> reforçam os pensamentos de lá e tornam críveis a problemática a ser resolvida. A mensagem também é bem captada, mas o desfecho é genérico e pode entediar alguns espectadores. </span><b>&#8211; Izadora Azevedo Albertini </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30104" aria-describedby="caption-attachment-30104" style="width: 720px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30104" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/a-mae.jpeg" alt="" width="720" height="475" /><figcaption id="caption-attachment-30104" class="wp-caption-text">A Mãe passou por festivais internacionais, estreou no Brasil no Festival de Gramado e foi exibido na 46ª Mostra Internacional de Cinema em São Paulo (Foto: CUP Filmes)</figcaption></figure>
<p><b>A Mãe</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A força da </span><a href="https://personaunesp.com.br/spencer-critica/"><span style="font-weight: 400;">figura materna</span></a><span style="font-weight: 400;"> é inspiradora. De histórias que as enaltecem a outras que tomam a </span><a href="https://personaunesp.com.br/a-filha-perdida-critica/"><span style="font-weight: 400;">maternidade</span></a><span style="font-weight: 400;"> como causalidade dos por quês de uma vida, as </span><a href="https://personaunesp.com.br/melhor-atriz-maes-oscar-2022/"><span style="font-weight: 400;">mães da ficção</span></a><span style="font-weight: 400;"> e da realidade movem produções. Batizado em homenagem à sua figura central, </span><a href="https://personaunesp.com.br/a-mae-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">A Mãe</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> traça o dia a dia de Maria (Marcélia Cartaxo) depois do desaparecimento do filho, Valdo (Dunstin Farias). O desespero e a tormenta da mãe das telas se estende para o espectador: a trama é angustiante no que os principais suspeitos pelo sumiço do jovem são os policiais locais &#8211; ainda mais atormentador é saber que a </span><a href="https://personaunesp.com.br/argentina-1985-critica/"><span style="font-weight: 400;">realidade</span></a><span style="font-weight: 400;"> não anda longe da ficção.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Na pele de Maria, Cartaxo entrega uma performance excruciante. Ela bate de porta em porta e roda as secretarias de desaparecidos e delegacias </span><a href="https://www.brasildefato.com.br/2016/05/13/surgido-da-dor-maes-de-maio-se-tornam-referencia-no-combate-a-violencia-do-estado/"><span style="font-weight: 400;">em busca do filho</span></a><span style="font-weight: 400;">, sem sucesso. Moradora do bairro Jardim Romano, periferia de São Paulo, a presença opressiva da polícia torna os dias de ausência de Valdo um motivo de angústia ainda maior: a quem a Mãe recorre é justamente o responsável pelo </span><a href="https://ponte.org/cristiano-burlan-uma-mae-que-perde-o-filho-deve-ter-direito-ao-enterro-e-ao-luto/"><span style="font-weight: 400;">sumiço</span></a><span style="font-weight: 400;"> do filho. Não há esperança para </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=WZRMi30Q5G8"><i><span style="font-weight: 400;">A Mãe</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Vitória Gomez</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30124" aria-describedby="caption-attachment-30124" style="width: 1920px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30124 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/quietgirl3.jpg" alt="" width="1920" height="1080" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/quietgirl3.jpg 1920w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/quietgirl3-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/quietgirl3-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/quietgirl3-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/quietgirl3-1536x864.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/quietgirl3-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30124" class="wp-caption-text">Infância, família e descobertas dolorosas: essa é a trama retratada em A Menina Silenciosa (Foto: Inscéal)</figcaption></figure>
<p><b>A Menina Silenciosa  (The Quiet Girl)</b></p>
<p><a href="https://cinemacomrapadura.com.br/criticas/83302/2-filhos-de-francisco-2005-83302/"><span style="font-weight: 400;">Sair da casa dos pais </span></a><span style="font-weight: 400;">nunca é uma tarefa fácil, quem dirá para uma garota introvertida de nove anos de idade. Este é o drama retratado em </span><a href="https://personaunesp.com.br/a-menina-silenciosa-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">A Menina Silenciosa</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">longa irlandês dirigido por Colm Bairéad que aborda a vida de Cait, uma criança extremamente observadora, inteligente e carente psicologicamente. A vida da personagem é intensa sob todos os aspectos, sobretudo, no momento em que é transferida para a casa de familiares que possuem melhores condições de renda. Escolhida para ser a protagonista do filme, a jovem atriz </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=1yp1tR1rLd4"><span style="font-weight: 400;">Catherine Clinch</span></a><span style="font-weight: 400;">, de apenas 12 anos, demonstra um desempenho surpreendente neste que é seu primeiro trabalho no Cinema.</span></p>
<p><a href="https://javiu.blog/2022/10/10/283-2022-a-menina-silenciosa/"><span style="font-weight: 400;">Uma narrativa que explora</span></a><span style="font-weight: 400;"> o início dos anos 1980, costumes conservadores e particularidades um tanto quanto tenebrosas da época são reveladas neste filme, que concorre ao prêmio de Melhor Filme Internacional no </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/oscar-2023/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar </span></i><span style="font-weight: 400;">2023</span></a><span style="font-weight: 400;">. Essa é a primeira vez que um longa-metragem de língua irlandesa foi prestigiado no </span><a href="https://www.papodecinema.com.br/filmes/a-menina-silenciosa/curiosidades/"><span style="font-weight: 400;">Festival de Berlim de 2022</span></a><span style="font-weight: 400;">, sendo vencedor do Grande Prêmio do Júri Internacional da mostra Geração Kplus. </span><b>&#8211; Gabriel Gomes Santana</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29966" aria-describedby="caption-attachment-29966" style="width: 2000px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29966" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Imagem-1-A-Mulher-Rei.jpg" alt="Cena do filme A Mulher Rei (2022), Nanisca (Viola Davis), vestida com um top e uma saia em tons de verde, sai com seu grupo de guerreiras de um matagal. Estão todas armadas de facões e adornadas com colares e braceletes típicos" width="2000" height="1303" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Imagem-1-A-Mulher-Rei.jpg 2000w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Imagem-1-A-Mulher-Rei-800x521.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Imagem-1-A-Mulher-Rei-1024x667.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Imagem-1-A-Mulher-Rei-768x500.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Imagem-1-A-Mulher-Rei-1536x1001.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Imagem-1-A-Mulher-Rei-1200x782.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29966" class="wp-caption-text">Viola Davis traz toda sua força em um filme de ação épico (Foto: Sony Pictures)</figcaption></figure>
<p><b>A Mulher Rei (The Woman King)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><i><span style="font-weight: 400;">A Mulher Rei</span></i><span style="font-weight: 400;">, um dos mais poderosos reinos africanos, </span><a href="https://www.palmares.gov.br/?p=54322"><span style="font-weight: 400;">Daomé</span></a><span style="font-weight: 400;">, possuía um destacamento militar inteiramente feminino &#8211; as poderosas</span> <a href="https://labdicasjornalismo.com/noticia/12098/a-mulher-rei-a-verdadeira-historia-das-guerreiras-agojie-que-inspiraram-a-ficcao#:~:text=As%20Agojie%20eram%20uma%20for%C3%A7a,bravura%20e%20agilidade%20nas%20lutas"><i><span style="font-weight: 400;">Agojie</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;"> &#8211; </span></i><span style="font-weight: 400;">lideradas pela lendária general Nanisca, interpretada por ninguém menos que a </span><a href="https://personaunesp.com.br/a-voz-suprema-do-blues-critica/"><span style="font-weight: 400;">multi-premiada</span></a><span style="font-weight: 400;"> Viola Davis. As guerreiras enfrentam uma guerra com o reino vizinho, o Império de Oyó, motivadas em acabar com o tráfico de pessoas escravizadas, financiado pelos países europeus. Cabe à general treinar as novas recrutas para garantir a independência da nação.</span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">A Mulher Rei </span></i><span style="font-weight: 400;">é um super épico! Dirigido por </span><a href="https://personaunesp.com.br/the-old-guard-critica/"><span style="font-weight: 400;">Gina Prince-Bythewood</span></a><span style="font-weight: 400;"> e protagonizado quase exclusivamente por </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=yy0RqGK9B0c"><span style="font-weight: 400;">mulheres negras</span></a><span style="font-weight: 400;">, o que infelizmente ainda não é comum nos filmes de ação, o filme entrega combates e lutas eletrizantes e uma carga emocional arrebatadora. O longa não só nos prende como nos faz desejar por muito mais a cada minuto. Tudo isso, com um comentário político discreto, porém importante, que nos leva à reflexão sobre o imperialismo.  &#8211; </span><b>Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29919" aria-describedby="caption-attachment-29919" style="width: 820px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29919" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/gangubai.jpg" alt="Cena do filme a voz do empoderamento, na imagem Gangubai olha diretamente para sua frente. Gangubai tem a pele branca, seus cabelos estão presos despretensiosamente e são ondulados de tons castanho escuro, veste uma blusa rosa clara, sári branco com flores, piercing no nariz e bindi vermelho em sua testa. Ao fundo, meninas indianas com cabelos trançados e laços vermelhos na ponta, camiseta branca e vestido cinza por cima." width="820" height="461" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/gangubai.jpg 820w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/gangubai-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/gangubai-768x432.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29919" class="wp-caption-text">A atuação de Alia Bhatt, a fotografia e beleza da história de Gangubai encanta o público (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>A Voz do Empoderamento</b> <b>(Gangubai Kathiawadi)</b></p>
<p><a href="https://cm-ob.pt/is-gangubai-kathiawadi-based-true-story-113244"><i><span style="font-weight: 400;">Gangubai Kathiawadi</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">não é um daqueles filmes que arrecadou milhões em bilheterias ou que ficou conhecido mundialmente, mas essa produção indiana não precisa disso para provar seu valor. Baseada na história da protagonista homônima, a narrativa apresenta Gangubai (Alia Bhatt), uma mulher que, em sua juventude, foi enganada e vendida para ser prostituta. Mas a vida de Gangu não se limita a seu sofrimento. Contrariando todas as expectativas, ela se mostra forte e destemida, garantindo que nenhuma outra injustiça a aflija.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A fotografia de Sudeep Chatterjee é digna do </span><a href="https://personaunesp.com.br/?s=Oscar"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i></a> e<span style="font-weight: 400;"> as cenas em que Kamli (Indira Tiwari) morre, o casamento e</span> <span style="font-weight: 400;">o desfile final chegam próximas da perfeição. Sanjay Leela Bhansali dirige a obra com maestria e fluidez, dando a dose exata de sentimentalismo e realidade nos momentos devidos, além da implementação das</span><a href="https://youtu.be/Jh_VKJAEnUY"><span style="font-weight: 400;"> canções e cenas de dança</span></a><span style="font-weight: 400;">, com coreografias elaboradas e figurinos impecáveis. A cereja do bolo é atuação de Alia Bhatt, que faz você se apaixonar por cada respirar de Gangubai. </span><b>&#8211; Thuani Barbosa</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29759" aria-describedby="caption-attachment-29759" style="width: 1581px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29759" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Abracadabra-2.png" alt="Cena do filme Abracadabra 2. Imagem horizontalmente retangular. Ao fundo, vemos uma pintura representando um cemitério, feita principalmente em tons de azul, roxo e verde. À frente, vemos, da esquerda para a direita, as personagens Mary Sanderson, Winifred Sanderson e Sarah Sanderson. O trio está virado para o lado esquerdo da imagem e bate palmas com os braços para cima. As personagens usam vestidos que remetem ao século dezessete. Mary tem cabelo preto, Winifred tem cabelo ruivo e Sarah tem cabelo loiro. " width="1581" height="1054" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Abracadabra-2.png 1581w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Abracadabra-2-800x533.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Abracadabra-2-1024x683.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Abracadabra-2-768x512.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Abracadabra-2-1536x1024.png 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Abracadabra-2-1200x800.png 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29759" class="wp-caption-text">Segundo o Disney+, Abracadabra 2 foi a maior estreia de um filme na plataforma (Foto: Matt Kennedy)</figcaption></figure>
<p><b>Abracadabra 2 (Hocus Pocus 2)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">De um jeito ou de outro, nós vamos te encontrar/Nós vamos te pegar</span></i><span style="font-weight: 400;">”. Interpretando com muito brilho o </span><i><span style="font-weight: 400;">hit</span></i> <a href="https://www.youtube.com/watch?v=VzzcraqQIgc"><i><span style="font-weight: 400;">One Way or Another</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, da banda norte-americana Blondie, as Irmãs Sanderson mostraram ter mais poder do que nunca no </span><a href="https://www.omelete.com.br/filmes/abracadabra-2-estreia-mais-vista"><span style="font-weight: 400;">retorno triunfante</span></a><span style="font-weight: 400;"> de </span><i><span style="font-weight: 400;">Abracadabra</span></i><span style="font-weight: 400;"> às telinhas mundiais. Agora protagonistas de </span><i><span style="font-weight: 400;">Abracadabra 2</span></i><span style="font-weight: 400;">, Winifred, Mary e Sarah se aventuram em uma espécie de filme-nostalgia, cujo objetivo principal é alegrar os fãs que sempre sonharam com uma continuação do longa de 1993.       </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Sem buscar e &#8211; talvez, por isso mesmo &#8211; sem conseguir superar a obra original, </span><i><span style="font-weight: 400;">Abracadabra 2</span></i><span style="font-weight: 400;"> diverte o público ao </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=6k6vb4smVSA"><span style="font-weight: 400;">reunir inúmeras referências</span></a><span style="font-weight: 400;"> ao filme de Kenny Ortega, mesmo que isso dê origem a uma continuação beirando a superficialidade. A verdade é que assistir a </span><a href="https://disney.com.br/novidades/como-se-chamam-as-irmas-bruxas-de-abracadabra#:~:text=As%20tr%C3%AAs%20bruxas%20de%20Abracadabra%20atendem%20pelos%20nomes%20de%20Winifred,conhecidas%20como%20as%20Irm%C3%A3s%20Sanderson."><span style="font-weight: 400;">Bette Midler, Kathy Najimy e Sarah Jessica Parker</span></a><span style="font-weight: 400;"> revivendo um dos trios de bruxas mais queridos de todos os tempos faz qualquer um vibrar. E é esse constante movimento de resgate, presente nos mínimos detalhes do longa de 2022, que faz com que </span><i><span style="font-weight: 400;">Abracadabra 2</span></i><span style="font-weight: 400;"> seja uma excelente escolha para quem quer um entretenimento leve e nostálgico. </span><b>&#8211; Eduardo Rota Hilário</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29970" aria-describedby="caption-attachment-29970" style="width: 1920px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29970" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/aftersun.jpg" alt="" width="1920" height="1080" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/aftersun.jpg 1920w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/aftersun-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/aftersun-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/aftersun-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/aftersun-1536x864.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/aftersun-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29970" class="wp-caption-text">Com Paul Mescal indicado ao Oscar de Melhor Ator, Aftersun venceu o British Independent Film Award, o BAFTA e o DGA de Melhor Direção Estreante; e levou o Troféu Bandeira Paulista de Melhor Filme na 46ª Mostra de SP (Foto: MUBI)</figcaption></figure>
<p><b>Aftersun</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Não é difícil perceber que, no cenário audiovisual contemporâneo, as composições foram dominadas pela reprodução de um passado nostálgico. Nessa situação, existem méritos e riscos, como tudo que envolve alguma contemplação estética. </span><a href="https://personaunesp.com.br/aftersun-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Aftersun</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, porém, fica distante o suficiente dos moldes amplamente vendidos pela indústria, podendo ser caracterizado no melhor “Cinema de estilo”, cuja marca é uma característica lentidão. Sem pressa, a diretora </span><a href="https://a24films.com/notes/2022/10/a-note-from-charlotte-wells"><span style="font-weight: 400;">Charlotte Wells</span></a><span style="font-weight: 400;"> não se rende às formas básicas que a nostalgia pode oferecer, e cria um trabalho seguro, profundo e emocionalmente fascinante, marcado pelas grandes atuações de Paul Mescal e Frank Corio.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Sem se restringir a trama e expandindo as compreensões do filme aos seus sentidos fora do roteiro, o longa-metragem de estreia da escocesa é um clássico instantâneo. Wells sabe exatamente o que está fazendo e, nesse </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/colunas/mariosergioconti/2023/01/novelao-os-fabelmans-e-poetico-aftersun-abordam-relacao-pais-filhos.shtml"><span style="font-weight: 400;">trabalho com raízes pessoais</span></a><span style="font-weight: 400;">,</span><span style="font-weight: 400;"> mistura contextos de fragmentação das personagens às sequências “tradicionais” das cenas. A relação de Sophie (Corio) com seu pai, Calum (</span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2023/01/paul-mescal-e-colin-farrell-estao-entre-indicados-pela-primeira-vez-ao-oscar.shtml"><span style="font-weight: 400;">Mescal</span></a><span style="font-weight: 400;">) – ambos em viagem de férias pela Turquia –, ganha contornos quase investigativos, quando, a certa altura, percebemos que toda a trama é vista por uma Sophie já adulta, que rememora com certa lamentação a morte do pai; a viagem havia sido um dos últimos momentos juntos. O trabalho se reveste ainda mais de metalinguagem quando lembramos que a “verdadeira” Sophie é quem dirige o longa.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">À primeira vista, </span><i><span style="font-weight: 400;">Aftersun</span></i><span style="font-weight: 400;"> parece um </span><a href="https://personaunesp.com.br/licorice-pizza-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">coming of age</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> sobre o tradicional perigo do amadurecimento. Contudo, através das lentas transições, percebemos que Calum, tanto quanto Sophie, é protagonista da história. Ele é um pai jovem (a mãe, embora não apareça, faz uma ligação em certa altura do filme, evidenciando sua voz igualmente jovem), que se divide entre transmitir as melhores sensações à filha e lutar contra os seus próprios demônios. Enquanto Sophie encara a chegada da adolescência (ela parece ansiar por um envelhecimento acelerado), Calum lida com a solidão da vida adulta. Em algum lugar, em meio a uma tensão que parece fugir da resolução, </span><i><span style="font-weight: 400;">Aftersun</span></i><span style="font-weight: 400;"> se consolida na percepção de que, enquanto tentavam dar sentido a uma nova vida sob seus cuidados, pais e mães também estavam, eles próprios, amadurecendo. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29868" aria-describedby="caption-attachment-29868" style="width: 768px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29868" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/animais-fantasticos.jpg" alt="Cena do filme Animais Fantásticos: Os Segredos de Dumbledore apresenta a atriz Maria Fernando Cândido em plano central da imagem, uma mulher branca, de cabelos castanhos preso, com expressões severas, usando um vestido laranja e apontando a varinha, que emite uma luz branca, em direção a câmera. O funco da foto apresenta um paredão de pedra." width="768" height="512" /><figcaption id="caption-attachment-29868" class="wp-caption-text">Animais Fantásticos: Os Segredos de Dumbledore não revela grandes mistérios, mas serve como entretenimento (Foto: Prime Video)</figcaption></figure>
<p><b>Animais Fantásticos: Os Segredos de Dumbledore (Fantastic Beasts: The Secrets of Dumbledore)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A história do mundo bruxo não acabou com o Harry destruindo as Relíquias da Morte e muito menos começou com o </span><a href="https://personaunesp.com.br/harry-potter-e-a-pedra-filosofal-20-anos/"><span style="font-weight: 400;">bruxinho recebendo sua carta</span></a><span style="font-weight: 400;"> para estudar em Hogwarts. Esses eventos vêm sendo apresentados pouco a pouco em </span><i><span style="font-weight: 400;">Animais Fantástico</span></i><span style="font-weight: 400;">, que, após uma longa espera de quatro anos, retornou para revelar </span><i><span style="font-weight: 400;">Os Segredos de Dumbledore</span></i><span style="font-weight: 400;">. Na verdade, a homossexualidade do diretor da escola de maágia já não era mistério para senhum fã da série, porém essa foi a primeira vez em que a temática foi abordada abertamente na história.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dessa vez, Newt Scamander (Eddie Redmayne), autor do livro </span><i><span style="font-weight: 400;">Animais Fantásticos e Onde Habitam</span></i><span style="font-weight: 400;"> que deu o pontapé inicial no primeiro filme, ocupa o lugar de coadjuvante, para Dumbledore (Jude Law) e Grindelwald (</span><a href="https://www.uol.com.br/splash/filmes/critica/animais-fantasticos-3-saida-de-johnny-depp-salvou-a-franquia.htm"><span style="font-weight: 400;">Mads Mikkelsen</span></a><span style="font-weight: 400;">) desenvolverem sua relação de amor e ódio, centrada na Alemanha e no Butão. Ainda assim, sobrou espaço para a renomada atriz Maria Fernando Cândido fazer papel de figurante como Vicência Souza. </span><b>&#8211;</b> <b>Gabriel Gatti</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29971" aria-describedby="caption-attachment-29971" style="width: 2016px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29971" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/MV5BMzZkM2Y1ZjQtZjBmZi00ZTA2LTlmZDYtMDJhN2M5MjhlYTQzXkEyXkFqcGdeQXVyNDQxOTAyNA@@._V1_.jpg" alt="Imagem retangular horizontal do filme Argentina, 1985. A imagem mostra um grupo de pessoas posicionado ao redor de uma mesa em um escritório. São onze pessoas, todas latinas, quatro delas são mulheres, apenas três são mais velhos." width="2016" height="1344" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/MV5BMzZkM2Y1ZjQtZjBmZi00ZTA2LTlmZDYtMDJhN2M5MjhlYTQzXkEyXkFqcGdeQXVyNDQxOTAyNA@@._V1_.jpg 2016w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/MV5BMzZkM2Y1ZjQtZjBmZi00ZTA2LTlmZDYtMDJhN2M5MjhlYTQzXkEyXkFqcGdeQXVyNDQxOTAyNA@@._V1_-800x533.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/MV5BMzZkM2Y1ZjQtZjBmZi00ZTA2LTlmZDYtMDJhN2M5MjhlYTQzXkEyXkFqcGdeQXVyNDQxOTAyNA@@._V1_-1024x683.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/MV5BMzZkM2Y1ZjQtZjBmZi00ZTA2LTlmZDYtMDJhN2M5MjhlYTQzXkEyXkFqcGdeQXVyNDQxOTAyNA@@._V1_-768x512.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/MV5BMzZkM2Y1ZjQtZjBmZi00ZTA2LTlmZDYtMDJhN2M5MjhlYTQzXkEyXkFqcGdeQXVyNDQxOTAyNA@@._V1_-1536x1024.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/MV5BMzZkM2Y1ZjQtZjBmZi00ZTA2LTlmZDYtMDJhN2M5MjhlYTQzXkEyXkFqcGdeQXVyNDQxOTAyNA@@._V1_-1200x800.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29971" class="wp-caption-text">A equipe de defensoria pública que auxiliou o promotor Strassera tinha jovens advogados, um professor universitário de família militar e um dramaturgo (Foto: Amazon Prime)</figcaption></figure>
<p><b>Argentina, 1985</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Nenhum país ousou levar ditadores à justiça</span></i><span style="font-weight: 400;">. Ou nenhum país ousou processar seus militares por seus crimes? Até que o promotor Julio Strassera (Ricardo Darín) e seu vice Moreno Ocampo (Peter Lanzani) o fazem, mas a justiça é amarga. </span><a href="https://personaunesp.com.br/argentina-1985-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Argentina, 1985</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> compartilha friamente como a ditadura militar argentina, vigente de 1976 a 1983, foi uma das mais violentas na história. É pelos relatos das vítimas ou de parentes das que seguem desaparecidas, feitos durante o julgamento do alto escalão militar, que conhecemos a verdade sangrenta. E com um nó na garganta, ouvimos a súplica de Strassera: </span><i><span style="font-weight: 400;">Quero utilizar uma frase que não me pertence, porque pertence a todo o povo argentino. </span></i><a href="https://www.youtube.com/watch?v=i18FQPnsyPc"><i><span style="font-weight: 400;">Senhores juízes, nunca mais</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A obra do diretor Santiago Mitre, que também escreveu o longa ao lado de Mariano Llinás, é dura, sem inovar em seu formato. Mas isso é essencial: manter </span><i><span style="font-weight: 400;">Argentina, 1985</span></i><span style="font-weight: 400;"> nos </span><a href="https://piaui.folha.uol.com.br/argentina-1985-um-filme-maravilhoso/"><span style="font-weight: 400;">elementos tradicionais do Cinema</span></a><span style="font-weight: 400;"> e permitir sua flutuação entre drama e fato documentado foi o que assegurou uma ótima condução da narrativa. Com o Globo de Ouro e o Prêmio da Crítica do Festival de Veneza em mãos, resta a torcida para que a dolorosa história de nossos companheiros latinos seja, de fato, enxergada mundo afora e merecidamente </span><a href="https://www.correiodopovo.com.br/arteagenda/argentina-1985-%C3%A9-indicado-ao-oscar-2023-de-melhor-filme-internacional-1.976838"><span style="font-weight: 400;">agraciada com o </span><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> de Melhor Filme Internacional neste ano. &#8211; </span><b>Nathália Mendes</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29973" aria-describedby="caption-attachment-29973" style="width: 1009px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29973" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/as-linhas.webp" alt="Close de cena do filme As Linhas Tortas de Deus. Uma mulher loira olha para o horizonte, seu corpo parcialmente virado para o observador. Atrás dela, uma parede com fotos de jornal e linhas vermelhas conectando diferentes pontos das fotos.]" width="1009" height="675" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/as-linhas.webp 1009w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/as-linhas-800x535.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/as-linhas-768x514.webp 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29973" class="wp-caption-text">As Linhas Tortas de Deus foi inspirado no livro que carrega nuances filosóficas e espirituais sobre as pessoas (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>As Linhas Tortas de Deus (Los Renglones Torcidos de Dios)</b></p>
<p><a href="https://observatoriodocinema.uol.com.br/filmes/a-tragica-historia-real-por-tras-de-as-linhas-tortas-de-deus"><i><span style="font-weight: 400;">As Linhas Tortas de Deus</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">é um filme que promete e engana, mas surpreende. O mistério, que se passa na década de 1960, tenta se equiparar a </span><i><span style="font-weight: 400;">Ilha do Medo &#8211;</span></i><span style="font-weight: 400;"> não consegue, apesar de criar uma identidade própria. A narrativa começa muito clara: uma detetive se infiltra numa instituição mental para descobrir o caso de um possível homicídio tido como suicídio. Ela é deixada na instituição pelo homem interessado no desenrolar do caso, o suposto pai da vítima. A personagem parece sã durante boa parte da história, o que nos intriga são as possibilidades: ela estaria louca ou não?</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O filme nos engana diversas vezes, sendo um bom divertimento para o raciocínio. A audiência banca o próprio papel de </span><a href="https://canaltech.com.br/entretenimento/filmes-para-quem-gosta-de-misterios-154639/"><span style="font-weight: 400;">detetive</span></a><span style="font-weight: 400;"> durante o longa. Quais as pontas soltas que a detetive não percebe e deixam espaço para sua possível loucura? O que reafirma que ela não está louca? Foi mesmo um suicídio? Quem realmente é o pai da vítima? São todas indagações pertinentes. Alguns vão adorar, outros vão se decepcionar. </span><b>&#8211; Izadora Azevedo Albertini </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29784" aria-describedby="caption-attachment-29784" style="width: 1000px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29784" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-1.png" alt="Cena do filme Assassino Sem Rastro, Alex, (Liam Neeson), homem branco de cabelos grisalhos, veste um casaco marrom claro e um relógio preto, aponta uma pistola com um silenciador na ponta" width="1000" height="668" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-1.png 1000w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-1-800x534.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-1-768x513.png 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29784" class="wp-caption-text">Liam John Neeson fez 70 anos em 2022 (Foto: Prime Video)</figcaption></figure>
<p><strong>Assassino Sem Rastro (Memory)</strong></p>
<p><a href="https://gshow.globo.com/podcast/cena-aberta/noticia/typecasting-no-cinema-e-na-tv-relembre-artistas-que-ficaram-marcados-por-determinados-tipos-de-personagens.ghtml"><i><span style="font-weight: 400;">Typecasting</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">  </span></i><span style="font-weight: 400;">é o nome que se dá a atores que se vêem muito relacionados a um tipo específico de papel, para um tipo específico de filme. Para alguns, isso pode soar repetitivo e maçante, mas Liam Neeson (</span><i><span style="font-weight: 400;">Busca Implacável</span></i><span style="font-weight: 400;">) cabe como uma luva no papel do assassino Alex Lewis, em </span><i><span style="font-weight: 400;">Assassino Sem Rastro</span></i><span style="font-weight: 400;">. Na história, o personagem, prestes a se aposentar, recusa um último trabalho: assassinar uma garota que serviria de testemunha em um caso de exploração infantil.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Martin Campbell (</span><i><span style="font-weight: 400;">O Estrangeiro</span></i><span style="font-weight: 400;">) também trabalha muito bem no tipo de trama em que está acostumado a dirigir &#8211; mistérios envolventes, conspirações envolvendo milionários, políticos e autoridades policiais. O longa ainda dá espaço a discussões sobre o fim da vida, a moralidade policial e o fato de Alex sofrer de um  </span><a href="https://drauziovarella.uol.com.br/doencas-e-sintomas/doenca-de-alzheimer/"><span style="font-weight: 400;">Alzheimer</span></a><span style="font-weight: 400;"> progressivo torna tudo mais intrigante. &#8211; </span><b>Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29756" aria-describedby="caption-attachment-29756" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29756" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ate-os-ossos.jpg" alt="Cena do filme Até os Ossos. Na imagem temos o personagem Lee, interpretado por Timothée Chalamet, um jovem branco, magro e de cabelos castanhos encaracolados com mechas na cor rosa. Vestindo uma camiseta rosa com detalhes brancos e uma bermuda jeans. Ao lado dele temos Maren Yearly, interpretada por Taylor Russell, uma jovem negra de cabelos ondulados na cor preta, vestindo uma blusa branca e uma saia jeans. Ambos estão sentados nas montanhas, enquanto observam o pôr do sol. " width="1280" height="720" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ate-os-ossos.jpg 1280w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ate-os-ossos-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ate-os-ossos-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ate-os-ossos-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ate-os-ossos-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29756" class="wp-caption-text">Aclamado pelo Festival de Veneza, Até os Ossos presenteia a plateia com enquadramentos angustiantes e frágeis sobre o amadurecimento (Foto: Metro-Goldwyn-Mayer)</figcaption></figure>
<p><b>Até os Ossos (Bones and All)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Não é novidade o sucesso de Luca Guadagnino em relatar histórias sobre a juventude e todas as indagações que esse período proporciona. Guadagnino é um exemplo de diretor que dispõe desse olhar poético sobre o amadurecimento, de forma que todas as comoções direcionadas aos personagens também são conduzidas ao público &#8211; como apresentado no filme </span><a href="http://personaunesp.com.br/critica-me-chame-pelo-seu-nome/"><i><span style="font-weight: 400;">Call Me By Your Name</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(2017) e no seriado</span> <a href="https://personaunesp.com.br/we-are-who-we-are-hbo-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">We Are Who We Are</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (2020). Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Até os Ossos</span></i><span style="font-weight: 400;">, o cineasta retorna com essa característica marcante de suas obras, e a renova com um toque de terror e visceralidade. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Após ser abandonada pelo pai, Maren Yearly (Taylor Russell) perpassa por um vagaroso trajeto de encontros e desencontros em busca de pertencimento e de compreensão sobre sua própria identidade. Em meio a essa agitação, conhece Lee (Timothée Chalamet), jovem também deixado à margem pela sociedade e que guarda da mesma condição conflituosa de Maren, o incessante desejo de provar carne humana. A </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=pjMt1MIk2EA"><span style="font-weight: 400;">adaptação</span></a><span style="font-weight: 400;"> do romance de Camille DeAngelis é exorbitante e bem aventurada pelo diretor, que opera o longa-metragem através do clássico gênero </span><i><span style="font-weight: 400;">road movie</span></i><span style="font-weight: 400;">. Na vertente, o excurso dos personagens em encontrar conforto na normalidade em meio às suas circunstâncias, reverbera-se para uma linda e trágica história de amor. </span><b>&#8211; Ludmila Henrique</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29864" aria-describedby="caption-attachment-29864" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29864" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/terrifier-2.png" alt="Cena do filme Aterrorizante 2 que mostra o personagem Art, um palhaço de rosto branco, boca, sobrancelha e olhos desenhados com maquiagem preta, e boca sangrenta, que veste uma roupa preta e branca, um pequeno chapéu preto e luvas brancas. Ele sorri e está apoiado sobre o batente da janela de um trailer." width="1280" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/terrifier-2.png 1280w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/terrifier-2-800x500.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/terrifier-2-1024x640.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/terrifier-2-768x480.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/terrifier-2-1200x750.png 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29864" class="wp-caption-text">O palhaço macabro interpretado por David Howard Thornton é o primeiro papel do ator no Cinema; ele que se inspirou em seus trabalhos anteriores como mímico (Foto: Dark Age Cinema)</figcaption></figure>
<p><strong>Aterrorizante 2 (Terrifier 2)</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A sequência do </span><a href="https://www.themoviebuff.net/2022/10/review-terrifier-the-cult-horror-from-damien-leone-is-a-desperate-grab-at-torture-cinema-not-really-worth-the-effort/"><span style="font-weight: 400;">experimental</span></a> <i><span style="font-weight: 400;">Aterrorizante </span></i><span style="font-weight: 400;">(2016), tão aguardada pelos fãs de </span><i><span style="font-weight: 400;">slashers </span></i><span style="font-weight: 400;">de baixo orçamento, marca o retorno do maníaco Art, o palhaço assassino. O filme de Damien Leone, que custou pouco mais do que 250 mil dólares, rompeu as barreiras do nicho e foi um grande </span><a href="https://canaltech.com.br/cinema/terrifier-2-filme-de-terror-esta-fazendo-gente-passar-mal-no-cinema-por-que-227951/"><span style="font-weight: 400;">sucesso de bilheteria</span></a><span style="font-weight: 400;">, majoritariamente graças ao </span><i><span style="font-weight: 400;">marketing </span></i><span style="font-weight: 400;">orgânico de relatos de pessoas desavisadas vomitando, abandonando as salas de cinema e até desmaiando durante as sessões.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O espetáculo da atuação de David Howard Thornton, que interpreta Art, o palhaço, junto dos magníficos efeitos práticos são os grandes destaques no turbilhão de longas cenas sádicas, chocantes e apelativas de </span><a href="https://rotacult.com.br/2022/12/terrifier-2-do-gore-ao-trash-retorna-com-violencia-extrema-e-muito-sangue/"><span style="font-weight: 400;">violência extrema</span></a><span style="font-weight: 400;"> e gratuita. Apesar de marcar um grande avanço em relação ao seu antecessor, o roteiro, novamente idealizado e escrito por Damien Leone, ainda se perde em pontas soltas: a falta de consistência na</span><i><span style="font-weight: 400;"> lore </span></i><span style="font-weight: 400;">e a </span><a href="http://sentaai.com/gritos-no-escuro-a-figura-feminina-e-o-cinema-de-horror/"><span style="font-weight: 400;">misoginia</span></a><span style="font-weight: 400;"> presente na obra deixam um gosto agridoce durante a diversão macabra. A duração exagerada do longa, que possui 138 minutos, também não ajuda na experiência do espectador, visto que o filme se perde em um limbo de cenas repetitivas, maçantes e sem função clara. </span><b>&#8211; Bruno Alvarenga</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29870" aria-describedby="caption-attachment-29870" style="width: 2560px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29870" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/avatar-2-scaled.jpg" alt="Cena do filme Avatar. Na imagem, aparecem dois habitantes de Pandora, planeta pertencente ao universo de Avatar. Neytiri e Jake Sully, dois Na'Vi, estão de pé observando o oceano de Pandora, local de águas cristalinas, rodeado de uma vegetação bastante verde e algumas poucas flores. Existem vários rochedos espelhados pela área." width="2560" height="1277" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/avatar-2-scaled.jpg 2560w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/avatar-2-800x399.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/avatar-2-1024x511.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/avatar-2-768x383.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/avatar-2-1536x766.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/avatar-2-2048x1022.jpg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/avatar-2-1200x599.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29870" class="wp-caption-text">Na nova sequência de Avatar, James Cameron comprova que seu domínio técnico ainda não atingiu um limite máximo: mergulhamos ainda mais no universo 3D (Foto: Disney)</figcaption></figure>
<p><b>Avatar: O Caminho da Água (Avatar The Way of Water)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ao se tornar a maior </span><a href="https://www.omelete.com.br/filmes/10-maiores-bilheterias-globais-da-historia#23"><span style="font-weight: 400;">bilheteria do mundo</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://br.ign.com/avatar-2/98339/feature/como-avatar-revolucionou-o-cinema-para-o-bem-e-para-o-mal"><span style="font-weight: 400;">revolucionar a história do Cinema</span></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Avatar </span></i><span style="font-weight: 400;">criou ao redor de si um imaginário exigente e com grande expectativa pela sequência. 13 anos depois, James Cameron retornou a primeira (de quatro) sequências planejadas para as histórias de Pandora. O deslumbre visual que se pode ter com o filme é inenarrável: elevando o nível de perfeição técnica do projeto, após desbravar as florestas e animais do universo criado, Cameron mergulha no universo marítimo com filmagens que utilizavam atores reais que </span><a href="https://olhardigital.com.br/2022/10/27/cinema-e-streaming/avatar-2-elenco-ficou-ate-sete-minutos-sem-respirar-embaixo-dagua/"><span style="font-weight: 400;">permaneciam nas águas</span></a><span style="font-weight: 400;"> por tempo suficiente para a gravação se tornar fluida.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Nessa nova sequência, </span><span style="font-weight: 400;">muitos anos se passaram desde que Jake Sully (Sam Worthington) e Neytiri (Zoë Saldaña) derrotaram as forças do Povo do Céu (Terra) e expulsaram os colonizadores de Pandora. O casal, vivendo em paz com seus quatro filhos no clã Omatakayas, só não aguardava uma segunda invasão, de poder bélico muito maior que a original, botando em risco a vida dos Na’vi. Com tamanha ameaça, eles decidem ir pedir abrigo aos </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=VD10XpTicAo"><span style="font-weight: 400;">Metkayina</span></a><span style="font-weight: 400;">, um clã aquático dos oceanos de Pandora. Com três horas de duração, a história é uma experiência visual, de encher os olhos com tamanho detalhismo e mágica presente no universo. O roteiro (feito por James Cameron em parceria com Rick Jaffa e Amanda Silver), no entanto, fica para trás, raso, não indo muito além do que já fora tratado no primeiro filme da franquia. </span><span style="font-weight: 400;"> </span><b>&#8211; Aryadne Xavier</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29915" aria-describedby="caption-attachment-29915" style="width: 2560px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29915" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Babylon-scaled.jpg" alt="" width="2560" height="1073" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Babylon-scaled.jpg 2560w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Babylon-800x335.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Babylon-1024x429.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Babylon-768x322.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Babylon-1536x644.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Babylon-2048x858.jpg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Babylon-1200x503.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29915" class="wp-caption-text">Margot Robbie brilha em Babilônia como Nellie LaRoy, uma personificação de Hollywood em seus lados mais belos e obscuros (Foto: Paramount)</figcaption></figure>
<p><b>Babilônia (Babylon)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Aos 76 anos, Steven Spielberg (</span><a href="https://personaunesp.com.br/amor-sublime-amor-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Amor, Sublime Amor</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">E.T.: O Extraterrestre</span></i><span style="font-weight: 400;">) lançou em 2022 uma carta de amor ao Cinema com o seu autobiográfico e belíssimo </span><i><span style="font-weight: 400;">Os Fabelmans</span></i><span style="font-weight: 400;">. Aos 38, Damien Chazelle também lançou no mesmo ano a sua carta de amor, só que um pouco mais cínica e pessimista com </span><i><span style="font-weight: 400;">Babilônia</span></i><span style="font-weight: 400;">, filme que divide opiniões hoje, mas será redescoberto no futuro pela maneira como faz do Cinema seu motor principal e <em>Hollywood</em>, sua protagonista. Ambos são próximos, mas ao mesmo tempo completamente diferentes um do outro.  </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Babylon</span></i><span style="font-weight: 400;">, a Sétima Arte</span> <span style="font-weight: 400;">é fruto da colaboração intensa de diferentes pessoas, enquanto Hollywood é um lugar que explora as camadas mais vulneráveis dos colaboradores, como o imigrante mexicano Manny (Diego Calva, de </span><a href="https://personaunesp.com.br/narcos-mexico-3a-temp-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Narcos: México</span></i></a><span style="font-weight: 400;">), a dançarina amarela Lady Fai Zhu (Li Jun Li, de </span><i><span style="font-weight: 400;">Quantico</span></i><span style="font-weight: 400;">) e o músico negro Sidney Palmer (Jovan Adepo, de </span><i><span style="font-weight: 400;">Um Limite Entre Nós</span></i><span style="font-weight: 400;">). As custas dessas pessoas, a indústria cultua a excelência individual, vide o </span><i><span style="font-weight: 400;">star power </span></i><span style="font-weight: 400;">do Jack Conrad de Brad Pitt (</span><a href="https://personaunesp.com.br/era-uma-vez-em-hollywood-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Era uma Vez em Hollywood</span></i></a><span style="font-weight: 400;">) e a Nellie LaRoy de Margot Robbie (</span><a href="https://personaunesp.com.br/eu-tonya-5-anos-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Eu, Tonya</span></i></a><span style="font-weight: 400;">). </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">No fazer cinematográfico, existe a beleza das imagens capturadas pela cinematografia efervescente de Linus Sandgren (</span><a href="https://personaunesp.com.br/007-sem-tempo-para-morrer-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">007: Sem Tempo para Morrer</span></i></a><span style="font-weight: 400;">); mas também o caos, a sujeira e o hedonismo da máquina </span><i><span style="font-weight: 400;">hollywoodiana</span></i><span style="font-weight: 400;">, bem representados na intensa e energética festa que abre o longa, ao som da trilha sonora magistral de Justin Hurwitz (</span><a href="https://personaunesp.com.br/o-primeiro-homem-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">O Primeiro Homem</span></i></a><span style="font-weight: 400;">). O Cinema avança, enquanto a fábrica de sonhos decai, juntamente com suas principais figuras. Quando chegamos aos minutos finais, nos quais somos confrontados com a justaposição desses dois caminhos, só nos resta levantar e aplaudir Chazelle por nos ter entregue mais um grande trabalho, depois de uma filmografia de futuros clássicos como </span><i><span style="font-weight: 400;">Whiplash </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://personaunesp.com.br/la-la-land-o-sabor-agridoce-da-nostalgia/"><i><span style="font-weight: 400;">La La Land</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. <strong>&#8211; </strong></span><b>Nathan Nunes</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29751" aria-describedby="caption-attachment-29751" style="width: 1600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29751" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-batman.png" alt="Cena do filme Batman. A foto é retangular. A imagem mostra o protagonista, Batman, do peito para cima. Ele está no canto direito e de meio-perfil, com o corpo também voltado para o lado direito. Ele usa um traje preto que consiste em uma armadura emborrachada com um símbolo de morcego no peito, uma capa preta e uma máscara com orelhas pontudas no topo da cabeça, que cobre parcialmente seu rosto deixando a mostra apenas seus olhos e a região do maxilar e boca. Batman é interpretado por Robert Pattinson, um homem branco, alto, com traços do rosto marcantes e angulados. A imagem está escurecida, o personagem está em uma sala fechada e, ao fundo, é possível ver uma parede com colagens de jornal e “LIES” (mentiras, em inglês) escrito em vermelho sobre os recortes." width="1600" height="900" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-batman.png 1600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-batman-800x450.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-batman-1024x576.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-batman-768x432.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-batman-1536x864.png 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-batman-1200x675.png 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29751" class="wp-caption-text">As representações notáveis de Pattinson e de Zoë Kravitz como Mulher-Gato evidenciam a escolha certeira de elenco de Cindy Tolan para Batman (Foto: Warner Bros.)</figcaption></figure>
<p><b>Batman</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">Dois anos na noite o transformaram num animal noturno</span></i><span style="font-weight: 400;">”.</span> <span style="font-weight: 400;">Revelando-se das sombras, um dos heróis mais queridos e famosos já criados ganhou sua mais nova versão para os cinemas logo no começo de 2022. Sob muitas expectativas, o diretor Matt Reeves reinventou o vigilante da </span><a href="https://www.omelete.com.br/dc-comics/james-gun-futuro-dc"><i><span style="font-weight: 400;">DC Comics</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> nos longa-metragens, baseando-se em </span><a href="https://www.omelete.com.br/batman/15-easter-eggs-matt-reeves"><span style="font-weight: 400;">referências</span></a><span style="font-weight: 400;"> excelentes das HQs, como a clássica </span><i><span style="font-weight: 400;">Batman: O Longo Dia das Bruxas</span></i><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">Batman: Ano Um</span></i><span style="font-weight: 400;">. Com um bom e interessante roteiro, também de Reeves, junto de Peter Graig, somado à atuação do talentoso </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-farol-the-lighthouse-critica/"><span style="font-weight: 400;">Robert Pattinson</span></a><span style="font-weight: 400;">, o resultado são quase três horas de uma narrativa investigativa que, sem abandonar a ação, explora uma faceta extremamente sombria de um herói em ascensão.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Todos os aspectos técnicos – desde os cenários chuvosos, apáticos e cinzentos de Lee Sandales, até a impecável fotografia de </span><a href="https://personaunesp.com.br/duna-2021-critica/"><span style="font-weight: 400;">Greig Fraser</span></a><span style="font-weight: 400;"> – conversam com esta abordagem obscura do Batman e de Gotham. Ao vestir seu traje de morcego, Bruce Wayne revela sua real essência. Ele é temido, fechado, frio e imponente. Mas ainda é extremamente cativante e hipnotizante vê-lo agir como um detetive, enquanto, simultaneamente, descobre como é capaz de atrair e instigar vilões únicos. Um </span><i><span style="font-weight: 400;">show </span></i><span style="font-weight: 400;">visual, </span><a href="https://personaunesp.com.br/batman-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">The Batman</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> foi indicado a categorias como Melhores Efeitos Visuais e Melhor Maquiagem e Penteados no </span><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i><span style="font-weight: 400;"> 2023. Já no </span><i><span style="font-weight: 400;">British Academy Film Awards </span></i><span style="font-weight: 400;">(</span><i><span style="font-weight: 400;">BAFTA</span></i><span style="font-weight: 400;">), o longa concorre a </span><span style="font-weight: 400;">Melhor Design de Produção,</span> <span style="font-weight: 400;">Melhor Cabelo e Maquiagem, Melhor Cinematografia e</span> <span style="font-weight: 400;">Melhores Efeitos Visuais. </span><b>&#8211; Mariana Nicastro</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29978" aria-describedby="caption-attachment-29978" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29978" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/AAAABWPYx5uWf5i8_vbRV2dx5B1Ly_4TFxPyu1uOomtGqBYeOLd6b1avgzfBtQqVucsjbGwsIyRUT51G5ggj8yp0spTGkiVowdl1QvbD.jpg" alt="Cena de divulgação do filme Bigbug. Sete humanos, um humanoide e três andróides com roupas de diferentes cores, porém todas em tons vivos, estão presos numa cúpula sob uma mesa de madeira. Olhos azuis sinistros os observam do lado de fora.]" width="1024" height="576" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/AAAABWPYx5uWf5i8_vbRV2dx5B1Ly_4TFxPyu1uOomtGqBYeOLd6b1avgzfBtQqVucsjbGwsIyRUT51G5ggj8yp0spTGkiVowdl1QvbD.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/AAAABWPYx5uWf5i8_vbRV2dx5B1Ly_4TFxPyu1uOomtGqBYeOLd6b1avgzfBtQqVucsjbGwsIyRUT51G5ggj8yp0spTGkiVowdl1QvbD-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/AAAABWPYx5uWf5i8_vbRV2dx5B1Ly_4TFxPyu1uOomtGqBYeOLd6b1avgzfBtQqVucsjbGwsIyRUT51G5ggj8yp0spTGkiVowdl1QvbD-768x432.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29978" class="wp-caption-text">Jean-Pierre Jeunet também dirigiu longas como O Fabuloso Destino de Amélie Poulain, que mostra sua linguagem dramática única (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>Bigbug </b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Bigbug</span></i><span style="font-weight: 400;"> começa despretensiosamente, mas seu desfecho surpreende pela atitude das personagens. O chamariz da comédia sombria é a identidade visual da obra, assim como o tom satírico e sombrio que consegue, apesar disso, ser adotado de forma leve e cômica pelo diretor </span><a href="https://www.adorocinema.com/personalidades/personalidade-2123/biografia/"><span style="font-weight: 400;">Jean-Pierre Jeunet</span></a><span style="font-weight: 400;">. A narrativa segue pessoas em uma quarentena forçada, que encontram empecilhos durante seu período em </span><i><span style="font-weight: 400;">lockdown</span></i><span style="font-weight: 400;">. O grande diferencial, no entanto, é o cenário, por se passar em um futuro em que nossa dependência sob as máquinas é extrema e nossas casas são inteligentes, ditando a temperatura do ar-condicionado, a abertura de nossas cortinas e portas, e até quem entra e sai. A partir daí, é perceptível o flerte com o autoritarismo.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O maior feito da obra é nos dimensionar naquela realidade. Há um trabalho rico de efeitos visuais que nos transporta para dentro da atmosfera da obra. Contudo, além dos efeitos visuais, outra coisa que nos faz entrar naquela realidade é o comportamento e a cultura das personagens. Podemos traçar muitos paralelos com eles e nos identificar naquele universo, mas além disso, percebemos as diferenças, ou seja, os opostos ao nosso universo, bem como seus extremos. Seria esse extremismo de </span><i><span style="font-weight: 400;">Bigbug</span></i><span style="font-weight: 400;"> uma possibilidade num futuro remoto? Não há dúvidas de que nossa </span><a href="https://www.ihu.unisinos.br/categorias/619109-byung-chul-han-infocracia-e-a-caverna-digital"><span style="font-weight: 400;">Era Digital</span></a><span style="font-weight: 400;"> só dá cada vez mais força às máquinas, que, apesar de extremamente inteligentes, podem também ser estúpidas. </span><b>&#8211; Izadora Azevedo Albertini </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29856" aria-describedby="caption-attachment-29856" style="width: 779px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29856" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-blonde-imagem-2.png" alt="Cena do filme Blonde. Na imagem, Ana de Armas, que interpreta Marilyn Monroe, é uma mulher branca e loira. Ela está dentro de um carro ao lado de Arthur Miller, interpretado por Adrien Brody, um homem branco mais velho que usa um terno e um óculos." width="779" height="423" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-blonde-imagem-2.png 779w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-blonde-imagem-2-768x417.png 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29856" class="wp-caption-text">Ana de Armas brilha em Blonde, apesar das polêmicas ao redor da produção (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><strong>Blonde</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Não há como mensurar o valor ícone de Marilyn Monroe, ainda mais representá-lo &#8211; mas </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=cwaCDRwHp8k"><i><span style="font-weight: 400;">Blonde</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> é uma boa tentativa. Embora a maior crítica ao filme seja o exacerbado sofrimento da loira, este é um de seus pontos altos, se deixarmos de lado seu caráter biográfico e tomarmos como uma ficção que trata dos desprazeres da fama e exposição. Isso fora a estupenda atuação de Ana de Armas, que interpreta com imensa minuciosidade a personalidade de Marilyn e não à toa foi indicada ao </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/oscar-2023/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar </span></i><span style="font-weight: 400;">2023</span></a><span style="font-weight: 400;"> de Melhor Atriz.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Inspirado no </span><a href="https://www.amazon.com.br/Blonde-Vol-Joyce-Carol-Oates/dp/6555110759"><span style="font-weight: 400;">livro</span></a><span style="font-weight: 400;"> de mesmo nome, escrito por Joyce Carol Oates, </span><i><span style="font-weight: 400;">Blonde</span></i><span style="font-weight: 400;"> teve seu roteiro adaptado e dirigido pelo problemático </span><a href="https://www.purebreak.com.br/noticias/-blonde-diretor-faz-declaracoes-machistas-sobre-marilyn-monroe/110610"><span style="font-weight: 400;">Andrew Dominik</span></a><span style="font-weight: 400;">. Seu comprometimento em fazer a loirinha sofrer é tanto que muitas vezes a produção tem tons de terror e suspense pelas longas quase três horas de duração. Porém, se prestarmos atenção na esplêndida fotografia de Chayse Irvin, o tempo passa rápido. –</span><b> Arthur Caires</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29849" aria-describedby="caption-attachment-29849" style="width: 750px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29849" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/carvao-1.jpg" alt="Cena do filme Carvão. Na imagem está Irene, interpretada por Maeve Jinkings. Irene é uma mulher não branca de cabelos castanhos e cacheados, ela está com os cabelos presos sob um boné laranja e veste uma camiseta vermelha com detalhes brancos. Ela está segurando uma galinha para abate. Ao fundo há alguns entulhos, chão de terra e uma cerca de madeira." width="750" height="422" /><figcaption id="caption-attachment-29849" class="wp-caption-text">Carvão foi um dos pré selecionados do Brasil para o Oscar 2023 e fez parte da seção Mostra Brasil da 46ª Mostra Internacional de Cinema em São Paulo (Foto: Pandora Filmes)</figcaption></figure>
<p><strong>Carvão</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Entre as faíscas brilhantes da indústria cinematográfica nacional, </span><a href="https://personaunesp.com.br/?s=carv%C3%A3o"><i><span style="font-weight: 400;">Carvão</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> é o tipo de narrativa que usa tons disruptivos para figurar a verdade sobre a sociedade brasileira. A produção, dirigida por Carolina Markowicz, nos leva para um núcleo familiar com uma vida atribulada e cheia de falso moralismo. Enquanto nos revela os lados sombrios dos personagens, o roteiro, também escrito pela diretora, desmonta as imagens do tradicionalismo. Sob o olhar dos protagonistas Irene (Maeve Jinkings), Jean (Jean Costa) e Jairo (Rômulo Braga), vemos como tudo tem um preço: a se cobrar ou a se pagar. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Entre as muitas camadas da </span><a href="https://46.mostra.org/filmes/carvao"><span style="font-weight: 400;">produção</span></a><span style="font-weight: 400;">, conseguimos captar os tons da hipocrisia e os modos como a infância e a velhice são tratadas culturalmente. As atitudes de Irene e Jairo com o pai dela e com o filho deles carregam ao fundo a ideia de enxergar o início e o fim da vida como pedaços sem autonomia. Mesmo abordando temáticas pesadas, a narrativa insere tons de comicidade e consegue equilibrar leveza e intensidade. Esses momentos se mostram principalmente com o traficante argentino Miguel (César Bordon) e com a sinceridade infantil de Jean. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A co-produção Brasil-Argentina ainda ganha pontos com a caracterização. Os cenários são impecáveis e conseguem transportar qualquer pessoa para as zonas menos urbanizadas do interior do país. Desde as relações entre os personagens, até os grãos de poeira captados pelas filmagens – dirigidas por </span><a href="https://www.pepemendes.com/portfolio/carvao-charcoal-teaser/"><span style="font-weight: 400;">Pepe Mendes</span></a><span style="font-weight: 400;"> – </span><i><span style="font-weight: 400;">Carvão</span></i><span style="font-weight: 400;"> é autêntico. Caminhando na corda bamba do caráter humano, o filme coloca a rede de proteção em chamas. &#8211; </span><b>Jamily Rigonatto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29738" aria-describedby="caption-attachment-29738" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29738" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Cha-Cha-Real-Smooth-.jpeg" alt="Cena do filme Cha Cha Real Smooth. Estão os atores Cooper Raiff e Dakota Johnson se olhando e sorrindo. Ambos estão de perfil e o enquadramento mostra apenas dos ombros para cima. Cooper Raiff é um jovem adulto branco de barba e cabelos castanhos, usa uma camisa branca e uma gravata preta. Dakota Johnson é uma mulher branca, possui cabelos com franja castanhos, que estão presos em um coque. Ela veste uma blusa branca com flores vermelhas desenhadas. Sua mão está apoiada no batente da porta do quarto que está entrando. " width="1280" height="720" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Cha-Cha-Real-Smooth-.jpeg 1280w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Cha-Cha-Real-Smooth--800x450.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Cha-Cha-Real-Smooth--1024x576.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Cha-Cha-Real-Smooth--768x432.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Cha-Cha-Real-Smooth--1200x675.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29738" class="wp-caption-text">Apesar da trama de Cha Cha Real Smooth apresentar questões delicadas, como aborto, adulterio e alcoolismo, a direção escolhe não se aprofundar nesses temas (Foto: Apple TV)</figcaption></figure>
<p><strong>Cha Cha Real Smooth</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Entre tantas comédias românticas dramáticas já produzidas,</span> <a href="https://youtu.be/xg17CQrmY8E"><i><span style="font-weight: 400;">Cha Cha Real Smooth &#8211; O Próximo Passo</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> pode não se sobressair para a maioria. Contudo, para aqueles que se sentem perdidos nos seus vinte e poucos anos, o longa de Cooper Raiff chega como um ombro amigo. Protagonizado pelo diretor e produtor, o filme conta a busca de Andrew (Raiff) pelo amadurecimento e transmite uma veracidade que não se encontra em muitos dos </span><i><span style="font-weight: 400;">coming of ages </span></i><span style="font-weight: 400;">atuais. Isso se deve a proximidade do autor com essa fase da vida. Com apenas 25 anos, Raiff consegue retratar, de forma sutil e ponderada, os dramas do jovem da geração Z, que ainda não sabe ao certo qual o seu lugar no mundo. Sem grandes reviravoltas, a produção da </span><i><span style="font-weight: 400;">Apple Originals</span></i><span style="font-weight: 400;"> se torna facilmente o </span><i><span style="font-weight: 400;">confort movie</span></i><span style="font-weight: 400;"> do ano, não apenas pela sua sensibilidade e sutileza na narrativa, mas pelo enorme carisma que todas as personagens esbanjam, sobretudo o próprio protagonista.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Para acompanhar a simpática narrativa, há a presença de uma </span><a href="https://br.nacaodamusica.com/posts/trilha-sonora-24-musicas-do-filme-cha-cha-real-smooth/"><span style="font-weight: 400;">trilha sonora</span></a><span style="font-weight: 400;"> divertida, que permeia as festas de Bar Mitsvá as quais Andrew é animador. Estão presentes as faixas</span><i><span style="font-weight: 400;"> Funkytown</span></i><span style="font-weight: 400;"> de Lipps Inc. e </span><i><span style="font-weight: 400;">Cha Cha Slide </span></i><span style="font-weight: 400;">de DJ Casper, que faz alusão ao título do longa. E é nesse ritmo embalado que corre a relação de Andrew com Domino (Dakota Johnson) e sua filha Lola (Vanessa Burghardt). Por meio dessa ligação com uma mulher mais velha e sua filha, no espectro autista, o jovem vai reconhecendo a necessidade de assumir mais responsabilidades que lhe cabem, e percebe que ser adulto não significa ter todas as respostas &#8211; muitas vezes, os mais velhos podem se encontrar mais perdidos do que ele.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Como o filme fez sua estreia no </span><a href="https://rollingstone.uol.com.br/cinema/cha-cha-real-smooth-filme-estrelado-por-dakota-johnson-ganha-1-trailer-confira/"><span style="font-weight: 400;">Festival de </span><i><span style="font-weight: 400;">Sundance</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, havia uma perspectiva de que o drama percorrese uma trajetória similar com a do vencedor do </span><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i><span style="font-weight: 400;"> de 2021, </span><a href="https://personaunesp.com.br/no-ritmo-do-coracao-coda-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">No Ritmo do Coração</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Porém, </span><i><span style="font-weight: 400;">Cha Cha Real Smooth</span></i><span style="font-weight: 400;"> acabou não saindo da lista de repescagem. Isso não é motivo para ficar de fora dos Melhores do Ano, pois é possível se conectar e se emocionar verdadeiramente com o </span><i><span style="font-weight: 400;">storytelling</span></i><span style="font-weight: 400;"> da obra. A produção traz uma perspectiva interessante sobre a virada de chave que ocorre na juventude e mostra como o encadeamento de eventos mundanos auxiliam na descoberta do seu propósito. &#8211;</span><b> Costanza Guerriero</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29863" aria-describedby="caption-attachment-29863" style="width: 1265px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29863" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/crimes-of-the-future.jpg" alt="Cena do filme Crimes do Futuro, que mostra o rosto do personagem Ear Man, um homem branco e careca, que possui um par de orelhas em sua testa. Seus olhos e boca estão sendo costurados com uma linha preta por uma mão branca." width="1265" height="697" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/crimes-of-the-future.jpg 1265w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/crimes-of-the-future-800x441.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/crimes-of-the-future-1024x564.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/crimes-of-the-future-768x423.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/crimes-of-the-future-1200x661.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29863" class="wp-caption-text">Em Crimes do Futuro, o corpo é a essência da existência humana e a tecnologia sempre foi uma extensão ultra-humana do ser (Foto: MUBI)</figcaption></figure>
<p><b>Crimes do Futuro (Crimes Of The Future)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O marcante retorno de David Cronenberg ao terror, </span><i><span style="font-weight: 400;">Crimes do Futuro</span></i><span style="font-weight: 400;"> é uma obra  grotesca e visceral em que o erotismo clássico do diretor é retomado: “</span><i><span style="font-weight: 400;">Cirurgia é o novo sexo</span></i><span style="font-weight: 400;">”, ele clama. O terror corporal de ficção científica vai além da </span><a href="https://www.indiewire.com/2022/05/david-cronenberg-interview-crimes-of-the-future-1234727369/"><span style="font-weight: 400;">intenção de chocar</span></a><span style="font-weight: 400;"> e aposta com sucesso em uma abordagem de utilizar o incômodo e o grotesco como base para discussões atuais.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A ambientação de natureza sintética, estranhamente familiar e sem vida, de um futuro distópico em que a humanidade já não sente dor traz uma reflexão perspicaz sobre a percepção da corporalidade e os limites da arte. Neste universo, Saul Tenser, interpretado por Viggo Mortensen, junto de sua parceira e admiradora Caprice, vivida por Léa Seydoux, realiza performances artísticas clandestinas extremas em que seus órgãos advindos de mutações são prazerosamente removidos em frente ao público extasiado. Outra personagem que merece destaque é a estranha Timlin, interpretada majestosamente por </span><a href="https://collider.com/kristen-stewarts-crimes-of-the-future-performance-weird-but-good/"><span style="font-weight: 400;">Kristen Stewart</span></a><span style="font-weight: 400;">, que se vê dividida entre fascínio pela nova arte e seu trabalho burocrático para um misterioso setor secreto do governo. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Apesar do incrível </span><i><span style="font-weight: 400;">design</span></i> <a href="https://whynow.co.uk/read/behind-the-prosthetics-of-david-cronenbergs-crimes-of-the-future"><span style="font-weight: 400;">visual</span></a><span style="font-weight: 400;"> e ambientação, além da temática provocativa e pertinente, o longa não se aprofunda suficientemente nessa fascinante realidade apresentada e deixa de lado o desenvolvimento de diversos aspectos da narrativa. Assim, após o final abrupto de</span><i><span style="font-weight: 400;"> Crimes do Futuro</span></i><span style="font-weight: 400;">, o que permanece é a sensação de que a obra poderia ter se beneficiado de um tempo de execução mais longo. </span><b>&#8211;  Bruno Alvarenga</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29754" aria-describedby="caption-attachment-29754" style="width: 1920px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29754" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Decision-to-Leave.jpg" alt="Cena do filme Decision to Leave. Da esquerda para a direita na imagem, os protagonistas Song Seo-rae e Jang Hae-joon se entreolham. A câmera captura ambos a partir da cintura. Ela é uma mulher chinesa de cabelos e olhos escuros. Ele é um homem coreano de cabelos e olhos escuros. Song veste um enorme casaco de inverno em um tom de marrom terroso. Jang veste um terno cinza sobre uma camiseta social branca e uma gravata listrada nas cores cinza e azul. Ao fundo, o cenário é o mar envolto por montanhas, iluminados pela luz de um dia nublado." width="1920" height="1279" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Decision-to-Leave.jpg 1920w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Decision-to-Leave-800x533.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Decision-to-Leave-1024x682.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Decision-to-Leave-768x512.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Decision-to-Leave-1536x1023.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Decision-to-Leave-1200x799.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29754" class="wp-caption-text">Park Chan-wook recebeu o prêmio de Melhor Diretor por Decision to Leave no <a href="https://www.instagram.com/p/CgnO52sOQ9w/">Festival de Cannes 2022</a> (Foto: Diamond Films)</figcaption></figure>
<p><b>Decisão de Partir (Decision to leave)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Estarrecedor, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=b9j3ZFSkD3o"><i><span style="font-weight: 400;">Decisão de Partir</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> empurrou da ponta de uma montanha os clichês de um mistério policial e arremessou ao mar a satisfação romântica. Acorrentado ao tema da obsessão, o diretor sul-coreano </span><a href="https://personaunesp.com.br/a-criada-critica/"><span style="font-weight: 400;">Park Chan-wook</span></a><span style="font-weight: 400;"> repetiu o tipo de construção audiovisual que caracteriza a sua filmografia: a tentativa de solucionar um mistério movido por reviravoltas. Mas, dessa vez, ele se livrou do vermelho da violência e da liberdade da nudez para adotar a crueldade intrínseca do cotidiano que, incoerentemente, resulta em maior dor e sofrimento do que qualquer narrativa mirabolante.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">&#8220;</span><i><span style="font-weight: 400;">No momento em que você disse que me ama, o seu amor está acabado. No momento em que o seu amor termina, o meu amor começa</span></i><span style="font-weight: 400;">”. Opostos que se atraíram, os protagonistas Jang Hae-jun (Park Hae-il) e Song Seo-rae (Tang Wei) reproduziram em cena não somente o </span><a href="https://time.com/6221814/decision-to-leave-review/"><span style="font-weight: 400;">clima envolvente</span></a><span style="font-weight: 400;"> entre personagens, como também a tensão histórica entre as suas nações, Coréia e China, fato que atravessou o roteiro de Park e Chung Seo-Kyung. A fotografia de Kim Ji-yong não destoou da composição e é tão genial quanto a escolha de simbolismos que transformaram </span><i><span style="font-weight: 400;">Decisão de Partir</span></i><span style="font-weight: 400;"> em um dos primores de 2022</span><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29855" aria-describedby="caption-attachment-29855" style="width: 1567px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29855" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-doutor-estranho-2.png" alt="Cena do filme Doutor Estranho no Multiverso da Loucura. Na imagem, vemos Elizabeth Olsen, que interpreta Wanda Maximoff. Ela é uma mulher branca de cabelos castanhos, utiliza uma camiseta branca e está com seu rosto manchado de sangue. À sua volta se encontra uma sala em destruição, com fumaça e fogo." width="1567" height="854" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-doutor-estranho-2.png 1567w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-doutor-estranho-2-800x436.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-doutor-estranho-2-1024x558.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-doutor-estranho-2-768x419.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-doutor-estranho-2-1536x837.png 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-doutor-estranho-2-1200x654.png 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29855" class="wp-caption-text">Doutor Estranho no Multiverso da Loucura poderia muito bem ter sido um filme da Feiticeira Escarlate (Foto: Disney+)</figcaption></figure>
<p><b>Doutor Estranho no Multiverso da Loucura (Doctor Strange in the Multiverse of Madness)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Muitas expectativas foram criadas com o anúncio e os </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=X23XCFgdh2M&amp;t=2s"><i><span style="font-weight: 400;">trailers</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> de </span><i><span style="font-weight: 400;">Doutor Estranho no Multiverso da Loucura</span></i><span style="font-weight: 400;">. Primeiro filme de terror da Marvel, três horas de duração, participações de personagens icônicos e muitas outras referências a filmes da franquia pautaram os rumores sobre a produção. Enquanto algumas se concretizaram, como a aparição dos Illuminati e do Professor Xavier, as outras foram deixadas de lado e decepcionaram o público. Porém, os 126 minutos de Elizabeth Olsen como Feiticeira Escarlate valeram a pena.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A construção do arco da personagem desde</span> <a href="https://personaunesp.com.br/os-vingadores-10-anos/"><i><span style="font-weight: 400;">Vingadores: Era de Ultron</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> culmina em seu ápice em </span><i><span style="font-weight: 400;">Doutor Estranho no Multiverso da Loucura</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span><a href="https://personaunesp.com.br/wandavision-critica/"><span style="font-weight: 400;">Wanda</span></a><span style="font-weight: 400;"> perdeu os pais, o irmão, o marido e os filhos, o que faz com que ela se torne difícil de antagonizar, já que há empatia pela sua dor. Apesar da resolução ao redor do controle dos poderes de América Chavez, interpretada por </span><a href="https://capricho.abril.com.br/entretenimento/conheca-xochitl-gomez-a-interprete-de-america-chavez-em-doutor-estranho-2/"><span style="font-weight: 400;">Xochitl Gomez</span></a><span style="font-weight: 400;">, ser preguiçosa, ao menos nos leva para a tocante cena final de Wanda e seus filhos. Benedict Cumberbatch, como sempre, também entrega uma ótima performance de Stephen Strange, apesar de ter sido ofuscado pela presença da mãe sem filhos em seu próprio filme.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A direção de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=3DkjE1xYNAo"><span style="font-weight: 400;">Sam Raimi</span></a><span style="font-weight: 400;"> é outro ponto alto da produção e que não a torna mais do mesmo. Suas marcas registradas e as diferentes perspectivas das cenas &#8211; como a primeira vez que Wanda assume o corpo de sua própria variante &#8211; tornam o longa com um enredo fraco em algo delicioso de assistir. Em um cenário mais amplo, apesar da produção não ter tido um comprometimento total com o gênero do terror, ainda é um sabor diferente para a </span><i><span style="font-weight: 400;">Marvel</span></i><span style="font-weight: 400;">. – </span><b>Arthur Caires</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29847" aria-describedby="caption-attachment-29847" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29847" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Eduardo-e-MonicA-1.jpg" alt="Cena do filme Eduardo e Mônica. Monica é uma mulher branca de cabelos castanhos longos, ela veste uma calça jeans azul, uma jaqueta de couro preta e um par de tênis surrado com tom amarronzado. Eduardo é um homem branco de cabelos castanhos cacheados, ele veste uma calça caramelo, uma camiseta cinza com detalhes em vermelho por baixo de uma camisa xadrez de cinza e azul e um all star preto. Os dois estão sentados lado a lado embaixo de uma árvore." width="1024" height="629" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Eduardo-e-MonicA-1.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Eduardo-e-MonicA-1-800x491.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Eduardo-e-MonicA-1-768x472.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29847" class="wp-caption-text">“Ela era de leão e ele tinha dezesseis” (Foto: Paris Filmes)</figcaption></figure>
<p><strong>Eduardo e Mônica</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Se todas as músicas de </span><a href="https://www.ebc.com.br/especiais/renato-russo#:~:text=Renato%20Manfredini%20Jr.,funcion%C3%A1rio%20do%20Banco%20do%20Brasil."><span style="font-weight: 400;">Renato Russo</span></a><span style="font-weight: 400;"> pudessem ganhar espaço em telas de cinema, a ideia da vida sob um olhar extremamente singular seria guardada na profundidade da luz dos projetores. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Eduardo e Mônica</span></i><span style="font-weight: 400;">, lançado nos cinemas brasileiros no início de 2022, isso se prova com toda a beleza existente nos amores improváveis. No longa, os personagens da música ganham solidez nos atores Alice Braga e Gabriel Leone que, entre opostos, performam em menos de duas horas a grandeza do existir. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dirigido por </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=5Xt_hojl0Pg"><span style="font-weight: 400;">René Sampaio</span></a><span style="font-weight: 400;">, o filme nos leva para a Brasília da década de 1980 e mostra os caminhos que atravessam a história do casal, enquanto eles tentam equilibrar suas diferenças em nome do amor. O trabalho muito bem feito com os cenários faz os espaços e as cenas – assinadas por Gustavo Hadba – serem extremamente fiéis aos da canção. Da festa estranha ao futebol de botão, os</span><i><span style="font-weight: 400;"> frames</span></i><span style="font-weight: 400;"> parecem ter sido escolhidos pelo próprio Legião Urbana. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A trilha sonora escolhida pelo diretor é outro primor da produção, entre o </span><i><span style="font-weight: 400;">rock </span></i><span style="font-weight: 400;">nacional e o internacional, as melodias nos submergem no âmago dos personagens. Acompanhar os impasses dos dois é tão gostoso que a vontade é assistir até as partes desconhecidas dessa história. Desde as relações familiares, amigos, inseguranças, atitudes impulsivas e tudo mais que couber ser descrito,</span> <a href="https://personaunesp.com.br/eduardo-e-monica-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Eduardo e Mônica</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> são um espelho do ser. Ao fim, realmente é impossível dizer que não existe razão nas coisas feitas pelo coração. &#8211; </span><b>Jamily Rigonatto </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29832" aria-describedby="caption-attachment-29832" style="width: 640px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29832" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Ela-Disse.jpeg" alt="" width="640" height="360" /><figcaption id="caption-attachment-29832" class="wp-caption-text">Ela Disse foi uma das apostas para a listagem do Oscar 2023, mas acabou não sendo indicado em nenhuma categoria (Foto: Universal Studios)</figcaption></figure>
<p><b>Ela Disse (She Said)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em 2022, a </span><i><span style="font-weight: 400;">Universal Studios</span></i><span style="font-weight: 400;"> resolveu cinematografar o jornalismo investigativo e foi o tipo de escolha que deu certo. Ao contrário do esperado em narrativas do gênero, a diretora </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=phE4N0EIJmw"><span style="font-weight: 400;">Maria Schrader</span></a><span style="font-weight: 400;"> secundariza o melodrama para dar protagonismo ao suspense.</span><i><span style="font-weight: 400;"> Ela Disse</span></i><span style="font-weight: 400;"> não é comovente, é tenso. A produção é uma adaptação do livro das jornalistas Megan Twohey e Jodi Kantor, </span><i><span style="font-weight: 400;">Ela disse: Os bastidores da reportagem que impulsionou o </span></i><a href="https://www.bbc.com/portuguese/geral-44164417"><i><span style="font-weight: 400;">#MeToo</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, e conta sobre a apuração feita pelas profissionais no </span><i><span style="font-weight: 400;">boom</span></i><span style="font-weight: 400;"> de denúncias de assédio sexual contra Harvey Weinstein. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">As pouco mais de duas horas do filme são marcadas pelas feições temerárias de Megan (Carey Mulligan) e Jodi (Zoe Kazan), enquanto enfrentam a rede de proteção de </span><a href="https://claudia.abril.com.br/noticias/vitimas-revelam-casos-de-abuso-e-estupro-em-julgamento-de-harvey-weinstein/"><span style="font-weight: 400;">Weinstein</span></a><span style="font-weight: 400;"> e encontram vítimas assustadas e silenciadas. É na relação das protagonistas com essas vítimas que </span><i><span style="font-weight: 400;">Ela Disse</span></i><span style="font-weight: 400;"> encontra o pote de ouro, já que, em cena, as atrizes constroem uma intimidade tão verdadeira com as mulheres que isso transpassa os limites da tela. Apesar de termos relatos escancarados, emoção não é o tipo de reação desencadeada no telespectador &#8211; a angústia é quem grita mais alto. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Tudo é muito acinzentado e a fotografia acompanha esse movimento. Natasha Braier escolhe enquadramentos em perspectiva e brinca com as luzes para pesar os </span><i><span style="font-weight: 400;">frames</span></i><span style="font-weight: 400;"> e compor a ambientação apreensiva. Para além de termos técnicos ou estéticos, o registro visual do longa tem uma importância ímpar para a visibilidade do assédio sexual. Com imagens bem feitas e um roteiro imponente criado por Rebecca Lenkiewicz, nos conectamos com uma narrativa sobre força feminina, poder da </span><a href="https://personaunesp.com.br/a-assistente-critica/"><span style="font-weight: 400;">indústria hollywoodiana</span></a><span style="font-weight: 400;"> e resistência. </span><b>&#8211; Jamily Rigonatto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29917" aria-describedby="caption-attachment-29917" style="width: 2560px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29917" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Elvis-scaled.jpg" alt="" width="2560" height="1064" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Elvis-scaled.jpg 2560w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Elvis-800x332.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Elvis-1024x426.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Elvis-768x319.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Elvis-1536x638.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Elvis-2048x851.jpg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Elvis-1200x499.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29917" class="wp-caption-text">Michelangelo pintou a criação do mundo, para Baz Luhrmann e Mandy Walker a invocarem na primeira apresentação de Austin Butler como Elvis Presley (Foto: Warner Bros.)</figcaption></figure>
<p><b>Elvis</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Nove anos depois de seu último projeto para os Cinemas (o irregular </span><i><span style="font-weight: 400;">O Grande Gatsby</span></i><span style="font-weight: 400;">), Baz Luhrmann (</span><i><span style="font-weight: 400;">Moulin Rouge</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Romeu e Julieta</span></i><span style="font-weight: 400;">) retornou a cadeira de direção em 2022 com </span><i><span style="font-weight: 400;">Elvis</span></i><span style="font-weight: 400;">, sobre a vida e carreira do polêmico, mas icônico Elvis Presley. Desenvolvido na onda do bem sucedido filão recente de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=K3q3LEaK7_U"><span style="font-weight: 400;">cinebiografias musicais</span></a><span style="font-weight: 400;">, catapultado em 2018 por </span><a href="https://personaunesp.com.br/bohemian-rhapsody-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Bohemian Rhapsody</span></i></a><span style="font-weight: 400;">; o projeto poderia facilmente ter caído no lugar comum do subgênero, marcado pela pouca inspiração estética e o roteiro escrito na base do resumo da Wikipédia. Felizmente, não foi esse o caso, pois Luhrmann, no final das contas, mostrou-se o autor perfeito para transpor o espírito extravagante e potente do cantor para as telonas. </span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Elvis </span></i><span style="font-weight: 400;">deixa isso claro em sua feitura cinematográfica, desde a montagem alucinada de Matt Vila e Jonathan Redmond, até a fotografia pomposa de Mandy Walker (ambos os trabalhos foram reconhecidos com indicações ao </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/oscar-2023/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar </span></i><span style="font-weight: 400;">2023</span></a><span style="font-weight: 400;">, inclusive). Contudo, também o aproveita enquanto narrativa, conforme analisa e desconstrói Presley do ponto de vista de seu empresário, o infame Coronel Tom Parker (Tom Hanks, de </span><i><span style="font-weight: 400;">Forrest Gump </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><i><span style="font-weight: 400;">Toy Story</span></i><span style="font-weight: 400;">, em desempenho caricato, mas subestimado). Passando pelas raízes do artista na música negra americana e explorando o seu alto </span><i><span style="font-weight: 400;">status</span></i><span style="font-weight: 400;"> construído por mídia e propaganda, o filme se mostra uma aula de como entender um ícone através da Sétima Arte, principalmente quando canaliza sua força na performance arrebatadora do astro revelação Austin Butler (</span><a href="https://personaunesp.com.br/era-uma-vez-em-hollywood-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Era uma Vez em Hollywood</span></i></a><span style="font-weight: 400;">), também reconhecido com a nomeação da Academia. <strong>&#8211; </strong></span><b>Nathan Nunes</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29976" aria-describedby="caption-attachment-29976" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29976" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/enola.png" alt="Cena do filme Enola Holmes 2. Jovem de cabelos castanhos com vestes da Era Eduardiana. Ela corre para longe de dois policiais de farda azul petróleo. O cenário é uma rua com casas, pessoas e carroças." width="1280" height="636" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/enola.png 1280w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/enola-800x398.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/enola-1024x509.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/enola-768x382.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/enola-1200x596.png 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29976" class="wp-caption-text">O diretor de Enola Holmes 2 deu liberdade para que Millie Bobbie Brown improvisasse e alguns desses momentos estão presentes na obra final (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>Enola Holmes 2</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Normalmente, continuações são decepcionantes, mas não é o caso de </span><a href="https://super.abril.com.br/mundo-estranho/os-10-maiores-detetives-da-ficcao/"><i><span style="font-weight: 400;">Enola Holmes 2</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, que nos surpreende com cenários e </span><i><span style="font-weight: 400;">plot-twists</span></i><span style="font-weight: 400;"> inesperados. Não podemos dar muito mais </span><i><span style="font-weight: 400;">spoilers </span></i><span style="font-weight: 400;">que isso, então espere ansioso até o fim do filme. O longa nos prepara para o fim pouco a pouco, sem que nos demos conta, não abrindo espaço para uma sugestão tão rápida, o que possibilita a dedução.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Muitos filmes de mistério e aventura pecam nesse sentido, dando de bandeja a trama e fazendo os telespectadores parecerem idiotas. O segundo filme da franquia não nos faz pensar muito além daquele ponto, e ainda permite a dúvida, conservando perfeitamente o mistério. Um outro grande ponto positivo de </span><i><span style="font-weight: 400;">Enola Holmes 2 </span></i><span style="font-weight: 400;">é a evolução da personagem. </span><a href="https://brasil.elpais.com/smoda/2020-01-02/os-20-personagens-femininos-que-mudaram-o-cinema-na-ultima-decada.html"><span style="font-weight: 400;">Enola</span></a><span style="font-weight: 400;"> certamente amadureceu da primeira obra  para esta e se tornou preparada e astuta, mas como todo jovem, ainda é extremamente atrapalhada. Os defeitos são bons para nos tirar algumas risadas e proporcionar momentos imprevisíveis. </span><b>&#8211; Izadora Azevedo Albertini </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29875" aria-describedby="caption-attachment-29875" style="width: 2000px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29875" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ENTERGALACTIC-ENRICO-SOUTO.jpg" alt="Cena do filme em animação Entergalactic, da Netflix. Imagem retangular e colorida. Nela, Jabari e Meadow se encaram romanticamente ao fundo de uma galáxia estrelada. Jabari é um homem negro de barba, com cabelos crespos trançados em dreads curtos, vestindo uma camisa preta e vermelha nas manga. Meadow é uma mulher negra, de cabelos crespos volumosos, usando um vestido amarelo brilhante." width="2000" height="1125" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ENTERGALACTIC-ENRICO-SOUTO.jpg 2000w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ENTERGALACTIC-ENRICO-SOUTO-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ENTERGALACTIC-ENRICO-SOUTO-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ENTERGALACTIC-ENRICO-SOUTO-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ENTERGALACTIC-ENRICO-SOUTO-1536x864.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ENTERGALACTIC-ENRICO-SOUTO-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29875" class="wp-caption-text">O longa dirigido por Fletcher Moules traz o estilo de animação mais deslumbrante da Netflix desde Arcane (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>Entergalactic</b></p>
<p><a href="https://personaunesp.com.br/nao-olhe-para-cima-critica/"><span style="font-weight: 400;">Kid Cudi</span></a><span style="font-weight: 400;"> é uma ogiva criativa. Independentemente de obras com resultados controversos, Scott sempre busca, em suas alçadas artísticas, expandir a premissa até as últimas consequências. Ainda assim, para 2022, o desafio foi inusitado: não um filme acompanhado de um disco, ou um disco acompanhado por um filme, mas um projeto multimidiático, em que áudio e visual se costuram mutuamente. Afinal, as viagens psicodélicas de Jabari (Kid Cudi), quando vislumbra sua paixão por Meadow (</span><a href="https://personaunesp.com.br/animais-fantasticos-2-critica/"><span style="font-weight: 400;">Jessica Williams</span></a><span style="font-weight: 400;">) pela primeira vez, não seriam as mesmas sem os sintetizadores divinos de </span><a href="https://genius.com/Kid-cudi-angel-lyrics"><i><span style="font-weight: 400;">Angel</span></i></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">E, mesmo isoladamente, </span><i><span style="font-weight: 400;">Entergalactic</span></i><span style="font-weight: 400;"> entrega a </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/comedia-romantica/"><span style="font-weight: 400;">comédia romântica</span></a><span style="font-weight: 400;"> do ano. Para o roteiro, também assinado por Cudi, é importante que esta trama seja figurada como uma típica história de amor. Uma premissa formulaica, que encontra personalidade no retrato honesto e multifacetado de seu vasto universo, dentro de uma narrativa centrada por pessoas negras e que reivindica espaço em um gênero que sempre foi dominado por brancos. Assim que adubado, </span><i><span style="font-weight: 400;">Entergalatic</span></i> <span style="font-weight: 400;">tem campo aberto para ampliar os conflitos entre os personagens, de tal forma que o instante da colisão se torne, metafórica e literalmente, uma verdadeira supernova. </span><b>&#8211; Enrico Souto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29764" aria-describedby="caption-attachment-29764" style="width: 1000px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29764" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Farha.jpg.webp" alt="Cena do filme Farha. Farha (Karam Taher) está tentando ouvir através de uma porta de madeira, inclinando o ouvido esquerdo nela. Farha é uma menina árabe, usando um pano na cabeça com moedas douradas costuradas na borda. Apenas um feixe de luz vindo da fresta da porta ilumina seu rosto. " width="1000" height="563" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Farha.jpg.webp 1000w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Farha.jpg-800x450.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Farha.jpg-768x432.webp 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29764" class="wp-caption-text">Do rio ao mar (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>Farha</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dirigido pela jordaniana Darin J. Sallam, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=2UT6Zw4-Yg0"><i><span style="font-weight: 400;">Farha</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> não é apenas uma história contada de geração para geração, preservada na oralidade até que fosse registrada em celulóide. É um retrato visceral e dolorosamente vivo do povo palestino, registrando os momentos iniciais da </span><a href="https://www.bbc.com/portuguese/internacional-44108177"><span style="font-weight: 400;">Al-Nakba</span></a><span style="font-weight: 400;"> (“A Catástrofe”) pelo ponto de vista de uma criança. Acompanhamos de perto a jovem Farha (Karam Taher) ter seus sonhos arrancados de si pela violência que eclode no dia 15 de maio de 1948, quando forças militares do recém-criado Estado de Israel forçam seu vilarejo a debandar. Presa em uma sala trancada, ela é obrigada a sobreviver e testemunhar os horrores de um conflito que não irá terminar em sua vida.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">É claro que denunciar a limpeza étnica de um Estado de </span><a href="https://g1.globo.com/mundo/noticia/2022/02/01/anistia-internacional-acusa-israel-de-apartheid-contra-palestinos.ghtml"><span style="font-weight: 400;">apartheid moderno</span></a><span style="font-weight: 400;"> teria consequências, como visto pela </span><a href="https://theintercept.com/2022/12/03/farha-netflix-nakba-palestine-israel/"><span style="font-weight: 400;">campanha de difamação</span></a><span style="font-weight: 400;"> promovida por oficiais israelenses contra o filme de Sallam, ameaçando remover investimentos estatais dos cinemas de Tel Aviv que ousarem exibir o longa, atualmente disponível ao redor do mundo pela </span><i><span style="font-weight: 400;">Netflix</span></i><span style="font-weight: 400;"> (mas não, curiosamente, </span><a href="https://www.netflix.com/title/81612982"><span style="font-weight: 400;">no Brasil</span></a><span style="font-weight: 400;">). Processando o trauma e a dor através da arte, </span><i><span style="font-weight: 400;">Farha</span></i><span style="font-weight: 400;"> é de uma compostura monumental, confinando tanta dor em apenas um quarto por cerca de uma hora e confiando em sua performance central a habilidade de expressá-la.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Taher é uma revelação absoluta no papel da protagonista, habitando tanto a inocência e entusiasmo infantil quanto o torpor emocional causado pelo que ela testemunha. A morte de seu sonho é uma das visões mais trágicas do ano, potencializada pela fotografia minimalista e a iluminação natural do cenário, tornando-se gigante em sua completude. </span><i><span style="font-weight: 400;">Farha </span></i><span style="font-weight: 400;">não é apenas um relato de guerra da perspectiva de uma garotinha, mas um verdadeiro </span><a href="https://www.972mag.com/farha-colonialism-nakba-palestinian-history/"><span style="font-weight: 400;">manifesto de luto</span></a><span style="font-weight: 400;"> contra a opressão sistêmica que vigora até hoje, devastador em seu vocabulário e imparável em seu desejo de que essa história sobreviva. — </span><b>Gabriel Oliveira F. Arruda</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30103" aria-describedby="caption-attachment-30103" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30103" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/fresh.jpg" alt="" width="800" height="445" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/fresh.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/fresh-768x427.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30103" class="wp-caption-text">Fresh é um banquete aos fãs de Terror (Foto: Star+)</figcaption></figure>
<p><b>Fresh </b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Fresh </span></i><span style="font-weight: 400;">tem sabor de novidade &#8211; e devorá-lo é prazeroso, intenso e cômico. Delicioso, o longa dirigido por Mimi Cave coloca uma desiludida </span><a href="https://personaunesp.com.br/normal-people-critica/"><span style="font-weight: 400;">Daisy Edgar-Jones</span></a><span style="font-weight: 400;"> frente a frente com um encantador Sebastian Stan. Ela, entediada com os aplicativos de relacionamento e </span><i><span style="font-weight: 400;">dates </span></i><span style="font-weight: 400;">com </span><a href="https://personaunesp.com.br/pam-tommy-critica/"><span style="font-weight: 400;">babacas</span></a><span style="font-weight: 400;">, encontra &#8211; ironicamente, em um corredor de vegetais no supermercado &#8211; uma esperança no doce médico e resolve se abrir para os sentimentos. O relacionamento vai bem, mas só até quando ele a dopa, sequestra e revela seu lado criminoso e canibal.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">No roteiro tenso, mas divertido e até cômico de Lauryn Kahn, Edgar-Jones e Stan têm espaço para brilhar. Seja em dupla ou individualmente, a dinâmica dos dois acentua o potencial dramático da protagonista, e dá a liberdade para o ator explorar </span><a href="https://personaunesp.com.br/falcao-e-o-soldado-invernal-critica/"><span style="font-weight: 400;">novas facetas</span></a><span style="font-weight: 400;">, esboçando caras, bocas e olhares no seu caráter psicopata. Amplificada pela direção envolvente e vivaz de Cave, que potencializa a tensão nos momentos de suspense e acha o humor até em um filme sobre canibalismo e tráfico, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=iUT4YskFTig"><i><span style="font-weight: 400;">Fresh</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">mostra porque 2022 foi um ano de barriga cheia para os </span><a href="https://personaunesp.com.br/nao-nao-olhe-critica/"><span style="font-weight: 400;">fãs de Terror</span></a><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Vitória Gomez</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29968" aria-describedby="caption-attachment-29968" style="width: 1862px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29968" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/boy-from-heaven.jpeg" alt="" width="1862" height="1242" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/boy-from-heaven.jpeg 1862w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/boy-from-heaven-800x534.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/boy-from-heaven-1024x683.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/boy-from-heaven-768x512.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/boy-from-heaven-1536x1025.jpeg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/boy-from-heaven-1200x800.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29968" class="wp-caption-text">Exibido na seção Perspectiva Internacional da 46ª Mostra Internacional de Cinema em São Paulo, Garoto dos Céus venceu o prêmio de Melhor Roteiro em Cannes (Foto: Pandora)</figcaption></figure>
<p><b>Garoto dos Céus (Boy From Heaven)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Nos minutos iniciais de </span><a href="https://personaunesp.com.br/boy-from-heaven-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Garoto dos Céus</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, Adam Tala (Tawfeek Barhom) tenta esconder a emoção ao receber a carta de aceite da Universidade de Al-Azhar do Cairo – instituição anexada à mesquita de mesmo nome –, o epicentro político do islamismo sunita. A contenção de Tala, porém, reside não somente na alegria de ser um jovem filho de pescador que recebeu o acesso a uma instituição habitada pelos filhos de sheiks mais poderosos do Egito, mas no medo do próprio pai, um indivíduo conservador e abusivo. Ele ainda não sabe que estudar em Al-Azhar será seu maior desafio, e, quando enfim notifica o patriarca que irá à universidade, a reação parece mais suave do que o previsto: “</span><i><span style="font-weight: 400;">não se pode ir contra as vontades de Alláh</span></i><span style="font-weight: 400;">”, diz o pai, meio a contragosto, após agredir os filhos cenas antes. Embora essa pareça a maior vitória possível, Zizo (Mehdi Dehbi) o notifica, assim que chega a nova moradia: “</span><i><span style="font-weight: 400;">sua alma ainda é pura. Mas este lugar vai corrompê-lo</span></i><span style="font-weight: 400;">”. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Essa máxima se mostrará verdadeira durante todo o filme, visto que o diretor Tarik Saleh constantemente faz um “jogo de grandezas” na trama. Enquanto a Fotografia repete filmagens da universidade de baixo para cima, mostrando sua imensidão e imponência, o Roteiro – </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2022/10/boy-from-heaven-e-thriller-politico-que-explora-mundo-arabe-na-mostra-de-sp.shtml"><span style="font-weight: 400;">vencedor em Cannes</span></a><span style="font-weight: 400;"> – põe Tala como submisso aos indivíduos mais poderosos. À medida que os elementos “conspiratórios” da trama entram em cena, as questões existenciais do protagonista dão espaço a um clima de investigação habitual, com reuniões secretas, infiltração em um círculo pró-jihadista e o sacríficio de um colega. O título que o filme recebeu na América do Norte, </span><i><span style="font-weight: 400;">Cairo Conspiracy</span></i><span style="font-weight: 400;">, opta por evidenciar mais esse aspecto da produção, ligando-a ao </span><i><span style="font-weight: 400;">thriller</span></i><span style="font-weight: 400;"> psicológico e reduzindo toda a sua filosofia política. Mas talvez a grande marca de </span><i><span style="font-weight: 400;">Garoto dos Céus</span></i><span style="font-weight: 400;"> seja a habilidade de Saleh em jamais ferir o Islã, consolidando Tala como o verdadeiro sábio por simplesmente questionar as origens do poder. “</span><i><span style="font-weight: 400;">Não existem anjos</span></i><span style="font-weight: 400;">”, ao que parece. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29780" aria-describedby="caption-attachment-29780" style="width: 900px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29780" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/gato-de-botas-2-o-ultimo-pedido-e-o-mais-novo-capitulo-na-dominacao-mundial-dos-felinos-1672869063036_v2_900x506.jpg" alt="" width="900" height="506" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/gato-de-botas-2-o-ultimo-pedido-e-o-mais-novo-capitulo-na-dominacao-mundial-dos-felinos-1672869063036_v2_900x506.jpg 900w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/gato-de-botas-2-o-ultimo-pedido-e-o-mais-novo-capitulo-na-dominacao-mundial-dos-felinos-1672869063036_v2_900x506-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/gato-de-botas-2-o-ultimo-pedido-e-o-mais-novo-capitulo-na-dominacao-mundial-dos-felinos-1672869063036_v2_900x506-768x432.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29780" class="wp-caption-text">Em Gato de Botas 2: O Último Pedido, Gato tem seu medo testado e questionado (Foto: Universal Pictures)</figcaption></figure>
<p><strong>Gato de Botas 2: O Último Pedido (Puss in Boots: The Last Wish)</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Devido ao sucesso de </span><a href="https://personaunesp.com.br/shrek-20-anos/"><i><span style="font-weight: 400;">Shrek</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> no início dos anos 2000, que frequentemente fez </span><a href="https://esportes.yahoo.com/noticias/gato-botas-2-easter-eggs-215924313.html?guccounter=1&amp;guce_referrer=aHR0cHM6Ly93d3cuZ29vZ2xlLmNvbS8&amp;guce_referrer_sig=AQAAAA7B7zUCN8MCfpcCAm-r_1RsmzT3eqe7RGBhpcu8ybhpuF1qe0HEqRLiyZDuBfXnE_75cqkZVfLr_HpK-eiFUv8mXDf6lcmrcgFF3v2oB8zMaabid1U_sTP757KAV1kTulmbmmhMUGVdqSBK0N5CYYDORQaoWtceggC13QIgrvJQ"><span style="font-weight: 400;">referências</span></a><span style="font-weight: 400;"> (e também o uso de muita ironia) aos contos de fadas originais, a escolha de fazer um longa-metragem de um personagem vindo diretamente do universo do ogro foi crucial para que a </span><i><span style="font-weight: 400;">Dreamworks</span></i><span style="font-weight: 400;"> ganhasse espaço no mundo da animação novamente &#8211; não apenas por ter um design de um gato “de botas”, mas por simbolizar um anti herói que vive de glória, festas: uma lenda (como ele se autodenomina). A introdução do Gato de Botas no segundo filme da franquia definitivamente marcou as gerações que surgiram na década e relembramos que, em </span><i><span style="font-weight: 400;">Gato de Botas </span></i><span style="font-weight: 400;">(2011), acompanhamos um guerreiro valente e sem medo de enfrentar os perigos. Já em </span><i><span style="font-weight: 400;">Gato de Botas 2: O Último Pedido </span></i><span style="font-weight: 400;">somos convidados a ver um lado mais medroso, profundo e interior do personagem.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Primeiramente, é necessário agradecermos a </span><a href="https://www.planocritico.com/critica-homem-aranha-no-aranhaverso/"><i><span style="font-weight: 400;">Homem-Aranha no Aranhaverso</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> por ter vindo em uma época tão necessária de quebra de liderança da </span><i><span style="font-weight: 400;">Disney</span></i><span style="font-weight: 400;"> e seus filmes de animação em </span><i><span style="font-weight: 400;">3D </span></i><span style="font-weight: 400;">nas premiações. Com a introdução de técnicas que fazem qualquer um babar olhando para tela &#8211; como as mudanças de “fps” ou ‘fotos por segundo’ e a </span><a href="https://www.terra.com.br/gameon/geek/como-e-feita-a-animacao-de-gato-de-botas-2,45e75e9e3aacb9ea59b8ac7291851a583fk3yjwt.html"><span style="font-weight: 400;">junção do </span><i><span style="font-weight: 400;">3D</span></i><span style="font-weight: 400;"> e o </span><i><span style="font-weight: 400;">2D</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, nos fazem perceber o quanto o gênero no Cinema deve ser explorado infindavelmente. Não é à toa que outros estúdios olharam para </span><i><span style="font-weight: 400;">Aranhaverso</span></i><span style="font-weight: 400;"> e perceberam o que não estavam praticando, e, com </span><i><span style="font-weight: 400;">Gato de Botas 2: O Último Pedido</span></i> <a href="https://www.terra.com.br/gameon/geek/como-e-feita-a-animacao-de-gato-de-botas-2,45e75e9e3aacb9ea59b8ac7291851a583fk3yjwt.html"><span style="font-weight: 400;">não foi diferente</span></a><span style="font-weight: 400;">, sobrepondo a tridimensionalidade com desenhos bidimensionais tradicionais, assemelhando-se a uma pintura.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Por fim, com a inserção do </span><a href="https://ovicio.com.br/gato-de-botas-2-diretor-explica-tom-assustador-do-lobo/"><span style="font-weight: 400;">Lobo</span></a><span style="font-weight: 400;">, ou a Morte, o surgimento de um gênero que nunca havia aparecido na </span><i><span style="font-weight: 400;">Dreamworks</span></i><span style="font-weight: 400;"> desse modo aconteceu. O assobio, as cores e toda a ambientação que levam o Gato a ter medo da Morte também nos causa medo. Assim, a combinação dos elementos em </span><i><span style="font-weight: 400;">Gato de Botas 2: O Último Pedido</span></i><span style="font-weight: 400;">, juntamente com a aparição de </span><a href="https://www.arrobanerd.com.br/especial-a-historia-por-tras-dos-contos-de-fadas-vistos-em-o-gato-de-botas-2-o-ultimo-pedido/"><span style="font-weight: 400;">mais referências</span></a><span style="font-weight: 400;"> e personagens bem escritos, os quais nos familiarizamos mesmo com o pouco tempo de tela, resultam no acompanhamento de uma jornada de amadurecimento de uma figura que, se já era marcante, agora possui ainda mais camadas. </span><b>&#8211; Júlia Aguiar</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29771" aria-describedby="caption-attachment-29771" style="width: 1210px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29771 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/1.webp" alt="Cena do filme Glass Onion: Um mistério Knives Out. Nele estão três pessoas se abraçando enquanto andam. Dois homens à esquerda e uma mulher à direita. Logo atrás, um homem apontando seu dedo para frente. Estão todos em uma praia e ao fundo estão as ilhas e o mar azul da Grécia" width="1210" height="544" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/1.webp 1210w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/1-800x360.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/1-1024x460.webp 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/1-768x345.webp 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/1-1200x540.webp 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29771" class="wp-caption-text">O título Glass Onion refere-se à música enigmática dos Beatles do The White Album, cabendo, assim, como o título de um filme de mistério (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>Glass Onion: Um Mistério Knives Out (Glass Onion: A Knives Out Mistery) </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O número de camadas de uma cebola provavelmente é menor comparado a quantidade de reviravoltas de </span><i><span style="font-weight: 400;">Glass Onion: Um Mistério Knives Out</span></i><span style="font-weight: 400;">. A sequência do mistério de </span><a href="https://personaunesp.com.br/entre-facas-e-segredos-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Entre Facas e Segredos</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> aprimora um roteiro tão bem performado por seu antecessor. A segunda obra da nova franquia é  maior e intrigante, e por mais fanático que alguém possa ser por mistérios, com certeza será pego de surpresa.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com os personagens e enredo novos, Daniel Craig como o detetive Benoit Blanc foi a única e brilhante escolha que decidiram manter. Ao lado de </span><a href="https://personaunesp.com.br/melhores-discos-de-abril2018/#:~:text=Janelle%20Mon%C3%A1e%20%E2%80%93%20Dirty%20Computer"><span style="font-weight: 400;">Janelle Monáe</span></a><span style="font-weight: 400;">, Kate Hudson, Edward Norton e outros, a obra diverte, entretém e acima de tudo, traz a satisfação de quão boas podem ser produções sem pretensão de significarem mais do que realmente querem dizer. </span><b> &#8211; Henrique Marinhos</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29865" aria-describedby="caption-attachment-29865" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29865" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Hellraiser-2022.jpg" alt="Cena do filme Hellraiser, que mostra a personagem Pinhead, uma criatura humanoide de pele branca acinzentada, olhos totalmente pretos e cabeça coberta por cortes quadrados ligados por alfinetes. Ela possui cortes expostos no pescoço e ombros.]" width="800" height="445" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Hellraiser-2022.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Hellraiser-2022-768x427.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29865" class="wp-caption-text">“Deleites maiores o aguardam. Desejamos que você prossiga” (Foto: Hulu)</figcaption></figure>
<p><b>Hellraiser: Renascido do inferno (Hellraiser)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">David Bruckner possui contribuições notáveis para o gênero de filmes de horror, como os longas </span><i><span style="font-weight: 400;">A Casa Sombria </span></i><span style="font-weight: 400;">(2020) e </span><i><span style="font-weight: 400;">O Ritual </span></i><span style="font-weight: 400;">(2017), além de seus trabalhos em segmentos das antologias</span><i><span style="font-weight: 400;"> V/H/S</span></i><span style="font-weight: 400;"> (2012) e </span><i><span style="font-weight: 400;">Southbound </span></i><span style="font-weight: 400;">(2015), e é o responsável por dirigir o novo e aguardado </span><i><span style="font-weight: 400;">reboot </span></i><span style="font-weight: 400;">de </span><i><span style="font-weight: 400;">Hellraiser </span></i><span style="font-weight: 400;">(1987). O 11º filme de uma das mais </span><a href="https://www.esqueletosnoarmario.com/post/ranking-hellraiser-do-pior-ao-melhor"><span style="font-weight: 400;">conturbadas franquias</span></a><span style="font-weight: 400;"> do gênero conta com a </span><a href="http://www.setcenas.com.br/noticias/por-que-as-sequencias-de-hellraiser-eram-tao-ruins-mas-nao-pararam/"><span style="font-weight: 400;">urgente</span></a><span style="font-weight: 400;"> e necessária participação direta de seu idealizador original, Clive Barker, que contribuiu em sua produção e roteiro.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O filme, lançado diretamente no </span><i><span style="font-weight: 400;">streaming  </span></i><span style="font-weight: 400;">da </span><i><span style="font-weight: 400;">Hulu</span></i><span style="font-weight: 400;">, inova ao introduzir pela primeira vez em tela uma </span><a href="https://screenrant.com/hellraiser-2022-female-pinhead-book-origins-director-response/"><i><span style="font-weight: 400;">pinhead</span></i><span style="font-weight: 400;"> feminina</span></a><span style="font-weight: 400;">. Interpretada por Jamie Clayton, conhecida anteriormente por seu trabalho em </span><a href="https://personaunesp.com.br/sense8-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Sense8</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, ela carrega o peso de viver um vilão icônico e atemporal de forma majestosa, roubando a cena e se tornando a estrela do </span><i><span style="font-weight: 400;">show</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O longa traz a série de volta à </span><a href="https://www.metropoles.com/colunas/pouca-vergonha/dor-e-prazer-entenda-fetichismo-por-tras-da-saga-de-terror-hellraiser"><span style="font-weight: 400;">essência do universo dos cenobitas</span></a><span style="font-weight: 400;">, com muito sexo, perversão, fetiche, violência e horror corporal. No entanto, apesar de ter a melhor das intenções, ainda falta tesão em sua execução, que, além de jogar seguro e sem exageros, possui protagonistas rasos e sem carisma, tornando sufocante a tarefa de se conectar à história. Apesar de economizar na ousadia e no apelo presente no clássico de 1987, </span><i><span style="font-weight: 400;">Hellraiser: Renascido do Inferno </span></i><span style="font-weight: 400;">de 2022 é, com certeza, um respiro de alívio aos fãs da saga e transmite esperança de dias melhores para os futuros rumos da franquia. </span><b>&#8211;  Bruno Alvarenga</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29744" aria-describedby="caption-attachment-29744" style="width: 1045px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29744" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Justiceiras-Vitoria-Vulcano.jpg" alt="" width="1045" height="697" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Justiceiras-Vitoria-Vulcano.jpg 1045w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Justiceiras-Vitoria-Vulcano-800x534.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Justiceiras-Vitoria-Vulcano-1024x683.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Justiceiras-Vitoria-Vulcano-768x512.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29744" class="wp-caption-text">Na despudorada investida da Netflix, o inferno são duas garotas adolescentes: uma descendente de brasileiros e uma nepo baby (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>Justiceiras (Do Revenge)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Meses após incorpar o roteiro de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=1c_W_4cNLn0"><i><span style="font-weight: 400;">Thor: Amor e Trovão</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, Jennifer Kaytin Robinson abdicou dos heroísmos intergalácticos para vigiar os impiedosos ciclos da adolescência. </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=ncF7oyINASs"><i><span style="font-weight: 400;">Justiceiras</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, segundo filme da cineasta em parceria com a </span><i><span style="font-weight: 400;">Netflix</span></i><span style="font-weight: 400;">, segue um plano de vingança compartilhado entre </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=o8-ZDIEvDJk"><span style="font-weight: 400;">duas protagonistas</span></a><span style="font-weight: 400;"> abandonadas às próprias tragédias identitárias, e que só poderiam tomar as dores uma da outra absorvendo a humanidade por trás do rancor. O resultado, ancorado na perspectiva da </span><a href="https://www.uol.com.br/splash/noticias/2022/09/15/na-guerra-de-geracoes-filmes-revelam-uma-juventude-que-quer-ser-respeitada.htm"><span style="font-weight: 400;">geração Z</span></a><span style="font-weight: 400;">, é a negação de qualquer análise mística ou complexa sobre o que nos leva a buscar revanche; a gente não vale muito mesmo, e </span><i><span style="font-weight: 400;">tá</span></i><span style="font-weight: 400;"> tudo bem.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Drea (Camila Mendes, de </span><a href="https://personaunesp.com.br/riverdale-4a-temporada-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Riverdale</span></i></a><span style="font-weight: 400;">) e Eleanor (Maya Hawke, de </span><a href="https://personaunesp.com.br/stranger-things-4-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Stranger Things</span></i></a><span style="font-weight: 400;">) explodem química interpretando as líderes hipnóticas da narrativa, que pega ainda mais fogo quando decide trabalhar seu núcleo secundário recheado de </span><a href="https://epipoca.com.br/justiceiras-usa-e-abusa-de-estrelas-teens-saiba-de-onde-voce-conhece-o-elenco/"><span style="font-weight: 400;">estrelas </span><i><span style="font-weight: 400;">teens</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Fora dessa curva, </span><a href="https://ew.com/movies/do-revenge-sarah-michelle-gellar-part-cruel-intentions-inspiration/"><span style="font-weight: 400;">Sarah Michelle Gellar</span></a><span style="font-weight: 400;"> é uma ótima surpresa no elenco e coroa a série de homenagens requintadas aos </span><a href="https://www.teenvogue.com/story/netflix-do-revenge-a-guide-to-every-iconic-movie-reference-and-easter-egg"><span style="font-weight: 400;">filmes noventistas do nicho</span></a><span style="font-weight: 400;">, infiltrados nos figurinos e ambientações de </span><i><span style="font-weight: 400;">Do Revenge</span></i><span style="font-weight: 400;">. Combinando citações de Dante Alighieri com o </span><i><span style="font-weight: 400;">background</span></i><span style="font-weight: 400;"> sonoro de Olivia Rodrigo e Le Tigre, o conjunto é uma insanidade autocrítica, divertida e com </span><i><span style="font-weight: 400;">plot twists</span></i><span style="font-weight: 400;"> que cria sua patente na juventude atual. Porque ser </span><a href="https://twitter.com/netflix/status/1570442447443968001?s=20&amp;t=F3usTGYs6yokQDyHtgoHRw"><span style="font-weight: 400;">cínico e exagerado</span></a><span style="font-weight: 400;"> faz parte de cada um de nós. &#8211; </span><b>Vitória Vulcano</b><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<hr />
<figure id="attachment_29776" aria-describedby="caption-attachment-29776" style="width: 1298px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29776" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Lightyear.jpeg" alt="cena do filme Lightyear. No canto direito da imagem está Buzz, um homem branco com cabelos castanhos e olhos verdes; veste o traje clássico branco, verde e roxo do personagem. Sua mão esquerda está levantada e apontando para outra figura fora do plano - só é possível ver sua mão direita apontando para Buzz. No fundo da imagem é possível ver o céu em tons de azul alaranjado e partes de uma aeronave. " width="1298" height="730" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Lightyear.jpeg 1298w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Lightyear-800x450.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Lightyear-1024x576.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Lightyear-768x432.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Lightyear-1200x675.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29776" class="wp-caption-text">Lightyear é capaz de agradar diversas gerações (Foto: Disney+)</figcaption></figure>
<p><b>Lightyear </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Buzz Lightyear foi introduzido pela </span><i><span style="font-weight: 400;">Pixar</span></i><span style="font-weight: 400;"> em 1995, no filme </span><i><span style="font-weight: 400;">Toy Story</span></i><span style="font-weight: 400;">. Diferente de suas primeiras aparições, em </span><i><span style="font-weight: 400;">Lightyear</span></i><span style="font-weight: 400;"> o personagem não é mais um brinquedo, mas sim um verdadeiro patrulheiro espacial em uma missão considerada impossível para sair de um planeta hostil. A proposta do longa é mostrar a narrativa que fez Andy se apaixonar pelo astronauta. No novo lançamento, a voz de Tim Allen foi substituída pela de </span><a href="https://www.omelete.com.br/filmes/lightyear-chris-evans-responde-homofobicos"><span style="font-weight: 400;">Chris Evans</span></a><span style="font-weight: 400;">, facilitando ainda mais a separação entre o brinquedo e o homem. Apesar de distintos, o jeito teimoso e a vontade de resolver todos os problemas sozinho traz reconhecimento ao espectador.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Mesmo sendo uma animação, o filme carrega uma grande melancolia, pois, em sua missão, Buzz se perde no tempo e o mundo e as pessoas ao seu redor mudam e envelhecem, mas ele não é capaz de fazer isso. O patrulheiro carrega a culpa de não conseguir libertar seu povo do planeta estranho e de ter perdido a chance de acompanhar a vida e a morte de seus companheiros. </span><i><span style="font-weight: 400;">Lightyear</span></i><span style="font-weight: 400;"> traz diversas </span><a href="https://personaunesp.com.br/disney-pixar-dont-say-gay-artigo/"><span style="font-weight: 400;">pautas interessantes</span></a><span style="font-weight: 400;">, inclusive o </span><a href="https://disneyplusbrasil.com.br/lightyear-produtora-explica-a-importancia-do-beijo-gay-na-animacao-da-pixar/"><span style="font-weight: 400;">primeiro beijo </span><i><span style="font-weight: 400;">queer</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> da </span><i><span style="font-weight: 400;">Pixar</span></i><span style="font-weight: 400;">, entre Alisha Hawthorn (Uzo Aduba) e sua esposa. Quem cresceu assistindo </span><i><span style="font-weight: 400;">Toy Story</span></i><span style="font-weight: 400;">, a produção é agradável para quem quer se aprofundar nesse universo. &#8211; </span><b>Gabrielli Natividade </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29850" aria-describedby="caption-attachment-29850" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29850 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/luck.webp" alt="Cena do filme Luck. Na imagem estão Sam e o gato Bob. Ela é uma animação de uma garota jovem de cabelos castanhos médios, está vestindo uma blusa verde de dois tons e uma calça cinza. A personagens está apoiada sobre um dos joelhos ao lado do gato preto de olhos verdes, os dois encaram a paisagem." width="1280" height="720" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/luck.webp 1280w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/luck-800x450.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/luck-1024x576.webp 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/luck-768x432.webp 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/luck-1200x675.webp 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29850" class="wp-caption-text">Luck conta com produção executiva de John Lasseter e estreou no streaming da Apple em setembro de 2022 (Foto: Apple TV)</figcaption></figure>
<p><strong>Luck </strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dizem que os gatos pretos dão azar, mas Sam Greenfield (Eva Noblezada) prova o quanto essa afirmação é falsa. No filme, dirigido por </span><a href="https://www.indiewire.com/2022/08/luck-director-peggy-holmes-1234747016/"><span style="font-weight: 400;">Peggy Holmes</span></a><span style="font-weight: 400;">, um felino preto de olhos verdes pode ser mais poderoso que um trevo de quatro folhas. Ao cruzar seu caminho com Bob (Simon Pegg), a rotina pouco afortunada de Sam ganha – quase como em um passe de mágica – uma sorte incomum. Mas, como nem tudo são flores, tudo acaba em uma aventura vibrante no mundo em que a sorte é produzida. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Apesar de não ser o tipo de animação que tem traços excepcionais ou gráficos tecnológicos da mais alta qualidade, o duende verde da </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=EVyBvQw29mo"><span style="font-weight: 400;">produção</span></a><span style="font-weight: 400;"> é a sensibilidade. Passeando por momentos de </span><i><span style="font-weight: 400;">flashback</span></i><span style="font-weight: 400;"> da infância da protagonista no orfanato e pelos anos de rejeição vividos pelo gato preto, a narrativa cria uma aproximação muito sincera entre os personagens, provando que a sorte está onde menos se espera. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Outro ponto alto do enredo é a quebra de expectativas na ideia de vilão. O filme brinca bastante com os contrapontos, mesmo que para mostrar como as coisas não precisam de rótulos permanentes. Essa construção cria uma alegoria com a sociedade e rememora as práticas de exclusão presentes na humanidade. Ainda não existem moedas encantadas capazes de anular o azar, mas assistir </span><i><span style="font-weight: 400;">Luck</span></i><span style="font-weight: 400;"> é um instante de sorte. &#8211; </span><b>Jamily Rigonatto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29737" aria-describedby="caption-attachment-29737" style="width: 1679px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29737" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Marcel-the-Shell-.jpeg" alt="Imagem do filme Marcel the Shell with Shoes On. No painel de um carro há um mapa aberto e sobre ele está o boneto Marcel. Marcel é uma concha branca e pequena, possui um olho verde e um par de sapatos branco laranja. do seu lado esquerdo há um rolo pequeno de fita durex. Do seu lado direito há uma pedra e uma espécie de mochila a jato, construída com fita e palitos de fósforo. Ao fundo, através do parabrisa do carro, é possível vislumbrar a paisagem do horizonte, céu azul uma vasta colina, com casas e vegetação." width="1679" height="1074" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Marcel-the-Shell-.jpeg 1679w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Marcel-the-Shell--800x512.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Marcel-the-Shell--1024x655.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Marcel-the-Shell--768x491.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Marcel-the-Shell--1536x983.jpeg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Marcel-the-Shell--1200x768.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29737" class="wp-caption-text">Marcel, the Shell with Shoes On deixa a mensagem de que mesmo em meio aos tropeços da vida, sorrir vale a pena (Foto: A24)</figcaption></figure>
<p><strong>Marcel the Shell with Shoes on</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Antes de </span><i><span style="font-weight: 400;">Marcel the Shell with Shoes On</span></i><span style="font-weight: 400;">, jamais se pensou no quão emocionante poderia ser a história de uma pequena concha. Escrito e dirigido por </span><a href="https://www.adorocinema.com/personalidades/personalidade-794114/"><span style="font-weight: 400;">Dean Fleischer-Camp</span></a><span style="font-weight: 400;">, o filme conta a história de Marcel (</span><a href="https://www.dazeddigital.com/film-tv/article/58088/1/jenny-slate-a24-film-marcel-the-shell-interview"><span style="font-weight: 400;">Jenny Slate</span></a><span style="font-weight: 400;">), uma concha que mora com sua avó Connie (</span><a href="https://cinepop.com.br/tag/isabella-rossellini/"><span style="font-weight: 400;">Isabella Rossellini)</span></a><span style="font-weight: 400;"> em um </span><i><span style="font-weight: 400;">Airbnb</span></i><span style="font-weight: 400;">. A narrativa é filtrada pelos olhos de Dean (Camp), um documentarista que deseja produzir um curta sobre a vida do animal. Para além de pensar em como é o dia a dia de uma concha falante, o filme apresenta questões do âmago humano, o que permite a mais profunda identificação com essa personagem. A obra apresenta o desenrolar de uma vida comum a todos, entre encontros e desencontros e as transformações que ocorrem da convivência com a família &#8211; ou da falta dela. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A produção do estúdio americano </span><i><span style="font-weight: 400;">A24</span></i><span style="font-weight: 400;"> combina brilhantemente o </span><i><span style="font-weight: 400;">live-action</span></i><span style="font-weight: 400;"> com o </span><i><span style="font-weight: 400;">stopmotion</span></i><span style="font-weight: 400;"> e é estruturado como um </span><a href="https://youtu.be/VF9-sEbqDvU"><i><span style="font-weight: 400;">mockumentary</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Esse visual é apenas uma pequena fração da originalidade do longa. Na busca pela sua família perdida, Marcel reflete sobre a fragilidade dos sentimentos, sobre o luto e aprende a dar espaço para oportunidade e esperança, em suma, é uma história sobre amadurecimento. A sensibilidade e perspicácia da obra como um todo conquista não somente um espaço na lista dos Melhores do Ano, mas também à indicação de Melhor Animação no </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/oscar-2022/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">de 2023, sendo um forte candidato na corrida.  &#8211;</span><b> Costanza Guerriero</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29773" aria-describedby="caption-attachment-29773" style="width: 1920px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29773" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Matilda.png" alt="Cena de Matilda: O Musical. Ocupando quase todo o canto esquerdo da imagem está Agatha, uma mulher branca com cabelos grisalhos presos em um coque; veste um uniforme militar, com um apito pendurado em seu pescoço. À sua frente está Matilda, uma garota branca com cabelos castanhos e longos. Agatha é muito maior que a menina e aponta os dedos em seu rosto. Atrás delas é possível ver um céu acinzentado. " width="1920" height="1080" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Matilda.png 1920w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Matilda-800x450.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Matilda-1024x576.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Matilda-768x432.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Matilda-1536x864.png 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Matilda-1200x675.png 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29773" class="wp-caption-text">A nova versão de Matilda faz um bom trabalho em recriar um clássico dos anos 1990 (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>Matilda: O Musical (Roald Dahl&#8217;s Matilda The Musical)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A </span><i><span style="font-weight: 400;">Netflix</span></i><span style="font-weight: 400;"> tinha uma grande responsabilidade quando se propôs a lançar </span><a href="https://youtu.be/mEEMbNS6fzY"><i><span style="font-weight: 400;">Matilda: O Musical</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. O filme de 1996 é um clássico lembrado por muitos com carinho, mas a nova versão não deixou a desejar. O longa aprofunda pontos altos da narrativa, como a história de Matilda (Alisha Weir) e Miss Honey (Lashana Lynch), a construção de sua relação uma com a outra, e o desenvolvimento dos poderes da personagem principal, e adiciona novos aspectos, como o enredo paralelo criado pela garota sonhadora, sendo inesperado e familiar ao mesmo tempo. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Para quem gosta de musicais, esse é o filme certo. As </span><a href="https://youtu.be/EzPZ9VCCRmU"><span style="font-weight: 400;">canções</span></a><span style="font-weight: 400;"> são coerentes com as cenas e as coreografias, lindas de serem assistidas. O grande nome do elenco é Emma Thompson, que não decepcionou no papel de Agatha Trunchbull, porém Alisha fez um ótimo trabalho trazendo uma Matilda mais atrevida e cheia de opinião do que a de Mara Wilson. Como o longa, os personagens trouxeram uma perspectiva mais moderna que é muito bem-vinda a </span><i><span style="font-weight: 400;">Matilda: The Musical</span></i><span style="font-weight: 400;">, sem descredibilizar o que foi construído nos anos 1990. &#8211; </span><b>Gabrielli Natividade </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29860" aria-describedby="caption-attachment-29860" style="width: 1440px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29860" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-11.jpg" alt="Cena do filme Marte Um. Cícero Lucas, que interpreta Deivinho, é uma criança negra que usa óculos e veste uma camiseta cinza. Na imagem, vemos o seu perfil, e ele está deitado em uma cadeira de praia com os braços cruzados. Ele olha para cima, em direção ao céu, e é noite.]" width="1440" height="810" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-11.jpg 1440w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-11-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-11-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-11-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-11-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29860" class="wp-caption-text">Introspectivo e extremamente sensível, Marte Um emociona ao demonstrar a força do amor no núcleo familiar (Foto: Filmes de Plástico)</figcaption></figure>
<p><strong>Marte Um</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O esforço dedicado para que </span><a href="https://personaunesp.com.br/marte-um-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Marte Um</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> pudesse </span><a href="https://academiabrasileiradecinema.com.br/oscar2023/filme-indicado.php"><span style="font-weight: 400;">representar o Brasil</span></a><span style="font-weight: 400;"> na premiação mais importante da Sétima Arte é um diferencial que poucos filmes selecionados para tal possuem. É uma pena, no entanto, que o drama dirigido pelo cineasta Gabriel Martins não esteja entre os indicados finais a levar a estatueta do </span><a href="https://personaunesp.com.br/?s=Oscar"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> de Melhor Filme Internacional para casa. Apesar disso, essa obra tão assumidamente temporal tem muito a nos ensinar ao destacar o singelo em toda a sua narrativa – ela aposta no simples, mas em nenhum momento passa a ser menos marcante.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em seus momentos mais poderosos, </span><i><span style="font-weight: 400;">Marte Um</span></i><span style="font-weight: 400;"> insere pautas necessárias como política, economia e direitos humanos no subtexto de temas universais, como o amor. A história do longa começa imediatamente após o resultado das eleições presidenciais de 2018 e, para um cineasta menos hábil, seria fácil mergulhar no melodrama ao decidir explorar o dia a dia de uma família negra de classe média baixa em um momento no qual o conservadorismo ganha mais força. Felizmente, não é o que acontece: a combinação de uma montagem (Tiago Ricarte e Gabriel Martins) delicada, uma fotografia (Leonardo Feliciano) graciosa e uma trilha sonora (Daniel Simitan) emocionante com o roteiro de </span><a href="https://vogue.globo.com/lifestyle/cultura/Cinema/noticia/2022/09/marte-um-brasil-oscar-2023.html"><span style="font-weight: 400;">Martins</span></a><span style="font-weight: 400;"> mostra como a dor pode ser reconfigurada como combustível emocional quando o afeto perdura. Assim como disse Wellington (</span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=j-Tfc0zaTzY"><span style="font-weight: 400;">Carlos Francisco</span></a><span style="font-weight: 400;">, de </span><i><span style="font-weight: 400;">Bacurau</span></i><span style="font-weight: 400;">) em uma das cenas mais tocantes do filme, “</span><i><span style="font-weight: 400;">Uai, a gente dá um jeito</span></i><span style="font-weight: 400;">”. </span><b>&#8211; Raquel Freire</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29789" aria-describedby="caption-attachment-29789" style="width: 876px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29789" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/minions-2.jpg" alt="Cena do filme de animação “Minions 2: A Origem de Gru”. Na imagem, vemos Gru, um menino de pele branca, olhos azuis e nariz grande usando um casaco cinza e um cachecol listrado em cinza escuro e cinza claro, em cima de uma moto. Junto com ele, vemos dois seres amarelos ovais: um possui dois olhos; o outro, possui um. Os dois usam macacões jeans. Estão em uma rua movimentada.]" width="876" height="484" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/minions-2.jpg 876w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/minions-2-800x442.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/minions-2-768x424.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29789" class="wp-caption-text">Manda brasa, Minichefe! (Foto: Universal Studios)</figcaption></figure>
<p><b>Minions 2: A Origem de Gru (Minions: The Rise of Gru)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Seres amarelos que servem um chefão do mal, que gostam de banana e que falam uma língua que é a mistura de várias outras. A história de </span><a href="https://personaunesp.com.br/cineclube-persona-junho-de-2022/"><i><span style="font-weight: 400;">Minions 2: A Origem de Gru</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> conta o que aconteceu depois de Gru achar as criaturas chamadas Minions. Em uma comédia cheia de humor, risadas e trapalhadas, vemos o pequeno Gru e seus conflitos com sua mãe, enquanto ele tenta virar um super-vilão. Em reviravoltas e mais reviravoltas, o Minichefe e os amarelinhos Kevin, Stuart, Bob e Otto mostram seu potencial para lutas, fugas e disfarces, para combaterem o </span><i><span style="font-weight: 400;">Sexteto Sinistro</span></i><span style="font-weight: 400;"> – um grupo de vilões –, que eram ídolos do menino.</span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Minions 2: A Origem de Gru</span></i><span style="font-weight: 400;"> foi feito para a família toda e cumpre a promessa de divertir desde a criança caçula ao adulto mais velho. As gargalhadas saem fácil, do começo ao final do longa. É um ótimo filme, com uma boa produção – pelas mãos de Chris Meledandri, Janet Healy e Chris Renaud –, e com uma ótima trilha sonora – executada por Jack Antonoff –, mas que, infelizmente, não supera o primeiro da série </span><i><span style="font-weight: 400;">Minions</span></i><span style="font-weight: 400;"> e nem a sua saga original, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=9XEHAP9UGfY"><i><span style="font-weight: 400;">Meu Malvado Favorito</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Conhecer a origem de Gru é algo que completa a história inicial, além de enriquecer o universo do malvado mais favorito do Cinema; porém, assim como muitos </span><i><span style="font-weight: 400;">spin-offs</span></i><span style="font-weight: 400;">, sempre há a questão: será que havia necessidade para uma nova série? </span><b>– Laura Hirata-Vale</b></p>
<hr />
<p><figure id="attachment_29876" aria-describedby="caption-attachment-29876" style="width: 2560px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29876" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BODIES-ENRICO-1-scaled.webp" alt="Cena do longa-metragem Bodies Bodies Bodies, da A24. Imagem retangular e colorida. Nela, três garotas estão no interior de uma casa e, com seus rostos sujos de sangue, encaram sérias outra garota, que está de costas para a câmera. Em foco, vemos Sophie, interpretada por Amandla Stenberg, uma jovem negra, com cabelos loiros e trançados, vestindo uma regata e blusa verdes. Ao fundo, levemente desfocadas, vemos Bee à esquerda, interpretada por Maria Bakalova, uma mulher branca, com cabelos loiros presos em um rabo de cavalo, vestindo uma camisa azul; e Emma à direita, interpretada por Chase Sui Wonders, uma mulher branca, de cabelos castanhos, que veste um vestido branco ensanguentado." width="2560" height="1440" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BODIES-ENRICO-1-scaled.webp 2560w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BODIES-ENRICO-1-800x450.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BODIES-ENRICO-1-1024x576.webp 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BODIES-ENRICO-1-768x432.webp 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BODIES-ENRICO-1-1536x864.webp 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BODIES-ENRICO-1-2048x1152.webp 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BODIES-ENRICO-1-1200x675.webp 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29876" class="wp-caption-text">Bodies (3x) é um filme feito por e para nossa geração e, por isso mesmo, tão perturbador na realidade que apresenta [Foto: A24]</figcaption></figure><b>Morte Morte Morte (Bodies Bodies Bodies)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Reúna um elenco das </span><a href="https://personaunesp.com.br/shiva-baby-critica/"><span style="font-weight: 400;">atrizes mais estimadas</span></a><span style="font-weight: 400;"> do </span><i><span style="font-weight: 400;">Twitter</span></i><span style="font-weight: 400;">, uma trilha sonora com os principais </span><i><span style="font-weight: 400;">hits</span></i><span style="font-weight: 400;"> das baladas de </span><i><span style="font-weight: 400;">hyperpop </span></i><span style="font-weight: 400;">da Rua Augusta, iluminação e figurino retirados diretamente de tutoriais de maquiagem de </span><a href="https://personaunesp.com.br/euphoria-2a-temp-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Euphoria</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e, quando menos perceber, você foi cooptado pelo cavalo de tróia de Halina Reijn. Em </span><a href="https://personaunesp.com.br/bodies-bodies-bodies-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Bodies Bodies Bodies</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, a diretora agrupa minuciosamente cada um desses signos com a intenção deliberada de fazer com que este seja o produto mais vendável à Geração Z possível, de modo a colocar esse público em uma posição vulnerável para que, aí sim, sejamos obrigados a encarar os demônios do nosso tempo.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Cada um dos sete protagonistas incorpora uma caricatura progressivamente mais exagerada, maculada e pitoresca de um jovem que cresceu imerso no ambiente </span><i><span style="font-weight: 400;">online</span></i><span style="font-weight: 400;">. Mas o que poderia descarrilar para um discurso moralista revela-se transcender o </span><a href="https://personaunesp.com.br/sorria-critica/"><span style="font-weight: 400;">joguinho macabro</span></a><span style="font-weight: 400;"> assim que a tempestade do lado de fora reflete os turbilhões internos, até que as rachaduras que sustentam aquelas relações sejam rompidas. O </span><a href="https://personaunesp.com.br/x-ti-west-critica/"><span style="font-weight: 400;">terror </span><i><span style="font-weight: 400;">slasher</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e mesmo a comédia satírica não passam de pretexto para espelhar a artificialidade da trama em nosso próprio entorno. Nos recusamos a projetar-nos naquelas pessoas justamente porque seria inevitável. </span><b>&#8211; Enrico Souto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29782" aria-describedby="caption-attachment-29782" style="width: 822px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29782" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/my-policeman-novo.png" alt="cena do filme My Policeman. No lado esquerdo da imagem está Marion, uma mulher branca com cabelos curtos e loiros; veste um casaco vermelho escuro acima de uma peça de roupa azul claro. Ela olha para o lado direito da imagem, onde está Patrick, um homem branco com cabelos castanhos claros; que veste uma camisa social branca, uma gravata preta e um terno cinza. Entre elas, um pouco mais ao fundo e em desfoque, está Tom, um homem branco com cabelos castanhos; veste uma camisa social branca, uma gravata preta e um casaco azul escuro. Ao fundo, é possível ver algumas obras de arte penduradas em uma parede de tom escuro. " width="822" height="490" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/my-policeman-novo.png 822w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/my-policeman-novo-800x477.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/my-policeman-novo-768x458.png 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29782" class="wp-caption-text">Apesar de parecer, My Policeman não é um triângulo amoroso (Foto: Prime Video)</figcaption></figure>
<p><b>My Policeman </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dirigido por Michael Grandage, </span><a href="https://youtu.be/zmE7TUi_Sno"><i><span style="font-weight: 400;">My Policeman</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> é um drama adaptado do livro de mesmo nome escrito por Bethan Roberts, que narra a triste história do casal Tom (Harry Styles) e Patrick (David Dawson) ao sofrerem com a sociedade homofóbica dos anos 1950 e o casamento de fachada entre Tom e Marion (Emma Corrin). O romance entre os dois homens gays se passa em duas linhas temporais diferentes, o que demonstra perfeitamente como os personagens lidam com o mundo e as consequências de seus atos.  </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A ideia central do longa é a de que o maior inimigo do homem é o tempo. As decisões tomadas e os caminhos traçados não podem ser desfeitos, mas podem alterar completamente a vida de alguém. Além de uma história muito humana, </span><a href="https://personaunesp.com.br/my-policeman-critica/"><span style="font-weight: 400;">o filme</span></a><span style="font-weight: 400;">, disponível no </span><i><span style="font-weight: 400;">Prime Video</span></i><span style="font-weight: 400;">, é agradável esteticamente. A fotografia de Ben Davis, as locações e os figurinos encabeçados por Annie Symons são bem pensados. Além disso, a química evidente entre os três personagens principais foi fundamental para o bom funcionamento do filme. &#8211; </span><b>Gabrielli Natividade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30125" aria-describedby="caption-attachment-30125" style="width: 1200px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30125 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Nada-de-Novo-no-Front.webp" alt="" width="1200" height="675" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Nada-de-Novo-no-Front.webp 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Nada-de-Novo-no-Front-800x450.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Nada-de-Novo-no-Front-1024x576.webp 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Nada-de-Novo-no-Front-768x432.webp 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30125" class="wp-caption-text">Os anseios de quem não é violento, mas é obrigado a estar na linha de frente da Guerra (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>Nada de Novo no Front (All Quiet on the Western Front)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Qual o sentido de uma guerra? Nenhum. Então qual o sentido em mais um filme sobre guerra? Total. </span><i><span style="font-weight: 400;">Nada de Novo no Front </span></i><span style="font-weight: 400;">explora o que há de pior sobre um dos maiores conflitos bélicos da história ocidental: a Primeira Guerra Mundial. O longa, dirigido pelas lentes de Edward Berger, é um </span><i><span style="font-weight: 400;">revival </span></i><span style="font-weight: 400;">inspirado no clássico e homônimo livro de </span><a href="https://www.uol.com.br/splash/noticias/2023/01/25/nada-de-novo-no-front-conheca-o-filme-com-9-indicacoes-ao-oscar-2023.htm"><span style="font-weight: 400;">Erich Maria Remarque</span></a><span style="font-weight: 400;">, lançado em 1929.</span> <span style="font-weight: 400;">Ainda que com pequenas modificações, a trama protagonizada por Daniel Brühl e Felix Kammerer é fiel à cruel narrativa alemã e critica o fato de </span><a href="https://g1.globo.com/mundo/noticia/2014/11/os-adolescentes-de-14-anos-que-lutaram-nas-trincheiras-da-1-guerra.html"><span style="font-weight: 400;">jovens terem arriscado</span></a><span style="font-weight: 400;"> suas próprias vidas</span><span style="font-weight: 400;"> para lutar por ideais terceirizados.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Noventa e dois anos após o sucesso de </span><i><span style="font-weight: 400;">Sem Novidade no Front </span></i><span style="font-weight: 400;">(1930),</span> <span style="font-weight: 400;">primeira adaptação da obra de Remarque para as telonas, a versão cinematográfica de 2022 chega ao </span><i><span style="font-weight: 400;">streaming </span></i><span style="font-weight: 400;">da </span><i><span style="font-weight: 400;">Netflix </span></i><span style="font-weight: 400;">e cumpre todos os requisitos capazes para ser vencedora nas categorias de Melhor Filme e Melhor Filme Internacional do </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/oscar-2023/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar </span></i><span style="font-weight: 400;">2023</span></a><span style="font-weight: 400;">. Além do enredo dramático, </span><i><span style="font-weight: 400;">Nada de Novo no Front </span></i><span style="font-weight: 400;">carrega consigo as </span><a href="https://www.techtudo.com.br/noticias/2022/11/nada-de-novo-no-front-filme-da-netflix-conta-horrores-da-1a-guerra-mundial-streaming.ghtml"><span style="font-weight: 400;">fragilidades</span></a><span style="font-weight: 400;"> de um tempo do início</span><span style="font-weight: 400;"> do século 20. Como outras produções que retratam a Grande Guerra, o roteiro poderia ficar confortável em retratar, quase de forma exclusiva, a ação das batalhas, mas não o faz. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A densidade psíquica de cada personagem é sabidamente utilizada por retratar dilemas éticos, medos, angústias, ódios, revoltas, amores e tristezas em um pacote fílmico de duas horas e 28 minutos de duração. Felix Kammer interpreta bem esse dilema, dando vida ao papel de Paul Bäumer, um jovem soldado inexperiente que vê sua trajetória pessoal rumar para caminhos tortuosos. Com o filme, é a primeira vez que um filme alemão sobre a </span><a href="https://mundoeducacao.uol.com.br/historiageral/a-vida-nas-trincheiras-durante-primeira-guerra.htm#:~:text=O%20problema%20%C3%A9%20que%20os,e%20bombas%20de%20g%C3%A1s%20t%C3%B3xico."><span style="font-weight: 400;">temática crítica</span></a><span style="font-weight: 400;"> da Primeira Guerra</span><span style="font-weight: 400;"> ganha tanta relevância no mundo do Cinema. </span><b>&#8211; </b><b><span data-rich-links="{&quot;per_n&quot;:&quot;Gabriel Gomes Santana&quot;,&quot;per_e&quot;:&quot;gabriel.g.santana@unesp.br&quot;,&quot;type&quot;:&quot;person&quot;}">Gabriel Gomes Santana</span></b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29862" aria-describedby="caption-attachment-29862" style="width: 728px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29862" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/speak-no-evil.jpg" alt="Cena do filme Não Fale o Mal, que mostra os personagens Patrick, um homem branco de meia idade, olhos, barba e cabelos escuros, que veste uma camisa amarela pastel e um casaco azul marinho, e o personagem Bjørn, um homem branco de meia idade, olhos azuis, barba e cabelos loiros, que veste uma camiseta branca e uma camisa xadrez azul marinho. Eles estão um de frente para o outro e gritam com expressões de terror." width="728" height="385" /><figcaption id="caption-attachment-29862" class="wp-caption-text">De forma macabra, Não Fale o Mal cresce pelas beiradas, se fortalece sobre o desconforto e mostra como as pessoas são o verdadeiro mal (Foto: Nordisk Film)</figcaption></figure>
<p><b>Não Fale o Mal (Speak No Evil)</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Não Fale o Mal</span></i><span style="font-weight: 400;">, dirigido por Christian Tafdrup, acompanha uma família dinamarquesa que conhece e se aproxima de uma família holandesa durante as férias. No entanto, o clima se torna estranhamente pesado quando os dinamarqueses decidem aproveitar alguns dias na casa dos holandeses e o fim de semana supostamente agradável lentamente </span><a href="https://www.cbr.com/speak-no-evil-the-strangers-because-you-were-home/"><span style="font-weight: 400;">começa a desmoronar</span></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A tensão persistente do longa dinamarquês é crescente. A trilha sonora de Sune Carlsson Kølster, conflitante e antagônica, desafia os sentidos do espectador e brinca com suas expectativas: a sonoridade intensa e horripilante “engana” a percepção e transforma momentos inocentes em pura angústia. Após a construção do pavor da iminente catástrofe, o </span><a href="https://mashable.com/article/speak-no-evil-movie-ending-explainer"><span style="font-weight: 400;">desfecho amargo</span></a><span style="font-weight: 400;"> do longa surpreende ao desafiar a capacidade humana de prazer pelo sofrimento alheio além dos limites imagináveis.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Autêntico e provocador, o filme explora choques culturais, tensão entre pais e filhos, comportamentos peculiares, etiqueta e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=7yrReufusow"><span style="font-weight: 400;">socialização</span></a><span style="font-weight: 400;">. Em uma combinação precisa, a obra mostra como as dinâmicas dos relacionamentos podem ser cruéis quando as vítimas se tornam cúmplices de seu destino: “</span><i><span style="font-weight: 400;">Porque vocês deixaram</span></i><span style="font-weight: 400;">”. </span><b>&#8211; Bruno Alvarenga</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29788" aria-describedby="caption-attachment-29788" style="width: 1500px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29788" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nope-1.jpg" alt="A imagem é uma cena do filme Não, Não Olhe, onde o protagonista OJ Haywood, interpretado por Daniel Kaluuya está em cima de um cavalo olhando para frente. O ator está usando um moletom laranja e o cavalo está usando uma máscara verde que o impossibilita de olhar para cima.]" width="1500" height="1000" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nope-1.jpg 1500w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nope-1-800x533.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nope-1-1024x683.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nope-1-768x512.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nope-1-1200x800.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29788" class="wp-caption-text">Daniel Kaluuya se consolida como queridinho ao protagonizar Nope, segundo longa de Jordan Peele (Foto: Universal Pictures)</figcaption></figure>
<p><b>Não, Não Olhe! (Nope)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em seu terceiro longa como diretor, Jordan Peele não abandona o terror psicológico que acompanhou sua carreira desde o início. Sendo sua marca registrada, o </span><i><span style="font-weight: 400;">sci-fi</span></i><span style="font-weight: 400;"> aterrorizante de  </span><a href="https://personaunesp.com.br/nao-nao-olhe-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Não, Não Olhe!</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">enfrenta o desafio de não cair na mesmice ao tratar de um assunto batido no Cinema </span><i><span style="font-weight: 400;">hollywoodiano</span></i><span style="font-weight: 400;">: </span><a href="https://www.ingresso.com/noticias/nao-nao-olhe-5-filmes-sobre-alienigenas-parecidos?city=sao-paulo&amp;partnership=home"><span style="font-weight: 400;">aliens</span></a><span style="font-weight: 400;">. Felizmente, o filme não depende só disso para se desenvolver. Peele conta com uma narrativa bem construída ao redor da dupla principal e um elenco de peso, trazendo relevância até mesmo para a subtrama do longa. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Daniel Kaluuya e Keke Palmer interpretam OJ e Emerald Haywood, respectivamente, dois irmãos que, após a morte inesperada do pai, têm que tocar o negócio da família &#8211; o treinamento de cavalos para produções audiovisuais. Junto com o luto, os irmãos Haywood precisam lidar com </span><a href="https://pipocasclub.com.br/2022/08/25/de-onde-veio-a-criatura-entenda-o-final-misterioso-de-nao-nao-olhe/"><span style="font-weight: 400;">acontecimentos sobrenaturais</span></a><span style="font-weight: 400;"> que afetam o comportamento dos animais e humanos na fazenda da família. Paralelamente, o telespectador é apresentado a Jupe (Steven Yeun), que protagoniza a subtrama ao vivenciar um trauma de infância e projetá-lo nos acontecimentos paranormais. </span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Nope</span></i><span style="font-weight: 400;"> discute, entre vários conceitos, a negritude. Porém, diferente de sua obra primogênita, </span><i><span style="font-weight: 400;">Corra!</span></i><span style="font-weight: 400;">, o debate é coadjuvante do principal &#8211; a espetacularização midiática diante de fatos ou acontecimentos trágicos. Assim como seus irmãos mais velhos </span><i><span style="font-weight: 400;">Corra! (2017)</span></i><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">Nós (2019), Nope </span></i><span style="font-weight: 400;">também tem seu início baseado em uma </span><a href="https://veja.abril.com.br/coluna/em-cartaz/as-referencias-biblicas-escondidas-nos-filmes-de-jordan-peele/"><span style="font-weight: 400;">passagem bíblica</span></a><span style="font-weight: 400;">: </span><span style="font-weight: 400;">Naum 3:6 “</span><i><span style="font-weight: 400;">Eu jogarei imundície sobre você, e a tratarei com desprezo; farei de você um exemplo</span></i><span style="font-weight: 400;">”. </span><b>&#8211; Amábile Zioli</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29790" aria-describedby="caption-attachment-29790" style="width: 1600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29790" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nao-se-preocupe-querida.jpg" alt="Cena do filme “Não Se Preocupe, Querida”. Nela, algumas mulheres aparecem sentadas e em pé, dentro de um bonde amarelo. O foco da imagem está no lado direito da imagem, onde Florence Pugh aparece sentada. Florence é uma mulher branca; de cabelos loiros, que estão trançados; olhos verdes. Está vestindo um vestido branco, com detalhes em preto, e um casaco azul-marinho, com detalhes em branco." width="1600" height="655" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nao-se-preocupe-querida.jpg 1600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nao-se-preocupe-querida-800x328.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nao-se-preocupe-querida-1024x419.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nao-se-preocupe-querida-768x314.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nao-se-preocupe-querida-1536x629.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/nao-se-preocupe-querida-1200x491.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29790" class="wp-caption-text">Em Não Se Preocupe, Querida, Florence Pugh dá um show de atuação (Foto: Warner Bros.)</figcaption></figure>
<p><strong>Não Se Preocupe, Querida (Don&#8217;t Worry Darling)</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Mesmo com todas as polêmicas atrás e na frente das câmeras, </span><i><span style="font-weight: 400;">Não Se Preocupe, Querida</span></i><span style="font-weight: 400;"> é um </span><i><span style="font-weight: 400;">thriller</span></i><span style="font-weight: 400;"> psicológico bem feito. Escrito por Katie Silberman, o roteiro é intrigante, e possui um ‘quê’ de mistério que deixa o espectador preso até o final. A história de Alice (</span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/florence-pugh/"><span style="font-weight: 400;">Florence Pugh</span></a><span style="font-weight: 400;">) e Jack (</span><a href="https://personaunesp.com.br/harrys-house-critica/"><span style="font-weight: 400;">Harry Styles</span></a><span style="font-weight: 400;">) acontece na cidade fictícia chamada Victory (“Vitória”, em inglês), onde tudo parece estar dentro do normal. Porém, a partir do momento que Alice escuta sua vizinha dizer “</span><i><span style="font-weight: 400;">Nada tá bem. Eu não durmo. Tenho pesadelos</span></i><span style="font-weight: 400;">”, coisas estranhas começam a acontecer: com tremores na terra e  quedas de avião a sua volta, a protagonista passa a ter </span><i><span style="font-weight: 400;">flashes</span></i><span style="font-weight: 400;"> em sua memória, desmaios e sensações bizarras. </span></p>
<p><a href="https://personaunesp.com.br/dont-worry-darling-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Não Se Preocupe, Querida</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> traz para as telonas assuntos delicados – como relações abusivas e violência sexual –, e não aborda “</span><a href="https://screenrant.com/dont-worry-darling-ending-twist-female-pleasure-ruin/"><span style="font-weight: 400;">o prazer feminino</span></a><span style="font-weight: 400;">”, como havia dito a diretora Olivia Wilde. De forma impactante, o filme consegue mostrar a maldade humana e machista que força mulheres a fazerem ações árduas e dolorosas. Porém, mesmo com todas as suas controvérsias, o longa acertou em sua produção artística: sua trilha sonora foi composta por John Powell, de </span><a href="https://personaunesp.com.br/dragao-3-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Como Treinar o Seu Dragão</span></i></a><span style="font-weight: 400;">; o figurino, por sua vez, ficou nas mãos de Arianne Phillips, de </span><a href="https://personaunesp.com.br/era-uma-vez-em-hollywood-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Era uma Vez em&#8230; Hollywood</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Ambos ajudaram na construção do suspense, que, em certos momentos, deixam a pessoa que está assistindo com arrepios, na beirada da poltrona. – </span><b>Laura Hirata-Vale </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29778" aria-describedby="caption-attachment-29778" style="width: 1500px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29778" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Noites-Brutais.jpg" alt="Cena de Noites Brutais. Nela, vemos a personagem Tess, interpretada por Georgina Campbell, uma mulher negra de cabelos cacheados. Ela veste uma camiseta cinza que está suja. Sua expressão é um misto de medo e desespero, com os olhos arregalados e a boca aberta, como se estivesse ofegante. A iluminação da cena, deixa a parte esquerda de seu rosto completamente escura. Ao fundo uma parede de pedras, vinda de um buraco cavado." width="1500" height="844" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Noites-Brutais.jpg 1500w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Noites-Brutais-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Noites-Brutais-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Noites-Brutais-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Noites-Brutais-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29778" class="wp-caption-text">Seguindo a qualidade que o gênero vem calcando na era moderna, Noites Brutais é mais um capítulo do terror com velhos pelados (Foto: 20th Century Studios)</figcaption></figure>
<p><strong>Noites Brutais (Barbarian)</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O ano de 2022, sem dúvidas, foi uma das melhores safras do terror atualmente: este nos serviu desde os clássicos de </span><i><span style="font-weight: 400;">slasher</span></i><span style="font-weight: 400;">, terror psicológico, de criatura, </span><i><span style="font-weight: 400;">gore</span></i><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://rollingstone.uol.com.br/media/stories/6-filmes-de-body-horror-que-vao-tirar-seu-sono-por-um-bom-tempo/"><i><span style="font-weight: 400;">body horror</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Dentre os clássicos instantâneos, </span><i><span style="font-weight: 400;">Noites Brutais</span></i><span style="font-weight: 400;"> (</span><i><span style="font-weight: 400;">Barbarian</span></i><span style="font-weight: 400;">) é o que mais sabe trabalhar as nuances do gênero como um todo, a fim de criar uma atmosfera única. Contando a história de uma mulher que alugou um </span><i><span style="font-weight: 400;">Airbnb</span></i><span style="font-weight: 400;"> e, ao chegar, vê que a casa já está ocupada por outra pessoa, a obra trabalha em sua própria loucura para criar uma das experiências mais sensoriais e surpreendentes no ano.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Se abstendo da fórmula de três atos, o longa funciona quase como dois média-metragens unidos por alguns de seus conceitos, nesse caso: a própria casa e também a devastação financeira &#8211; lembrando que é um filme ambientado na Detroit ainda com sequelas de sua grande crise. Dessa forma, seu prólogo alia a direção de </span><a href="https://www.instagram.com/zcregger/"><span style="font-weight: 400;">Zach Cregger</span></a><span style="font-weight: 400;"> e a fotografia de Zack Kuperstein para desenvolver um suspense que dá frio na espinha, brilhantemente trabalhado através de várias óticas. A obra, então, vira de ponta cabeça em seu próprio eixo para se assumir como um terror de criatura, que, apesar de ter dividido opiniões nessa segunda metade, alcança uma catarse que o coloca como uma empreitada extremamente original do gênero. </span><b>&#8211; Guilherme Veiga</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29918" aria-describedby="caption-attachment-29918" style="width: 1200px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29918" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/20221108-o-dragao-do-meu-pai-papo-de-cinema-banner.webp" alt="Cena do filme O dragão do meu pai, na imagem o menino o Elmer e o dragão Boris conversam enquanto passeiam pela floresta. Elmer é um menino de pele branca, cabelo castanho curto, camisa vermelha listrada de branco, bermuda azul e botas pretas e carrega sua mochila preta. O dragão Boris é azul marinho listrado de amarelo com asas douradas e chifrinhos vermelhos." width="1200" height="675" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/20221108-o-dragao-do-meu-pai-papo-de-cinema-banner.webp 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/20221108-o-dragao-do-meu-pai-papo-de-cinema-banner-800x450.webp 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/20221108-o-dragao-do-meu-pai-papo-de-cinema-banner-1024x576.webp 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/20221108-o-dragao-do-meu-pai-papo-de-cinema-banner-768x432.webp 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29918" class="wp-caption-text">O amor e amizade demonstrado por Elmer e Boris preenche corações (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>O Dragão do Meu Pai (My Father&#8217;s Dragon) </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Simples e emotivo, esse é </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=nzPemMhVKi0"><i><span style="font-weight: 400;">O Dragão do Meu Pai</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Com uma estética bem infantil, o filme é feito de gráficos básicos que lembram o desenho de crianças &#8211; mas não se engane, a trama é capaz de comover corações adultos com tanta sinceridade e confiança. A amizade de Boris e Elmer é tão bonita quanto o amor do protagonista e sua mãe.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A sutileza da animação não apaga a importância de seus debates, a falta de trabalho, o abandono de sua cidade natal para buscar algo melhor em uma metrópole e a solidão de uma mãe que sustenta sozinha o seu filho. Elmer traz todo o brilho e leveza para esse tipo de diálogo, abordando temas tão importantes com a beleza que somente as </span><a href="https://popoca.com.br/o-dragao-do-meu-pai-e-um-filme-dois-em-um/"><span style="font-weight: 400;">crianças possuem</span></a><span style="font-weight: 400;">. O que falta para um bom final seria conhecer a narradora, filha de Elmer, o que é compreensível para um fim singelo. </span><b>&#8211; Thuani Barbosa</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29747" aria-describedby="caption-attachment-29747" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29747" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/novelists.jpg" alt="" width="1280" height="720" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/novelists.jpg 1280w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/novelists-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/novelists-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/novelists-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/novelists-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29747" class="wp-caption-text">Já popular no Festival Internacional de Cinema de Berlim, Hong Sang-soo recebeu pela terceira vez o Urso de Prata do Grande Prêmio do Júri, por O Filme da Escritora (Foto: The Cinema Guild)</figcaption></figure>
<p><b>O Filme da Escritora (The Novelist’s Film)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Mesmo que seUs filmes não destinem o olhar a outra coisa além da vida como ela é, </span><a href="https://personaunesp.com.br/a-mulher-que-fugiu-critica/"><span style="font-weight: 400;">Hong Sang-soo</span></a><span style="font-weight: 400;"> pouco adentra no que seria uma linguagem documental, apesar de seus personagens não poderem ser mais verdadeiros à realidade do que já são. Talvez seu segredo resida no tipo de vida a qual o diretor escolhe direcionar suas lentes; uma pouco construída pelo que, já muito capturado pelo Cinema, é grandioso. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">O Filme da Escritora, </span></i><span style="font-weight: 400;">Sang-soo continua seu costumeiro olhar às pequenezas e à beleza mundana, movida por conversas calorosas regadas a álcool e literatura e confissões silenciosas de amigos distantes e de desconhecidos; mas, essencialmente, por personagens em uma insistente </span><a href="https://www.filmelier.com/br/noticias/the-novelists-film-analise-berlim"><span style="font-weight: 400;">sensibilidade</span></a><span style="font-weight: 400;"> ao mundo que os cerca, permitindo, em suas andanças, sempre serem movidos e moldados por seus encontros. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O que potencializa e diferencia o longa de sua prolífica filmografia é o comentário — que acaba, de certa maneira, sendo de um caráter quase ensaístico ao diretor — a sua própria prática criativa. Ao centrar-se em uma escritora tateando novos territórios de sua </span><a href="https://www.newyorker.com/culture/the-front-row/the-novelists-film-reviewed-a-drama-of-artistic-crisis-from-a-wildly-prolific-director"><span style="font-weight: 400;">expressão</span></a><span style="font-weight: 400;">, interpretada pela espetacular </span><span style="font-weight: 400;">Lee Hye-Yeong,</span><span style="font-weight: 400;"> a história </span><span style="font-weight: 400;">está inserida </span><span style="font-weight: 400;">em um universo onde os arcos narrativos não são centrais aos planos visualmente econômicos e saturados em </span><a href="https://www.estadao.com.br/cultura/cinema/hong-sang-soo-uso-preto-e-branco-nao-por-pretensao-mas-por-reminiscencias-afetivas/"><span style="font-weight: 400;">preto e branco</span></a><span style="font-weight: 400;">. Mas sim, em seus personagens e sequências de extrema sinceridade, em uma transposição total do poético às telas do cinema. Em </span><a href="https://www.berlinale.de/en/2022/programme/202214277.html"><i><span style="font-weight: 400;">The Novelist’s Film</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, existe um excedente das singelas atuações que transbordam o que ali há de real e, sem muitos esforços, mostram a possibilidade de realização de uma arte movida por nada além de um sentimento imenso. — </span><b>Enzo Caramori</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29920" aria-describedby="caption-attachment-29920" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29920" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-homem-do-jazz-filme-netflix-01-800x400-1.jpg" alt="Cena do filme O homem do jazz, na imagem Bayou está cantando com os olhos fechados e um sorriso. Bayou é um homem negro, de cabelos pretos curtos e cacheados, veste camisa branca e colete bege." width="800" height="400" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-homem-do-jazz-filme-netflix-01-800x400-1.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-homem-do-jazz-filme-netflix-01-800x400-1-768x384.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29920" class="wp-caption-text">O Homem do Jazz levou anos para ser produzido, mas seus resultados revolucionaram a carreira de Tyler Perry (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>O Homem do Jazz (A Jazzman&#8217;s Blues) </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A história de amor de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=PCggYIdUpyw"><span style="font-weight: 400;">Bayou e Leanne</span></a><span style="font-weight: 400;"> pode ser descrita em muitas palavras: romântica, realidade e revolta. A trama de </span><i><span style="font-weight: 400;">O Homem do Jazz </span></i><span style="font-weight: 400;">acontece em 1940, em um período pós escravocrata no sul dos Estados Unidos, que retrata a vida de Bayou (Joshua Boone), contada pelos olhos de sua mãe; um jovem negro que foi morto cruelmente e teve seus direitos apagados pelo simples fato tentar viver um amor impossível. Mesmo que todo o sofrimento seja causado por um sistema falho e racista liderado por homens poderosos, é impossível separar o sentimento de raiva por Leanne (Solea Pfeiffer), que teve chances de salvar seu grande amor, mas preferiu o egoísmo de perdê-lo para a morte.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Além de toda a perfeição do enredo de </span><a href="https://sobresagas.com.br/o-homem-do-jazz-levou-27-anos-para-ser-produzido/"><span style="font-weight: 400;">Tyler Perry</span></a><span style="font-weight: 400;"> (que poderia facilmente ser baseado em fatos reais), a musicalidade e singeleza nas atuações conquistam qualquer um que as vejam, principalmente o incrível trabalho de Boone, ator que deu vida ao protagonista e emocionou o público com seu talento. Mesmo que para alguns o longa explore estereótipos, a produção condiz com a escrita melodramática dos anos 1990, com personagens sofridos, brigas clássicas e um romance proibido. </span><b>&#8211;</b> <b>Thuani Barbosa</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29871" aria-describedby="caption-attachment-29871" style="width: 1300px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29871" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-homem-do-norte.jpg" alt="Cena do filme O Homem do Norte. No frame, ambientado em um vilarejo tradicional dos anos 900 em terras de povos nórdicos, aparece em foco Amleth, interpretado por Alexander Skarsgård. Amleth é um homem forte, alto, que aparece sem camisa, tendo seu corpo com manchas de sangue. Em seus dois braços ele utiliza braceletes prateados, além de um colar no peito. Seu cabelo é loiro e grande, seu olho é claro e ele possui uma barba volumosa." width="1300" height="780" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-homem-do-norte.jpg 1300w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-homem-do-norte-800x480.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-homem-do-norte-1024x614.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-homem-do-norte-768x461.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-homem-do-norte-1200x720.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29871" class="wp-caption-text">Em O Homem do Norte, esquecemos que Alexander Skarsgård é ele mesmo, ao interpretar com veemência um príncipe quase animalesco em busca de sua vingança (Foto: Universal Studios)</figcaption></figure>
<p><b>O Homem do Norte</b> <b>(The Northman)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ao lançar mais um longa, o diretor</span><a href="https://personaunesp.com.br/a-bruxa-5-anos/"><span style="font-weight: 400;"> Robert Eggers</span></a><span style="font-weight: 400;"> demonstra um domínio que exprime o motivo por ser tão aclamado pela crítica. Contando uma história já muito explorada pela indústria cinematográfica, com um orçamento muito maior do que o de seus filmes anteriores (aproximadamente 90 milhões de dólares) e um elenco de grandes nomes, como </span><span style="font-weight: 400;">Alexander Skarsgård, Anya Taylor-Joy (revelada pelo longa anterior do diretor, </span><a href="https://personaunesp.com.br/a-bruxa-5-anos/"><i><span style="font-weight: 400;">A Bruxa</span></i></a><span style="font-weight: 400;">)</span><span style="font-weight: 400;">, </span><span style="font-weight: 400;">Nicole Kidman</span><span style="font-weight: 400;"> e </span><span style="font-weight: 400;">Björk, </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-homem-do-norte-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">O Homem do Norte</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;"> (The Northman) </span></i><span style="font-weight: 400;">veio brutal, direto e com uma sede de vingança.</span><i><span style="font-weight: 400;"> </span></i></p>
<p><span style="font-weight: 400;">No longa, conhecemos a história de Amleth (</span><span style="font-weight: 400;">Alexander Skarsgård</span><span style="font-weight: 400;">), um príncipe </span><i><span style="font-weight: 400;">viking</span></i><span style="font-weight: 400;"> que, ao presenciar, ainda jovem, o assassinato de seu pai por seu tio, tem sua trajetória completamente mudada. Seus objetivos em vida viram três: a vingança de seu pai, o salvamento de sua mãe e a morte de seu tio. A história de cada personagem e as reviravoltas do roteiro, feito por Eggers em parceria com </span><span style="font-weight: 400;">Sigurjón Birgir Sigurðsson,</span><span style="font-weight: 400;"> mantém um ritmo brutal, mas que carrega uma delicadeza única do diretor, que se ateve a todos os detalhes de cenário, figurino e uma direção de câmera magistral. O projeto é uma obra visual impressionante, que reconta uma história de um jeito nada tradicional, </span><a href="https://www.livrosvikings.com.br/post/principe-amleth-a-personagem-viking-que-inspirou-hamlet-de-shakespeare"><span style="font-weight: 400;">traduzindo um conto</span></a><span style="font-weight: 400;"> em Sétima Arte. </span><b>&#8211; Aryadne Xavier</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29857" aria-describedby="caption-attachment-29857" style="width: 1702px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29857" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-the-menu-2.jpeg" alt="Cena do filme The Menu. Na imagem, vemos Anya Taylor-Joy, que interpreta Margot, mulher branca de cabelos ruivos, usando um vestido violeta sentada na mesa de um restaurante, com uma taça de champagne à sua frente. Ao seu fundo podemos notar as outras mesas com os clientes e de pé, os garçons." width="1702" height="804" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-the-menu-2.jpeg 1702w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-the-menu-2-800x378.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-the-menu-2-1024x484.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-the-menu-2-768x363.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-the-menu-2-1536x726.jpeg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-the-menu-2-1200x567.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29857" class="wp-caption-text">O Menu tenta ser terror mas acaba caindo na comédia (Foto: Searchlight Pictures)</figcaption></figure>
<p><strong>O Menu (The Menu)</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Coloque uma pitada de suspense, cozinhe no humor, deixe de molho em caos e coloque no forno por 106 minutos. Pronto, </span><i><span style="font-weight: 400;">O Menu</span></i><span style="font-weight: 400;"> está pronto para ser servido. Dirigido pelo mesmo diretor de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=OzYxJV_rmE8"><i><span style="font-weight: 400;">Succession</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, Mark Mylod, a produção nos leva para um jantar homicida do Chef Slowik, interpretado meticulosamente por Ralph Fiennes, em que a tensão e a humilhação aumentam a cada prato servido. A protagonista aqui é </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=9tr1QOnTFI0"><span style="font-weight: 400;">Anya Taylor-Joy</span></a><span style="font-weight: 400;">, que interpreta Margot, uma personagem que não estava nos planos daquela noite e que, querendo ou não, nos representa naquele ambiente.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O filme é classificado como terror, porém, a premissa é a mesma de </span><i><span style="font-weight: 400;">Succession</span></i><span style="font-weight: 400;">: rir da cara de ricos. A vexação aprofundada na história de cada convidado é o que diverte a quem assiste, além do excessivo constrangimento do personagem de Nicholas Hoult, Tyler. Fora isso, outro destaque é a sua fotografia, assinada por Peter Deming, que brinca com a criatividade dos pratos e a utiliza a seu favor. No geral, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=AV7DQ854f6g"><i><span style="font-weight: 400;">O Menu</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> não traz muitas </span><a href="https://personaunesp.com.br/flux-gourmet-critica/"><span style="font-weight: 400;">inovações à mesa</span></a><span style="font-weight: 400;">, mas é uma ótima degustação. –</span><b> Arthur Caires</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29975" aria-describedby="caption-attachment-29975" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29975" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/AAAABbmMgiRBAFUIeLgSgXbVVatLCRG1TzCMqlW8ae1Wwm2iUKpdNXbStvYm_a3CmBOxBv52TOnWbnvqFoccgXaheHypRft-QWgyQWHv.jpg" alt="Fotografia presente no filme &quot;O Mistério de Marilyn Monroe&quot;. Uma mulher loira olha sorridente para o horizonte. Um homem de óculos de armações escuras pega em seu braço. Ele coloca a cabeça sob seu ombro e olha em direção ao vestido dela. Estão numa paisagem campestre sentados sob uma árvore." width="1280" height="720" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/AAAABbmMgiRBAFUIeLgSgXbVVatLCRG1TzCMqlW8ae1Wwm2iUKpdNXbStvYm_a3CmBOxBv52TOnWbnvqFoccgXaheHypRft-QWgyQWHv.jpg 1280w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/AAAABbmMgiRBAFUIeLgSgXbVVatLCRG1TzCMqlW8ae1Wwm2iUKpdNXbStvYm_a3CmBOxBv52TOnWbnvqFoccgXaheHypRft-QWgyQWHv-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/AAAABbmMgiRBAFUIeLgSgXbVVatLCRG1TzCMqlW8ae1Wwm2iUKpdNXbStvYm_a3CmBOxBv52TOnWbnvqFoccgXaheHypRft-QWgyQWHv-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/AAAABbmMgiRBAFUIeLgSgXbVVatLCRG1TzCMqlW8ae1Wwm2iUKpdNXbStvYm_a3CmBOxBv52TOnWbnvqFoccgXaheHypRft-QWgyQWHv-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/AAAABbmMgiRBAFUIeLgSgXbVVatLCRG1TzCMqlW8ae1Wwm2iUKpdNXbStvYm_a3CmBOxBv52TOnWbnvqFoccgXaheHypRft-QWgyQWHv-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29975" class="wp-caption-text">Diferente das adaptações recentes e indecentes dela, Norma Jeane era muito mais do que seus retratos midiáticos; logo, o documentário nos habitua a ver outras faces da atriz (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>O Mistério de Marilyn Monroe: Gravações Inéditas (The Mystery of Marilyn Monroe: The Unheard Tapes)</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">O Mistério de Marilyn Monroe: Gravações Inéditas</span></i><span style="font-weight: 400;"> é um conjunto tocante de fatos abordados através de fitas gravadas pelo próprio psiquiatra de </span><a href="https://brasilescola.uol.com.br/biografia/marilyn-monroe.htm"><span style="font-weight: 400;">Marilyn Monroe</span></a><span style="font-weight: 400;">, em um tom de veracidade, menos romantizado que adaptações recentes da vida da atriz, que não fizeram favor a sua imagem. Diga-se de passagem, gasta pelo uso e reuso, assim como o abuso, de uma história de vida densa.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O documentário também levanta </span><a href="https://www.bbc.com/portuguese/geral-62462739"><span style="font-weight: 400;">mistérios</span></a><span style="font-weight: 400;"> e conspirações, mostrando evidências baseadas em testemunhas e documentos. Porém, isso talvez não seja o melhor ponto do filme, e sim a humanização da pessoa Norma Jeane. É possível apreciá-la em diversos momentos que vão além da imagem </span><i><span style="font-weight: 400;">hollywoodiana</span></i><span style="font-weight: 400;"> que, quase sempre, é a propagada. Se você for fã de</span><i><span style="font-weight: 400;"> true crime</span></i><span style="font-weight: 400;">, drama e documentários, </span><i><span style="font-weight: 400;">O Mistério de Marilyn Monroe: Gravações Inéditas </span></i><span style="font-weight: 400;">é uma forte recomendação. </span><b>&#8211; Izadora Azevedo Albertini </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29977" aria-describedby="caption-attachment-29977" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29977" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-palido.jpg" alt="Cena do filme O Pálido Olho Azul. Homem branco barbudo de cabelos grisalhos segura uma chama numa sala de papel de parede estampado azul, preto e branco. Ele está perto de uma lareira e sob ela um relógio antigo, uma pintura e outros objetos. Ele olha para além daquele espaço observando algo na distância.]" width="1280" height="720" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-palido.jpg 1280w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-palido-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-palido-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-palido-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/o-palido-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29977" class="wp-caption-text">Edgar Allan Poe escreveu a primeira história moderna de detetives antes mesmo de Agatha Christie, com o personagem Auguste Dupin, que teve sua primeira aparição em 1841 (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>O Pálido Olho Azul (The Pale Blue Eye)</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">O Pálido Olho Azul </span></i><span style="font-weight: 400;">é um mistério de época que faltava no catálogo da </span><i><span style="font-weight: 400;">Netflix</span></i><span style="font-weight: 400;">. Os fãs dos gêneros </span><a href="https://rollingstone.uol.com.br/vitrine/misterios-e-assassinatos-7-livros-de-suspense-para-conhecer-em-2022/"><span style="font-weight: 400;">mistério e policial</span></a><span style="font-weight: 400;">, além de filmes de época, devem ter se entusiasmado e tiveram suas expectativas atendidas: a obra é um deleite. O mais surpreendente durante mais de duas horas de filme são os últimos 20 minutos do título. Podemos estar nos adiantando, mas é um tempo bem gasto.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Christian Bale, intérprete do detetive Augustus Landor, entrega um personagem racional e frio, mas extremamente humano e falho. Harry Melling, que atua como </span><a href="https://personaunesp.com.br/historias-extraordinarias-critica/"><span style="font-weight: 400;">Edgar Allan Poe</span></a><span style="font-weight: 400;">, certamente é uma ótima representação de como o autor seria enquanto em vida: um ser no mínimo peculiar, cativante e misterioso, mas muito gentil. A melhor parte do filme é a atuação dos dois papéis principais, com uma boa química entre eles, reviravoltas e contradições nas ações entre Poe e Melling. Ao final, o espectador torce para que o autor dos romances fique com a mocinha e deseja tê-lo conhecido &#8211; uma inspiração para diretores de Cinema, escritores de livros e roteiristas ainda hoje. </span><b>&#8211; Izadora Azevedo Albertini</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29765" aria-describedby="caption-attachment-29765" style="width: 1920px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29765" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/prey.jpg" alt="Cena do filme O Predador: A Caçada. Naru (Amber Midthunder) está de costas contra uma árvore, preenchendo a metade esquerda da tela, escondida do Predador, à direita, fora de foco. Naru é uma mulher Comanche de cabelos pretos e longos, usando roupas de couro marrom. Manchas de sangue cobrem o seu rosto. Atrás dela, podemos ver que o Predador possui cabelos pretos e longos e um tipo de capacete branco. Está de dia, com uma luz do Sol branca iluminando-os por entre as folhas das árvores." width="1920" height="1080" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/prey.jpg 1920w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/prey-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/prey-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/prey-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/prey-1536x864.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/prey-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29765" class="wp-caption-text">“Se ele sangra…” (Foto: Hulu)</figcaption></figure>
<p><b>O Predador: A Caçada (Prey)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Quase 40 anos depois que </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=_1wDBNHYDv8"><span style="font-weight: 400;">o clássico</span></a><span style="font-weight: 400;"> estrelado por Arnold Schwarzenegger mudou o Cinema de ação e introduziu um dos grandes monstros da ficção científica, o Predador volta às telas &#8211; só que dessa vez, direto para o </span><a href="https://cinepop.com.br/o-predador-a-cacada-quebra-novos-recordes-no-streaming-359714/"><i><span style="font-weight: 400;">streaming</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Dirigido por Dan Trachtenberg (</span><a href="https://personaunesp.com.br/rua-cloverfield-10-tensao-suspense-psicologico-rua-sem-saida/"><i><span style="font-weight: 400;">Rua Cloverfield, 10</span></i></a><span style="font-weight: 400;">), </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=zixUr3I7o2U"><i><span style="font-weight: 400;">O Predador: A Caçada</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">é um prelúdio do filme de 1987, se passando quase 200 anos antes que o icônico alienígena enfrentasse o Major Dutch nas selvas da América Central. Aqui, acompanhamos a jornada de </span><a href="https://www.cinemaepipoca.com.br/o-que-e-genero-coming-of-age/"><i><span style="font-weight: 400;">coming-of-age</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">de Naru (Amber Midthunder), uma guerreira </span><a href="https://www.correiodopovo.com.br/arteagenda/guerreiros-comanche-se-tornam-protagonistas-em-o-predador-a-ca%C3%A7ada-novo-cap%C3%ADtulo-da-franquia-1.866776"><span style="font-weight: 400;">Comanche</span></a><span style="font-weight: 400;"> tentando se provar para o resto de sua tribo.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O roteiro de Patrick Aison entende algo que a maioria das </span><a href="https://www.rottentomatoes.com/m/the_predator"><span style="font-weight: 400;">sequências</span></a><span style="font-weight: 400;"> do </span><i><span style="font-weight: 400;">Predador</span></i><span style="font-weight: 400;"> se esqueceram: o Predador não é suficiente. É preciso haver alguém que valha a pena seguir e torcer para que sobreviva à perseguição, contra todas as possibilidades. O novo filme retoma essa tradição, introduzindo uma protagonista que cresce durante a jornada e se torna uma adversária à altura de seu oponente, em uma estrutura certamente clássica, mas inteiramente efetiva. Apesar de estar sempre procurando por novos recursos, a maior arma de Naru acaba se tornando sua mente inquisitiva e astuciosa. Ela é a primeira que percebe que há algo na floresta que não deveria estar ali, escalando a cadeia alimentar em direção à ela e sua tribo.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Apesar das sequências de ação do filme não deixarem à desejar, é na tensão que Trachtenberg brilha, construindo habilmente a rivalidade entre a guerreira e o Predador (que também possuí novos brinquedos que nunca vimos antes) em direção à um clímax tão arrebatador em sua claridade emocional e física que se torna impossível não vibrar com cada golpe recebido. Resta apenas torcer para que a franquia finalmente volte aos eixos e que as próximas sequências recebam de volta a honra de serem lançadas em uma sala de cinema. — </span><b>Gabriel Oliveira F. Arruda</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29753" aria-describedby="caption-attachment-29753" style="width: 1843px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29753" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-Telefone-Preto.jpg" alt="Cena do filme O Telefone Preto. Na imagem, o sequestrador Albert está dormindo sentado enquanto o menino Finney o observa, tentando escapar. A câmera captura o homem a partir do busto e a criança a partir do joelho. Albert é um homem branco de cabelos castanhos que veste uma máscara assustadora para cobrir o rosto. Shaw é um menino branco de cabelos castanhos e olhos escuros. Ele veste uma camisa cinza de mangas longas azuis e uma calça jeans. O cenário é a casa de Albert, onde há móveis em tons terrosos e uma iluminação amarela." width="1843" height="1179" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-Telefone-Preto.jpg 1843w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-Telefone-Preto-800x512.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-Telefone-Preto-1024x655.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-Telefone-Preto-768x491.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-Telefone-Preto-1536x983.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-Telefone-Preto-1200x768.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29753" class="wp-caption-text">O Telefone Preto marcou o reencontro do diretor Scott Derrickson e o ator Ethan Hawke com o terror (Foto: Universal Studios)</figcaption></figure>
<p><b>O Telefone Preto (The Black Phone)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=dCAbPQnFAU4"><i><span style="font-weight: 400;">O Telefone Preto</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, Ethan Hawke tinha uma máscara, um telefone preto quebrado no porão e um carisma assustador capaz de hipnotizar qualquer criança. Porém, a sua presença intimidadora fez parecer que ele desejava algo a mais: prender a respiração do público. E Hawke conseguiu., nNa pele do sequestrador Albert, o ator se transformou em uma aberração que deixou o rastro do horror no ar, responsável por causar repulsa em quase todas as cenas que dividia com Finney (Mason Thames). Esperto na direção do longa, </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=yns9ZfGd5ZE"><span style="font-weight: 400;">Scott Derrickson</span></a><span style="font-weight: 400;"> trouxe para as telas do Cinema o pavor do conto de mesmo nome do autor estadunidense Joe Hill.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com roteiro e premissa simples, o texto de Derrickson e C. Robert Cargill ganha dimensão através do elenco adulto e </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=ipnL93_5hQ8"><span style="font-weight: 400;">infantil</span></a><span style="font-weight: 400;">, ambos excelentes e mergulhados por completo na profundidade da atuação que uma produção de suspense exige. Ambientado no final da década de 1970, o longa possui efeitos especiais um tanto quanto bizarros, mas que, surpreendentemente, não tiram a imersão da atmosfera de medo. Produzido pelo veterano das franquias de terror Jason Blum, </span><i><span style="font-weight: 400;">O Telefone Preto</span></i><span style="font-weight: 400;"> acertou ao colocar </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=2AwKwzOLFo0"><span style="font-weight: 400;">Ethan Hawke</span></a><span style="font-weight: 400;"> no comando do temor e se consagrou entre os melhores filmes do gênero em 2022. </span><b>&#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29748" aria-describedby="caption-attachment-29748" style="width: 1600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29748" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/super8.jpg" alt="" width="1600" height="900" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/super8.jpg 1600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/super8-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/super8-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/super8-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/super8-1536x864.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/super8-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29748" class="wp-caption-text">O filme foi transmitido na 20ª edição da Flip, acompanhado de um bate papo com Annie Ernaux e David Ernaux-Briot, diretores do filme (Foto: Les Films Pelleas)</figcaption></figure>
<p><b>Os Anos do Super 8 (Les Années Super 8)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Lembrança e esquecimento. Os eixos temáticos que atravessam a obra literária da escritora </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/annie-ernaux/"><span style="font-weight: 400;">Annie Ernaux</span></a><span style="font-weight: 400;">, laureada pelo Prêmio Nobel da Literatura, fazem que seja natural o destino — trilhado por sua característica autosociobiografia — a uma apropriação reflexiva dos arquivos, como feita no filme </span><a href="https://personaunesp.com.br/os-anos-do-super-8-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Os Anos do Super 8</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">. </span></i><span style="font-weight: 400;">O longa, ambientado pelas imagens silenciosas das filmagens de uma câmera Super 8, que capturou a esfera matrimonial e familiar da autora por mais de uma década, é montado a partir da narração de um texto de Ernaux acerca dos anos em que a máquina esteve presente na construção de suas relações interpessoais, sempre (como em sua escrita) em confronto com o coletivo. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Lançado em 2022, </span><i><span style="font-weight: 400;">Les Années Super 8</span></i><span style="font-weight: 400;"> — título original da obra estreante, no Brasil, na </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/46a-mostra/"><span style="font-weight: 400;">46ª Mostra</span></a><span style="font-weight: 400;"> Internacional de Cinema em São Paulo — adiciona uma sensibilidade única à prática recorrente de retomada de arquivos ao se propor ao desafio de procurar, em imagens extremamente íntimas e domésticas, registros invisíveis das mudanças não apenas de um núcleo familiar, mas sim de uma geração. A delicadeza melancólica com que Ernaux e seu filho (e também parceiro de direção do longa), David Ernaux-Briot, se vêem diante dos arquivos — como guardiões de uma luminosidade e de um tempo único de suas vidas — é o que confere excepcionalidade a um trabalho tão verdadeiro a si mesmo quanto </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-acontecimento-livro-critica/"><span style="font-weight: 400;">a literatura da autora</span></a><span style="font-weight: 400;">. – </span><b>Enzo Caramori</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29969" aria-describedby="caption-attachment-29969" style="width: 1920px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29969" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Os-Banshees-de-Inisherin.jpg" alt="" width="1920" height="1280" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Os-Banshees-de-Inisherin.jpg 1920w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Os-Banshees-de-Inisherin-800x533.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Os-Banshees-de-Inisherin-1024x683.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Os-Banshees-de-Inisherin-768x512.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Os-Banshees-de-Inisherin-1536x1024.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Os-Banshees-de-Inisherin-1200x800.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29969" class="wp-caption-text">Martin McDonagh reúne Brendan Gleeson e Colin Farrell em um conto melancólico sobre amizade e existencialismo (Foto: Searchlight Pictures)</figcaption></figure>
<p><b>Os Banshees de Inisherin (The Banshees of Inisherin)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em 1923, na ilha fictícia de Inisherin, os sons da guerra civil irlandesa são ouvidos diariamente, de forma alternada às conversas e fofocas alheias. Esse cenário, contudo, diz bem mais do que parece dizer: as bombas do outro lado do mar sintetizam o caos emocional no qual, em breve, todos os personagens estarão submersos. Com um roteiro sempre à beira do colapso, </span><a href="https://deadline.com/video/martin-mcdonagh-interview-career-banshees-of-insherin-behind-the-lens/"><span style="font-weight: 400;">Martin McDonagh</span></a><span style="font-weight: 400;"> reúne novamente em </span><a href="https://personaunesp.com.br/os-banshees-de-inisherin-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Os Banshees de Inisherin</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> Colin Farrell e Brendan Gleeson, que dividiram o protagonismo em seu longa de estreia, </span><i><span style="font-weight: 400;">In Bruges </span></i><span style="font-weight: 400;">(2008).</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Na trama, depois de anos bebendo juntos no </span><i><span style="font-weight: 400;">pub </span></i><span style="font-weight: 400;">da ilha, Pádraic (Farrell) recebe uma recusa de seu melhor amigo, Colm (</span><a href="https://personaunesp.com.br/a-tragedia-de-macbeth-critica/"><span style="font-weight: 400;">Gleeson</span></a><span style="font-weight: 400;">), e demora a entender que essa situação é permanente. Eles são diferentes, um tipo de “</span><i><span style="font-weight: 400;">yin-yang</span></i><span style="font-weight: 400;"> do Cinema” que, aqui, é muito bem trabalhado: Pádraic é a alma doce e ingênua, que pode ficar horas falando sobre sua burrinha, Jenny – possivelmente seu único amor verdadeiro. Colm, por outro lado, é o malicioso intelectual, o músico deprimido que quer deixar “</span><i><span style="font-weight: 400;">uma marca no mundo</span></i><span style="font-weight: 400;">”. Dessa situação – a princípio insustentável – surge uma das tramas mais fascinantes de 2022, na qual </span><a href="https://cinepop.com.br/globo-de-ouro-2023-colin-farrell-leva-o-premio-de-melhor-ator-em-comedia-por-os-banshees-de-inisherin-386112/"><span style="font-weight: 400;">Colin Farrell se sobressai</span></a><span style="font-weight: 400;"> (tarefa difícil, visto que Kerry Condon e </span><a href="https://cinepop.com.br/bafta-2023-barry-keoghan-conquista-premio-de-melhor-ator-coadjuvante-por-os-banshees-de-inisherin-396049/"><span style="font-weight: 400;">Barry Keoghan</span></a><span style="font-weight: 400;"> também integram o elenco).</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">McDonagh constrói as cenas no mesmo espaço, quase como uma peça de teatro gravada. O personagem de Farrell tem como característica “se transformar” quando fica alcoolizado; essa mudança é crucial no desenrolar da trama, mas é ainda mais contundente ao demonstrar a habilidade do ator, que precisa dar vida a um indivíduo que gradualmente perde sua bondade. </span><i><span style="font-weight: 400;">Os Banshees de Inisherin</span></i><span style="font-weight: 400;"> mescla constantemente a comédia e a tragédia, nos fazendo rir da desgraça de forma civilizada, como se fosse a adaptação de um conto de </span><a href="https://personaunesp.com.br/bloomsday-desafio-ulysses/"><span style="font-weight: 400;">James Joyce</span></a><span style="font-weight: 400;">. Não por acaso o longa foi o grande vencedor do Globo de Ouro deste ano, e chega ao </span><a href="https://tangerina.uol.com.br/filmes-series/os-banshees-de-inisherin-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">como um dos favoritos a pelo menos uma estatueta. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29877" aria-describedby="caption-attachment-29877" style="width: 1920px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29877" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BAD-GUYS-ENRICO-SOUTO.jpg" alt="Cena do filme de animação Os Caras Malvados, da DreamWorks. Imagem retangular e colorida. Nela, cinco animais antropomorfizados tiram uma ‘selfie’ com uma câmera analógica em frente a um bolo de aniversário. O personagem que está no meio, uma cobra amarela vestindo um chapéu de pescador, está com um rosto sério e parece não gostar da situação. Os outros quatro: um lobo vestindo blazer branco, que segura a câmera; uma pequena tarântula laranja, com fones de ouvido no pescoço; um grande tubarão branco e uma piranha verde; sorriem empolgados para a foto." width="1920" height="802" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BAD-GUYS-ENRICO-SOUTO.jpg 1920w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BAD-GUYS-ENRICO-SOUTO-800x334.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BAD-GUYS-ENRICO-SOUTO-1024x428.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BAD-GUYS-ENRICO-SOUTO-768x321.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BAD-GUYS-ENRICO-SOUTO-1536x642.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/BAD-GUYS-ENRICO-SOUTO-1200x501.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29877" class="wp-caption-text">O diretor de The Bad Guys, Pierre Perifel, foi responsável pelos efeitos visuais de A Lenda dos Guardiões, um dos filmes de maior apelo visual da Dreamworks (Foto: Dreamworks)</figcaption></figure>
<p><b>Os Caras Malvados (The Bad Guys)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Desde a ascensão de </span><a href="https://personaunesp.com.br/frozen-ii-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Frozen</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> em 2014, a </span><i><span style="font-weight: 400;">Disney</span></i><span style="font-weight: 400;"> constrói uma hegemonia na indústria de animações. Contudo, além de sua expansão vertiginosa, outras de suas maiores concorrentes, como é o caso da </span><a href="https://personaunesp.com.br/shrek-20-anos/"><i><span style="font-weight: 400;">DreamWorks Animations</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, passaram por maus bocados. Com o fim de suas principais franquias, o estúdio apostava em projetos divertidos, porém gradativamente mais efêmeros. Até que um </span><i><span style="font-weight: 400;">Aranhaverso</span></i><span style="font-weight: 400;"> entrou no caminho, colocando as técnicas de animação </span><i><span style="font-weight: 400;">3D</span></i><span style="font-weight: 400;"> em metamorfose e alterando de vez a rota das produções da </span><i><span style="font-weight: 400;">Dreamworks</span></i><span style="font-weight: 400;">. Antes mesmo do sucesso aterrador de </span><i><span style="font-weight: 400;">Gato de Botas 2</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Os Caras Malvados</span></i><span style="font-weight: 400;"> é produto direto disso. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Seguindo a lógica de reimaginar gêneros estabelecidos de histórias à sua maneira, </span><i><span style="font-weight: 400;">The Bad Guys</span></i><span style="font-weight: 400;"> é o </span><a href="https://editorial.rottentomatoes.com/guide/best-heist-movies-of-all-time/"><i><span style="font-weight: 400;">heist movie</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> da </span><i><span style="font-weight: 400;">DreamWorks</span></i><span style="font-weight: 400;">, assumindo o caráter lúdico do arquétipo de seus protagonistas e os explorando de maneira tão astuta quanto as tramoias do inusitado grupo de animais fora-da-lei. Adaptar livros infantis para longas-metragens não é uma tarefa simples e é por isso que Etan Cohen, Yoni Brenner e Hilary Winston guiam o roteiro para que, imersos em uma trama tão simples quanto poderia ser, os personagens se tornem a bússola do projeto. São nos momentos mais singelos, entre tomadas de seu incrível espetáculo visual, que </span><i><span style="font-weight: 400;">Os Caras Malvados </span></i><span style="font-weight: 400;">reencontra a essência do estúdio </span><b>&#8211; Enrico Souto</b><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<hr />
<figure id="attachment_29787" aria-describedby="caption-attachment-29787" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29787" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-10-1.jpg" alt="A foto mostra uma cena do filme onde Sammy Fabelman, interpretado por Gabriel Labelle, está ao ar livre olhando para a câmera com um olho enquanto o outro olho está atrás de uma câmera, o menino está filmando uma cena" width="1280" height="720" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-10-1.jpg 1280w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-10-1-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-10-1-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-10-1-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2-10-1-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29787" class="wp-caption-text">Ao ser indicado à categoria de Melhor Direção por Os Fabelmans, Steven Spielberg se iguala a Martin Scorsese com nove indicações (Foto: Universal Pictures)</figcaption></figure>
<p><b>Os Fabelmans (The Fabelmans)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com mais de 40 filmes compondo sua filmografia, em 2022 </span><a href="https://br.vida-estilo.yahoo.com/steven-spielberg-conhe%C3%A7a-hist%C3%B3ria-por-200000637.html"><span style="font-weight: 400;">Steven Spielberg</span></a><span style="font-weight: 400;"> decide relembrar sua juventude em longa semi-autobiográfico &#8211; Os Fabelmans, uma declaração de amor ao Cinema. O filme, como promete, acompanha a história de Sammy (Gabriel LaBelle), alter ego de Steven, no processo do descobrimento de sua paixão pelo audiovisual após ser levado ao cinema pelos pais pela primeira vez para assistir </span><i><span style="font-weight: 400;">O maior espetáculo da Terra</span></i><span style="font-weight: 400;">. A partir daquele momento, o filme se torna metalinguístico ao passo em que Sammy começa a fazer suas próprias gravações em casa. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A narrativa é complementada com o lirismo das relações entre a família Fabelman. Paul Dano e </span><a href="https://www.termometrooscar.com/cinema-eacute-tudo-isso---blog/os-5-motivos-que-darao-o-oscar-2023-de-melhor-atriz-para-michelle-williams-por-os-fabelmans"><span style="font-weight: 400;">Michelle Williams</span></a><span style="font-weight: 400;"> interpretam com louvor os pais do protagonista e trazem o drama necessário para o desenvolvimento da biografia, formando uma família extremamente relacionável, que, apesar de por fora parecer perfeita, carrega segredos e conflitos internos. LaBelle, que interpreta com excelência o jovem Spielberg, vivencia essas revelações e está sempre com uma câmera em mãos, registrando até os momentos mais infelizes. </span><b>&#8211; Amábile Zioli</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29786" aria-describedby="caption-attachment-29786" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29786" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Scream.jpg" alt="Cena do filme Pânico 5. Na fotografia, a personagem de Jenna Ortega está dentro de uma casa com uma porta de vidro branca e uma cortina. Ela olha apreensivamente para fora, procurando por algo. Ela está usando um suéter rosa, calça jeans, seu cabelo castanho está preso e ela segura um celular com a tela desbloqueada que reflete uma luz azulada. Os tons da fotografia são quentes. " width="800" height="533" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Scream.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Scream-768x512.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29786" class="wp-caption-text">O roteirista Kevin Williamson escreveu o primeiro filme de Pânico após assistir um documentário sobre o serial killer Danny Rolling (Foto: Paramount Pictures)</figcaption></figure>
<p><strong>Pânico 5 (Scream)</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Alguns clássicos simplesmente nunca saem de moda. A querida franquia </span><a href="https://personaunesp.com.br/panico-25-anos/"><i><span style="font-weight: 400;">Pânico</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> retornou em 2022 para mostrar que sua fórmula não será ultrapassada, mesmo apesar da nova temporada de obras </span><a href="https://www.adorocinema.com/noticias/filmes/noticia-150850/"><span style="font-weight: 400;">pós-terror</span></a><span style="font-weight: 400;">. Com boa parte do elenco original para nos trazer nostalgia e com diversas referências aos seus antecessores, o </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/slasher/"><i><span style="font-weight: 400;">slasher</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">consegue revitalizar uma narrativa que fez sucesso por 20 anos para uma nova geração &#8211; afinal, quem ainda usa o telefone fixo em casa? Em uma bela homenagem ao falecido </span><a href="https://www.omelete.com.br/filmes/um-tributo-a-wes-craven-o-criador-de-pesadelos"><span style="font-weight: 400;">Wes Craven</span></a><span style="font-weight: 400;">, co-criador dos quatro primeiros filmes da sangrenta saga do vilão </span><i><span style="font-weight: 400;">Ghostface</span></i><span style="font-weight: 400;">, temos em </span><i><span style="font-weight: 400;">Pânico 5</span></i><span style="font-weight: 400;"> o surgimento de novas protagonistas que entenderam muito bem o legado que a icônica dupla Sidney Prescott (Neve Campbell) e Gale Weathers (Courtney Cox) deixaram. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Nesta era inédita, vemos as irmãs Sam Carpenter (Melissa Barrera) e Tara Carpenter (</span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/jenna-ortega/"><span style="font-weight: 400;">Jenna Ortega</span></a><span style="font-weight: 400;">) brilharem na busca do assassino e se surpreenderem junto com o público em sua descoberta: ficamos de queixo caído em mais uma inesquecível revelação do </span><i><span style="font-weight: 400;">Ghostface,</span></i><span style="font-weight: 400;">  uma confirmação de que um bom vilão sempre será famoso &#8211; tão famoso que já abalou novamente as estruturas em um </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=F4LhySFaOMo"><i><span style="font-weight: 400;">trailer</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> de tirar o fôlego, anunciando que não demoraremos muito para ver o sexto filme nas telas do cinema. De fato, apesar da obra vir em um ano de </span><i><span style="font-weight: 400;">slashers</span></i><span style="font-weight: 400;"> de altíssimo nível,  </span><i><span style="font-weight: 400;">Pânico 5</span></i><span style="font-weight: 400;"> conseguiu consagrar-se tanto na </span><a href="https://gcmais.com.br/entretenimento/2022/02/03/panico-5-arrecada-cerca-de-r-528-milhoes-em-bilheteria-e-produtora-confirma-panico-6/"><span style="font-weight: 400;">bilheteria</span></a><span style="font-weight: 400;"> quanto com o público. A verdade é que estamos mais do que felizes com a volta da franquia que fez boa parte da geração Z se apaixonar pelo horror. </span><b>&#8211; Clara Sganzerla</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29851" aria-describedby="caption-attachment-29851" style="width: 1200px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29851" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/namor.png" alt="Cena do filme Pantera Negra: Wakanda para Sempre. Na imagem está o personagem Namor, interpretado por Tenoch Huerta. Ele é um homem latino de cabelos curtos pretos, tem orelhas pontudas e sobrancelhas cheias. O personagem está vestindo brincos verdes, um adereço no septo e diversos colares. Em suas mãos há uma lança." width="1200" height="630" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/namor.png 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/namor-800x420.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/namor-1024x538.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/namor-768x403.png 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29851" class="wp-caption-text">Após a morte de Chadwick Boseman em 2020, Wakanda ganhou cores sob o saudosismo (Foto: Disney+)</figcaption></figure>
<p><strong>Pantera Negra: Wakanda Para Sempre (Black Panther: Wakanda Forever)</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Os caminhos de Ryan Coogler para fazer com que </span><a href="https://personaunesp.com.br/pantera-negra-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Pantera Negra</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> alcançasse uma continuação à altura depois da morte do ator do protagonista T’Challa, </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/cinema/noticia/2020/08/28/chadwick-boseman-morre-apos-lutar-contra-cancer.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Chadwick Boseman</span></a><span style="font-weight: 400;">, eram misteriosos. Felizmente, algumas surpresas são boas e </span><i><span style="font-weight: 400;">Pantera Negra: Wakanda para Sempre </span></i><span style="font-weight: 400;">foi uma dessas. O longa-metragem usa a delicadeza do universo singular de Wakanda para trazer cultura e ancestralidade quando o assunto são despedidas. O movimento se afasta de outras produções </span><i><span style="font-weight: 400;">Marvel</span></i><span style="font-weight: 400;">, mas isso é feito com um propósito tão nobre que acaba se tornando um diferencial e não uma falha. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Outro destaque do enredo – de autoria do diretor em parceria com Joe Robert Cole – é a construção do vilão Namor (</span><a href="https://personaunesp.com.br/narcos-mexico-3a-temp-critica/"><span style="font-weight: 400;">Tenoch Huerta</span></a><span style="font-weight: 400;">). O personagem, que aparece nos quadrinhos ainda na década de 30 como pioneiro na ideia de contraposição aos heróis, tem suas convicções e ideais muito bem construídos em sua adaptação para as telas. No filme, ele e os cidadãos de Talocan são inspirados nos povos nativo-americanos e é isso que torna suas motivações tão sinceras e bem estabelecidas. Sua defesa pela segurança dos seus e o medo do que o interesse na exploração dos recursos pode causar são tão verdadeiros que até sua classificação como vilão é questionável &#8211; anti herói é um termo mais adequado. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Nem as polêmicas da vida pessoal de </span><a href="https://gizmodo.uol.com.br/as-polemicas-da-atriz-letitia-wright-protagonista-de-pantera-negra-2/"><span style="font-weight: 400;">Letitia Wright</span></a><span style="font-weight: 400;"> não foram suficientes para apagar o brilho de Shuri e a protagonista continua primorosa. Sob a atuação segura e expressiva da atriz, seu processo de amadurecimento é doloroso, mas envolto por muito respeito e serenidade. Em outros aspectos, </span><i><span style="font-weight: 400;">Black Panther:</span></i> <i><span style="font-weight: 400;">Wakanda Forever</span></i><span style="font-weight: 400;"> – nome original da produção – mantém o encantamento. As roupas e cenários – responsabilidade da figurinista Ruth E. Carter e da desenhista de produção Hannah Beachler – são esplendorosos, assim como a fotografia de Autumn Durald Arkapaw, que traz leveza e sensibilidade mesmo nas cenas de mais ação. Wakanda, vai ser um prazer estar para sempre com você. </span><b>&#8211; Jamily Rigonatto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29879" aria-describedby="caption-attachment-29879" style="width: 2261px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29879" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/CAUSEWAY-ENRICO-SOUTO-2.png" alt="Cena do longa-metragem Passagem, da A24. Imagem retangular e colorida. Nela, Lynsey, interpretada por Jennifer Lawrence, e James, interpretado por Brian Tyree Henry, comem raspadinhas nos fundos de uma sorveteria. Lynsey é uma mulher branca, com cabelos lisos e loiros, que veste uma regata azul-clara. Ela sorri para James e segura uma raspadinha colorida. James é um homem negro, de cabelos crespos e escuros, que veste uma camiseta branca lisa e leva uma blusa marrom e verde nos ombros. Ele olha para Lynsey, enquanto morde sua raspadinha de cor branca." width="2261" height="1183" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/CAUSEWAY-ENRICO-SOUTO-2.png 2261w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/CAUSEWAY-ENRICO-SOUTO-2-800x419.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/CAUSEWAY-ENRICO-SOUTO-2-1024x536.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/CAUSEWAY-ENRICO-SOUTO-2-768x402.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/CAUSEWAY-ENRICO-SOUTO-2-1536x804.png 1536w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29879" class="wp-caption-text">Viraram queridinhos da Academia, mas não é só da academia, é que eles são bons mesmo (Foto: A24)</figcaption></figure>
<p><b>Passagem (Causeway)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Há uma estranheza primordial a </span><i><span style="font-weight: 400;">Passagem</span></i><span style="font-weight: 400;">. Em todas as interações entre Lynsey (</span><a href="https://personaunesp.com.br/jogos-vorazes-filme-10-anos/"><span style="font-weight: 400;">Jennifer Lawrence</span></a><span style="font-weight: 400;">) e James (</span><a href="https://personaunesp.com.br/atlanta-3-temp-critica/"><span style="font-weight: 400;">Brian Tyree Henry</span></a><span style="font-weight: 400;">), desde o momento em que um carburador danificado uniu a trajetória dos dois, paira no ar uma sensação de deslocamento, como se houvesse uma barreira contínua os impedindo de se conectarem em plenitude e, não importa o esforço, não conseguissem a ultrapassar. Entretanto, é essa persistência em construir pontes e continuar existindo, ao lado e apesar de seus traumas, que dá sentido à experiência dilacerante de </span><i><span style="font-weight: 400;">Causeway</span></i><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Não é por acaso que a diretora Lila Neugebauer dê tamanha ênfase no processo de Lynsey de reaprender as tarefas mais básicas, como andar ou comer, em paralelo a solitude de sua relação com James que, tal qual ela, precisa descobrir como amar de novo. É a partir desses vazios deixados por seus personagens que Lawrence e Tyree Henry, indicado pela primeira vez ao </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/oscar/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> como Ator Coadjuvante, preenchem o filme, transbordando os limites da tela e colocando cenas absolutamente cotidianas entre as mais intensas do ano. </span><b>&#8211; Enrico Souto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29853" aria-describedby="caption-attachment-29853" style="width: 1920px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29853" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/pearl.jpg" alt="Cena do filme Pearl. Mia Goth, que interpreta a personagem principal Pearl, é uma mulher branca e jovem de cabelo castanho escuro. Ela aparece centralizada na imagem, com o cabelo repartido ao meio e preso por dois acessórios de renda brancos. Com os olhos arregalados e lacrimejados, ela encara a câmera e sorri. Ao fundo, da esquerda para direita, nota-se um cenário de cores azuladas e alaranjadas, indicando o interior de uma casa" width="1920" height="1080" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/pearl.jpg 1920w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/pearl-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/pearl-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/pearl-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/pearl-1536x864.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/pearl-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29853" class="wp-caption-text">Mia Goth encara o abismo e este o encara de volta em um ciclo de terror psicológico (Foto: A24)</figcaption></figure>
<p><strong>Pearl</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Apesar de não se enquadrar, essencialmente, no rótulo de </span><i><span style="font-weight: 400;">comfort movie</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Pearl</span></i><span style="font-weight: 400;"> acabou caindo nas graças do nicho social adepto da glamourização de atos trágicos, tais como chorar no banho e pedir </span><a href="https://personaunesp.com.br/critica-lorde-melodrama/"><i><span style="font-weight: 400;">Melodrama</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">em festas. Ademais, a obra dirigida por Ti West estabelece laços de irmandade com o filme </span><a href="https://personaunesp.com.br/x-ti-west-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">X</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">isto é, apresenta-se como história de origem da personagem Pearl. Esta, por sua vez, é interpretada magistralmente por Mia Goth em uma jornada a qual não deve ser limitada à denominação de </span><i><span style="font-weight: 400;">prequel</span></i><span style="font-weight: 400;">, mas pensada enquanto prova de que </span><i><span style="font-weight: 400;">mommy issues </span></i><span style="font-weight: 400;">e quebras de expectativas juvenis assustam mais do que qualquer monstro feito em </span><i><span style="font-weight: 400;">CGI</span></i><span style="font-weight: 400;">. </span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Pearl </span></i><span style="font-weight: 400;">é, no fim, uma visita aos pontos turísticos da psique da protagonista cuja desenvoltura é medida por angústia e imprevisibilidade. Além disso, essa viagem pelas ramificações da personagem é guiada por uma fotografia colorida &#8211; típica do </span><a href="https://oglobo.globo.com/cultura/filmes/os-100-anos-do-technicolor-saturacao-sutileza-nas-telas-de-cinema-16650173"><i><span style="font-weight: 400;">technicolor</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> dos anos 40 &#8211; e por um roteiro envolvente, escrito por Mia Goth e Ti West, que faz qualquer um abandonar o celular e aproveitar o momento. Mesmo bebendo da fonte do </span><a href="https://cinepop.com.br/o-terror-sobrenatural-e-o-ocultismo-dos-anos-70-297087/"><span style="font-weight: 400;">terror clássico</span></a><span style="font-weight: 400;"> dos anos 70, o filme</span> <span style="font-weight: 400;">quer saciar sua sede em uma geração que busca suprir expectativas e sonhos criados por e para ela, seja com suor ou, no caso de </span><i><span style="font-weight: 400;">Pearl, </span></i><span style="font-weight: 400;">sangue.  </span><b>&#8211; Ana Cegatti</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29785" aria-describedby="caption-attachment-29785" style="width: 740px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29785" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-2.png" alt="Pinóquio, um boneco de madeira cortada de forma rústica, com membros muito finos e nariz comprido se apresenta em um palco, Gepeto aparece no canto da cena de costas, mostrando apenas sua barba branca e parte de sua face." width="740" height="380" /><figcaption id="caption-attachment-29785" class="wp-caption-text">A estética das criaturas de Guillermo del Toro é sua marca registrada (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><strong>Pinóquio (Guillermo del Toro&#8217;s Pinocchio)</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Graças às leis de direitos autorais, o conto clássico italiano de Carlo Collodi sobre as desventuras de um boneco de madeira que ganha vida foi agraciado com inúmeras releituras sob as mãos de diversos artistas nos últimos anos. Só em 2022, nós tivemos dois filmes sobre o mentiroso mais famoso do planeta. Para muitos </span><i><span style="font-weight: 400;">Pinóquio</span></i><span style="font-weight: 400;"> de </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-beco-do-pesadelo-critica/"><span style="font-weight: 400;">Guillermo del Toro</span></a><span style="font-weight: 400;">, pode, por hora, figurar como o filme definitivo da franquia.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Exclusivo da </span><i><span style="font-weight: 400;">Netflix</span></i><span style="font-weight: 400;">, o longa-metragem é fruto do maior rigor artístico possível. Só por se tratar de uma animação </span><a href="https://www.dna.tv.br/a-historia-do-stop-motion/"><i><span style="font-weight: 400;">Stop Motion</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">ele necessitaria de toneladas de esmero e dedicação e del Toro não entregou menos que isso. Com </span><a href="https://www.terra.com.br/diversao/entre-telas/filmes/pinoquio-por-del-toro-video-incrivel-mostra-como-filme-foi-criado,3da261e04a8c12d56dd8418c94d6209bbzd26scn.html"><span style="font-weight: 400;">mil dias</span></a><span style="font-weight: 400;"> de  produção e mais de 900 dias de filmagens &#8211; isso sem contar os quase dez anos em que o diretor tentava convencer os estúdios a realizarem o projeto -, o filme é a própria definição de obra de arte.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O enredo escrito por del Toro e Patrick McHale se desenvolve em meio ao auge do governo </span><a href="https://www.bbc.com/portuguese/internacional-63167615"><span style="font-weight: 400;">fascista</span></a><span style="font-weight: 400;"> na Itália dos anos 1930. A maturidade dos temas tratados surpreende, transitando entre a rejeição parental até a mortalidade e o luto, assuntos que dialogam com a </span><a href="https://www.omelete.com.br/filmes/del-toro-mae-morte"><span style="font-weight: 400;">intimidade</span></a><span style="font-weight: 400;"> do próprio diretor. Pinóquio mostra que apesar de navegar em um mundo fantástico, definitivamente não é inocente ou infantil. &#8211; </span><b>Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29760" aria-describedby="caption-attachment-29760" style="width: 1600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29760" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Predestinado.jpg" alt="Cena do filme Predestinado: Arigó e o Espírito do Dr. Fritz. Imagem horizontalmente retangular. Ao fundo, vemos um ambiente natural, formado por algumas árvores, um chão de terra e um riacho. No lado esquerdo da imagem, vemos os personagens Zé Arigó e Chico Xavier. Ambos estão sentados no chão e encontram-se distantes da câmera. Zé Arigó veste uma camisa amarela, uma calça marrom, apoia os braços na perna e olha para baixo. Chico Xavier veste uma camisa branca, uma calça clara, óculos escuros e olha para frente. Arigó e Chico aparecem refletidos no riacho. " width="1600" height="1068" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Predestinado.jpg 1600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Predestinado-800x534.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Predestinado-1024x684.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Predestinado-768x513.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Predestinado-1536x1025.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-Filmes-2022-Predestinado-1200x801.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29760" class="wp-caption-text">A atmosfera de Predestinado: Arigó e o Espírito do Dr. Fritz é capaz de encantar dos mais céticos aos mais religiosos (Foto: Imagem Filmes)</figcaption></figure>
<p><b>Predestinado: Arigó e o Espírito do Dr. Fritz</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Razão e fé, paz e tormento, livre arbítrio e predestinação. É por meio de tensões que </span><i><span style="font-weight: 400;">Predestinado: Arigó e o Espírito do Dr. Fritz</span></i><span style="font-weight: 400;"> se fortalece como narrativa cinematográfica e foge dos clichês de uma cinebiografia. Ao contar a história do médium mineiro </span><a href="https://www.em.com.br/app/noticia/gerais/2015/08/29/interna_gerais,683048/exposicao-relembra-historia-de-medium-mineiro-que-atendeu-mais-de-4-mi.shtml"><span style="font-weight: 400;">José Pedro de Freitas</span></a><span style="font-weight: 400;">, mais conhecido como Zé Arigó, o longa-metragem de Gustavo Fernández </span><a href="https://www.metropoles.com/entretenimento/cinema/critica-predestinado-recupera-crenca-na-mediunidade-apos-joao-de-deus"><span style="font-weight: 400;">não tenta impor religiões e crenças</span></a><span style="font-weight: 400;">, embora reconstrua, com posicionamentos bem explícitos, o cotidiano e as contradições de um homem que demorou para aceitar sua verdade e seu propósito de vida.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A temporalidade permanece suspensa nas quase duas horas de </span><i><span style="font-weight: 400;">Predestinado</span></i><span style="font-weight: 400;">, e o espectador acompanha o dia a dia de Zé Arigó em detalhes significativos, que parecem relatar uma vida inteira em tempo real. Não há quem fuja do teor reflexivo do longa-metragem, capaz de questionar desde a veracidade de crenças e cirurgias espirituais até a nem sempre explícita </span><a href="https://cinemacomrapadura.com.br/criticas/616627/critica-predestinado-arigo-e-o-espirito-do-dr-fritz-2022-cirurgiao-espiritual-de-bom-coracao/"><span style="font-weight: 400;">disputa de narrativas religiosas</span></a><span style="font-weight: 400;"> historicamente firmada em solos brasileiros. No fim, caso esse conjunto de qualidades ainda não convença o espectador mais exigente, </span><a href="https://caras.uol.com.br/atualidades/danton-mello-diz-que-deixou-de-ser-ateu-apos-experiencia-sobrenatural-tive-crise-de-choro.phtml"><span style="font-weight: 400;">a atuação de Danton Mello</span></a><span style="font-weight: 400;"> já serve de satisfação e deleite para corpo e alma. </span><b>&#8211; Eduardo Rota Hilário</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29827" aria-describedby="caption-attachment-29827" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29827" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/red.jpg" alt="" width="800" height="450" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/red.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/red-768x432.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29827" class="wp-caption-text">Red é a representação metafórica do amadurecimento feminino (Foto: Disney)</figcaption></figure>
<p><b>Red: Crescer é uma Fera (Turning Red)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Red: Crescer é uma Fera</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><span style="font-weight: 400;">o primeiro filme da </span><i><span style="font-weight: 400;">Pixar</span></i> <a href="https://mulhernocinema.com/noticias/primeiro-longa-solo-de-uma-mulher-na-pixar-red-crescer-e-uma-fera-estreia-no-disney/"><span style="font-weight: 400;">dirigido unicamente por uma mulher</span></a><span style="font-weight: 400;">, Domee Shi, uma artista sino-canadense, nos conta uma história muito íntima sobre amadurecimento e aceitação. No Canadá, durante os anos 2000, uma garota de ascendência chinesa chamada Mei Lee, após entrar na puberdade, descobre que, devido a uma espécie de maldição familiar, toda vez que seus sentimentos são aflorados ela se transforma em um panda vermelho, metáfora mais que explícita para as mudanças do corpo feminino e a chegada da adolescência. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A diretora equilibra muito bem o tema sério com um tom leve e engraçado. Ao mesmo tempo em que utiliza expressões exageradas e visuais cartunescos inspirados nas animações e animes que assistia durante a infância, a obra faz bom uso do diálogo e subtexto para nos mostrar o conflito de gerações dentro da tradição familiar chinesa. A inocência, juntamente com a competência artística de seus realizadores, fazem com o que o filme estabeleça uma conexão única com seus mais diversos espectadores. Por isso, </span><a href="https://personaunesp.com.br/red-crescer-e-uma-fera-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Red: Crescer é uma fera</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, além das várias indicações e vitórias em premiações mundiais, concorre ao </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/oscar-2023/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar </span></i><span style="font-weight: 400;">2023</span></a> <span style="font-weight: 400;">na categoria de Melhor Filme de Animação. &#8211; </span><b>Leonardo Ribeiro Jorge</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29980" aria-describedby="caption-attachment-29980" style="width: 1600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29980" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/regra-34.jpeg" alt="" width="1600" height="860" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/regra-34.jpeg 1600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/regra-34-800x430.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/regra-34-1024x550.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/regra-34-768x413.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/regra-34-1536x826.jpeg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/regra-34-1200x645.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29980" class="wp-caption-text">Regra 34 foi exibido no Festival do Rio e na 46ª Mostra Internacional de Cinema em São Paulo (Foto: Imovision)</figcaption></figure>
<p><b>Regra 34</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Se a </span><a href="https://personaunesp.com.br/x-ti-west-critica/"><span style="font-weight: 400;">pornografia</span></a><span style="font-weight: 400;"> já é polêmica o suficiente para render discussões e motivar incontáveis linhas de raciocínio em produções, </span><i><span style="font-weight: 400;">Regra 34 </span></i><span style="font-weight: 400;">cruza o assunto com o BDSM e os confronta com a violência &#8211; tanto física quando de gênero e racial. Na obra, Simone, estudante de Direito que paga pela faculdade com seus lucros em um </span><i><span style="font-weight: 400;">site </span></i><span style="font-weight: 400;">pornô, trabalha em uma instituição de denúncias de agressões à mulher e, paralelamente, passa a experimentar o BDSM, prática sexual que, consentida, envolve violência.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A condução questionadora de Júlia Murat na direção recusa </span><a href="https://mashable.com/article/bdsm-therapy-sexual-trauma"><span style="font-weight: 400;">juízos de valor</span></a><span style="font-weight: 400;">. As contradições da protagonista, interpretada profundamente e cheia de nuances por Sol Miranda, estão à mostra: defendendo mulheres durante o dia, ela procura a violência em seus momentos de lazer. Com os eventos à exposição, o espectador é livre para tirar suas próprias conclusões sem que a diretora e roteirista &#8211; junto de Gabriela Capello, Rafael Lessa e Roberto Winter &#8211; interpretem a moral de </span><a href="https://personaunesp.com.br/regra-34-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Regra 34</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. No retrato da vida real, não há uma. </span><b>&#8211; Vitória Gomez</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29766" aria-describedby="caption-attachment-29766" style="width: 1920px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29766" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/resurrection.jpg" alt="Cena do filme Resurrection. Margaret (Rebecca Hall) é uma mulher caucasiana magra de cabelos negros, olhando fixamente para a direita da tela, com seu rosto parcialmente refletido em um espelho no lado direito. Ela usa um casaco cinza por cima de uma camiseta escura. O fundo está fora de foco, mas parece ser uma loja de departamentos iluminada por luzes frias. O reflexo dela parece encarar a câmera intensamente." width="1920" height="864" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/resurrection.jpg 1920w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/resurrection-800x360.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/resurrection-1024x461.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/resurrection-768x346.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/resurrection-1536x691.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/resurrection-1200x540.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29766" class="wp-caption-text">O passado não fica enterrado (Foto: IFC Films)</figcaption></figure>
<p><b>Resurrection</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Muito se fala do monólogo impressionante de Mia Goth no terceiro ato de </span><i><span style="font-weight: 400;">Pearl</span></i><span style="font-weight: 400;">, mas é igualmente necessário falarmos sobre os oito minutos de loucura proferidos por Rebecca Hall no ponto de virada de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=n6uIvEpxQ9o"><i><span style="font-weight: 400;">Resurrection</span></i></a><span style="font-weight: 400;">: nele, a atriz veterana se presta ao papel de Margaret, uma mãe solteira atormentada por um fantasma de seu passado na forma de David (Tim Roth), em uma performance maravilhosamente contida e subjugada. Escrito e dirigido por Andrew Semans, o suspense do longa é inegavelmente lento, mas preciso em sua execução temática e questionamentos sobre maternidade, controle e manipulação.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">É uma obra definida pela interpretação central de Hall, que carrega a instabilidade emocional de Margaret com eficiência clínica. Quando chegamos ao terceiro ato, parece que um parafuso finalmente se solta da personagem e sua essência se espalha pela tela, finalmente exposta em toda a sua glória lunática, evocando elementos de </span><a href="https://www.filmelier.com/br/list/conheca-terror-body-horror"><i><span style="font-weight: 400;">body horror</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> que cortam a tensão como uma faca. Uma das maiores forças do Terror como gênero está em provocar a audiência e passar do ponto em que ela se sente confortável, instigando uma reação visceral de quem quer que assista. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Resurrection</span></i><span style="font-weight: 400;">, a santidade da maternidade não é nada mais que uma cruel fantasia biológica que aliena sua protagonista daquilo que é mais importante para ela. — </span><b>Gabriel Oliveira F. Arruda</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29967" aria-describedby="caption-attachment-29967" style="width: 2560px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29967" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ruido-branco-scaled.jpg" alt="" width="2560" height="1707" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ruido-branco-scaled.jpg 2560w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ruido-branco-800x533.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ruido-branco-1024x683.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ruido-branco-768x512.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ruido-branco-1536x1024.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ruido-branco-2048x1365.jpg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/ruido-branco-1200x800.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29967" class="wp-caption-text">Há anos como uma referência silenciosa para os roteiristas estadunidenses, Don DeLillo teve finalmente seu clássico romance adaptado aos cinemas (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>Ruído Branco (White Noise)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Naturalmente, a existência de </span><a href="https://personaunesp.com.br/ruido-branco-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Ruído Branco</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> fala por si só. Sendo belo ou esquisito – fraco, para alguns –, o filme passa longe de ser irrelevante, pelo menos no nicho em que Literatura e Cinema se cruzam. Adaptado do clássico homônimo de Don DeLillo, </span><i><span style="font-weight: 400;">White Noise</span></i><span style="font-weight: 400;"> é o primeiro longa-metragem com roteiro adaptado a ser dirigido por </span><a href="https://personaunesp.com.br/historia-de-um-casamento-critica/"><span style="font-weight: 400;">Noah Baumbach</span></a><span style="font-weight: 400;">. Ainda assim, a trama gira em torno de uma família “disfuncional” – tipo já explorado pelo diretor estadunidense em </span><a href="https://www.omelete.com.br/filmes/criticas/os-meyerowitz-familia-nao-se-escolhe-critica"><span style="font-weight: 400;">filmes anteriores</span></a><span style="font-weight: 400;"> –, e funciona como uma homenagem de Baumbach a um de seus heróis literários.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Esse último elemento é tanto seu mérito quanto sua falha. DeLillo é um dos escritores vivos que foram “canonizados” pelo conservador crítico literário </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2019/10/harold-bloom-unia-memoria-humor-e-doses-de-afronta.shtml"><span style="font-weight: 400;">Harold Bloom</span></a><span style="font-weight: 400;">, e suas obras comumente atacam a sociedade de consumo no capitalismo pós-industrial. Talvez preocupado demais em se manter fiel à obra, o diretor reproduz trechos do </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9788585095109/ruido-branco"><span style="font-weight: 400;">livro de 1985</span></a><span style="font-weight: 400;"> quase linha por linha através dos diálogos, e a complexidade de reduzir as dezenas de frases impactantes no Cinema se mostra cruel. Nesse quesito, a magia de adaptar para um outro formato, com as liberdades permitidas, é, por vezes, esquecida. Todavia, como dito, esse também é seu mérito.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Os trechos, bem selecionados por Baumbach, são aqueles em que DeLillo tanto crítica o espetáculo e o consumo quanto alude a uma paranoia social amplamente compartilhada, que ganha tipos esquisitos de contornos no mundo real após o surgimento da covid-19. </span><i><span style="font-weight: 400;">Ruído Branco </span></i><span style="font-weight: 400;">– o filme – está longe de ser um clássico como a obra original, mas Noah Baumbach sabe bem disso. Seu projeto se envolve na reflexão e na “renovação” dos créditos originais concebidos pelo escritor; DeLillo sempre foi visto como visionário, Baumbach apenas mostra sua atualidade. No longa, </span><a href="https://personaunesp.com.br/annette-critica/"><span style="font-weight: 400;">Adam Driver</span></a><span style="font-weight: 400;"> (no papel de Jack Gladney) agrada nas cenas finais, quando, na revelação sobre o “Dylar”, o personagem interpretado por </span><a href="https://personaunesp.com.br/minha-irma-critica/"><span style="font-weight: 400;">Lars Eidinger</span></a><span style="font-weight: 400;">, Sr. Gray, é inserido grandiosamente. Mesmo que o filme tenha feito menos barulho do que o esperado, só podemos agradecer que alguém finalmente adaptou esse romance. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29861" aria-describedby="caption-attachment-29861" style="width: 2250px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29861" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/sissy.png" alt="Cena do filme Sissy, que mostra a personagem Cecilia, uma mulher negra de cabelos cacheados de cor rosa acinzentada, que veste uma blusa cinza e um blazer bege. Ela tem sangue ao redor de seu nariz, boca e bochechas, e está com um olhar vago" width="2250" height="1266" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/sissy.png 2250w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/sissy-800x450.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/sissy-1024x576.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/sissy-768x432.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/sissy-1536x864.png 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/sissy-2048x1152.png 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/sissy-1200x675.png 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29861" class="wp-caption-text">Em um cenário de isolamento, Sissy proporciona saborosas cenas sangrentas de cabeças esmagadas, escalpelamento, afogamento e mutilação (Foto: Shudder)</figcaption></figure>
<p><strong>Sissy</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dirigido e roteirizado pelos australianos Kane Senes e Hannah Barlow, </span><i><span style="font-weight: 400;">Sissy </span></i><span style="font-weight: 400;">é um </span><a href="https://www.stuff.co.nz/entertainment/stuff-to-watch/300803574/sissy-a-smart-sassy-and-unafraid-wee-aussie-movie-that-knows-its-audience"><span style="font-weight: 400;">ousado</span></a> <a href="https://darkside.blog.br/voce-sabe-o-que-e-queer-horror/"><i><span style="font-weight: 400;">queer horror</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;"> teen</span></i><span style="font-weight: 400;"> que combina ricamente elementos de terror </span><i><span style="font-weight: 400;">gore </span></i><span style="font-weight: 400;">com humor ácido e abordagem crítica às redes sociais na atualidade. O termo que dá nome ao filme é também o apelido da protagonista Cecilia, interpretada majestosamente por Aisha Dee, e ao mesmo tempo serve como um trocadilho infame, por ser usado comumente com o significado de “marica” ou “covarde”. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Após sofrer diversas situações incômodas de provocação, bullying, falas insinuativas e exposição a traumas de infância, a influenciadora Cecilia é levada ao extremo e explode como um vulcão, desencadeando ações sangrentas de violência e assassinato. Apesar de parecer, o filme não se torna uma história sobre </span><a href="https://escsmagazine.escs.ipl.pt/a-complexidade-da-vinganca-feminina-em-filme/"><span style="font-weight: 400;">vingança</span></a><span style="font-weight: 400;"> e, felizmente, segue pelo caminho contrário ao enfatizar o perigo das relações humanas e exemplificar o sentido do termo “gatilho” de forma precisa. A combinação da abordagem de temas atuais e relevantes – não de forma moralista e </span><a href="https://wp.ufpel.edu.br/artenosul/2022/12/10/bodies-bodies-bodies-terror-satiriza-geracao-z/"><span style="font-weight: 400;">superficial</span></a><span style="font-weight: 400;"> como retratados em outros filmes do gênero –, aliada a um competente trabalho de atuação e direção fazem da obra uma ótima surpresa divertida e gratificante. </span><b>&#8211;  Bruno Alvarenga</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29867" aria-describedby="caption-attachment-29867" style="width: 1920px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29867" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/south-park.jpg" alt="Cena do filme South Park: Guerra de Streamings em que Eric Cartman e sua mãe estão sentados em uma clínica de cirurgia plástica. À esquerda está a Sra. Cartman, uma mulher branca, de cabelos castanhos presos, vestindo um casaco azul e uma calça marrom, que apresenta um semblante de indignação. À direita está Cartman, um menino branco, com sobrepeso, que usa um gorro de inverno azul e amarelo, um casaco vermelho, que está fazendo birra." width="1920" height="1080" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/south-park.jpg 1920w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/south-park-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/south-park-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/south-park-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/south-park-1536x864.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/south-park-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29867" class="wp-caption-text">South Park: Guerra de Streamings surpreende, diverte e promete pôr um fim na tediosa Tegridy Farms (Foto: Paramount+)</figcaption></figure>
<p><b>South Park: Guerra de Streamings (South Park The Streaming Wars)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Pouco tempo após o longa especial </span><a href="https://www.southparkstudios.com.br/noticias/a2hxqt/paramount-anuncia-south-park-post-covid-que-estreara-dia-7-de-dezembro"><i><span style="font-weight: 400;">South Park: Pós-Covid</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, dividido em duas partes, os criadores da série Trey Parker e Matt Stone retornam para mais uma produção que segue os mesmos modelos. Apesar do título sugestivo, a </span><i><span style="font-weight: 400;">Guerra dos Streamings</span></i><span style="font-weight: 400;"> não se trata sobre as plataformas de filmes e músicas tão populares na atualidade e, sim, sobre córregos de rio.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Após um período de seca em </span><a href="https://www.omelete.com.br/south-park/south-park-streaming-wars-teaser"><span style="font-weight: 400;">South Park</span></a><span style="font-weight: 400;">, os moradores desenvolvem um sistema para racionar água. Em meio à crise hídrica, há embates entre Cartman e sua mãe, em que o filho quer a todo custo que a sra. Cartman coloque silicone. Com a posição firme em oposição à ideia da criança, o protagonista se revolta e decide colocar as próteses nele mesmo. </span><b>&#8211;</b> <b>Gabriel Gatti</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29779" aria-describedby="caption-attachment-29779" style="width: 1300px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29779" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Tar.jpeg" alt="Cena do filme Tár. Nela vemos a personagem Lydia Tár, interpretada por Cate Blanchett, uma mulher branca,de cabelos loiros e de meia idade. Ela veste uma calça de alfaiataria na cor azul escura e uma camisa entre o cinza claro e o azul, remetendo a um jeans lavado. Ela está no centro da imagem, enquadrada do quadril para cima. Ela abre os braços em uma espécie de movimento forte enquanto arqueia sua cabeça para trás. Na mão direita, há uma batuta. O fundo está escuro, tendo o foco de luz apenas na personagem." width="1300" height="731" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Tar.jpeg 1300w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Tar-800x450.jpeg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Tar-1024x576.jpeg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Tar-768x432.jpeg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Melhores-de-2022-Tar-1200x675.jpeg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29779" class="wp-caption-text">Em Tár, Cate Blanchett rege esse passeio pelos devaneios de uma gênia despedaçada (Foto: Focus Features)</figcaption></figure>
<p><strong>Tár</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Sim, você foi ou irá pesquisar sobre Lydia Tár. A obra estrelada por Cate Blanchett reproduz tão bem os conceitos de uma cinebiografia que nasceu sendo exemplo de </span><i><span style="font-weight: 400;">biopic</span></i><span style="font-weight: 400;">, mesmo </span><a href="https://www.thecut.com/2022/10/lydia-tar-is-not-real.html"><span style="font-weight: 400;">não sendo uma</span></a><span style="font-weight: 400;">. Contando a história da maestrina enquanto sua vida está ruindo em meio a uma epifania criativa, o longa do diretor Todd Field consegue traduzir o intimismo da história misturado com a megalomania e excentricidade da “biografada”. Isso faz com que </span><i><span style="font-weight: 400;">Tár</span></i><span style="font-weight: 400;"> se torne um dos estudos de personagens mais coesos e profundos do ano.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O diretor é muito competente em atribuir o requinte da música clássica para o projeto, sem torná-la ainda mais elitista, por mais que o filme, a princípio, pareça não ser para todos os públicos. É acertada também a decisão de sair de frente das orquestras para jogar o holofote em quem está por trás das batutas e de costas para o público, e discutir como uma jornada de obsessão artística, </span><a href="https://collider.com/best-examples-of-the-obsessed-artist-trope-in-film/#39-i-tonya-39"><span style="font-weight: 400;">já tão trabalhada no Cinema</span></a><span style="font-weight: 400;">, pode resultar em uma toxicidade, dessa vez inserida na cultura do cancelamento.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Todos os méritos do longa são personificados por Cate Blanchett. Ela consegue transmutar toda sua genialidade como atriz na genialidade da regente da </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=wndFlCpGZjM"><span style="font-weight: 400;">Filarmônica de Berlim</span></a><span style="font-weight: 400;"> e faz da obra um gigantesco monólogo sobre si. Sem dúvidas, </span><i><span style="font-weight: 400;">Tár</span></i><span style="font-weight: 400;"> é o grande desafio e trunfo de Blanchett, no qual ela capta a complexidade e a extravagância desse tipo de persona, se tornando um doloroso e muitas vezes </span><a href="https://slippedisc.com/2023/01/marin-alsop-lashes-out-at-cate-blanchetts-tar/"><span style="font-weight: 400;">fiel retrato</span></a><span style="font-weight: 400;"> dessa figura de autoridade. Não à toa, desde a exibição inicial do filme, a atriz desponta na categoria de atuação. Mesmo já tendo duas estatuetas do </span><i><span style="font-weight: 400;">Oscar </span></i><span style="font-weight: 400;">na bagagem &#8211; sendo uma das poucas a ganhar como Melhor Atriz e Melhor Atriz Coadjuvante &#8211; a desse ano,  por </span><i><span style="font-weight: 400;">Tár</span></i><span style="font-weight: 400;">, caso se confirme, consagrará sua carreira. </span><b>&#8211; Guilherme Veiga</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29828" aria-describedby="caption-attachment-29828" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29828" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-house.jpg" alt="" width="1280" height="720" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-house.jpg 1280w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-house-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-house-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-house-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/the-house-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29828" class="wp-caption-text">The house é uma antologia britânica em stop motion feita pela Nexus Studios e Netflix Animation e distribuída pela Netflix em Janeiro de 2022 (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><strong>The House</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Dividida em três histórias no mínimo desconfortantes que se passam dentro de uma única casa, a animação em </span><a href="https://canaltech.com.br/entretenimento/stop-motion-o-que-e/"><i><span style="font-weight: 400;">stop motion</span></i></a> <a href="https://www.youtube.com/watch?v=cVwuT1zdXp8of-the-house-netflixs-new-ode-to-stop-motion-animation/"><i><span style="font-weight: 400;">The House</span></i></a><span style="font-weight: 400;">  foi produzida durante a pandemia e conta com temas complexos e instigantes que flertam com alguns ideais capitalistas e refletem de maneira provocativa e questionadora o momento de confinamento. Com um tom intimista e perturbador, a obra utiliza-se do protagonismo da casa para representar e abordar desde a vaidade e a busca por </span><i><span style="font-weight: 400;">status</span></i><span style="font-weight: 400;"> até problemas psicológicos e o apego aos bens materiais, ao mesmo tempo em que cria uma noção de aura que influencia os outros personagens.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Fato é que os diretores </span><a href="https://eyeondesign.aiga.org/behind-the-scenes-of-the-house-netflixs-new-ode-to-stop-motion-animation/"><span style="font-weight: 400;">Emma De Swaef, Paloma Baeza, Niki Lindroth von Bahr e Marc James Roels</span></a><span style="font-weight: 400;"> utilizaram-se de alguns recursos interessantíssimos,  como tons opacos, diálogos diretos e ácidos e a preferência por personagens feitos de feltro (diferente da maioria dos filmes de </span><i><span style="font-weight: 400;">stop motion</span></i><span style="font-weight: 400;">), para criar esse cenário de terror psicológico extremamente próximo da realidade e sensorialmente incomodante que gera os mais diversos pensamentos em seu espectador. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em Janeiro de 2023,</span><i><span style="font-weight: 400;"> The House</span></i><span style="font-weight: 400;"> recebeu seis merecidas indicações ao </span><a href="https://annieawards.org/nominations"><i><span style="font-weight: 400;">Annie Awards</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, principal premiação das animações, dentre elas nomeações nas categorias Melhores Efeitos Visuais para German Díez, Álvaro Alonso Lomba e Hugo Vieites Caamaño, Melhor Animação de Personagens para Kecy Salangad, Melhor Música para Gustavo Santaolalla, Melhor Roteiro para Enda Walsh e Melhor Direção de Arte para Niklas Nilsnon e Alexandra Walker. &#8211; </span><b>Leonardo Ribeiro Jorge</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29916" aria-describedby="caption-attachment-29916" style="width: 2560px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29916" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Top-Gun-Maverick-scaled.jpg" alt="" width="2560" height="1073" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Top-Gun-Maverick-scaled.jpg 2560w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Top-Gun-Maverick-800x335.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Top-Gun-Maverick-1024x429.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Top-Gun-Maverick-768x322.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Top-Gun-Maverick-1536x644.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Top-Gun-Maverick-2048x858.jpg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Top-Gun-Maverick-1200x503.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29916" class="wp-caption-text">Anos-luz separam Maverick do Top Gun original, tanto em tempo quanto em qualidade (Foto: Paramount)</figcaption></figure>
<p><b>Top Gun: Maverick</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">2022 começou com os Cinemas do mundo inteiro recém saídos de uma pandemia que os afetou drasticamente, fazendo com que sua única grande fonte de lucro fossem filmes de super-heróis. Eis que chegou o mês de maio e Tom Cruise (</span><i><span style="font-weight: 400;">Missão Impossível</span></i><span style="font-weight: 400;">), sob a direção do subestimado Joseph Kosinski (</span><i><span style="font-weight: 400;">Tron: O Legado)</span></i><span style="font-weight: 400;">, levou o público em peso de volta às telonas com </span><a href="https://personaunesp.com.br/top-gun-maverick-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Top Gun: Maverick</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Foram mais de </span><a href="https://rollingstone.uol.com.br/cinema/tom-cruise-e-top-gun-maverick-salvaram-cinema-e-hollywood-segundo-spielberg/"><span style="font-weight: 400;">1 bilhão e 400 milhões de dólares</span></a><span style="font-weight: 400;"> arrecadados em bilheteria, juntamente com seis indicações ao </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/oscar-2023/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar </span></i><span style="font-weight: 400;">2023</span></a><span style="font-weight: 400;">, incluindo Melhor Filme. O que explica tamanho alarde por um mero </span><i><span style="font-weight: 400;">blockbuster</span></i><span style="font-weight: 400;">? A resposta é clara: o simples fato dele ser um que não se vê mais todos os dias por aí. </span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Top Gun: Maverick </span></i><span style="font-weight: 400;">recusa o cinismo e a verossimilhança que o atual Cinema de </span><i><span style="font-weight: 400;">blockbuster</span></i><span style="font-weight: 400;"> adotou em sua forma, abraçando muito mais o sentimentalismo de seus temas e o deslumbre das imagens, lindamente captadas por Claudio Miranda (</span><i><span style="font-weight: 400;">As Aventuras de Pi</span></i><span style="font-weight: 400;">). É como se víssemos uma mistura de conto de fadas, representado pelas emoções exacerbadas do texto; com briga de avião em cena, muito bem sustentadas pelo alto nível técnico, da montagem de Eddie Hamilton (</span><i><span style="font-weight: 400;">Kingsman: Serviço Secreto</span></i><span style="font-weight: 400;">) ao design de som de James Mather (</span><a href="https://personaunesp.com.br/belfast-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Belfast</span></i></a><span style="font-weight: 400;">) e Al Nelson (</span><i><span style="font-weight: 400;">Jurassic World</span></i><span style="font-weight: 400;">). Além disso, é um longa que, metaforicamente, comenta sobre o próprio estado da indústria cinematográfica, ao colocar tanto o indomável protagonista quanto o seu ator de carisma inigualável diante do confronto com sua obsolescência, numa profundidade de subtexto invejável que falta a maioria dos ‘arrasa-quarteirões’ ultimamente. <strong>&#8211; </strong></span><b>Nathan Nunes</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29774" aria-describedby="caption-attachment-29774" style="width: 1400px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29774" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Trem-Bala.jpg" alt="cena do filme Trem-Bala. No centro da imagem está Ladybug, um homem branco com cabelos compridos e loiros, possui um cavanhaque; veste uma camisa social azul escuro com uma camiseta branca por baixo; há um corte vertical em sua bochecha esquerda e outro horizontal em seu nariz. No fundo da imagem é possível ver elementos de um vagão de trem, portas, prateleiras com lanches e luzes. " width="1400" height="720" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Trem-Bala.jpg 1400w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Trem-Bala-800x411.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Trem-Bala-1024x527.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Trem-Bala-768x395.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Trem-Bala-1200x617.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29774" class="wp-caption-text">Trem-Bala é realmente uma viagem em alta velocidade (Foto: Sony)</figcaption></figure>
<p><b>Trem-Bala (Bullet Train)</b></p>
<p><a href="https://youtu.be/0IOsk2Vlc4o"><i><span style="font-weight: 400;">Trem-Bala</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> é um filme que faz jus ao nome. Com diversas histórias entrelaçadas transitando rapidamente entre si, o longa prende o espectador do início ao fim. A produção agrada a partir da escolha do elenco, que conta com as estrelas Brad Pitt, Aaron Johnson, Joe King, Sandra Bullock, Logan Lerman, Ryan Reynolds e Bad Bunny. Na história, baseada no livro de mesmo nome, Ladybug (Brad Pitt) é um mercenário supersticioso e atrapalhado com a missão de roubar uma maleta procurada por muitos passageiros do trem. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A produção é uma bela homenagem ao </span><a href="https://www.estilogangster.com.br/veja-a-lista-dos-10-melhores-filmes-de-gangsters/"><span style="font-weight: 400;">gênero </span><i><span style="font-weight: 400;">gangster</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, famoso nos anos 1990 e 2000 por sua violência e batalhas por vingança. O lançamento traz exatamente isso: com tantos objetivos que se cruzam, o espectador se confunde entre quem são os mocinhos e quem são os vilões. Mesmo com as reviravoltas, é possível se apegar aos personagens e desejar que suas missões obtenham sucesso. Dos mesmos produtores de </span><i><span style="font-weight: 400;">Deadpool</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Trem-Bala</span></i><span style="font-weight: 400;"> traz o mesmo humor misturado ao caos que faz o público se apaixonar. &#8211; </span><b>Gabrielli Natividade </b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29859" aria-describedby="caption-attachment-29859" style="width: 1614px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29859" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-1-7-1.jpg" alt="Cena do filme Tudo em Todo o Lugar ao Mesmo Tempo. Michelle Yeoh, que interpreta Evelyn Wang, é uma mulher chinesa com cabelos pretos, um pouco abaixo da altura dos ombros, e veste um casaco vermelho. Ela olha fixamente para um ponto à sua frente, à direita, que está fora do enquadramento da cena. O fundo é o seu comércio, uma pequena lavanderia, que está enfeitada para comemorar o Ano Novo chinês. Além dos enfeites, é possível ver alguns objetos desfocados que sempre estão nesse ambiente, como os sacos de roupas dos clientes e os vasos de plantas." width="1614" height="1075" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-1-7-1.jpg 1614w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-1-7-1-800x533.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-1-7-1-1024x682.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-1-7-1-768x512.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-1-7-1-1536x1023.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/imagem-1-7-1-1200x799.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29859" class="wp-caption-text">Tudo em Todo o Lugar ao Mesmo Tempo mostra como realmente se faz um filme sobre o multiverso (Foto: A24)</figcaption></figure>
<p><strong>Tudo em Todo o Lugar ao Mesmo Tempo (Everything Everywhere All At Once)</strong></p>
<p><a href="https://personaunesp.com.br/tudo-em-todo-o-lugar-ao-mesmo-tempo-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Tudo em Todo o Lugar ao Mesmo Tempo</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> é sucesso na temporada de premiações – e não é para menos. O filme saiu com dois prêmios no </span><a href="https://personaunesp.com.br/?s=Globo+de+Ouro"><span style="font-weight: 400;">Globo de Ouro</span></a><span style="font-weight: 400;">, cinco no </span><i><span style="font-weight: 400;">Critics Choice Awards</span></i><span style="font-weight: 400;"> e, agora, tornou-se o favorito da 95º edição do </span><a href="https://personaunesp.com.br/?s=Oscar"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> com um total de onze nomeações, sendo o mais indicado da lista. Produzido pela renomada </span><i><span style="font-weight: 400;">A24</span></i><span style="font-weight: 400;"> e dirigido pela dupla carinhosamente conhecida como Daniels (Daniel Kwan e Daniel Scheinert), o longa mistura uma narrativa sobre o multiverso e um drama familiar agridoce com tanta excelência que sua experiência cinematográfica pode ser definida em apenas duas palavras: intensa e satisfatória.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O aspecto caleidoscópico do longa transborda humanidade ao que entende que a bagunça infinita de múltiplos universos não é nem um pouco diferente da que existe dentro de cada um de nós. E é justamente essa compreensão que permite que o elenco brilhe tanto: da melancolia performática de </span><a href="https://www.nytimes.com/2023/01/11/movies/stephanie-hsu-everything-everywhere-all-at-once.html"><span style="font-weight: 400;">Stephanie Hsu</span></a><span style="font-weight: 400;"> à generosidade de </span><a href="https://www.gq.com/story/ke-huy-quan-everything-everywhere-all-at-once"><span style="font-weight: 400;">Ke Huy Quan</span></a><span style="font-weight: 400;">, tudo culmina na honestidade espetacular do rosto exausto de </span><a href="https://www.vanityfair.com/hollywood/2022/11/michelle-yeoh-interview-everything-everywhere-all-at-once"><span style="font-weight: 400;">Michelle Yeoh</span></a><span style="font-weight: 400;">, entregando a atuação mais extraordinária de sua carreira. </span><b>&#8211; Raquel Freire</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29783" aria-describedby="caption-attachment-29783" style="width: 1200px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29783" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Luckiest-Girl-Alive.jpg" alt="Cena do filme Uma Garota de Muita Sorte. Na fotografia, temos no centro a personagem de Mila Kunis. Ela tem cabelo castanho, longo e liso. Possui sobrancelhas marcadas e maquiagem com tons escuros nos olhos. Ela está com o olhar direcionado para a esquerda, com a boca semi-aberta e uma expressão de surpresa. Os tons da fotografia são frios e escuros." width="1200" height="545" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Luckiest-Girl-Alive.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Luckiest-Girl-Alive-800x363.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Luckiest-Girl-Alive-1024x465.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Luckiest-Girl-Alive-768x349.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29783" class="wp-caption-text">Uma Garota de Muita Sorte é baseado no best-seller de mesmo nome da autora Jessica Knol, que vendeu mais de <a href="https://diariotocantinense.com.br/noticia/baseado-em-um-dos-livros-mais-vendidos-do-mundo-uma-garota-de-muita-sorte-acaba-de-estrear-na-netflix/11774#:~:text=Uma%20Garota%20de%20Muita%20Sorte%20%C3%A9%20uma%20adapta%C3%A7%C3%A3o%20direta%20de,foi%20traduzido%20para%2038%20idiomas.">um milhão de exemplares</a> e foi traduzido para 38 idiomas (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><b>Uma Garota de Muita Sorte (Luckiest Girl Alive)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A personagem Ani FaNelli aparenta ser, com certeza, uma garota de muita sorte. Camuflando seu passado trágico atrás do papel de mulher-exemplo, a protagonista de </span><a href="https://people.com/movies/how-mila-kunis-leads-by-example-as-an-actress-mom-philanthropist-and-entrepreneur/"><span style="font-weight: 400;">Mila Kunis</span></a><span style="font-weight: 400;"> está prestes a assumir a editoria no </span><i><span style="font-weight: 400;">The New York Times</span></i><span style="font-weight: 400;"> e nos preparativos para um sofisticado casamento com o deslumbrante Luke Harrison (Finn Wittrock). Nós poderíamos, claro, invejar sua carreira e seu triunfo se não soubéssemos que, no fundo, Ani vive como sua própria refém. Mergulhar na mente da personagem é assistir, com pesar, as sequelas do </span><a href="https://www.nytimes.com/2016/03/30/books/luckiest-girl-alive-author-jessica-knoll-makes-a-revelation.html"><span style="font-weight: 400;">abuso sexual</span></a><span style="font-weight: 400;"> que sofreu em sua adolescência reverberando em cada partícula de sua vida adulta. Sua incessante busca pela perfeição poderia ser uma das consequências das pressões do sistema patriarcal, mas, nesse caso, é apenas uma pequena parte de todo o espaço que o trauma tomou em sua história. </span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Uma Garota de Muita Sorte </span></i><span style="font-weight: 400;">é um retrato delicado sobre a linha sutil entre quem realmente somos e quem fingimos ser &#8211; uma realização que concretiza a emancipação de Ani FaNelli de suas próprias prisões. Apesar de não ser inovador, o drama consolida-se na incrível atuação de Mila Kunis e na sensível abordagem de outros temas tão importantes como bullying, acesso à armas e a importância de </span><a href="https://www.wannatalkaboutit.com/br/"><span style="font-weight: 400;">procurar ajuda</span></a><span style="font-weight: 400;">. Ele nos emociona, indigna e inspira na mesma medida, deixando muito claro a mensagem que quer passar. Podemos, no fim, apenas nos amargurar com o passado, mas Ani nos mostra que a cura está no futuro. </span><b>&#8211; Clara Sganzerla</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_30126" aria-describedby="caption-attachment-30126" style="width: 2048px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30126 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Uncharted-movie.jpg" alt="" width="2048" height="1365" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Uncharted-movie.jpg 2048w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Uncharted-movie-800x533.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Uncharted-movie-1024x683.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Uncharted-movie-768x512.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Uncharted-movie-1536x1024.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Uncharted-movie-1200x800.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30126" class="wp-caption-text">Com um elenco estrelado, Uncharted reúne ícones como Tom Holland, Mark Wahlberg e Antonio Banderas (Foto: Columbia Films)</figcaption></figure>
<p><b>Uncharted: Fora do Mapa (Uncharted)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Como já era previsto, o ano de 2022 se destacou pela lógica da adaptação de </span><i><span style="font-weight: 400;">games</span></i><span style="font-weight: 400;"> para as telonas. Com a franquia de sucesso da </span><i><span style="font-weight: 400;">Playstation</span></i><span style="font-weight: 400;">,</span> <a href="https://adrenaline.com.br/noticias/v/75779/uncharted-fora-do-mapa-e-o-quarto-filme-baseado-em-games-a-superar-bilheteria-de-us-400-milhoes"><i><span style="font-weight: 400;">Uncharted</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">não poderia ser diferente. Encabeçado pela </span><i><span style="font-weight: 400;">Naughty Dog</span></i><span style="font-weight: 400;">, o jogo que explora a vida de Nathan Drake, um típico e aventureiro ladrão de tesouros, se inspira em clássicos como </span><i><span style="font-weight: 400;">Indiana Jones </span></i><span style="font-weight: 400;">e ganha o carisma do mundo dos </span><i><span style="font-weight: 400;">gamers</span></i><span style="font-weight: 400;">. Mas será que a trama atendeu às expectativas de quem é apaixonado pelo jogo?. Lançado em fevereiro de 2022, o filme protagonizado por </span><a href="https://personaunesp.com.br/cineclube-persona-fevereiro-de-2022/"><span style="font-weight: 400;">Mark Wahlberg</span></a><span style="font-weight: 400;"> e Tom Holland  já ultrapassa a marca de 400 milhões de dólares de faturamento da bilheteria.</span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Uncharted: Fora do Mapa </span></i><span style="font-weight: 400;">é, sem dúvidas, uma jornada aventureira requentada com diversas cenas de ação. Os espectadores que se recordam das aflições vividas por Nathan Drake, agora na pele de Tom Holland, carregam consigo uma nostalgia muito bem-vinda. Na obra, é como se o diretor </span><a href="https://www.rottentomatoes.com/celebrity/ruben-fleischer"><span style="font-weight: 400;">Ruben Fleischer</span></a><span style="font-weight: 400;"> fosse um colega que pega o controle do </span><i><span style="font-weight: 400;">videogame</span></i><span style="font-weight: 400;"> e comanda os atores tal qual estivessem imersos naquela realidade virtual do </span><i><span style="font-weight: 400;">playstation</span></i><span style="font-weight: 400;">. Os recursos gráficos também são motivo de destaque: é possível notar o quanto </span><i><span style="font-weight: 400;">Uncharted </span></i><span style="font-weight: 400;">é bem desenvolvido, de forma que seja fiel às </span><i><span style="font-weight: 400;">cutscenes </span></i><span style="font-weight: 400;">da realidade virtual, assim como na série de </span><a href="https://www.omelete.com.br/series-tv/the-last-of-us-tudo-o-que-sabemos"><i><span style="font-weight: 400;">The Last of Us</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; </b><b><span data-rich-links="{&quot;per_n&quot;:&quot;Gabriel Gomes Santana&quot;,&quot;per_e&quot;:&quot;gabriel.g.santana@unesp.br&quot;,&quot;type&quot;:&quot;person&quot;}">Gabriel Gomes Santana</span></b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29750" aria-describedby="caption-attachment-29750" style="width: 1600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29750" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/see-how-they-run.png" alt="Cena do filme Veja Como Eles Correm. A imagem é retangular e mostra a frente de um carro azul, bem próxima do vidro, já que o foco são as pessoas em seu interior. Observando a foto, do lado esquerdo está o inspetor Stoppard, interpretado por Sam Rockwell. Ele é um homem branco, na casa dos cinquenta anos, com um bigode e cabelos castanhos. Ao seu lado esquerdo, ou seja, à direita do foto, está Constable, papel de Saoirse Ronan. Saoirse é uma mulher branca, loira, de olhos claros e cabelos na altura dos ombros. Ambos estão de paletó e gravata e olham para frente." width="1600" height="1066" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/see-how-they-run.png 1600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/see-how-they-run-800x533.png 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/see-how-they-run-1024x682.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/see-how-they-run-768x512.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/see-how-they-run-1536x1023.png 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/see-how-they-run-1200x800.png 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29750" class="wp-caption-text">Contextualizado nos anos 50, See How They Run é repleto de estilo e elegância, evidenciado pela bela fotografia de Jamie Ramsay (Foto: Searchlight Pictures)</figcaption></figure>
<p><b>Veja Como Eles Correm (See How They Run)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Um crime, vários suspeitos, um detetive experiente e uma jovem policial dedicada a acompanhar seus passos. Essa é uma trama recorrente de mistério, mas, aqui, recheada com </span><a href="https://sobresagas.com.br/veja-como-eles-correm-conheca-as-inspiracoes-do-filme-star/"><span style="font-weight: 400;">referências</span></a><span style="font-weight: 400;">, metalinguagens e um charme e essências originais que o fazem revisitar a temática com uma </span><a href="https://miscelana.com/2022/12/27/veja-como-eles-correm-reve-com-inteligencia-as-comedias-sobre-misterios/"><span style="font-weight: 400;">identidade própria</span></a><span style="font-weight: 400;">. Uma </span><a href="https://claudia.abril.com.br/coluna/ana-claudia-paixao-hollywood-cinema-series/veja-como-eles-correm-atualiza-o-genero-criado-por-agatha-christie/"><span style="font-weight: 400;">homenagem</span></a><span style="font-weight: 400;"> do começo ao fim às obras de Agatha Christie, </span><i><span style="font-weight: 400;">Veja Como Eles Correm</span></i><span style="font-weight: 400;"> conta com a direção hábil de Tom George, o roteiro inteligente e criativo de Mark Chappell e atuações talentosas como a de Adrien Brody. Suas figuras são caricatas e equilibradas na medida certa, para marcarem seus papéis dentro do suspense. O destaque, porém, é da protagonista Constable Stalker, interpretada pela brilhante </span><a href="https://personaunesp.com.br/ammonite-critica/"><span style="font-weight: 400;">Saoirse Ronan</span></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Pouco divulgado, em comparação ao contemporâneo </span><a href="https://personaunesp.com.br/entre-facas-e-segredos-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Entre Facas e Segredos</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e seu sucessor,</span><i><span style="font-weight: 400;"> Glass Onion</span></i><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">See How They Run</span></i><span style="font-weight: 400;"> difere-se por construir sua narrativa bastante próxima, de fato, dos livros de Christie – até mesmo em época, já que ele se passa nos anos 50. Nele, é claro o tributo à Rainha do Crime, já que a </span><a href="https://leiturafilmica.com.br/veja-como-eles-correm/#:~:text=Todo%20o%20filme%20evoca%20a,concretiza%20no%20desfecho%20da%20hist%C3%B3ria."><span style="font-weight: 400;">metalinguagem</span></a><span style="font-weight: 400;"> é um pilar do longa. A narrativa faz questão de colocar personagens para apreciar e analisar características deste tipo de trama adaptada para o Cinema. Afinal, trata-se de uma obra de mistério que investiga e dialoga a respeito de um assassinato cometido nos bastidores da peça </span><i><span style="font-weight: 400;">A Ratoeira</span></i><span style="font-weight: 400;">, escrito pela autora inglesa. Com um ritmo divertido, toques cômicos certeiros, sátiras e pontos de virada clássicos do subgênero, o filme honra todos seus antecessores e garante a identificação e contemplação dos amantes das histórias de mistérios e, principalmente, das de Agatha. </span><b>&#8211; Mariana Nicastro</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29767" aria-describedby="caption-attachment-29767" style="width: 2560px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29767" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/watcher-1-scaled.jpg" alt="Cena do filme Watcher. Julia (Maika Monroe) está sozinha numa plataforma de trem, ocupando a metade esquerda da tela. Ela é uma mulher caucasiana, magra, loira, usando um sobretudo marrom. Seu cabelo está preso em um coque. Atrás dela, vemos a plataforma se estender, fora de foco. É de noite, e luzes frias a iluminam." width="2560" height="1707" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/watcher-1-scaled.jpg 2560w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/watcher-1-800x533.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/watcher-1-1024x683.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/watcher-1-768x512.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/watcher-1-1536x1024.jpg 1536w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29767" class="wp-caption-text">Maika Monroe já é uma scream queen moderna (Foto: IFC Films)</figcaption></figure>
<p><b>Watcher</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em seu longa de estreia, Chloe Okuno traz à tona um tipo muito específico de terror: uma mulher andando sozinha em um país cuja língua ela não domina, sendo perseguida por um homem que nem seu próprio noivo acredita que existe. Paranóia é questão de sobrevivência em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=KDc6ZLo8sjc"><i><span style="font-weight: 400;">Watcher</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, o elegante </span><i><span style="font-weight: 400;">thriller</span></i><span style="font-weight: 400;"> voyeurístico estrelado por Maika Monroe (</span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=jrohW56xLhU"><i><span style="font-weight: 400;">Corrente do Mal</span></i></a><span style="font-weight: 400;">), no qual cada olhar esconde intenção, cada janela aberta apresenta oportunidade e cada palavra dita oferece risco. A diretora e roteirista trabalha com precisão cirúrgica a tensão crescente entre Julia (Monroe) e seu noivo, Francis (Karl Glusman), motivadas pelas acusações cada vez mais graves da mulher.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Julia não é boba nem louca, dispensando a promessa de segurança em favor da complicada realidade de ser uma mulher no mundo, sequestrando momentaneamente o papel de </span><a href="https://www.significados.com.br/stalker/"><i><span style="font-weight: 400;">stalker</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> da trama para tentar ela mesma desvendar esse mistério. Okuno está em sintonia perfeita com o resto de seu elenco, orquestrando movimentos de tensão física e espiritual que a estabelecem logo como uma das novas grandes promessas do gênero, articulando ousadamente os elementos da trama em favor não de impressionar, mas de delinear as nuances de seus atores. — </span><b>Gabriel Oliveira F. Arruda</b></p>
<hr />
<p><figure id="attachment_29745" aria-describedby="caption-attachment-29745" style="width: 1600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29745" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/X-A-Marca-da-Morte-Vitoria-Vulcano.jpg" alt="" width="1600" height="900" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/X-A-Marca-da-Morte-Vitoria-Vulcano.jpg 1600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/X-A-Marca-da-Morte-Vitoria-Vulcano-800x450.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/X-A-Marca-da-Morte-Vitoria-Vulcano-1024x576.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/X-A-Marca-da-Morte-Vitoria-Vulcano-768x432.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/X-A-Marca-da-Morte-Vitoria-Vulcano-1536x864.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/X-A-Marca-da-Morte-Vitoria-Vulcano-1200x675.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29745" class="wp-caption-text">Através da cinematografia apetitosa de Eliot Rockett, X referencia clássicos como O Massacre da Serra Elétrica (1974), Psicose (1960) e O Iluminado (1980) [Foto: A24]</figcaption></figure><b>X &#8211; A Marca da Morte (X)</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Slashers</span></i> <a href="https://personaunesp.com.br/bodies-bodies-bodies-critica/"><span style="font-weight: 400;">se constroem</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://www.omelete.com.br/filmes/criticas/panico-2022-critica"><span style="font-weight: 400;">renascem</span></a><span style="font-weight: 400;"> graças ao eterno potencial de esculhambação dos valores que conduzem a vida humana. Em um mundo sustentado em contradições e preconceitos, usar a ficção mais mórbida para revelar as ruínas da realidade é tenebroso, arrasador e genial &#8211; e </span><a href="https://personaunesp.com.br/x-ti-west-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">X &#8211; A Marca da Morte</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> sabe muito bem disso. Levando um grupo de cineastas até a gravação de projetos pornográficos em uma fazenda isolada no Texas, estado símbolo do conservadorismo estadunidense, </span><a href="https://mubi.com/pt/cast/ti-west"><span style="font-weight: 400;">Ti West</span></a><span style="font-weight: 400;"> dirige, produz e roteiriza uma carnificina com aura de estudo social. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Sob o selo dos estúdios </span><i><span style="font-weight: 400;">A24</span></i><span style="font-weight: 400;">, o Horror, aqui, costura afiadamente o choque entre duas temáticas principais: moralismo e idade. A trama se passa em 1979, injetando </span><a href="https://www.grindhousedatabase.com/index.php/The_Erotic_World_of_Sexploitation"><i><span style="font-weight: 400;">sexploitation</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e televangelismo nas veias, mas sem deixar seu reflexo atual passar despercebido &#8211; afinal, discussões envolvendo a era </span><i><span style="font-weight: 400;">OnlyFans</span></i><span style="font-weight: 400;"> e o absurdo do </span><a href="https://oglobo.globo.com/brasil/noticia/2023/02/denuncias-de-xenofobia-misoginia-e-intolerancia-religiosa-na-internet-cresceram-em-2022-em-novo-aumento-marcado-por-ano-eleitoral.ghtml"><span style="font-weight: 400;">fanatismo religioso</span></a><span style="font-weight: 400;"> pipocam cada dia mais. Na minúcia de seus paralelos de cena e metalinguagem, da trilha sonora </span><i><span style="font-weight: 400;">à la</span></i><span style="font-weight: 400;"> Tarantino ao imponente elenco feminino (com destaque máximo para Mia Goth e </span><a href="https://personaunesp.com.br/wandinha-1a-temp-critica/"><span style="font-weight: 400;">Jenna Ortega</span></a><span style="font-weight: 400;">), </span><i><span style="font-weight: 400;">X</span></i><span style="font-weight: 400;"> triunfa ao dosar subversão, ironia e consciência. A obra é um espetáculo de sangue e critério, primogênito de uma </span><a href="https://www.omelete.com.br/terror/mia-goth-entrevista-maxxxine"><span style="font-weight: 400;">trilogia em desenvolvimento</span></a><span style="font-weight: 400;"> e propagador do </span><a href="https://personaunesp.com.br/nao-nao-olhe-critica/"><span style="font-weight: 400;">Terror como uma Arte</span></a><span style="font-weight: 400;"> que merece despontar nos </span><a href="https://www.tecmundo.com.br/minha-serie/259637-oscar-premiacao-costuma-ignorar-filmes-terror.htm"><span style="font-weight: 400;">circuitos premiadores</span></a><span style="font-weight: 400;"> do Cinema. &#8211; </span><b>Vitória Vulcano</b></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/os-melhores-filmes-de-2022/">Os Melhores Filmes de 2022</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/os-melhores-filmes-de-2022/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">29736</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Estante do Persona – Janeiro de 2023</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-janeiro-de-2023/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-janeiro-de-2023/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 27 Feb 2023 23:35:06 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Literatura]]></category>
		<category><![CDATA[2023]]></category>
		<category><![CDATA[A loteria e outros contos]]></category>
		<category><![CDATA[Aleph]]></category>
		<category><![CDATA[Alfaguara]]></category>
		<category><![CDATA[Ana Cegatti]]></category>
		<category><![CDATA[Aos prantos no mercado]]></category>
		<category><![CDATA[Argonautas]]></category>
		<category><![CDATA[Autêntica]]></category>
		<category><![CDATA[Breves entrevistas com homens hediondos]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Andrade]]></category>
		<category><![CDATA[Carlo Ginzburg]]></category>
		<category><![CDATA[Clube do Livro]]></category>
		<category><![CDATA[Companhia das Letras]]></category>
		<category><![CDATA[David Foster Wallace]]></category>
		<category><![CDATA[Editora Nós]]></category>
		<category><![CDATA[Enzo Caramori]]></category>
		<category><![CDATA[Estante do Persona]]></category>
		<category><![CDATA[Estante do Persona Janeiro de 2023]]></category>
		<category><![CDATA[Fosfóro Editora]]></category>
		<category><![CDATA[Graziela Gonçalves]]></category>
		<category><![CDATA[Guilherme Dias Siqueira]]></category>
		<category><![CDATA[Japanese Breakfast]]></category>
		<category><![CDATA[Jurassic Park]]></category>
		<category><![CDATA[Maggie Nelson]]></category>
		<category><![CDATA[Mariana Salomão Carrara]]></category>
		<category><![CDATA[Michael Crichton]]></category>
		<category><![CDATA[Michelle Zauner]]></category>
		<category><![CDATA[Nathalia Tetzner]]></category>
		<category><![CDATA[O queijo e os vermes]]></category>
		<category><![CDATA[Paralela]]></category>
		<category><![CDATA[Raquel Freire]]></category>
		<category><![CDATA[Se deus me chamar não vou]]></category>
		<category><![CDATA[Se não eu quem vai fazer você feliz?]]></category>
		<category><![CDATA[Shirley Jackson]]></category>
		<category><![CDATA[The New Yorker]]></category>
		<category><![CDATA[Vitória Gomez]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=29988</guid>

					<description><![CDATA[<p>“Às vezes, meu luto é igual a ter sido deixada sozinha em uma sala sem porta nenhuma. Toda vez que eu lembro que a minha mãe morreu, parece que estou batendo contra uma parede que se recusa a ceder. Não há escapatória, só uma superfície dura contra a qual eu me choco vez após outra, &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-janeiro-de-2023/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Estante do Persona – Janeiro de 2023"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-janeiro-de-2023/">Estante do Persona – Janeiro de 2023</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_30005" aria-describedby="caption-attachment-30005" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-30005 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/CAPA_WP_ESTANTE.jpg" alt="" width="1024" height="538" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/CAPA_WP_ESTANTE.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/CAPA_WP_ESTANTE-800x420.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/CAPA_WP_ESTANTE-768x404.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-30005" class="wp-caption-text">Para começar 2023, Aos Prantos no Mercado desbota os cinzas e pretos da dor do luto no Clube do Livro do Persona (Arte: Nathália Mendes/Texto de abertura: Jamily Rigonatto)</figcaption></figure>
<blockquote>
<p style="text-align: center;"><span style="font-weight: 400;">“Às vezes, meu luto é igual a ter sido deixada sozinha em uma sala sem porta nenhuma. Toda vez que eu lembro que a minha mãe morreu, parece que estou batendo contra uma parede que se recusa a ceder. Não há escapatória, só uma superfície dura contra a qual eu me choco vez após outra, um lembrete da realidade imutável de que eu nunca mais vou voltar a vê-la.”</span></p>
<p style="text-align: right;"><em><span style="font-weight: 400;">&#8211; Michelle Zauner</span></em></p>
</blockquote>
<p><span style="font-weight: 400;">O </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/clube-do-livro/"><span style="font-weight: 400;">Clube do Livro</span></a><span style="font-weight: 400;"> do Persona deu início ao ciclo de 2023 com direito a todas as emoções presentes nos processos do luto. Com a leitura de </span><i><span style="font-weight: 400;">Aos Prantos no Mercado</span></i><span style="font-weight: 400;">, de Michelle Zauner, nossos leitores experimentaram a dor, as memórias e os afetos através das prateleiras do </span><i><span style="font-weight: 400;">H Mart </span></i><span style="font-weight: 400;">em Nova York. Abrindo portas para a intimidade, a obra da vocalista da </span><a href="https://personaunesp.com.br/japanese-breakfast-jubilee-critica/"><span style="font-weight: 400;">Japanese Breakfast</span></a><span style="font-weight: 400;"> caminha, entre temperos e lágrimas, pelas reflexões desencadeadas na artista após a morte da mãe.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Desde as primeiras páginas do livro, há o gosto de uma experiência sensorial. Enquanto narra a passagem pelos corredores de um </span><a href="https://www.hmart.com/"><span style="font-weight: 400;">mercado de comidas coreanas</span></a><span style="font-weight: 400;">, a artista evoca cheiros, texturas e cores para ilustrar as questões que marcaram suas lembranças. A cada embalagem vista, o resultado é um conjunto de reações lacrimosas misturadas aos </span><i><span style="font-weight: 400;">flashbacks</span></i><span style="font-weight: 400;"> de sensações e momentos em que a comida representava a ligação entre mãe e filha. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O livro, publicado em outubro de 2022, é a continuação das páginas expostas na revista </span><a href="https://www.newyorker.com/culture/culture-desk/crying-in-h-mart"><i><span style="font-weight: 400;">The New Yorker</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> em 2018. A versão final da obra trouxe o ensaio na forma do primeiro capítulo das 288 páginas que compõem o conjunto. No Brasil, a editora </span><i><span style="font-weight: 400;">Fósforo </span></i><span style="font-weight: 400;">foi a responsável pela publicação, com tradução de Ana Ban e capa ilustrada pela quadrinista </span><a href="https://www.inglee.art/"><span style="font-weight: 400;">Ing Lee</span></a><span style="font-weight: 400;">. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Através de suas palavras, a cantora e escritora consegue expor não só como funcionava a relação com a própria mãe, como também gerar pensamentos sobre o amor e as formas singulares sob as quais esse sentimento se porta. Assim, as relações não ganham um tom de perfeição, mas mostram o apreço entre os gestos e atitudes. A austeridade e rigidez que envolvem a criação de </span><a href="https://oglobo.globo.com/cultura/musica/noticia/2022/09/prestes-a-estrear-nos-palcos-do-brasil-michelle-zauner-tera-livro-lancado-no-pais.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Michelle</span></a><span style="font-weight: 400;"> ainda abrem espaço para as ponderações de sua visão acerca da mudança de perspectiva visível entre a adolescência e a vida adulta.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O texto também traz a </span><a href="https://yuuggoto.medium.com/a-birracialidade-e-o-n%C3%A3o-pertencimento-ab9ea99b5261"><span style="font-weight: 400;">birracialidade</span></a><span style="font-weight: 400;"> como pauta e explora os impactos dessa condição na própria concepção do ser e pertencer. Em diversos momentos, as pontas soltas da ideia de não se sentir inteira étnica e culturalmente passeiam ao redor das angústias proporcionadas pela perda. Zauner, que é filha de mãe coreana e pai estadunidense, percorre a trilha das fragilidades de suas tradições e relações com os Estados Unidos e a Coréia do Sul.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em sua estreia literária, a </span><a href="https://tanojukeboxblog.wordpress.com/2021/07/04/a-versatilidade-unica-de-japanese-breakfast/"><span style="font-weight: 400;">cantora</span></a><span style="font-weight: 400;"> de 33 anos é pessoal e trabalha o processo de luto de um aspecto já apresentado em seus </span><a href="https://open.spotify.com/album/1uD1kdwTWH1DZQZqGKz6rY?si=L16boa_oRPqi5xO68ypgZw"><span style="font-weight: 400;">trabalhos musicais</span></a><span style="font-weight: 400;">. Aqui, somos convidados em um universo extremamente particular e humano. Seja na tristeza, na raiva ou na inveja, tudo soa em notas de singularidade escritas de forma extremamente descritiva, e o uso da linguagem remonta as imagens em vivacidade na cabeça de quem lê. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Mas como os aspectos de sentir são vorazes, o que não falta é experimentação, melancolia, possibilidades em mundos reais ou ficcionais. Por isso, como de costume, a nossa editoria deixa sua lista de selecionados nas mãos de quem busca mais lágrimas ou prefere se moldar às páginas bem humoradas com as indicações de Janeiro no </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/estante-do-persona/"><b>Estante do Persona</b></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span id="more-29988"></span></p>
<h3>Livro do Mês</h3>
<figure id="attachment_29998" aria-describedby="caption-attachment-29998" style="width: 701px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29998 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/michelle-1-701x1024.jpg" alt="" width="701" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/michelle-1-701x1024.jpg 701w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/michelle-1-548x800.jpg 548w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/michelle-1-768x1121.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/michelle-1-1052x1536.jpg 1052w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/michelle-1-1403x2048.jpg 1403w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/michelle-1-1200x1752.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/michelle-1.jpg 1618w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29998" class="wp-caption-text">Lançado no Brasil em 2022, Aos Prantos no Mercado é uma investigação sobre o luto (Foto: Fósforo)</figcaption></figure>
<p><b>Michelle Zauner &#8211; Aos Prantos no Mercado (288 páginas, Fósforo)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Para Michelle Zauner, a comida é uma espécie de máquina no tempo. Em </span><a href="https://www.fosforoeditora.com.br/catalogo/aos-prantos-no-mercado/"><i><span style="font-weight: 400;">Aos Prantos no Mercado</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, é através dos alimentos que a artista rememora os momentos com a mãe, que faleceu em 2014, vítima de câncer. Isso ocorre, mais especificamente, quando Zauner vai ao <em>H Mart</em>, supermercado estadunidense especializado em comida coreana, onde compartilha experiências sensoriais de luto e identidade. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Nessas </span><a href="https://www.newyorker.com/culture/culture-desk/crying-in-h-mart"><span style="font-weight: 400;">memórias</span></a><span style="font-weight: 400;">, ter uma dupla origem é como viver uma fratura. Sendo a comida sua principal ligação com a Coréia do Sul, é também na comida que Zauner encontra uma das bases na educação sentimental, superando traumas da infância que dão lugar a uma nova responsabilidade sobre as escolhas da vida adulta. A autora aborda temas como perda, amor, saudade e família com uma sensibilidade tocante e um tipo de humor sutil.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Com uma linguagem poética e envolvente, a vocalista de </span><a href="https://personaunesp.com.br/japanese-breakfast-jubilee-critica/"><span style="font-weight: 400;">Japanese Breakfast</span></a><span style="font-weight: 400;"> conduz o leitor por outros momentos marcantes de sua vida, como o relacionamento com seu pai e o processo de descoberta da Música, ao ganhar sua primeira guitarra da mãe – que logo se arrepende. </span><i><span style="font-weight: 400;">Aos Prantos no Mercado </span></i><span style="font-weight: 400;">também traz reflexões importantes sobre a cultura coreana e o impacto da imigração na formação da identidade.</span></p>
<p><iframe title="Spotify Embed: Aos prantos no mercado - Clube do Livro Janeiro de 2023" style="border-radius: 12px" width="100%" height="352" frameborder="0" allowfullscreen allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture" loading="lazy" src="https://open.spotify.com/embed/playlist/60OmGVaVvzQffjkuBBgZSN?si=71718a3a80f5407c&#038;utm_source=oembed"></iframe></p>
<hr />
<h3>Dicas do Mês</h3>
<figure id="attachment_29994" aria-describedby="caption-attachment-29994" style="width: 674px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29994 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/se-deus-me-chamar-nao-vou-1-674x1024.jpg" alt="Capa do livro Se deus me chamar não vou, de Mariana Salomão Carrara, publicado pela editora Nós. Na imagem, de fundo rosa pink, há um ziguezague horizontal na cor laranja pastel que se faz presente em toda sua totalidade. Na parte superior, vemos o título centralizado e escrito em letras minúsculas na cor azul escuro. Na parte inferior, também centralizado, vemos o nome da autora escrito em letras maiúsculas na cor branca. Um pouco abaixo, no lado inferior esquerdo, vemos uma espécie de etiqueta da mesma cor que o título com o nome da editora dentro, escrito em letras maiúsculas na cor branca." width="674" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/se-deus-me-chamar-nao-vou-1-674x1024.jpg 674w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/se-deus-me-chamar-nao-vou-1-526x800.jpg 526w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/se-deus-me-chamar-nao-vou-1-768x1167.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/se-deus-me-chamar-nao-vou-1-1011x1536.jpg 1011w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/se-deus-me-chamar-nao-vou-1-1347x2048.jpg 1347w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/se-deus-me-chamar-nao-vou-1.jpg 1477w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29994" class="wp-caption-text">“Acho que vem daí a palavra solidão, pessoas tão sólidas que ninguém vem checar se estão ruindo” (Foto: Nós)</figcaption></figure>
<p><b>Mariana Salomão Carrara &#8211; Se deus me chamar não vou (160 páginas, Nós)</b></p>
<p><a href="https://editoranos.com.br/produto/se-deus-me-chamar-nao-vou/"><i><span style="font-weight: 400;">Se deus me chamar não vou</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> faz parte do pequeno grupo de obras que possuem a capacidade de nos transportar de volta para determinadas fases da vida. Não é exagero dizer que a grande qualidade do livro é a incrível habilidade que a autora tem de reviver a idade dos onze anos – aquela que, como Maria Carmem esclarece com precisão, é uma espécie de limbo e se mostra como o suficiente para perder o medo de morrer e ter vontade de saltar de guarda-chuva pela janela de vez em quando. </span><i><span style="font-weight: 400;">“Onze anos é a pior idade do universo, dura pelo menos cinco anos”</span></i><span style="font-weight: 400;">, ela escreve.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O romance de </span><a href="https://marianacarrara.com/sobre-a-autora/"><span style="font-weight: 400;">Mariana Salomão Carrara</span></a><span style="font-weight: 400;"> acompanha os escritos da própria protagonista e expõe a sensibilidade de uma criança que tem sua costumeira solidão potencializada por uma nova presença em seu cotidiano, o que atravessa sua vida, suas relações e seus pensamentos e acaba por trazer transformações conflitantes. Ao experienciar o que é ser invisível justamente por ser visível demais, é no eco criado pela ausência das pessoas que a cercam que suas palavras reverberam. Densa e leve ao mesmo tempo, essa é uma leitura que permanece conosco mesmo após seu fim; afinal, todos nós estamos familiarizados com o turbilhão de sentimentos que acompanha a pior idade do mundo. </span><b>&#8211; Raquel Freire</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29991" aria-describedby="caption-attachment-29991" style="width: 656px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29991 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/81-mjbjbRRL-656x1024.jpg" alt="" width="656" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/81-mjbjbRRL-656x1024.jpg 656w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/81-mjbjbRRL-513x800.jpg 513w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/81-mjbjbRRL-768x1198.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/81-mjbjbRRL-985x1536.jpg 985w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/81-mjbjbRRL-1313x2048.jpg 1313w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/81-mjbjbRRL.jpg 1500w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29991" class="wp-caption-text">O conto A loteria foi publicado na prestigiada revista The New Yorker em 1948 e é considerado referência na Literatura norte-americana (Foto: Alfaguara)</figcaption></figure>
<p><b>Shirley Jackson &#8211; A loteria e outros contos (264 páginas, Alfaguara)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Grande referência na Literatura de Horror e tendo inspirado </span><a href="https://personaunesp.com.br/carrie-a-estranha-45-anos/"><span style="font-weight: 400;">autores</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://personaunesp.com.br/residencia-hill-critica/"><span style="font-weight: 400;">cineastas</span></a><span style="font-weight: 400;"> contemporâneos, o trabalho de Shirley Jackson é &#8211; não misteriosamente &#8211; menos conhecido do que o dos homens do gênero. Resgatando a única coletânea publicada em vida pela escritora americana, </span><i><span style="font-weight: 400;">A loteria e outros contos </span></i><span style="font-weight: 400;">reúne contos curtos e horripilantes, que demonstram o poder de Jackson de criar uma atmosfera tensa com poucas palavras.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">No curtíssimo </span><i><span style="font-weight: 400;">A Bruxa</span></i><span style="font-weight: 400;">, por exemplo, a </span><a href="https://www.metropoles.com/colunas/guilherme-amado/os-eua-profundos-de-shirley-jackson"><span style="font-weight: 400;">Rainha do Mistério</span></a><span style="font-weight: 400;"> tensiona o leitor em um simples encontro no vagão: mãe e filho trombam com um desconhecido, que assusta a criança com a história de um assassinato. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">A Renegada</span></i><span style="font-weight: 400;">, a cadela de uma dona de casa passou a matar galinhas e os vizinhos não vêem alternativa a não ser ‘dar um jeito nela’. Com cenários breves e personagens bem contextualizados, a crescente tensão dos contos-capítulos de </span><i><span style="font-weight: 400;">A loteria e outros contos </span></i><span style="font-weight: 400;">mostram o porquê de </span><a href="https://personaunesp.com.br/shirley-critica/"><span style="font-weight: 400;">Shirley</span></a><span style="font-weight: 400;"> Jackson inspirar o Terror. </span><b>&#8211; Vitória Gomez</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29995" aria-describedby="caption-attachment-29995" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29995 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-queijo-e-os-vermes-1-683x1024.jpg" alt="Capa do livro O queijo e os vermes. Na parte superior da capa, de fundo verde esmaecido, está escrito o nome do autor Carlo Ginzburg centralizado, em branco e com um sublinhado em vermelho. Logo abaixo, está escrito o título do livro “O queijo e os vermes” centralizado e em amarelo. No centro da capa, há uma imagem de uma cesta com tipos variados de queijo. Na parte inferior, está escrito “O cotidiano e as ideias de um moleiro perseguido pela Inquisição” centralizado e em branco, seguido pela logo da editora Companhia das Letras." width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-queijo-e-os-vermes-1-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-queijo-e-os-vermes-1-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-queijo-e-os-vermes-1-768x1151.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-queijo-e-os-vermes-1-1025x1536.jpg 1025w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/O-queijo-e-os-vermes-1.jpg 1654w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29995" class="wp-caption-text">O queijo e os vermes é um alerta de gatilho à consciência da Igreja (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Carlo Ginzburg &#8211; O queijo e os vermes (271 páginas, Companhia das Letras)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Carlo Ginzburg coloca uma lupa sobre uma trama que, tradicionalmente, passaria despercebida pelo olhar </span><a href="https://www.scielo.br/j/rbedu/a/k5MsKMHv6ZQvPsF5vqvdkpB/?format=pdf&amp;lang=pt"><span style="font-weight: 400;">macro-histórico</span></a><span style="font-weight: 400;">, ou seja, </span><i><span style="font-weight: 400;">O queijo e os vermes </span></i><span style="font-weight: 400;">é a degustação da individualidade a qual pouco aparecia no cardápio da Idade Média. Publicado pela primeira vez na Itália em 1976 e lançado no Brasil pela Companhia das Letras em 1987, o livro assume o compromisso de manter o tema da Inquisição relevante em um mundo que luta para esquecê-lo, ou melhor, abafá-lo.</span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">O queijo e os vermes </span></i><span style="font-weight: 400;">é um retrato do cotidiano monótono e, ao mesmo tempo, tenso da Idade Média sob a perspectiva de Menocchio, um moleiro que tinha, literalmente, a faca e o queijo na mão e não hesitou em usá-los contra a Igreja. Em outros termos, a obra percorre as crueldades difundidas pela Inquisição, assim como a </span><a href="https://www.scielo.br/j/topoi/a/gc5jqgYDkS7YVPJLdCs5yKG/?lang=pt"><span style="font-weight: 400;">ousadia</span></a><span style="font-weight: 400;"> do protagonista em enfrentar o Tribunal do Santo Ofício com apenas uma ideia herege e um sonho. O assunto da liberdade religiosa ainda segue em pauta e a Igreja, apesar de alegar estar diferente, fez mudanças significativas apenas na moda, trocando túnicas por ternos. </span><b>&#8211; Ana Cegatti</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29993" aria-describedby="caption-attachment-29993" style="width: 712px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29993 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Se-nao-eu-quem-vai-fazer-voce-feliz-1-712x1024.jpg" alt="Capa do livro Se não eu, quem vai fazer você feliz?: Minha história de amor com Chorão da escritora Graziela Gonçalves. Na arte de capa, uma imagem de Graziela e Chorão é sobreposta por um filtro azul e vermelho. Ela é uma mulher branca de cabelos e olhos claros. Ele é um homem branco de cabelos escuros e olhos claros. Ambos sorriem. Na parte superior centralizada, o título principal do livro “Se não eu, quem vai fazer você feliz?” está escrito em letras garrafais vermelhas. Logo abaixo, o subtítulo “Minha história de amor com Chorão” está escrito em letras garrafais brancas. Na parte inferior e centralizada está escrito o nome da autora “Graziela Gonçalves” em letras vermelhas." width="712" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Se-nao-eu-quem-vai-fazer-voce-feliz-1-712x1024.jpg 712w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Se-nao-eu-quem-vai-fazer-voce-feliz-1-557x800.jpg 557w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Se-nao-eu-quem-vai-fazer-voce-feliz-1-768x1104.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Se-nao-eu-quem-vai-fazer-voce-feliz-1-1069x1536.jpg 1069w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/Se-nao-eu-quem-vai-fazer-voce-feliz-1.jpg 1781w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29993" class="wp-caption-text">O livro de memórias de Graziela Gonçalves foi lançado 5 anos após o falecimento de Chorão (Foto: Paralela)</figcaption></figure>
<p><b>Graziela Gonçalves &#8211; Se não eu, quem vai fazer você feliz? Minha história de amor com Chorão (262 páginas, Paralela)</b></p>
<p><a href="https://www.correiobraziliense.com.br/app/noticia/diversao-e-arte/2018/10/01/interna_diversao_arte,709469/viuva-de-chorao-fala-sobre-livro-sobre-lider-do-charlie-brown.shtml"><i><span style="font-weight: 400;">Se não eu, quem vai fazer você feliz? Minha história de amor com Chorão</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> é o primeiro e único livro de Graziela Gonçalves, viúva de uma das vozes mais célebres da Música brasileira, o </span><a href="https://personaunesp.com.br/chorao-marginal-alado-critica/"><span style="font-weight: 400;">Chorão</span></a><span style="font-weight: 400;">. Com uma escrita sincera, vulnerável e apaixonante, a musa de grande parte das composições do vocalista do Charlie Brown Jr. transborda as emoções deixadas por uma trajetória não somente marcada pelo romance, mas também pela decepção e pelo amadurecimento.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O conjunto de memórias é repleto de fotografias inéditas e revelações. A leitura, que precisa ser cadenciada para a total compreensão de fatos atordoantes, faz com que a curiosidade não se torne o foco da obra, mas sim os sentimentos guardados no olhar de quem partiu deste plano e que, incrivelmente, permanece intenso. Com a sensibilidade de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=_JO21XUnHwY"><span style="font-weight: 400;">Gonçalves</span></a><span style="font-weight: 400;">, </span><i><span style="font-weight: 400;">Se não eu, quem vai fazer você feliz? </span></i><span style="font-weight: 400;">traz a realidade de uma das histórias de amor mais </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=TJRIZS4Z7Mw"><span style="font-weight: 400;">cantadas</span></a><span style="font-weight: 400;"> do país. </span><b>&#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29992" aria-describedby="caption-attachment-29992" style="width: 682px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29992 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/91aWIRWYfnL-682x1024.jpg" alt="Capa do livro Jurassic Park de Michael Crichton, Editora Aleph o título do livro está centralizado no meio da capa, em vermelho, com uma faixa branca dentro das letras. Ao fundo há o desenho de um fóssil de Tiranossauro Rex na vertical" width="682" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/91aWIRWYfnL-682x1024.jpg 682w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/91aWIRWYfnL-533x800.jpg 533w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/91aWIRWYfnL-768x1154.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/91aWIRWYfnL-1023x1536.jpg 1023w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/91aWIRWYfnL.jpg 1651w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29992" class="wp-caption-text">O clássico filme dos anos 90 tem inspiração literária (Foto: Aleph)</figcaption></figure>
<p><b>Michael Crichton &#8211; Jurassic Park (525 Páginas, Aleph)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Inspiração para o filme</span> <a href="https://personaunesp.com.br/jurassic-park-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Jurassic Park</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (1993) de Steven Spielberg, o livro homônimo de Michael Crichton é uma aventura científica estonteante que nos leva a uma versão menos Family Friendly do já famoso parque dos dinossauros. Desta vez o suspense e o terror se misturam em um alerta importante sobre a manipulação genética e quão longe a ciência moderna pode ir.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ian Malcolm, Alan Grant e Ellie Sattler também são os protagonistas </span><a href="https://editoraaleph.com.br/produto/box-jurassic-park-capa-dura/"><span style="font-weight: 400;">no livro</span></a><span style="font-weight: 400;">, e são eles que irão desvendar os segredos sobre a clonagem e proteger os netos do bilionário John Hammond, dono do parque, quando as criaturas pré-históricas fugirem do controle. O romance nos traz uma versão mais completa e filosoficamente profunda em relação ao filme clássico dos anos 1990. &#8211; </span><b>Guilherme Dias Siqueira</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29990" aria-describedby="caption-attachment-29990" style="width: 684px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29990 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/argonautas-684x1024.jpg" alt="" width="684" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/argonautas-684x1024.jpg 684w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/argonautas-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/argonautas-768x1150.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/argonautas-1025x1536.jpg 1025w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/argonautas.jpg 1653w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29990" class="wp-caption-text">Vencedor do National Book Critics Circle Award, o relato de Maggie Nelson foi colocado como um dos melhores livros do ano de 2015 pela revista New York Times (Foto: Autêntica)</figcaption></figure>
<p><b>Maggie Nelson &#8211; Argonautas (160 páginas, Autêntica)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Cartas de amor, sejam na forma de poemas enamorados ou de romances epistolares, são construções recorrentes à Literatura. O que pouco se analisa é que a escrita de cartas de amor pouco são realmente um exercício de alteridade: são mais gestos narcísicos de quem escreve, tanto na tentativa de entender essa estranheza gigantesca do sentimento quanto de, minimamente, se fazer reconhecido e transparecer-se, um pouco, a quem lê.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Inspirado na estrutura de </span><a href="https://www.jornalopcao.com.br/opcao-cultural/obra-prima-de-barthes-sobre-o-discurso-amoroso-mostra-se-renovada-e-pertinente-em-nova-traducao-205317/"><i><span style="font-weight: 400;">Fragmentos de um discurso amoroso</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> (1977), de Roland Barthes, a escrita em torrente de </span><a href="https://grupoautentica.com.br/autentica/autor/maggie-nelson/1581"><span style="font-weight: 400;">Maggie Nelson</span></a><span style="font-weight: 400;"> reconhece, em si mesma, esse traço monologuista que circunscreve, numa cronologia não linear, os limites de </span><i><span style="font-weight: 400;">Argonautas. </span></i><span style="font-weight: 400;">No entanto, a leitura de seu texto, que mistura um relato autobiográfico com um artigo teórico que movimenta, como guias a sua escrita, a filosofia de Ludwig Wittgenstein, </span><a href="https://www.scielo.br/j/cpa/a/hWcQckryVj3MMbWsTF5pnqn/?lang=pt&amp;format=pdf"><span style="font-weight: 400;">Eve Sedgwick</span></a><span style="font-weight: 400;"> e Judith Butler, emula nada além de uma vital aproximação ao outro. A carta de amor de Maggie Nelson possui variados destinatários – do próprio ato de se escrever até os estudos de pediatria desenvolvidos por Winnicott –, mas seu remetente central se figura no corpo. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">No seu próprio corpo, atravessado pela mudanças da gravidez de seu filho, descrito como um evento magicamente </span><i><span style="font-weight: 400;">queer</span></i><span style="font-weight: 400;">, onde o que existe é a relação íntima e diferentemente radical entre si e o outro. No corpo de seu companheiro, uma pessoa não binária que a desafia a entender como se constroem as paixões e dinâmicas de uma união entre duas pessoas quando uma delas declara-se, como sempre ressalta Paul B. Preciado, um indivíduo </span><a href="https://medium.com/grifapodcast/grifo-nosso-cr%C3%B4nicas-da-travessia-de-paul-b-preciado-d0d394a976b5#:~:text=Paradoxalmente%2C%20renunciei%20%C3%A0,todas%20as%20dire%C3%A7%C3%B5es.%E2%80%9D"><i><span style="font-weight: 400;">em travessia</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. Contudo, é no corpo do texto que se enraíza a mais bela de suas reflexões: seriam as palavras capazes e boas o bastante para capturara complexidade de seu sentimento? São inúmeras as respostas, mas, em </span><a href="https://grupoautentica.com.br/autentica/livros/argonautas/1506"><i><span style="font-weight: 400;">Argonautas</span></i></a><i><span style="font-weight: 400;">, </span></i><span style="font-weight: 400;">Maggie Nelson prefere encontrar o amor na inexpressibilidade que suscita toda a sua escrita e em todas as palavras que, em tentativas falhas, tentam apanhar aquilo que lhes escapa. </span><b>&#8211; Enzo Caramori</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29997" aria-describedby="caption-attachment-29997" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29997 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/breves-entrevistas-1-683x1024.jpg" alt="" width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/breves-entrevistas-1-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/breves-entrevistas-1-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/breves-entrevistas-1-768x1152.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/breves-entrevistas-1-1024x1536.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/breves-entrevistas-1-1366x2048.jpg 1366w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/breves-entrevistas-1-1200x1799.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/02/breves-entrevistas-1.jpg 1654w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29997" class="wp-caption-text">Traduzido por José Rubens Siqueira, o livro foi adaptado para os cinemas em 2009, no filme homônimo dirigido por John Krasinski (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>David Foster Wallace &#8211; Breves entrevistas com homens hediondos (376 páginas, Companhia das Letras)</b></p>
<p><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9788535906226/breves-entrevistas-com-homens-hediondos"><i><span style="font-weight: 400;">Breves entrevistas com homens hediondos</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(1999) é marcado por uma questão primordial: trata-se da primeira obra publicada por </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-rei-palido-critica/"><span style="font-weight: 400;">David Foster Wallace</span></a><span style="font-weight: 400;"> após todo o barulho que </span><i><span style="font-weight: 400;">Infinite Jest</span></i><span style="font-weight: 400;"> (1996; </span><a href="https://personaunesp.com.br/graca-infinita-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Graça Infinita</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, 2014) fez, quando, três anos antes, implodiu o mundo literário e abriu um horizonte de possibilidades linguísticas. Em 25 contos – alguns &#8220;minicontos&#8221;, como o primeiro de apenas oito linhas – caracterizados pela repetição e interrupção, o livro é marcado por novos experimentos de forma e linguagem, culminando nesse que possivelmente é o trabalho mais experimental do escritor.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Embora Wallace force, em diversas ocasiões, o leitor a participar do exercício literário – exigindo reflexões agudas ou criando metanarrativas –, nada chega a ser “vazio” ou sem propósito. De fato, nada estaria tão longe de seu projeto literário, que primava pela sinceridade e honestidade. Esse processo, então, se sintetiza em contos como </span><a href="https://revistagalileu.globo.com/Ciencia/noticia/2016/09/3-reflexoes-de-david-foster-wallace-sobre-depressao.html"><i><span style="font-weight: 400;">A pessoa deprimida</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">– em que as notas de rodapé se expandem à medida que a protagonista se afunda ainda mais na depressão –, </span><i><span style="font-weight: 400;">Para sempre em cima</span></i><span style="font-weight: 400;"> ou </span><i><span style="font-weight: 400;">Octeto</span></i><span style="font-weight: 400;">. Seu brilho especial reside nos diversos fragmentos de “entrevistas” espalhados pelo livro (que dão título à coletânea), nas quais as perguntas e réplicas da entrevistadora são suprimidas e só lemos as respostas de homens hediondos, que apresentam variados tipos de disfunções sociais. Por essas e outras razões, Wallace sempre vale a leitura. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-janeiro-de-2023/">Estante do Persona – Janeiro de 2023</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-janeiro-de-2023/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">29988</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Estante do Persona &#8211; Dezembro de 2022</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-dezembro-de-2022/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-dezembro-de-2022/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 30 Jan 2023 21:57:36 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Literatura]]></category>
		<category><![CDATA[A Casa da Paixão]]></category>
		<category><![CDATA[A Droga da Obediência]]></category>
		<category><![CDATA[A morte é um dia que vale a pena viver]]></category>
		<category><![CDATA[Academia Brasileira de Letras]]></category>
		<category><![CDATA[Amábile Zioli]]></category>
		<category><![CDATA[Ana Clauida Quintana Arantes]]></category>
		<category><![CDATA[Até os ossos]]></category>
		<category><![CDATA[Bruno Andrade]]></category>
		<category><![CDATA[Camille DeAngelis]]></category>
		<category><![CDATA[Chico Felitti]]></category>
		<category><![CDATA[Companhia das Letras]]></category>
		<category><![CDATA[Craig Thompson]]></category>
		<category><![CDATA[Darkside]]></category>
		<category><![CDATA[Dezembro de 2022]]></category>
		<category><![CDATA[Dia Um]]></category>
		<category><![CDATA[Estante do Persona]]></category>
		<category><![CDATA[Estante do Persona Dezembro de 2022]]></category>
		<category><![CDATA[Gabrielli Natividade]]></category>
		<category><![CDATA[Guia-mapa de Gabriel Arcanjo]]></category>
		<category><![CDATA[Guilherme Veiga]]></category>
		<category><![CDATA[Jamily Rigonatto]]></category>
		<category><![CDATA[Jane Austen]]></category>
		<category><![CDATA[Martin Claret]]></category>
		<category><![CDATA[Moderna]]></category>
		<category><![CDATA[Nathalia Tetzner]]></category>
		<category><![CDATA[Nélida Piñon]]></category>
		<category><![CDATA[Nicholas Pileggi]]></category>
		<category><![CDATA[Orgulho e Preconceito]]></category>
		<category><![CDATA[Os Bons Companheiros]]></category>
		<category><![CDATA[Parceria Cia das Letras]]></category>
		<category><![CDATA[Parceria Companhia das Letras]]></category>
		<category><![CDATA[Pedro Bandeira]]></category>
		<category><![CDATA[Persona]]></category>
		<category><![CDATA[Quadrinhos na Cia]]></category>
		<category><![CDATA[Rainhas da Noite]]></category>
		<category><![CDATA[Retalhos]]></category>
		<category><![CDATA[Sextante]]></category>
		<category><![CDATA[Tebas do meu coração]]></category>
		<category><![CDATA[Thiago Camelo]]></category>
		<category><![CDATA[Vitor Evangelista]]></category>
		<category><![CDATA[Vitória Gomez]]></category>
		<category><![CDATA[Vozes do deserto]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=29643</guid>

					<description><![CDATA[<p>“O amor é teatral, intui Scherezade, que, à mercê do Califa, jamais se apaixonou. O espectáculo amoroso, como o concebe agora, junto ao leito do Califa, requer ilusão, artifício, máscaras coladas aos rostos dos amantes enquanto copulam.” Fechando as cortinas de 2022 com uma trajetória de leituras diversas e debates entusiasmados, o Clube do Livro &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-dezembro-de-2022/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Estante do Persona &#8211; Dezembro de 2022"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-dezembro-de-2022/">Estante do Persona &#8211; Dezembro de 2022</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_29669" aria-describedby="caption-attachment-29669" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29669 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/estantewp.jpg" alt="Arte retangular de cor marrom. Ao centro há uma estante branca com três prateleiras. A primeira prateleira é dividida ao meio, a segunda prateleira é dividida em três e a terceira prateleira é dividida em três. Na parte superior lê-se em preto 'estante’, na primeira prateleira lê-se em preto 'do persona', à direita nessa prateleira está a logo do Persona, um olho com íris na cor marrom. Na segunda prateleira, ao meio, está a capa do livro “Vozes do Deserto”, de Nélida Piñon, ao lado de 9 lombadas brancas. Na terceira prateleira, à direita, está o troféu com a logo do persona. Na parte inferior lê-se em branco ‘dezembro de 2022'." width="1024" height="538" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/estantewp.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/estantewp-800x420.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/estantewp-768x404.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-29669" class="wp-caption-text">Concluindo 2022, o Clube do Livro do Persona homenageia Nélida Piñon,uma das maiores escritoras do Brasil e a primeira mulher a presidir a Academia Brasileira das Letras (Foto: Companhia das Letras/Arte: Nathalia Mendes/Texto de abertura: Vitória Gomez)</figcaption></figure>
<blockquote><p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">O amor é teatral, intui Scherezade, que, à mercê do Califa, jamais se apaixonou. O espectáculo amoroso, como o concebe agora, junto ao leito do Califa, requer ilusão, artifício, máscaras coladas aos rostos dos amantes enquanto copulam.</span></i><span style="font-weight: 400;">”</span></p></blockquote>
<p><span style="font-weight: 400;">Fechando as cortinas de 2022 com uma trajetória de leituras diversas e debates entusiasmados, o </span><b>Clube do Livro do Persona</b><span style="font-weight: 400;"> encerrou o ano homenageando o legado de Nélida Piñon. A autora carioca publicou mais de 20 livros e foi a primeira mulher a presidir a Academia Brasileira de Letras (ABL). Nélida faleceu em 17 de dezembro, em Lisboa, aos 85 anos, durante uma cirurgia de risco; seu corpo foi enviado ao Brasil para o </span><a href="https://gauchazh.clicrbs.com.br/cultura-e-lazer/livros/noticia/2022/12/corpo-da-escritora-nelida-pinon-e-sepultado-no-rio-de-janeiro-clc9g0z4c002m01cmeyxkijb1.html"><span style="font-weight: 400;">sepultamento</span></a><span style="font-weight: 400;"> no Mausoléu da Academia.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">A maior escritora viva do país</span></i><span style="font-weight: 400;">”, como </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/noticia/2022/12/17/nelida-pinon-era-a-maior-escritora-viva-do-brasil-diz-presidente-da-abl.ghtml"><span style="font-weight: 400;">afirmou</span></a><span style="font-weight: 400;"> Merval Pereira, presidente da ABL, Nélida Piñon foi pioneira na Academia, mas também no cenário literário nacional. A escritora se formou em Jornalismo, mas seguiu o caminho da Literatura: publicou </span><i><span style="font-weight: 400;">Guia-mapa de Gabriel Arcanjo</span></i><span style="font-weight: 400;">, seu primeiro romance, em 1961, estreando uma trajetória próspera na ficção. Depois, a </span><a href="https://odia.ig.com.br/opiniao/2023/01/6552432-nelida-pinon-uma-mulher-uma-obra-um-tempo.html"><span style="font-weight: 400;">autora</span></a><span style="font-weight: 400;"> ampliaria ainda mais seus horizontes, explorando contos, ensaios, crônicas e livros de memórias, que, entre diferentes formatos, sempre perpassa por sua visão política e humanista do mundo, características que marcaram a carreira e as obras da carioca.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Guia-mapa de Gabriel Arcanjo</span></i><span style="font-weight: 400;">, Mariella, a protagonista, e o arcanjo Gabriel são colocados frente a frente para discutir a relação do homem com Deus, pecados e a existência de acordo com os dogmas católicos. O primeiro lançamento de </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/noticia/2022/12/17/morre-nelida-pinon.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Piñon</span></a><span style="font-weight: 400;"> já indicava para o que viria a oferecer: o caráter questionador se fez presente no restante da bibliografia da carioca, colocando personagens femininas no posto das indagadoras. </span></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">A Casa da Paixão</span></i><span style="font-weight: 400;">, de 1972, confirmou a tendência transgressora de Nélida para a época. </span><a href="https://blariss.medium.com/a-casa-da-paix%C3%A3o-e-o-empoderamento-da-mulher-frente-ao-patriarcado-3840c4400436"><span style="font-weight: 400;">Na obra</span></a><span style="font-weight: 400;">, Marta reflete acerca de suas vivências com o pai abusivo e a ama submissa, em um romance marcante pela forma como trata a sexualidade feminina. Aqui, a autora prova a busca pela renovação de sua própria <a href="https://personaunesp.com.br/o-acontecimento-livro-critica/">linguagem</a>, que persistiria no restante de sua carreira e tornou sua Literatura tão distinta e atual. O livro, considerado um dos melhores de Nélida Piñon, venceu o Prêmio Mário de Andrade.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Adiante, o romance </span><a href="https://www.amazon.com.br/Tebas-meu-cora%C3%A7%C3%A3o-N%C3%A9lida-Pi%C3%B1on/dp/6555875658/ref=d_pd_sbs_sccl_1_2/141-8632924-8900261?pd_rd_w=L8mZk&amp;content-id=amzn1.sym.f14d3066-f640-490b-be63-642232e30730&amp;pf_rd_p=f14d3066-f640-490b-be63-642232e30730&amp;pf_rd_r=JB3JCZ6CDGS4C1NBDME9&amp;pd_rd_wg=zZB5E&amp;pd_rd_r=8c16dd5b-86fb-4a92-a5da-516b00913bc5&amp;pd_rd_i=6555875658&amp;psc=1"><i><span style="font-weight: 400;">Tebas do meu coração</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, de 1974, coloca personagens diversos em uma cidade do interior para construir uma crítica à rica e nada homogênea sociedade brasileira. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">A república dos sonhos</span></i><span style="font-weight: 400;">, de 1984, </span><a href="https://g1.globo.com/pop-arte/noticia/2022/12/17/fotos-escritora-nelida-pinon-morreu-aos-85-anos.ghtml"><span style="font-weight: 400;">Nélida</span></a><span style="font-weight: 400;"> novamente examina a composição social do país e seus processos de formação, agora sob a lente de imigrantes galegos chegando aos portos do Rio de Janeiro, como sua própria família uma vez fez. Nas obras, além de se aprofundar nas <a href="https://personaunesp.com.br/jamais-o-fogo-nunca-critica/">contradições de seus personagens</a>, a escritora questiona o panorama social dos respectivos momentos, inclusive com duras críticas à repressão e à ditadura. Por </span><i><span style="font-weight: 400;">A república</span></i><span style="font-weight: 400;">, a brasileira venceu os prêmios de Melhor Livro do Ano de 1985 da APCA (Associação Paulista de Críticos de Arte) e do Ficção PEN Clube.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Pelo conjunto de sua obra, traduzidas para mais de 30 países, Nélida Piñon ganhou o Prêmio Golfinho de Ouro do Governo do Estado do Rio de Janeiro e do Conselho Estadual de Cultura, em 1990, e o Prêmio Bienal Nestlé na Categoria Romance, em 1991. Por </span><i><span style="font-weight: 400;">Vozes do deserto</span></i><span style="font-weight: 400;">, romance sobre a </span><a href="https://www.revistabula.com/58193-a-cadeira-de-nelida-pinon/"><span style="font-weight: 400;">postura transgressora</span></a><span style="font-weight: 400;"> que uma mulher pode ocupar no sistema patriarcal em que vive, a autora recebeu o Prêmio Jabuti na categoria Romance e na de Melhor livro do ano na categoria geral, em 2005.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Somando a sua carreira arrebatadora, Piñon assumiu a cadeira 30 na Academia Brasileira de Letras em 1986, sendo a primeira mulher a conquistar tal feito no Brasil e no mundo, segundo a </span><a href="https://www.academia.org.br/noticias/academica-nelida-pinon-sera-sepultada-no-mausoleu-da-abl"><span style="font-weight: 400;">ABL</span></a><span style="font-weight: 400;">. Ela sucedeu o crítico literário e ensaísta Aurélio Buarque de Holanda. Agora, a cadeira que marcou a história de Nélida e da Literatura brasileira entrará em disputa a partir de Março &#8211; esperançosamente, passando para uma </span><a href="https://www.terra.com.br/diversao/heloisa-buarque-de-hollanda-e-favorita-para-substituir-nelida-pinon-na-academia-brasileira-de-letras,576e075d2285f882cdd6a6b442166b4061z3s2n5.html"><span style="font-weight: 400;">mulher</span></a><span style="font-weight: 400;"> igualmente de referência no cenário literário e cultural nacional. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Concluindo 2022 com um leque diverso de obras literárias discutidas, a Editoria relembra suas referências. Agora, você confere as leituras de final de ano indicadas no</span><b> Estante do Persona</b><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<p><span id="more-29643"></span></p>
<h3>Livro do Mês</h3>
<hr />
<figure id="attachment_29656" aria-describedby="caption-attachment-29656" style="width: 667px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29656 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/vozes-do-deserto-1-667x1024.jpg" alt="" width="667" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/vozes-do-deserto-1-667x1024.jpg 667w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/vozes-do-deserto-1-521x800.jpg 521w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/vozes-do-deserto-1-768x1179.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/vozes-do-deserto-1-1000x1536.jpg 1000w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/vozes-do-deserto-1-1334x2048.jpg 1334w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/vozes-do-deserto-1-1200x1843.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/vozes-do-deserto-1.jpg 1617w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29656" class="wp-caption-text">Vozes do Deserto é considerado peça chave na Literatura de Nélida Piñon (Foto: Record)</figcaption></figure>
<p><b>Nélida Piñon &#8211; Vozes do Deserto (400 páginas, Record)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Publicado em 2004 e vencedor do prêmio Jabuti de 2005 nas categorias de Melhor Romance e Livro do Ano, </span><a href="https://www.amazon.com.br/Vozes-do-deserto-N%C3%A9lida-Pi%C3%B1on/dp/6555872977/ref=asc_df_6555872977/?tag=googleshopp00-20&amp;linkCode=df0&amp;hvadid=379726091008&amp;hvpos=&amp;hvnetw=g&amp;hvrand=13271059152579916061&amp;hvpone=&amp;hvptwo=&amp;hvqmt=&amp;hvdev=c&amp;hvdvcmdl=&amp;hvlocint=&amp;hvlocphy=1001725&amp;hvtargid=pla-1521435263197&amp;psc=1"><i><span style="font-weight: 400;">Vozes do Deserto</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, de Nélida Piñon, retoma, como um mito, uma das mais célebres histórias da Literatura: </span><i><span style="font-weight: 400;">As mil e uma noites</span></i><span style="font-weight: 400;">. Para salvar as futuras jovens das garras do poderoso Califa – que, inconformado pela traição da antiga esposa, casa-se todos os dias com uma jovem do reino para matá-la após a noite de núpcias –, Sherazade decide se casar com esse ser “desprezível”, prendendo-o através de suas histórias, determinada que o fim de sua imaginação e liberdade jamais seriam controladas por alguém.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">De forma interessante, o romance mostra o domínio narrativo de Piñon ao evocar o cuidado na escolha das palavras, em que apodera-se da história original apenas como pretexto para narrar a situação da mulher no mundo contemporâneo. Dessa maneira, através da protagonista feminina mais famosa da Literatura universal, a intenção é elucidar e propulsionar seu protagonismo, bem como a importância do papel da fantasia na vida humana, criando uma linda metáfora sobre a </span><a href="https://personaunesp.com.br/redescobrir-10-anos/"><span style="font-weight: 400;">resistência</span></a><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<hr />
<h3>Dicas do Mês</h3>
<figure id="attachment_29653" aria-describedby="caption-attachment-29653" style="width: 714px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29653 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/retalhos-1-714x1024.png" alt="Capa do livro Retalhos. Na imagem estão as ilustrações de Craig Thompson e Raina. Ele é um garoto branco de cabelos pretos lisos, está vestindo um casaco longo cinza, calças roxas e tênis preto. Ela é uma garota branca de cabelos loiros, está vestindo um casaco azul marinho, calças marrom e tênis preto e branco. Os dois estão de frente um para o outro. Ao fundo, há uma colcha de retalhos laranja. A parte superior da capa abriga o nome do autor e do livro." width="714" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/retalhos-1-714x1024.png 714w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/retalhos-1-558x800.png 558w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/retalhos-1-768x1101.png 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/retalhos-1.png 800w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29653" class="wp-caption-text">Retalhos acumula três prêmios Harvey e foi a vencedora do prêmio da crítica da Associação Francesa de Críticos e Jornalistas de Quadrinhos em 2005 (Foto: Quadrinhos na Cia)</figcaption></figure>
<p><b>Craig Thompson &#8211; Retalhos (592 páginas, Quadrinhos na Cia) </b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Retalhos</span></i><span style="font-weight: 400;"> – traduzida no Brasil por </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/autor.php?codigo=02664"><span style="font-weight: 400;">Érico Assis</span></a><span style="font-weight: 400;"> – é a autobiografia do autor e ilustrador Craig Thompson. Na história, o leitor embarca em uma viagem pelas partes mais íntimas e singulares do protagonista de maneira sensível e avassaladora. Entre os traços em preto e branco, a vivência do personagem em Wisconsin, nos Estados Unidos, é explorada a partir das relações que o marcaram ao longo da vida. As peças se desmontam na criação rígida e na opressão familiar, no afastamento com o irmão, na convivência dentro da escola, na religião e até em um relacionamento amoroso. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">É no primeiro amor que as cenas se tornam um pouco mais doces, com Raina – a garota que poderia ser um antônimo de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=UlISIohRwaE"><span style="font-weight: 400;">Thompson</span></a><span style="font-weight: 400;"> –, o personagem se permite ousar e se desamarrar de certos nós. O relato é um misto doloroso de como a existência pode ser cruel e ao mesmo tempo deixar tantos aprendizados. Ao fim, todos os retalhos – sejam rasgados ou imaculados – formam o que há de mais singular no mundo: o próprio ser. &#8211;</span><b> Jamily Rigonatto</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29657" aria-describedby="caption-attachment-29657" style="width: 728px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29657 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/ate-os-ossos-1-728x1024.jpg" alt="Capa do livro até os ossos." width="728" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/ate-os-ossos-1-728x1024.jpg 728w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/ate-os-ossos-1-568x800.jpg 568w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/ate-os-ossos-1-768x1081.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/ate-os-ossos-1-1091x1536.jpg 1091w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/ate-os-ossos-1.jpg 1819w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29657" class="wp-caption-text">Bones &amp; All venceu o Alex Award de 2016, prêmio que reconhece produções literárias para jovens adultos (Foto: Suma)</figcaption></figure>
<p><b>Camille DeAngelis &#8211; Até os ossos (296 páginas, Suma) </b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Maren quer ser uma adolescente normal com um vida igualmente comum, mas não consegue desviar de seus instintos canibais. Quando é abandonada pela mãe e decide rumar ao norte do país para, sozinha, encontrar o pai, conhece Lee, um jovem com quem divide semelhanças. Em </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=pjMt1MIk2EA"><i><span style="font-weight: 400;">Até os ossos</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, publicado em 2015 e que rendeu uma adaptação cinematográfica homônima dirigida por Luca Guadagnino, o </span><a href="https://personaunesp.com.br/sally-rooney-pessoas-normais-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">coming of age</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> canibal de Camille DeAngelis mergulha nas camadas mais profundas da mente de Maren e vai além do horror para pincelar os anseios mais genéricos e universais de jovens adultos.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Anseios esses que nada têm a ver com o canibalismo. Apesar do fator efetivamente mover a narrativa, levando Maren e Lee </span><a href="https://personaunesp.com.br/na-natureza-selvagem-15-anos/"><span style="font-weight: 400;">de uma ponta a outra</span></a><span style="font-weight: 400;"> dos Estados Unidos e chamar a atenção para a produção como um todo (ambas a literária e a cinematográfica), os peculiares hábitos alimentares dos dois servem mais como um subtexto. Juntos, o casal desvenda a solidão, amor e </span><a href="https://personaunesp.com.br/it-a-coisa-5-anos/"><span style="font-weight: 400;">amizade</span></a><span style="font-weight: 400;">, avalia o futuro e a ética versus necessidade do que fazem, enquanto embarcam em uma aventura na caminhonete de Lee. Para eles, há futuro que não seja fugindo de cidade em cidade ou estão condenados a sobrevivência por se renderem aos seus instintos? Como qualquer jovem adulto, </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9788556511683/ate-os-ossos"><i><span style="font-weight: 400;">Até os ossos</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> continua, sem chegar a uma resposta definitiva. </span><b>&#8211; Vitória Gomez</b></p>
<hr />
<p><figure id="attachment_29661" aria-describedby="caption-attachment-29661" style="width: 379px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29661 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/a-morte-e-um-dia-1-1.jpg" alt="[A imagem é a capa do livro A morte é um dia que vale a pena viver. O fundo da capa é branco, e no topo está escrito em preto o nome da autora Ana Claudia Quintana Arantes. Abaixo há a ilustração de galhos floridos, os galhos são marrons e as flores tem tons avermelhados e rosados. Mais abaixo há o título do livro escrito em rosa. E por fim, em letra preta, menor e mais discreta que o título, há a frase “E um excelente motivo para se buscar um novo olhar para a vida" width="379" height="569" /><figcaption id="caption-attachment-29661" class="wp-caption-text">Em sua estreia no universo literário, Ana Claudia Quintana Arantes entrega uma obra reflexiva e difícil de engolir (Foto: Sextante)</figcaption></figure><b>Ana Claudia Quintana Arantes &#8211; A morte é um dia que vale a pena viver (192 páginas, Sextante)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><i><span style="font-weight: 400;">A morte é um dia que vale a pena viver</span></i><span style="font-weight: 400;">, quem narra a história é uma médica especializada em </span><a href="https://www.casadocuidar.org.br/cuidados-paliativos/?gclid=Cj0KCQiAt66eBhCnARIsAKf3ZNEYG0XuQe-A-cUDnc58zYwa7qWt5s7SPUM3lMLm0oK3FitHMbQ1r0EaApaKEALw_wcB"><span style="font-weight: 400;">cuidados paliativos</span></a><span style="font-weight: 400;">: Ana Claudia Quintana Arantes traz parte de sua jornada profissional em busca de uma reflexão sobre a morte e o medo que a cerca. Em uma sociedade que vê o óbito como fim absoluto, a profissional explicita as dificuldades que sofreu até se encontrar em sua individualidade &#8211; lidar com o falecimento nunca foi algo fácil, mas, na profissão escolhida, que outra opção ela tinha?</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Aprender a enxergar a vida &#8211; ou a sua antítese &#8211; com outros olhos foi o caminho que Ana preferiu seguir. Contando suas vivências pessoais e profissionais, a doutora mostra o quão importante é a valorização da morte, o direito do indivíduo de partir com dignidade e a minimização do sofrimento de quem vai e de quem fica com a dor da despedida. A forma com que </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=ep354ZXKBEs"><span style="font-weight: 400;">Ana</span></a><span style="font-weight: 400;"> trata do assunto, ainda considerado um tabu, é admirável &#8211; compartilhando casos de alguns pacientes, o objetivo principal é concluído: causar ponderação sobre o que ainda aflige grande parte da população e a busca pelo propósito de vida de cada um. Tomara que, quando acabar de ler, veja o fim de seu ciclo na Terra de uma forma diferente. </span><b>&#8211; Amábile Zioli</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29660" aria-describedby="caption-attachment-29660" style="width: 606px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29660" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/Os-Bons-Companheiros-1-1.jpg" alt="Capa do livro Os Bons Companheiros. Nela temos uma divisão de vermelho e branco, sendo vermelho a parte superior e branco a inferior. Na parte superior, há a dianteira de um Opala desenhado na cor branca, com os detalhes da dianteira em preto. Em cada extremidade do carro, há uma linha pontilhada preta. Acima do carro, um card azul claro com alguns desenhos na borda e no seu interior está escrito “Nicholas Pileggi”. Abaixo dele, os dizeres “MADE IN D.A.R.K”. Passa pelo card, como se fosse uma borda do livro, uma linha dourada. Na parte inferior, vemos uma pá desenhada na cor preta e logo abaixo dela o título “GoodFellas” e abaixo dele em letras menores, a tradução “OS BONS COMPANHEIROS”. Na parte inferior da capa, lemos “DARKSIDE” sublinhado" width="606" height="867" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/Os-Bons-Companheiros-1-1.jpg 606w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/Os-Bons-Companheiros-1-1-559x800.jpg 559w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29660" class="wp-caption-text">Martin Scorsese, diretor da premiada adaptação, considera a obra um clássico moderno de True Crime (Foto: Darkside)</figcaption></figure>
<p><b>Nicholas Pileggi &#8211; Os Bons Companheiros (271 páginas, Darkside)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Amplamente conhecido </span><a href="https://darkside.blog.br/os-bons-companheiros-por-dentro-da-mente-de-martin-scorsese/"><span style="font-weight: 400;">nas telas</span></a><span style="font-weight: 400;">, a versão literária de </span><i><span style="font-weight: 400;">Os Bons Companheiros </span></i><span style="font-weight: 400;">também nasceu um clássico. Nela, acompanhamos a história de Henry Hill, um jovem garoto americano com descendência italiana e irlandesa que começa a fazer parte do dia a dia de uma máfia de seu bairro. Após 3 décadas convivendo com a família Lucchese, uma das cinco famílias que comandavam Nova York no século passado, Hill é preso por tráfico e entra no Programa Federal de Proteção à Testemunha, onde decide contar sua vivência para o jornalista Nicholas Pileggi, conhecido pelo seu trabalho cobrindo o mundo do crime organizado e da máfia.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A obra é um retrato extremamente fiel das máfias que dominaram os Estados Unidos no século XX. Além de abdicar de todo o glamour característico desses grupos, a narrativa é contada pelo ponto de vista de alguém vindo de fora, que aos poucos subiu nos negócios da família e conhece todos seus meandros e corrupções. Extremamente brutal e visceral, o livro passeia pela violência, loucura, golpes, roubos e relações familiares de maneira fascinante e instigante, quase que nos inserindo e nos tornando parte da </span><a href="https://www.estilogangster.com.br/familia-lucchese-desde-sempre-uma-das-familias-mais-influentes-da-cosa-nostra/#:~:text=A%20fam%C3%ADlia%20foi%20fundada%20em,recepta%C3%A7%C3%A3o%20e%20assassinato%20de%20aluguel."><span style="font-weight: 400;">família Lucchese</span></a><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211;</b> <b>Guilherme Veiga</b></p>
<hr />
<p><figure id="attachment_29663" aria-describedby="caption-attachment-29663" style="width: 328px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29663 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/Orgulho-e-Preconceito-1-1.jpg" alt="[Capa do livro Orgulho e Preconceito. Ao centro da imagem é possível ver o título do livro em preto; ao seu redor há uma moldura antiga, dourada e oval. No canto inferior direito há a figura de um homem em preto e branco, com o rosto coberto por uma rosa cor de rosa; no canto superior esquerdo há a figura de uma mulher em preto e branco, com o rosto coberto por uma rosa branca. No canto superior direito há um pedaço de um castelo antigo, com uma caligrafia também antiga por cima. No meio superior está o nome da autora em preto, e no inferior o nome da editora em amarelo escuro. O fundo da capa é azul, mas é possível ver ilustrações que imitam colagens em branco, bege, preto, rosa e dourado." width="328" height="500" /><figcaption id="caption-attachment-29663" class="wp-caption-text">Orgulho e Preconceito retrata dois corações que superam obstáculos criados por eles mesmos (Foto: Martin Claret)</figcaption></figure><b>Jane Austen &#8211;  Orgulho e Preconceito (421 páginas, Martin Claret)</b></p>
<p><i><span style="font-weight: 400;">Orgulho e Preconceito</span></i><span style="font-weight: 400;"> é um clássico da literatura inglesa e o favorito de muitos &#8211; não por acaso, o livro, apesar de escrito no século XIX, é bastante visionário em algumas de suas pautas. A história foca principalmente em Elizabeth Bennet, uma das muitas filhas de uma família pobre, que sofre pressão da sociedade por já ter passado da idade casadoura. Lizzie é um exemplo e uma heroína para as mulheres e meninas da época porque em nenhum momento se obriga a acatar as regras patriarcais se submetendo a um homem e casando contra a sua vontade. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A mulher encontra seu interesse romântico ao longo da história: Senhor Darcy, um homem muito rico que também se interessa por ela. Os dois passam pelos seus próprios desafios pessoais para lidarem com seus sentimentos. Lizzie precisa passar por cima de seu orgulho para aceitar se relacionar e Darcy, superar seu preconceito para se juntar a uma companheira que vem de uma família pobre. Eles são diferentes, mas ao mesmo tempo similares e se complementam. </span><i><span style="font-weight: 400;">Orgulho e Preconceito</span></i><span style="font-weight: 400;"> vai muito além de uma história de amor, é a narrativa de dois personagens que se esforçaram para sair de suas zonas de conforto e crescer como pessoas sem abandonar seus ideais. &#8211; </span><b>Gabrielli Natividade</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29662" aria-describedby="caption-attachment-29662" style="width: 585px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-29662" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/A-Droga-da-Obediencia-1-1.jpg" alt="Capa do livro A Droga da Obediência. Na arte, o plano de fundo é laranja para que as informações se destaquem o máximo possível. Na parte superior, o nome do autor Pedro Bandeira está escrito em letras garrafais na cor azul clara. No centro, o nome da série de lançamentos juvenis Os Karas também está escrita em letras garrafais, mas em cores pretas sobre um vetor branco. Na parte inferior, o nome do livro A Droga da Obediência está escrito na cor laranja, mas contornado de modo a se diferenciar do fundo. Por último, está posicionado o nome e o logo colorido da editora Moderna." width="585" height="853" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/A-Droga-da-Obediencia-1-1.jpg 585w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/A-Droga-da-Obediencia-1-1-549x800.jpg 549w" sizes="auto, (max-width: 585px) 85vw, 585px" /><figcaption id="caption-attachment-29662" class="wp-caption-text">Pedro Bandeira é o autor de literatura juvenil mais vendido da história do Brasil (Foto: Moderna)</figcaption></figure>
<p><b>Pedro Bandeira &#8211; A Droga da Obediência (192 páginas, Moderna)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Existem livros que são eternamente marcados pela presença praticamente obrigatória na grade escolar e, na maioria das vezes, o que é uma tentativa de introduzir a </span><a href="https://www.correiobraziliense.com.br/euestudante/educacao-basica/2021/01/4903079-apos-polemica-de-felipe-neto-como-abordar-literatura-classica-na-escola.html"><span style="font-weight: 400;">literatura</span></a><span style="font-weight: 400;"> no cotidiano dos </span><a href="https://www.uai.com.br/app/noticia/e-mais/2014/09/22/noticia-e-mais,159551/entrevista-com-pedro-bandeira-jovens-me-provam-que-e-gostoso-viver.shtml"><span style="font-weight: 400;">jovens estudantes</span></a><span style="font-weight: 400;">, acaba se transformando na experiência nada agradável de se esforçar somente em busca de um boletim mediano. Contrariando o senso comum, </span><a href="https://www.uai.com.br/app/noticia/e-mais/2014/09/16/noticia-e-mais,159357/pedro-bandeira-comemora-30-anos-de-a-droga-da-obediencia.shtml"><i><span style="font-weight: 400;">A Droga da Obediência</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> de Pedro Bandeira é aquela narrativa que encanta de primeira e te faz acreditar que todas as outras podem ser tão divertidamente viciosas como ela. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Publicado em 1984, o livro </span><i><span style="font-weight: 400;">A Droga da Obediência</span></i><span style="font-weight: 400;"> segue os protagonistas na aventura de impedir o Doutor Q.I, vilão que deseja dominar o mundo com uma droga que causa a obediência. Miguel, Calú, Crânio, Chumbinho e Magri compõem o grupo que é “</span><i><span style="font-weight: 400;">o avesso dos coroas, o contrário dos caretas</span></i><span style="font-weight: 400;">”</span><span style="font-weight: 400;">.</span> <span style="font-weight: 400;">Rebelde com o papel e o lápis na mão, </span><a href="https://www.estadao.com.br/cultura/literatura/pedro-bandeira-faz-80-anos-veja-5-livros-do-escritor-para-matar-a-saudade-da-infancia/"><span style="font-weight: 400;">Pedro Bandeira</span></a><span style="font-weight: 400;"> criou um clássico em meio as seis obras que fazem parte da coletânea investigativa </span><a href="https://entretenimento.uol.com.br/noticias/redacao/2014/08/28/herois-da-literatura-jovem-os-karas-crescem-e-encaretam-em-novo-livro.htm"><i><span style="font-weight: 400;">Os Karas</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. </span><b>&#8211; Nathalia Tetzner</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29664" aria-describedby="caption-attachment-29664" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29664 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/rainhas-da-noite-1-1-683x1024.jpg" alt="Capa do livro Rainhas da noite, do autor Chico Felitti. A capa mostra a foto de uma mulher branca, sentada no banco de trás de um carro, usando uma blusa vermelha. Em fonte branca, lê-se Rainhas da noite: As travestis que tinham São Paulo a seus pés e Chico Felitti. Ao lado, está o logo da editora Companhia das Letras." width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/rainhas-da-noite-1-1-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/rainhas-da-noite-1-1-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/rainhas-da-noite-1-1-768x1151.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/rainhas-da-noite-1-1-1024x1536.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/rainhas-da-noite-1-1-1366x2048.jpg 1366w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/rainhas-da-noite-1-1.jpg 1500w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29664" class="wp-caption-text">Jacqueline Welch, Andréa de Mayo e Cristiane Jordan protagonizam a obra de Chico Felitti (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Chico Felitti &#8211; Rainhas da noite (256 páginas, Companhia das Letras)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Quando se dedicou à confecção de </span><a href="https://blog.estantevirtual.com.br/2020/04/13/resenha-livro-ricardo-e-vania/"><i><span style="font-weight: 400;">Ricardo e Vânia</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, Chico Felitti mergulhou no mundo </span><i><span style="font-weight: 400;">queer </span></i><span style="font-weight: 400;">da São Paulo de décadas atrás. A maturidade e o extenso material na manga fazem com que </span><i><span style="font-weight: 400;">Rainhas da noite</span></i><span style="font-weight: 400;"> chegue aliado ao </span><i><span style="font-weight: 400;">pedigree </span></i><span style="font-weight: 400;">do dono do </span><a href="https://open.spotify.com/show/0xyzsMcSzudBIen2Ki2dqV"><i><span style="font-weight: 400;">podcast </span></i><span style="font-weight: 400;">mais badalado</span></a><span style="font-weight: 400;"> do ano passado (também interessado em cavucar as minúcias de uma cidade em ebulição e seus residentes). As protagonistas da vez são três mulheres de pose e poder: acompanhando as jornadas e o amadurecimento de Jacqueline, Andréa e Cristiane, o leitor embarca nas sensações de um mundo passado, mas em demasia presente no cotidiano do Brasil.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Amplificando a voz de </span><a href="https://elastica.abril.com.br/expressao/livro-rainhas-da-noite-travestis-chico-felitti/"><span style="font-weight: 400;">mulheres trans e travestis</span></a><span style="font-weight: 400;">, pioneiras e verdadeiras ícones da comunidade LGBTQIA+, o livro investiga, suscita questões e problematiza o ecossistema da prostituição e dos jogos de poder da cidade que insiste em nunca dormir e virar o rosto para a parcela mais marginalizada de sua sociedade. Emocionante, elucidativo, grandioso, complexo e humano, o livro de Felitti, que </span><a href="https://gay.blog.br/anais-da-historia/entrevista-chico-felitti-fala-sobre-seu-novo-audiobook-rainhas-da-noite/"><span style="font-weight: 400;">nasceu como</span><i><span style="font-weight: 400;"> audiobook</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">na voz de Renata Carvalho, ressuscita os sonhos e os amores dessas e de tantas outras figuras, apagadas à força, mas que, em trabalhos de memória e amor como este, aos poucos retornam aos lugares de direito. </span><b>&#8211; Vitor Evangelista</b></p>
<hr />
<figure id="attachment_29655" aria-describedby="caption-attachment-29655" style="width: 683px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-29655 size-large" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/dia-um-1-683x1024.jpg" alt="Capa do livro Dia Um." width="683" height="1024" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/dia-um-1-683x1024.jpg 683w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/dia-um-1-534x800.jpg 534w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/dia-um-1-768x1151.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/dia-um-1-1024x1536.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/dia-um-1-1366x2048.jpg 1366w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/01/dia-um-1.jpg 1500w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-29655" class="wp-caption-text">Recebido pelo Persona na parceria com a editora Companhia das Letras, Dia Um é o primeiro romance do poeta Thiago Camelo (Foto: Companhia das Letras)</figcaption></figure>
<p><b>Thiago Camelo &#8211; Dia Um (208 páginas, Companhia das Letras)</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">“</span><i><span style="font-weight: 400;">Ele de costas, a porta batendo – essa é a última imagem que você tem de seu irmão”</span></i><span style="font-weight: 400;">, escreve </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2023/01/thiago-camelo-recusa-pecha-de-autoficcao-em-novo-livro-sobre-suicidio-do-seu-irmao.shtml"><span style="font-weight: 400;">Thiago Camelo</span></a><span style="font-weight: 400;"> nas primeiras páginas de </span><a href="https://www.companhiadasletras.com.br/livro/9786559211067/dia-um"><i><span style="font-weight: 400;">Dia Um</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. No livro, narrado em segunda pessoa, “você” é parte fundamental da história. Entender os motivos que levaram o irmão mais velho do protagonista a pular de um apart-hotel em Copacabana, desvendar as memórias e a tentativa de superação são essenciais neste que é o primeiro romance de Camelo. Com força e linguagem fascinantes – em parte porque o autor é também poeta –, a obra mantém o impacto da primeira à última passagem.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O mecanismo de utilizar a voz em segunda pessoa aponta para dois caminhos: 1) rememorar e entender o que levou o irmão a se suicidar, voltando ao passado; 2) desmembrar a vida fraturada daqueles que permanecerem. “Você”, levado pelo narrador a uma viagem no tempo, é a única pessoa presente em ambos os cenários. Porém, o narrador é também um indivíduo em </span><a href="https://personaunesp.com.br/elena-critica/"><span style="font-weight: 400;">depressão</span></a><span style="font-weight: 400;">, e os relatos pouco confiáveis – como se pode sempre esperar na ficção – aludem a sua própria condição, agravada na morte do parente próximo.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">As “memórias ficcionais” dessas páginas em muitos aspectos lembram as narradas em </span><a href="https://personaunesp.com.br/estante-do-persona-novembro-de-2021/"><i><span style="font-weight: 400;">Erguei bem alto a viga, carpinteiros &amp; Seymour: Uma Introdução</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, de </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-apanhador-no-campo-de-centeio-70-anos/"><span style="font-weight: 400;">J.D. Salinger</span></a><span style="font-weight: 400;">, em que acompanhamos Buddy Glass tentando desvendar o sucídio do irmão genial, Seymour. A grande ponte entre essas obras, porém, é que ambos constroem uma narrativa na qual o protagonista parte em uma busca errática desde sua origem, tentando dar voz a uma consciência alheia. Dessa forma, o pulo do irmão mais velho é contrastado pela inflexão do irmão mais novo, que relembra a vida solar e os momentos gloriosos que compartilharam, nos fazendo contemplar aqueles segundos eternos por páginas a fio. Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Dia Um</span></i><span style="font-weight: 400;">, há uma viagem pelo luto e pela depressão, narrados com delicadeza e paixão, na qual tudo se transforma em metáfora. </span><b>&#8211; Bruno Andrade</b></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-dezembro-de-2022/">Estante do Persona &#8211; Dezembro de 2022</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/estante-do-persona-dezembro-de-2022/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">29643</post-id>	</item>
	</channel>
</rss>
