<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	
	xmlns:georss="http://www.georss.org/georss"
	xmlns:geo="http://www.w3.org/2003/01/geo/wgs84_pos#"
	>

<channel>
	<title>Arquivos Tom Burke &#8211; Persona | Jornalismo Cultural</title>
	<atom:link href="http://personaunesp.com.br/tag/tom-burke/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://personaunesp.com.br/tag/tom-burke/</link>
	<description>Desde 2015 provando que a distância entre Bergman, Lady Gaga e a novela das 9 nem existe.</description>
	<lastBuildDate>Thu, 09 Mar 2023 22:19:01 +0000</lastBuildDate>
	<language>pt-BR</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.0.4</generator>

<image>
	<url>http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2019/08/cropped-icon-certo-cristo-32x32.png</url>
	<title>Arquivos Tom Burke &#8211; Persona | Jornalismo Cultural</title>
	<link>https://personaunesp.com.br/tag/tom-burke/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
<site xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">119746480</site>	<item>
		<title>70 anos depois de Ikiru, a importância de viver continua a mesma em Living</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/living-critica/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/living-critica/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 09 Mar 2023 22:19:01 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Cinema]]></category>
		<category><![CDATA[70 anos]]></category>
		<category><![CDATA[Aimee Lou Wood]]></category>
		<category><![CDATA[Akira Kurosawa]]></category>
		<category><![CDATA[Análise]]></category>
		<category><![CDATA[Barney Fishwick]]></category>
		<category><![CDATA[Bill Nighy]]></category>
		<category><![CDATA[Chris Wyatt]]></category>
		<category><![CDATA[Crítica]]></category>
		<category><![CDATA[Emilie Levienaise-Farrouch]]></category>
		<category><![CDATA[Ikiru]]></category>
		<category><![CDATA[Jamie D. Ramsay]]></category>
		<category><![CDATA[Kanji Watanabe]]></category>
		<category><![CDATA[Kazuo Ishiguro]]></category>
		<category><![CDATA[Koichi Iwashita]]></category>
		<category><![CDATA[Living]]></category>
		<category><![CDATA[Londres]]></category>
		<category><![CDATA[Margaret Harris]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Ator]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Roteiro Adaptado]]></category>
		<category><![CDATA[Nathan Nunes]]></category>
		<category><![CDATA[Oliver Hermanus]]></category>
		<category><![CDATA[Oscar]]></category>
		<category><![CDATA[Oscar 2023]]></category>
		<category><![CDATA[Patsy Ferran]]></category>
		<category><![CDATA[Remake]]></category>
		<category><![CDATA[Review]]></category>
		<category><![CDATA[Rodney Williams]]></category>
		<category><![CDATA[Sandy Powell]]></category>
		<category><![CDATA[Sr. Sutherland]]></category>
		<category><![CDATA[Star Wars]]></category>
		<category><![CDATA[Takashi Shimura]]></category>
		<category><![CDATA[Tolstói]]></category>
		<category><![CDATA[Tom Burke]]></category>
		<category><![CDATA[Vida]]></category>
		<category><![CDATA[viver]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=30340</guid>

					<description><![CDATA[<p>Nathan Nunes Em 1952, o cultuado cineasta japonês Akira Kurosawa (Ran) lançou ao mundo Ikiru. 70 anos depois, o pouco conhecido diretor sul-africano Oliver Hermanus (O Rio Sem Fim) se reuniu ao vencedor do prêmio Nobel de Literatura Kazuo Ishiguro, autor de best-sellers como Vestígios do Dia e Não Me Abandone Jamais, para prestar tributo &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/living-critica/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "70 anos depois de Ikiru, a importância de viver continua a mesma em Living"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/living-critica/">70 anos depois de Ikiru, a importância de viver continua a mesma em Living</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_30341" aria-describedby="caption-attachment-30341" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img fetchpriority="high" decoding="async" class="size-medium wp-image-30341" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-1-11-800x541.jpg" alt="" width="800" height="541" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-1-11-800x541.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-1-11-1024x693.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-1-11-768x520.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-1-11-1536x1039.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-1-11-1200x812.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-1-11.jpg 1596w" sizes="(max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30341" class="wp-caption-text">Por Living, Bill Nighy recebeu a primeira indicação ao Oscar de sua carreira, ativa há mais de 40 anos (Foto: Number 9 Films)</figcaption></figure>
<p><b>Nathan Nunes</b></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em 1952, o cultuado cineasta japonês Akira Kurosawa (</span><i><span style="font-weight: 400;">Ran</span></i><span style="font-weight: 400;">) lançou ao mundo </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=2VeLN3IDjzQ"><i><span style="font-weight: 400;">Ikiru</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. 70 anos depois, o pouco conhecido diretor sul-africano </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=97uQo0qTLK0"><span style="font-weight: 400;">Oliver Hermanus</span></a><span style="font-weight: 400;"> (</span><i><span style="font-weight: 400;">O Rio Sem Fim</span></i><span style="font-weight: 400;">) se reuniu ao vencedor do prêmio Nobel de Literatura Kazuo Ishiguro, autor de </span><i><span style="font-weight: 400;">best-sellers</span></i><span style="font-weight: 400;"> como </span><i><span style="font-weight: 400;">Vestígios do Dia </span></i><span style="font-weight: 400;">e </span><i><span style="font-weight: 400;">Não Me Abandone Jamais</span></i><span style="font-weight: 400;">, para prestar tributo ao longa original através de um </span><i><span style="font-weight: 400;">remake</span></i><span style="font-weight: 400;"> chamado </span><i><span style="font-weight: 400;">Living</span></i><span style="font-weight: 400;">. O resultado dessa empreitada é sentido nas expressivas indicações do filme ao </span><i><span style="font-weight: 400;">Oscar 2023 </span></i><span style="font-weight: 400;">de Melhor Roteiro Adaptado para o escritor e Melhor Ator para Bill Nighy (</span><i><span style="font-weight: 400;">Simplesmente Amor, Piratas do Caribe</span></i><span style="font-weight: 400;">) no papel principal. </span></p>
<p><span id="more-30340"></span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Essa está longe de ser a primeira vez que um filme de Kurosawa é refeito para uma linguagem ocidental. </span><i><span style="font-weight: 400;">Por Um Punhado de Dólares </span></i><span style="font-weight: 400;">(1964), por exemplo, é um </span><i><span style="font-weight: 400;">remake</span></i><span style="font-weight: 400;"> de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=e4WtoDB6PTs"><i><span style="font-weight: 400;">Yojimbo</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(1961), enquanto </span><i><span style="font-weight: 400;">Sete Homens e um Destino </span></i><span style="font-weight: 400;">(1960)</span> <span style="font-weight: 400;">e </span><a href="https://personaunesp.com.br/vida-de-inseto-critica/"><i><span style="font-weight: 400;">Vida de Inseto</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(1998)</span> <span style="font-weight: 400;">ecoam diretamente </span><i><span style="font-weight: 400;">Os Sete Samurais </span></i><span style="font-weight: 400;">(1954). Até George Lucas diz ter se inspirado em </span><i><span style="font-weight: 400;">A Fortaleza Escondida </span></i><span style="font-weight: 400;">(1958)</span> <span style="font-weight: 400;">para conceber </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/star-wars/"><i><span style="font-weight: 400;">Uma Nova Esperança</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">(1977). Contudo, é apenas agora que estamos presenciando o debute de </span><i><span style="font-weight: 400;">Ikiru </span></i><span style="font-weight: 400;">nessa mesma linha, pois a maioria dos realizadores sempre esteve ciente da grande dificuldade de adaptá-lo para uma nova roupagem. Felizmente, o tributo que </span><i><span style="font-weight: 400;">Living </span></i><span style="font-weight: 400;">faz ao clássico mantém a sua essência desde o nome, pois ambas as palavras titulares têm o mesmo significado em tradução: viver. </span></p>
<figure id="attachment_30342" aria-describedby="caption-attachment-30342" style="width: 720px" class="wp-caption alignnone"><img decoding="async" class="size-full wp-image-30342" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-2-6.jpg" alt="" width="720" height="540" /><figcaption id="caption-attachment-30342" class="wp-caption-text">Akira Kurosawa vê a burocracia com ares extremamente pessimistas em Ikiru (Foto: The Criterion Collection)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Os cenários e o período histórico são evidentemente diferentes. </span><i><span style="font-weight: 400;">Living </span></i><span style="font-weight: 400;">troca o Japão pós-guerra onde se passa </span><i><span style="font-weight: 400;">Ikiru </span></i><span style="font-weight: 400;">pela Londres de 1953, no entanto, ambos se situam na mesma estafante burocracia do mercado de trabalho. No que tange a sua representação em cena, talvez o primeiro se saia melhor em como integra a cultura local com a sensação de aprisionamento do protagonista, ao se utilizar dos tradicionais costumes britânicos de educação e da finesse dos figurinos de </span><a href="https://personaunesp.com.br/o-irlandes-critica/"><span style="font-weight: 400;">Sandy Powell</span></a><span style="font-weight: 400;"> para surtir tal efeito. Ainda assim, tanto um quanto o outro recorrem ao mesmo recurso na direção de arte: o ambiente que sufoca os trabalhadores com pilhas gigantes de documentos ao redor.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Independente da época de produção, fato é que a história naturalmente começa se voltando para um olhar bastante pessimista da burocracia como uma sugadora de almas. Para ilustrar esse ponto, acompanhamos as diversas tentativas de um grupo de mulheres para conseguir aprovar a construção de um parque infantil numa região desolada de Londres. O que se sucede é uma rápida edição de movimento entre um setor e outro, cujas transições laterais (que também aparecem em </span><i><span style="font-weight: 400;">Star Wars </span></i><span style="font-weight: 400;">até </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=8wnhXORcA9U"><span style="font-weight: 400;">hoje</span></a><span style="font-weight: 400;">), organizadas pelo montador Chris Wyatt em </span><i><span style="font-weight: 400;">Living</span></i><span style="font-weight: 400;">, prestam homenagem as mesmas que Koichi Iwashita organizou em </span><i><span style="font-weight: 400;">Ikiru</span></i><span style="font-weight: 400;">.</span></p>
<figure id="attachment_30343" aria-describedby="caption-attachment-30343" style="width: 720px" class="wp-caption alignnone"><img decoding="async" class="size-full wp-image-30343" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-3-8.jpg" alt="" width="720" height="540" /><figcaption id="caption-attachment-30343" class="wp-caption-text">Takashi Shimura também colaborou com Akira Kurosawa nos aclamados Rashomon e Os Sete Samurais (Foto: The Criterion Collection)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Logo nos primeiros minutos de imersão dentro desse universo, somos introduzidos ao personagem principal, um homem idoso que dedicou grande parte de sua vida aos mecanismos do trabalho e se esqueceu de vivê-la no decorrer dos anos. Essa noção fica clara com o diagnóstico de uma doença terminal, que o condena a poucos meses de vida. A cena da descoberta dessa </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=alC_vQOV9Bs"><span style="font-weight: 400;">fatalidade</span></a><span style="font-weight: 400;"> funciona como um meio para entendermos a dicotomia entre os filmes. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Em </span><i><span style="font-weight: 400;">Ikiru</span></i><span style="font-weight: 400;">, o recebimento dessa notícia pelo burocrata Kanji Watanabe vem acompanhado de uma grande dramaticidade, onde o intérprete </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=Nx5M4AkIeTE"><span style="font-weight: 400;">Takashi Shimura</span></a><span style="font-weight: 400;"> (</span><i><span style="font-weight: 400;">Rashomon</span></i><span style="font-weight: 400;">) incorpora fortes e notáveis expressões de medo e angústia. Já em </span><i><span style="font-weight: 400;">Living</span></i><span style="font-weight: 400;">, o protagonista, aqui chamado Rodney Williams, reage de maneira melancólica e triste, mas menos intensa. Imediatamente, a câmera de Hermanus o captura quieto nas sombras de sua sala de estar, como se estivesse completamente engolido por esses sentimentos. </span></p>
<figure id="attachment_30344" aria-describedby="caption-attachment-30344" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30344" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-4-7-800x541.jpg" alt="" width="800" height="541" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-4-7-800x541.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-4-7-1024x693.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-4-7-768x520.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-4-7-1536x1039.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-4-7-1200x812.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-4-7.jpg 1596w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30344" class="wp-caption-text">O distanciamento entre pais e filhos é uma temática que Living herda de Ikiru (Foto: Number 9 Films)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Toda obra artística é produto do seu tempo e, assim sendo, do seu próprio </span><a href="https://personaunesp.com.br/retorno-do-cinema-artigo/"><span style="font-weight: 400;">Cinema</span></a><span style="font-weight: 400;">. O longa de Kurosawa, por exemplo, é carregado de uma teatralidade que remete às raízes do texto na literatura de Tolstói (</span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=EYn9L8P0Uk8"><i><span style="font-weight: 400;">A Morte de Ivan Ilitch</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">é a maior referência). Além disso, também toma liberdades mais expressivas. Uma delas é a poética, através do uso da narração para situar o espectador no estado de espírito do protagonista, nos confidenciando a informação de sua iminente morte antes mesmo dele ter conhecimento dela. A outra é a comercial, tendo em vista a sua longa duração com  ritmo lento, que naturalmente afasta as gerações mais novas. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O </span><i><span style="font-weight: 400;">remake</span></i><span style="font-weight: 400;"> de Hermanus</span> <span style="font-weight: 400;">opta por um caminho oposto, apesar de ainda manter essa notável qualidade poética. Ela se faz presente na trilha sonora melódica de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=nOQ_rxdoa-g&amp;list=OLAK5uy_kfZe4Zyrtl5fhYbGbNQxvjsp3KHczhoFg"><span style="font-weight: 400;">Emilie Levienaise-Farrouch</span></a><span style="font-weight: 400;"> e na cinematografia de Jamie D. Ramsay, que transita brilhantemente entre a dor da escuridão, o calor da boemia e o sentimento pitoresco de aproveitar um belo passeio no parque. Por outro lado, existe uma concisão tão forte na forma como os temas são explorados que os impede de ecoar de modo tão complexo quanto o clássico. O melhor representante disso são os minutos de farra de Williams nas noitadas londrinas ao lado do Sr. Sutherland de </span><a href="https://personaunesp.com.br/mank-critica/"><span style="font-weight: 400;">Tom Burke</span></a><span style="font-weight: 400;">, que são comprimidos em breves montagens. </span></p>
<figure id="attachment_30345" aria-describedby="caption-attachment-30345" style="width: 800px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-30345" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-5-6-800x541.jpg" alt="" width="800" height="541" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-5-6-800x541.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-5-6-1024x693.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-5-6-768x520.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-5-6-1536x1039.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-5-6-1200x812.jpg 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-5-6.jpg 1596w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 984px) 61vw, (max-width: 1362px) 45vw, 600px" /><figcaption id="caption-attachment-30345" class="wp-caption-text">Living marca a primeira empreitada do cultuado escritor Kazuo Ishiguro na escrita para o Cinema (Foto: Number 9 Films)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Ainda assim, as aspirações mais sutis de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=zNxC6tc3i6Q"><i><span style="font-weight: 400;">Living</span></i></a> <span style="font-weight: 400;">não deixam de ter eficiência própria. A cena do jantar entre Williams, seu filho Michael (Barney Fishwick) e sua nora Fiona (Patsy Ferran) é um ótimo exemplo disso. Desde o início, onde vemos Nighy treinando em frente ao espelho para revelar a verdade e falhando, até o desfecho, em que o silêncio prevalece sobre a mesa e o </span><i><span style="font-weight: 400;">design</span></i><span style="font-weight: 400;"> de som faz rugir cada tilintar dos talheres nos pratos, sente-se perfeitamente o desconforto e as tensões entre os três, tão acumuladas que o simples gesto de pegar uma colher de comida fala mais alto que suas vozes. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Essas sutilezas são a base da interpretação de Nighy e fazem valer a sua indicação ao </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/oscar/"><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i></a><span style="font-weight: 400;">. O ator britânico trabalha com gestos muito delicados ao longo de toda rodagem, seja em sua fala vagarosa ou em sua hiper postura de cavalheiro inglês. Contudo, há de ser dito que nenhum elemento de sua performance é tão fascinante quanto o seu olhar, principalmente em uma de suas últimas conversas com a amiga Margaret Harris (Aimee Lou Wood), onde ele finalmente se abre sobre o estado de sua saúde. No decorrer da cena, percebemos a transformação orgânica de seu olhar, conforme ele se conforma com a inevitabilidade de seu desfecho e retoma o ânimo para aproveitar o pouco que lhe resta de vida. </span></p>
<figure id="attachment_30346" aria-describedby="caption-attachment-30346" style="width: 720px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-30346" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2023/03/Imagem-6-2.jpg" alt="" width="720" height="540" /><figcaption id="caption-attachment-30346" class="wp-caption-text">O aclamado diretor Martin Scorsese incluiu Ikiru em sua lista de 39 filmes estrangeiros essenciais para qualquer cineasta (Foto: The Criterion Collection)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">O que se segue, a partir daí, é um terço final que esmiúça as memórias de seus companheiros de trabalho sobre sua </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=QgOm-L7TsEQ"><span style="font-weight: 400;">vida</span></a><span style="font-weight: 400;"> e personalidade. Enquanto todos os burocratas sufocados por ternos e gravatas chiques tentam chegar a uma explicação lógica para o legado que o protagonista deixou, somos pouco a pouco apresentados a uma imagem belíssima e contemplativa. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Ela acontece no parque que tanto Williams em </span><i><span style="font-weight: 400;">Living, </span></i><span style="font-weight: 400;">quanto Watanabe em </span><i><span style="font-weight: 400;">Ikiru </span></i><span style="font-weight: 400;">construíram para as crianças de um bairro carente, conforme os desejos das mulheres que foram apresentadas nos minutos iniciais. Isolados em meio a neve, eles permanecem cantando e sentados em um balanço, num contexto extremamente interessante metaforicamente falando. São homens à beira do fim de suas vidas, que escolheram morrer num local que é símbolo de seus estágios iniciais. A cena encanta na sua versão de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=umLtGRl_WE4"><span style="font-weight: 400;">52</span></a><span style="font-weight: 400;">, e também na atual. Logo, percebemos que, independente do momento histórico, de escolhas estilísticas e de diferentes abordagens cinematográficas, a importância de </span><i><span style="font-weight: 400;">Viver </span></i><span style="font-weight: 400;">continua a mesma. </span></p>
<div class="jetpack-video-wrapper"><iframe loading="lazy" title="LIVING | Official Trailer (2022)" width="840" height="473" src="https://www.youtube.com/embed/OVo5kLt_-BU?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></div>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/living-critica/">70 anos depois de Ikiru, a importância de viver continua a mesma em Living</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/living-critica/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">30340</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Coisas Verdadeiras é lotado de vazios</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/coisas-verdadeiras-critica/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/coisas-verdadeiras-critica/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 20 Oct 2021 15:59:23 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Cinema]]></category>
		<category><![CDATA[2021]]></category>
		<category><![CDATA[45 Mostra]]></category>
		<category><![CDATA[Alex Baranowski]]></category>
		<category><![CDATA[Análise]]></category>
		<category><![CDATA[Ashley Connor]]></category>
		<category><![CDATA[Cobertura]]></category>
		<category><![CDATA[Coisas Verdadeiras]]></category>
		<category><![CDATA[Competição Novos Diretores]]></category>
		<category><![CDATA[Crítica]]></category>
		<category><![CDATA[Deborah Kay Davies]]></category>
		<category><![CDATA[Harry Wootliff]]></category>
		<category><![CDATA[Jude Law]]></category>
		<category><![CDATA[Molly Davies]]></category>
		<category><![CDATA[Mostra Internacional de Cinema em São Paulo]]></category>
		<category><![CDATA[Reino Unido]]></category>
		<category><![CDATA[Resenha]]></category>
		<category><![CDATA[Review]]></category>
		<category><![CDATA[Ruth Wilson]]></category>
		<category><![CDATA[Tom Burke]]></category>
		<category><![CDATA[True Things]]></category>
		<category><![CDATA[Vitor Evangelista]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://personaunesp.com.br/?p=23945</guid>

					<description><![CDATA[<p>Vitor Evangelista Uma silenciosa Ruth Wilson em total estado de êxtase abre Coisas Verdadeiras, filme que dá à 45ª Mostra Internacional de Cinema em São Paulo um viés mais poético. Não à toa, o ato sexual que ela recebe deixa de ser o foco da rápida sequência, que logo nos situa no presente. A personagem &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/coisas-verdadeiras-critica/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Coisas Verdadeiras é lotado de vazios"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/coisas-verdadeiras-critica/">Coisas Verdadeiras é lotado de vazios</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_23946" aria-describedby="caption-attachment-23946" style="width: 1600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-23946" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/True-Things.jpg" alt="Cena do filme Coisas Verdadeiras, mostra uma mulher adulta branca de vestido vermelho em pé de dia. Ao seu redor, vemos moitas e um muro de pedra cinza. " width="1600" height="1067" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/True-Things.jpg 1600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/True-Things-800x534.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/True-Things-1024x683.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/True-Things-768x512.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/True-Things-1536x1024.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/True-Things-1200x800.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-23946" class="wp-caption-text">Com produção de Jude Law e Ruth Wilson e parte da primorosa Competição Novos Diretores da Mostra de SP, Coisas Verdadeiras oferece um prato para os fãs de um drama indie (Foto: BBC Films)</figcaption></figure>
<p><strong>Vitor Evangelista</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Uma silenciosa Ruth Wilson em total estado de êxtase abre </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=zd01aLL46iE"><i><span style="font-weight: 400;">Coisas Verdadeiras</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, filme que dá à 45ª </span><a href="http://personaunesp.com.br/tag/mostra-internacional-de-cinema-em-sao-paulo/"><span style="font-weight: 400;">Mostra Internacional</span></a><span style="font-weight: 400;"> de Cinema em São Paulo um viés mais poético. Não à toa, o ato sexual que ela recebe deixa de ser o foco da rápida sequência, que logo nos situa no presente. A personagem Kate, sonhando com um passado que nem mesmo sabemos ser real, deseja mesmo é o afeto, o conforto e o toque, e não importa se é íntimo ou superficial, ela só precisa de certezas.</span></p>
<p><span id="more-23945"></span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Na jornada, conduzida pela direção da inglesa Harry Wootliff, Kate vive uma vida enojada como atendente em uma espécie de agência de reclamações públicas. O furacão nasce quando ela chama o nome de Blond, um recém-libertado ex-presidiário que fisga sua atenção. Tom Burke passa de </span><a href="https://personaunesp.com.br/mank-critica/"><span style="font-weight: 400;">Orson Wells</span></a><span style="font-weight: 400;"> a delinquente quarentão com a suavidade de uma pena caindo no rio, e encarna os trejeitos de </span><i><span style="font-weight: 400;">boy </span></i><span style="font-weight: 400;">problema tão vorazmente quanto a intensidade do descolorante e da água oxigenada que dão cor de gema de ovo ao cabelo ressecado. </span></p>
<figure id="attachment_23947" aria-describedby="caption-attachment-23947" style="width: 1600px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-23947" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/TRUE-THINGS-–-The-Bureau-–-Sales-2.jpg" alt="Cena do filme Coisas Verdadeiras, mostra um homem loiro encurralando uma mulher morena em uma parede. " width="1600" height="807" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/TRUE-THINGS-–-The-Bureau-–-Sales-2.jpg 1600w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/TRUE-THINGS-–-The-Bureau-–-Sales-2-800x404.jpg 800w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/TRUE-THINGS-–-The-Bureau-–-Sales-2-1024x516.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/TRUE-THINGS-–-The-Bureau-–-Sales-2-768x387.jpg 768w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/TRUE-THINGS-–-The-Bureau-–-Sales-2-1536x775.jpg 1536w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2021/10/TRUE-THINGS-–-The-Bureau-–-Sales-2-1200x605.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-23947" class="wp-caption-text">A montagem se aproveita dos lapsos de memória da protagonista para manufaturar construções visuais poéticas, dando liga a todo o drama psicológico que compõe o filme (Foto: BBC Films)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Conversa vai, conversa vem, uma calcinha é abaixada no estacionamento e o resto é história. Intoxicada pelo homem, para lá de misterioso e nem um pouco confiável, Kate mergulha em um espiral de mentiras, desculpas e frustração. A performance de Ruth Wilson, figura conhecida para os fãs de </span><a href="https://personaunesp.com.br/his-dark-materials-2a-temp-critica/"><span style="font-weight: 400;">fantasia da </span><i><span style="font-weight: 400;">HBO</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, amacia os comportamentos que enfrenta, principalmente por meio de seus expressivos olhos cansados. </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Não há muito no escopo estrutural de</span><i><span style="font-weight: 400;"> True Things</span></i><span style="font-weight: 400;">, que passou por </span><a href="https://www.instagram.com/p/CT5ssphNzJv/"><span style="font-weight: 400;">Veneza</span></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><a href="https://www.instagram.com/p/CUbBdvQMRqQ/"><span style="font-weight: 400;">Toronto</span></a><span style="font-weight: 400;"> nos últimos meses e chega à </span><a href="https://personaunesp.com.br/tag/mostra-sp/"><span style="font-weight: 400;">Mostra de São Paulo</span></a><span style="font-weight: 400;"> com pinta de drama psicológico. O roteiro, escrito pela diretora com o auxílio de Molly Davies, adapta o romance de Deborah Kay Davies, exalando o olhar terno que uma história desse calibre necessita. A gentileza do não-julgamento frente ao relacionamento completamente abusivo em que Kate se mete é sinônimo do cuidado que as mulheres que moldaram a história tiveram, tudo amparado pela trilha sonora do sentimental Alex Baranowski e a fotografia acalentadora de Ashley Connor.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Os vazios que nomeiam o texto se fazem presentes na mente e na alma da protagonista, uma mulher irremediavelmente quebrada e sensibilizada pelo mínimo movimento inesperado dos astros ao seu redor. Quando </span><i><span style="font-weight: 400;">Coisas Verdadeiras</span></i><span style="font-weight: 400;"> abre margem para que a família de Kate justifique seu eu presente, o filme se certifica de iluminar a preocupação e o receio de seus pais e a esperança mentirosa que a avó deposita na jovem. É uma experiência que anestesia a crueldade do constatar, mas nunca aliena quem assiste.</span></p>
<div class="jetpack-video-wrapper"><iframe loading="lazy" title="&#039;TRUE THINGS:&#039;   Official Venice Film Festival clip" width="840" height="473" src="https://www.youtube.com/embed/zd01aLL46iE?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></div>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/coisas-verdadeiras-critica/">Coisas Verdadeiras é lotado de vazios</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/coisas-verdadeiras-critica/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">23945</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Mank é uma viagem problemática por Cidadão Kane</title>
		<link>http://personaunesp.com.br/mank-critica/</link>
					<comments>http://personaunesp.com.br/mank-critica/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 22 Dec 2020 15:08:40 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Cinema]]></category>
		<category><![CDATA[Amanda Seyfried]]></category>
		<category><![CDATA[Análise]]></category>
		<category><![CDATA[Caroline Campos]]></category>
		<category><![CDATA[Cidadão Kane]]></category>
		<category><![CDATA[Crítica]]></category>
		<category><![CDATA[David Fincher]]></category>
		<category><![CDATA[Filme]]></category>
		<category><![CDATA[Gary Oldman]]></category>
		<category><![CDATA[Hollywood]]></category>
		<category><![CDATA[Jack Fincher]]></category>
		<category><![CDATA[Mank]]></category>
		<category><![CDATA[Marion Davies]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Ator]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Atriz Coadjuvante]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Cabelo e Maquiagem]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Design de Produção]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Direção]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Figurino]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Filme]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Fotografia]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Som]]></category>
		<category><![CDATA[Melhor Trilha Sonora Original]]></category>
		<category><![CDATA[Netflix]]></category>
		<category><![CDATA[Orson Welles]]></category>
		<category><![CDATA[Oscar]]></category>
		<category><![CDATA[Oscar 2021]]></category>
		<category><![CDATA[Preto e Branco]]></category>
		<category><![CDATA[Resenha]]></category>
		<category><![CDATA[Review]]></category>
		<category><![CDATA[Roteiro]]></category>
		<category><![CDATA[Tom Burke]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://personaunesp.com.br/?p=17307</guid>

					<description><![CDATA[<p>Caroline Campos Se propor a fazer um longa que destrincha os bastidores do que hoje é considerado o maior filme da história do cinema não é um projeto fácil. Conhecendo a filmografia de David Fincher, pode-se dizer que é o exato tipo de trabalho que ele gostaria de se aventurar e assumir &#8211; e, de &#8230; <a href="http://personaunesp.com.br/mank-critica/" class="more-link">Continue lendo<span class="screen-reader-text"> "Mank é uma viagem problemática por Cidadão Kane"</span></a></p>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/mank-critica/">Mank é uma viagem problemática por Cidadão Kane</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_17308" aria-describedby="caption-attachment-17308" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-17308" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank2-1024x465-1.jpg" alt="A imagem está em preto e branco. À esquerda, Amanda Seyfried segura um cigarro na mão direita. Ela veste um vestido e um casaco por cima. À direita, Gary Oldman veste um paletó. Ambos estão encostado em um poste de madeira e se encaram. " width="1024" height="465" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank2-1024x465-1.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank2-1024x465-1-300x136.jpg 300w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank2-1024x465-1-768x349.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-17308" class="wp-caption-text">O diretor David Fincher nunca ganhou um Oscar por seus filmes (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><strong>Caroline Campos</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Se propor a fazer um longa que destrincha os </span><a href="https://www.revistabula.com/18014-a-historia-por-tras-do-melhor-filme-de-todos-os-tempos/"><span style="font-weight: 400;">bastidores</span></a><span style="font-weight: 400;"> do que hoje é considerado o </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/folha-100-anos/2020/02/cidadao-kane-inventou-o-cinema-moderno-ao-ignorar-convencoes.shtml"><span style="font-weight: 400;">maior filme</span></a><span style="font-weight: 400;"> da história do cinema não é um projeto fácil. Conhecendo a filmografia de David Fincher, pode-se dizer que é o exato tipo de trabalho que ele gostaria de se aventurar e assumir &#8211; e, de fato, foi o que ele fez. </span><i><span style="font-weight: 400;">Mank</span></i><span style="font-weight: 400;">, que se dispõe a nos mostrar a </span><i><span style="font-weight: 400;">verdade</span></i><span style="font-weight: 400;"> por trás do roteiro de </span><a href="http://www.adorocinema.com/noticias/filmes/noticia-156680/"><i><span style="font-weight: 400;">Cidadão Kane</span></i></a><span style="font-weight: 400;">, filme de 1941 dirigido por Orson Welles,</span> <span style="font-weight: 400;">chegou na </span><i><span style="font-weight: 400;">Netflix </span></i><span style="font-weight: 400;">no último mês do fatídico ano de 2020, para tentar, talvez, fechar com chave de ouro os 365 dias mais loucos da sétima arte.</span></p>
<p><span id="more-17307"></span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O personagem-título interpretado por Gary Oldman é Herman J. Mankiewicz, aclamado roteirista de </span><i><span style="font-weight: 400;">Hollywood </span></i><span style="font-weight: 400;">que, pelos olhos do longa de </span><a href="https://www1.folha.uol.com.br/ilustrissima/2020/11/david-fincher-fala-de-mank-seu-filme-mais-pessoal-sobre-roteirista-de-cidadao-kane.shtml"><span style="font-weight: 400;">Fincher</span></a><span style="font-weight: 400;">, escreveu sozinho </span><i><span style="font-weight: 400;">Cidadão Kane</span></i><span style="font-weight: 400;">. A história é escrita pelo pai do cineasta, Jack Fincher, um jornalista apaixonado por cinema que faleceu em 2003. Assim surgiu </span><i><span style="font-weight: 400;">Mank</span></i><span style="font-weight: 400;">, que foca no relacionamento do roteirista com as arapucas políticas que cercavam a fábrica de sonhos hollywoodiana, assim como o magnata da mídia William Randolph Hearst, inspiração para Charles Foster Kane, protagonista do filme de 41.</span></p>
<figure id="attachment_17309" aria-describedby="caption-attachment-17309" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="size-full wp-image-17309" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/Mank_Netflix1-1024x567-1.jpg" alt="A foto está em preto e branco. Gary Oldman está em seu centro, usando um paletó e apontando o dedo esquerdo a frente. À esquerda, há duas pessoas o encarando. Ele está em frente a uma mesa, com diversos talheres, pratos e copos em cima. Acima dele, há um lustre." width="1024" height="567" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/Mank_Netflix1-1024x567-1.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/Mank_Netflix1-1024x567-1-300x166.jpg 300w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/Mank_Netflix1-1024x567-1-768x425.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-17309" class="wp-caption-text">Gary Oldman venceu o Oscar de Melhor Ator por sua atuação em O Destino de Uma Nação (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">A construção do personagem de Oldman nada difere de outras interpretações que vemos por aí sobre estrelas dependentes do álcool que já foram retratadas em tela &#8211; mau humor e arrogância, quedas constantes e a cena clássica do monólogo alcoolizado do protagonista. Mesmo com a fórmula já batida, o talento de Oldman consegue dar um ar carismático ainda que desconfortável para Mank, prendendo a atenção do espectador durante os (longos) 132 minutos de produção.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O que chama atenção no longa é a figura de Orson Welles, interpretado por Tom Burke, e a aparente vilania com que ele é retratado. Welles foi um dos nomes mais influentes da </span><a href="https://falauniversidades.com.br/o-que-foi-a-era-de-ouro-de-hollywood-confira-aqui/"><span style="font-weight: 400;">Era de Ouro</span></a><span style="font-weight: 400;"> do cinema, no entanto, sua figura está sempre submersa em sombras, falando pelo telefone quase que secretamente e, em seu encontro com Mank, a beira de um surto de fúria em cima dos créditos do roteiro de seu filme. Inclusive, a semelhança da voz de Burke com a de Welles, extremamente marcante desde sua época de rádio, é absurda. Em alguns momentos, é impossível não questionar se não se trata de uma dublagem.</span></p>
<figure id="attachment_17310" aria-describedby="caption-attachment-17310" style="width: 1038px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-17310 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank_feat.jpg" alt="A imagem está em preto e branco. Lily Collins, à esquerda, está sentada em cima de uma cama. Ela veste um vestido simples com mangas. À direita, Gary Oldman está deitado na cama usando pijamas de mangas compridas. A cama está cheia de papéis e de fundo há o ambiente de um quarto, com uma porta para um corredor. Collins e Oldman brindam, cada um com um copo em mãos." width="1038" height="520" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank_feat.jpg 1038w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank_feat-300x150.jpg 300w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank_feat-1024x513.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank_feat-768x385.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-17310" class="wp-caption-text">Rita Alexander, interpretada por Collins, foi uma das fontes de Pauline Kael para seu artigo &#8220;Criando Kane&#8221; (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">E a confusão que envolve as duas figuras centrais do filme é o que mais incomoda durante a produção de Fincher. Afinal, Orson Welles participou ou não da criação de </span><a href="https://www.youtube.com/watch?v=qCLOWSvgNKI&amp;feature=emb_title"><i><span style="font-weight: 400;">Cidadão Kane</span></i></a><span style="font-weight: 400;">? Bater na tecla que Mankiewicz escreveu sozinho o filme é uma ideia falsa. Apesar de acusações e diversos artigos publicados por envolvidos, a obra, que até hoje mantém sua hegemonia quando se trata de narrativa, é o que é por conta de Orson Welles e suas revisões e mudanças. A veracidade de </span><i><span style="font-weight: 400;">Mank </span></i><span style="font-weight: 400;">só pode ser afirmada se você entender o filme como o ponto de vista &#8211; e apenas o ponto de vista &#8211; do roteirista. </span><i><span style="font-weight: 400;">Cidadão Kane </span></i><span style="font-weight: 400;">é produto de ambas as mentes.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Além disso, a sacada da construção narrativa de </span><a href="https://personaunesp.com.br/love-death-robots-critica/"><span style="font-weight: 400;">David Fincher</span></a><span style="font-weight: 400;"> é impressionante. O cineasta quebra a linearidade da história do mesmo jeito que o longa de 41 realizou, contando os acontecimentos através de </span><i><span style="font-weight: 400;">flashbacks</span></i><span style="font-weight: 400;"> que divertem, mas também cortam um pouco a empolgação em certos momentos. </span><i><span style="font-weight: 400;">Mank</span></i><span style="font-weight: 400;"> se escora na sua metalinguagem, mas visa um </span><a href="https://www.agazeta.com.br/colunas/rafael-braz/mank-filme-da-netflix-e-otimo-mas-para-um-publico-restrito-1220"><span style="font-weight: 400;">público restrito</span></a><span style="font-weight: 400;"> no meio da quantidade de referências e figuras importantes da produção cinematográfica dos anos 40, assim como suas respectivas desavenças e a forma com que o cinema pode manipular a opinião pública.</span></p>
<figure id="attachment_17311" aria-describedby="caption-attachment-17311" style="width: 1200px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-17311 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank-10.png" alt="A imagem está em preto e branco. Vemos uma mesa com um balde com champagne dentro. Ao redor dela, três mulheres olham para a figura de Gary Oldman, que sorri. De fundo, temos outras mesas e casais dançando. Ao redor, vemos um microfone e uma câmera de filmagem, indicando os bastidores." width="1200" height="800" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank-10.png 1200w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank-10-300x200.png 300w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank-10-1024x683.png 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank-10-768x512.png 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-17311" class="wp-caption-text">David Fincher usa recursos para retomar o passado, incluindo sons propositalmente arranhados e marcas de cigarro na projeção (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">Os coadjuvantes contribuem bastante para que o longa não se torne maçante demais. Charles Dance, que há alguns anos dava vida ao ambicioso Tywin Lannister em </span><i><span style="font-weight: 400;">Game of Thrones (2011 &#8211; 2019)</span></i><span style="font-weight: 400;">, interpreta </span><a href="https://observatoriodocinema.uol.com.br/filmes/2020/12/mank-veja-a-verdade-sobre-reacao-de-magnata-a-cidadao-kane"><span style="font-weight: 400;">W.R. Hearst</span></a><span style="font-weight: 400;"> com quase a mesma frieza do patriarca Lannister. Sua companheira é a atriz </span><a href="https://claudia.abril.com.br/blog/ana-claudia-paixao-hollywood-cinema-series/marion-davies-a-mulher-no-coracao-de-cidadao-kane-e-mank/"><span style="font-weight: 400;">Marion Davies</span></a><span style="font-weight: 400;">, que, através de Amanda Seyfried, é responsável pelas melhores interações com Oldman. Seyfried é sutil e graciosa, com uma Davies que, apesar da inteligência e sagacidade, é vista como ingênua pelos que a cercam &#8211; suas chances no </span><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i><span style="font-weight: 400;"> são altas.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">No entanto, apenas Seyfried tem algum tipo de destaque entre o </span><a href="https://www.uol.com.br/splash/colunas/roberto-sadovski/2020/12/04/amanda-seyfried-e-lily-collins-falam-como-foi-desaparecer-em-mank.htm"><span style="font-weight: 400;">elenco feminino</span></a><span style="font-weight: 400;">. Lily Collins e Tuppence Middleton cumprem somente tempo de tela, com aprofundamentos tão mínimos que passam completamente batidas. Collins interpreta Rita Alexander, secretária de Mank, e Middleton é responsável pela </span><i><span style="font-weight: 400;">pobre </span></i><span style="font-weight: 400;">Sarah, esposa do protagonista que poderia, no mínimo, receber um prêmio pela paciência que demonstra ao longo do filme. A tentativa em dar uma carga dramática a Rita através do arco sobre seu marido é completamente descartável, apenas reforçando a falta de interesse do diretor nas personagens.</span></p>
<figure id="attachment_17312" aria-describedby="caption-attachment-17312" style="width: 1024px" class="wp-caption alignnone"><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-17312 size-full" src="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank-3.jpg" alt="A imagem está em preto e branco. Charles Dance senta na parte de trás de um veículo do estúdio MGM. À frente, dois homens o acompanham, junto com uma grande câmera de filmagem." width="1024" height="576" srcset="http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank-3.jpg 1024w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank-3-300x169.jpg 300w, http://personaunesp.com.br/wp-content/uploads/2020/12/mank-3-768x432.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 709px) 85vw, (max-width: 909px) 67vw, (max-width: 1362px) 62vw, 840px" /><figcaption id="caption-attachment-17312" class="wp-caption-text">Charles Dance também participa de The Crown como Lorde Mountbatten (Foto: Netflix)</figcaption></figure>
<p><span style="font-weight: 400;">No fim das contas, </span><i><span style="font-weight: 400;">Mank </span></i><span style="font-weight: 400;">não traz nada de novo, apenas reacende a velha discussão acerca dos bastidores de </span><i><span style="font-weight: 400;">Cidadão Kane</span></i><span style="font-weight: 400;">, que recebeu um </span><i><span style="font-weight: 400;">Oscar</span></i><span style="font-weight: 400;"> de Melhor Roteiro em 1942 &#8211; nem Welles nem Mankiewicz atenderam à cerimônia. Com uma fotografia em preto e branco caótica e mal usada, é decepcionante associar a figura que dirigiu </span><a href="https://personaunesp.com.br/seven-25-anos/"><i><span style="font-weight: 400;">Se7en</span></i></a><span style="font-weight: 400;"> e </span><i><span style="font-weight: 400;">Garota Exemplar</span></i><span style="font-weight: 400;"> a um filme tão regular feito para Hollywood se sentir prestigiada. Se o filme será lembrado ou não em grandes premiações, resta esperar. Mas, pelo menos, podemos agradecer que 2020 chegou ao fim.</span></p>
<div class="jetpack-video-wrapper"><iframe loading="lazy" class="youtube-player" width="840" height="473" src="https://www.youtube.com/embed/vuKEg9qgDOc?version=3&#038;rel=1&#038;showsearch=0&#038;showinfo=1&#038;iv_load_policy=1&#038;fs=1&#038;hl=pt-BR&#038;autohide=2&#038;wmode=transparent" allowfullscreen="true" style="border:0;" sandbox="allow-scripts allow-same-origin allow-popups allow-presentation allow-popups-to-escape-sandbox"></iframe></div>
<p>O post <a href="http://personaunesp.com.br/mank-critica/">Mank é uma viagem problemática por Cidadão Kane</a> apareceu primeiro em <a href="http://personaunesp.com.br">Persona | Jornalismo Cultural</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>http://personaunesp.com.br/mank-critica/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">17307</post-id>	</item>
	</channel>
</rss>
